Hoofdstuk 9

 

 

Bij het horen van Alex’ diepe zucht keek Dani op.

Hij legde zijn bestek op tafel en glimlachte vermoeid. ‘Vanavond hebben we een verplicht uitje.’

‘Echt waar?’ Ze verslikte zich bijna in haar laatste hap. Hij had haar stipt op tijd van haar werk gehaald, om haar thuis direct in zijn armen te nemen en haar op de grote bank in de keuken neer te vlijen. Uiteindelijk waren ze gaan eten, en eigenlijk wilde ze alleen nog maar naar bed, om daar verder te spelen.

Gisteren was een heerlijke dag geweest. Voor Alex betekende de zondagsrust blijkbaar dat je helemaal niet uit bed kwam. Ze hadden gevreeën, liggen soezen, de kranten gelezen en de koelkast leeggegeten. Een heerlijke, maar vermoeiende dag.

‘We moeten borrelen met de liefdadigheidsdames. Het zal niet lang duren, maar ik kom er niet onderuit.’

‘Maar ik wel.’

‘Nee, jij bent de nieuwe medewerkster, en ze willen je dolgraag ontmoeten. Bovendien vorm jij het excuus om vroeg weg te gaan: je krijgt namelijk hoofdpijn.’

‘Wat? Echt niet. Je regelt zelf maar hoofdpijn.’ Ze keek toe terwijl hij de borden afwaste. ‘Moeten we op chic?’ Ze wilde niet op zijn aanbod ingaan op zijn kosten te gaan winkelen, maar afgezien van een paar doordeweekse rokken en de zwarte jurk, had ze alleen maar spijkerbroeken en T-shirts.

‘Nee, vrijetijdskleding is prima.’

Na het douchen besloot ze echter toch een nette blouse op haar spijkerbroek te dragen. Zijn opvatting van vrijetijdskleding was nu eenmaal anders dan die van haar. Als laatste pakte ze nog snel de haarspeld die hij haar had gegeven.

De bijeenkomst was een stuk intiemer dan het diner was geweest. Het leek wel of ze moest verschijnen voor de selectiecommissie van een eliteclub. Ze wist zeker dat ze beoordeeld werd, en afgekeurd…

Alex hield haar hand vast, waar ze dankbaar voor was, aangezien er een aantal onderzoekende blikken op haar werd gericht vanuit de zorgvuldig opgemaakte ogen van de societydames.

Ze stond met opgeheven hoofd, maar besefte al gauw dat ze niet met hen kon wedijveren. Ze had niet dezelfde afkomst, had niet de elitescholen doorlopen, en ze bezat zeker niet hun garderobe.

Toen Alex zijn greep verstevigde en haar aankeek, mompelde ze: ‘Met hoeveel van deze vrouwen heb je het bed gedeeld?’

‘Met veel minder dan jij denkt.’ Hij bracht haar hand naar zijn borst, zodat ze zijn hartslag kon voelen, en grinnikte. ‘Je bent toch niet onzeker?’

‘Welnee,’ antwoordde ze sarcastisch.

‘Ze willen je alleen maar leren kennen,’ zei hij lachend.

Waarschijnlijk wilden ze haar eerder uit de weg hebben om hem te kunnen benaderen. Zijn natuurlijke arrogantie leek ineens heel logisch. Mensen vonden hem geweldig en begonnen bijna te buigen als hij binnenkwam. En nu deden ze hetzelfde bij haar, puur vanwege haar connectie met hem. Maar haar bekeken ze met argusogen. Ze hoorde er niet bij, en dat wisten de vrouwen heel goed.

Toen Alex met een ouder echtpaar stond te praten, keek Dani lichtelijk in paniek om zich heen. Aan de andere kant van het vertrek stond een andere vrouw in spijkerbroek, enigszins geïsoleerd. De blik in haar ogen weerspiegelde die van Dani: ze wilde niets liever dan vertrekken.

Dani mompelde een verontschuldiging en liep naar de vrouw toe. ‘Hallo, ik ben Dani,’ stelde ze zich voor.

‘Sara.’ De vrouw glimlachte verlegen. ‘Ik ben hier voor het eerst.’

‘Ik ook.’ Ze glimlachten elkaar veelbetekenend toe. ‘Wat brengt jou hier?’

‘Ik vertegenwoordig een van de goede doelen die de stichting misschien wil ondersteunen. Volgende week moet ik een presentatie voor de raad houden, en ze hebben me vanavond uitgenodigd om alvast wat leden te ontmoeten. Om het ijs te breken.’

Dat ijs leek op sommige plaatsen echter wel een meter dik…

‘Vertel eens over je goede doel.’ Dani grinnikte. ‘Dan kun je alvast oefenen.’

Ze had pijn in haar kaken van de verplichte glimlachjes, dus het was heerlijk om even met iemand anders te praten. Ze pakten allebei een drankje van een dienblad en waren blij met elkaars gezelschap.

Van tijd tot tijd wierp Alex haar een blik toe. Hij leek niet zozeer bezorgd of ze zich wel goed voelde, als wel nieuwsgierig naar wat ze aan het doen was. Ze keerde hem de rug toe en ontspande zich.

Al snel kregen ze gezelschap van andere vertegenwoordigsters van goede doelen, en ze trokken wat stoelen bij en praatten over de verschillende projecten.

‘Hoe gaat het met je hoofdpijn, Dani?’ Alex dook op achter haar stoel, schijnbaar een en al bezorgdheid.

‘Prima.’ Ze glimlachte stralend en negeerde de boodschap in zijn blik. ‘Dat heerlijke diner heeft me er echt bovenop geholpen. Ik voel me veel beter dan een uur geleden.’ Ze wendde zich weer tot Sara en de andere vrouwen. ‘Vertel verder.’

Sara bloosde, haar blik gleed van Dani naar Alex, en weer terug. ‘Heb je echt nog wel tijd?’

‘Ik heb alle tijd.’ Met een onschuldig lachje keek ze even naar Alex. ‘Toch?’

‘Natuurlijk.’ Hij glimlachte charmant en liep toen weg.

Stralend keek ze Sara aan. Wat was het leuk om hem te plagen…

Het volgende halfuur ging ze helemaal op in het gesprek met de vrouwen. Bijna helemaal, want haar Alex-radar stond onafgebroken aan. Ze was zich bewust van zijn starende blikken, en toen hij doelgericht haar kant op kwam lopen, hief ze haar hoofd op.

‘Sorry dat ik je onderbreek, Dani…’ Hij liep doelbewust de kring in en stak zijn hand naar haar uit. ‘Maar we moeten nu echt gaan.’

‘Je hebt Sara nog niet –’

‘Alex Carlisle,’ stelde hij zich met uitgestoken hand voor aan Sara, om Dani echter direct daarop letterlijk uit haar stoel te trekken.

‘Sorry dat ik je de hele avond heb vastgehouden,’ zei Sara, die eveneens ging staan.

‘Nee, nee,’ wuifde Dani haar woorden weg. ‘Ik vond het erg leuk.’

Alex nam haastig afscheid van de gastvrouw, en Dani had zo’n plezier in zijn ongeduld, dat ze de hooghartige knikjes van enkele dames makkelijk van zich af kon laten glijden.

Op weg naar de auto zei Alex: ‘Je meende het, hè? Je was echt geïnteresseerd in Sara’s werk.’

Dani stapte in. ‘Ja, hoezo?’

Hij glimlachte. ‘En je bent erg aardig en sociaal.’

‘Ja, en nog zindelijk ook,’ zei ze snibbig. ‘Wat wil je nog meer?’

Nu lachte hij hardop.

‘Ja, kom op, Alex. Wat dacht je dan? Dat ik de hele avond maar een beetje voor me uit zou staren?’

‘Nee, maar ik had ook niet verwacht dat iedereen zich zou verdringen om met je te praten.’

‘Dat kwam niet door mij,’ zei ze zuur. ‘Dat kwam door mijn gezelschap. Ik was samen met Alex Carlisle, dus dat maakte mij vanzelf belangrijk.’

‘Waarom beantwoord je elk compliment met sarcasme?’ Hij drukte het gaspedaal verder in. ‘Dani, het kwam wel degelijk door jou. Ik heb tientallen zogenaamd belangrijke vrouwen gezien die hier niet toe in staat zijn. Iedereen was gecharmeerd van je.’

‘Nou, ik heb gewoon met ze gepraat.’ Ze frunnikte aan de naad van haar spijkerbroek. ‘Waarom had je trouwens zo’n haast om te vertrekken?’

‘Ik verlang naar je.’

Dat was duidelijk. Toch kon ze het niet nalaten hem te plagen. ‘Maar ik heb toch hoofdpijn?’

 

Alex rolde moeizaam weg van haar warme lichaam, om te douchen en zich aan te kleden. Toen zette hij een kop sterke koffie. Hij had de cafeïne broodnodig.

Er stonden vijf berichten op zijn voicemail. Een was van Patrick, en dat negeerde hij. Een ander bericht was afkomstig van de privédetective.

Ondanks het vroege tijdstip belde Alex de man direct op; hij betaalde hem immers genoeg. Helaas was er niets te melden over Dani’s broer. Dat was niet goed.

‘Waar kun je nog meer zoeken? Er moet toch iets te vinden zijn?’ Alex was vastbesloten Dani’s broer voor haar te vinden.

De detective legde uit wat zijn probleem was. Bij het doorzoeken van de geboorteregisters was de naam van Dani’s moeder niet te vinden, wat betekende dat de akte verzegeld was. Niemand, behalve het kind zelf, had zonder toestemming van de rechter toegang tot de gegevens, ook zijn zus niet. De detective zou haar broer dus op een andere manier moeten vinden, en hij vroeg of Alex meer informatie had.

‘Nee, ik heb geen details. Geen foto, geen datum, niets. Maar zoveel adopties kunnen er dat jaar niet geweest zijn. Zoek verder en zorg dat je hem vindt.’ Hij beëindigde het gesprek en gooide zijn telefoon op de bank. Verdorie.

Hij hoorde een geluid en draaide zich om. Ze stond in de deuropening, met een hoopvolle blik in haar ogen. Alex kromp ineen. Hij stelde mensen niet graag teleur. En dus besloot hij het direct te zeggen, om het wat minder pijnlijk te maken. ‘Nog geen resultaat, Dani. Het spijt me, het ziet er niet hoopvol uit.’

Als aan de grond genageld bleef ze staan, en haar uitdrukking was geschokt. Het was duidelijk dat ze haar hoop op hem had gevestigd, en een golf van frustratie schoot door hem heen. Hij wilde haar helpen. Hij wilde die moedeloze blik uit haar ogen verdrijven.

Net toen hij naar haar toe wilde lopen, draaide ze zich om. ‘Ik ga ontbijt maken.’ Ze trok de koelkast open. ‘Pizza. Het klinkt gek, maar dat is het enige wat ik kan maken. Ik heb gezien dat je pizzabodems hebt liggen, en spinazie en eieren.’

Alex zweeg en keek toe, terwijl zij druk bezig was. Ze legde de ingrediënten op het aanrecht en pakte het grootste mes dat ze kon vinden. ‘Heb je pastasaus?’

Wat zag ze er uitgeput uit… Ineens werd ook hij overvallen door vermoeidheid. Misschien moesten ze maar weer gaan slapen.

Ze pakte de snijplank en legde de groente onder de guillotine.

‘Dani.’ Met gevaar voor eigen leven pakte hij haar hand. ‘We doen alles om hem te vinden. Dat beloof ik.’

‘Natuurlijk.’ Zwijgend en met afgewende blik ging ze verder met het fijnhakken van de groente. Ze liet hem niet toe tot haar verdriet, wat hem enorm teleurstelde.

Tot zijn irritatie ging opnieuw de telefoon. Hij wilde haar helpen, verdorie. Maar er was niets wat hij kon doen.

Toen hij weer opkeek van het schermpje, was ze opgehouden met snijden. ‘Ik heb geen trek meer.’ Ze legde het mes neer. ‘Wat een puinhoop.’

‘De huishoudster ruimt het wel op.’

Dat bedoelde ze echter niet.

Met afgezakte schouders stond ze voor hem. ‘Het spijt me dat deze zoektocht je zoveel tijd kost, Alex. Ik weet heus wel dat je belangrijkere dingen te doen hebt.’

Wat klonk ze ineens verslagen. Haar handen trilden toen ze een haarlok achter haar oor streek. Dit was niet de bedoeling. Hij wilde die sterke brutale Dani terug!

‘Bedoel je dat je denkt dat ik iets belangrijks doe?’ merkte hij plagend op. ‘Ik dacht dat ik alleen maar rondzwalkte en mooie vrouwen versierde.’

‘Nou, ik geloof best dat je, als je klaar bent met je versierpogingen, ook nog wel eens wat werk verricht.’

Ze was duidelijk niet zichzelf.

‘Nou, dank je wel.’ Vastbesloten om haar ogen weer te laten stralen, liep hij naar haar toe. ‘Maar op één punt heb je het mis.’

‘O? Welk punt dan?’

‘Ik ben nooit klaar met mijn versierpogingen.’ Zijn glimlach verbleekte toen hij de pijn van haar gezicht af las. Haar bruine ogen stonden dof van verdriet en onzekerheid.

Hij nam haar in zijn armen voor een ouderwetse knuffel. Vechtend tegen zijn verlangen, drukte hij haar hoofd tegen zijn schouder, zodat hij haar verdriet niet langer hoefde te aanschouwen. ‘Alles komt goed, Dani.’ Maar hij kon haar geen garanties bieden, ook al wilde hij niets liever dan dat.

 

Waarschijnlijk was ze de slechtste uitzendkracht van de wereld, peinsde Dani. Ze had niets gehoord van Cara’s uitleg en kon alleen maar denken aan het slechte nieuws van Alex. Haar teleurstelling was enorm. Niets. Geen aanwijzingen, geen spoor. Misschien zou ze Eli wel nooit vinden. Misschien zou ze hem nooit kunnen vertellen dat hun moeder zo’n spijt had gehad, en dat ze elke dag aan hem had gedacht. De sombere gedachten sneden als een mes door haar ziel.

Ze probeerde zich op haar werk te richten, maar telkens weer dreunde het in haar achterhoofd: ik kan mijn moeders wens niet vervullen.

Nieuwe vragen kwamen op in haar hoofd: als ze Eli niet ging vinden, wat deed ze hier dan eigenlijk nog? Hoelang zou ze de detective nog laten zoeken? Hoelang zou ze nog bij Alex blijven?

Het antwoord op de eerste paar vragen was makkelijk. Ze moesten meer tijd hebben. Ze was niet naar dit land gekomen om een paar weken later alweer te vertrekken. Ergens moest toch iemand zijn die hen kon helpen?

En Alex? Die hoorde er gewoon bij, toch? Hij was het plezierige extraatje, bedacht ze spottend, heel goed wetend dat het zo niet helemaal lag. Voor haar betekende het veel meer dan ongecompliceerde seks. Ze had hem haar hart al half geschonken, en daar had hij niet eens om hoeven vragen. Had hij dat maar wel gedaan…

‘Duurde de bijeenkomst lang, gisteravond?’

Vaag drong Cara’s stem tot haar door. ‘Wat? Nee, hoor.’

‘O.’ Cara glimlachte. ‘Je lijkt een beetje moe en afwezig vandaag.’

Dani voelde haar wangen gloeien. ‘Het spijt me.’

‘Geeft niets, er is toch niet zoveel te doen.’

Toen rinkelde Dani’s mobieltje.

‘Ik stuur vanmiddag een taxi om je op te halen,’ viel Alex met de deur in huis. ‘Ik ben je vergeten te zeggen dat ik weg moet.’

‘Goed. Geen probleem.’ Blijkbaar had hij zijn ‘afspraakje’ deze keer niet nodig. Tevergeefs vocht ze tegen de teleurstelling. Bovendien maakte ze zich zorgen: Alex had zo vermoeid geklonken, en dat was niets voor hem. Kon ze hem maar even zien om zijn stemming te peilen. Er was duidelijk iets aan de hand.

Idioot! Ze was niet zijn moeder of zijn vriendin. Ze was zijn huisgenoot, met wat extraatjes. Dat was alles.

‘Had je Alex aan de lijn?’ informeerde Cara.

Dani knikte en voelde een blos opkruipen.

‘Wat is hij toch fantastisch, hè?’ Cara straalde. ‘Hij en Lorenzo zijn de meest begeerde vrijgezellen in de hele stad, hoewel ik me afvraag of Alex nog lang vrijgezel zal blijven,’ zei ze met een kokette glimlach.

Bezorgd staarde Dani haar aan. ‘Zal ik iets te drinken voor je halen?’ Haar arme collega leed duidelijk aan waanideeën.

 

Dani was alleen in het huis en at wat soep uit een pakje. Al vroeg besloot ze naar bed te gaan, maar ondanks haar vermoeidheid kon ze de slaap niet vatten.

Ze liep weer naar beneden en aarzelde tussen een boek en de tv. Steeds maar weer hoorde ze die vreemde toon in Alex’ stem, en ze wist dat ze niet kon slapen voordat ze hem had gezien.

Veel vroeger dan ze gedacht had, hoorde ze het geluid van de garagedeur. Zijn zware voetstappen klonken op de trap, en ze wachtte af.

Toen hij in de deuropening verscheen, kwam ze geschrokken overeind. ‘Wat is er gebeurd?’

Hij zag er vreselijk uit. Zijn gezicht was getekend door donkere schaduwen en pijn. De blik in zijn ogen was zo wanhopig dat ze een steek in haar hart voelde.

Was dit Alex? Deze gekwelde man, die gewoonlijk zo levenslustig was?

‘Vertel het me.’ Ze moest het weten. Ze wilde hem helpen.

Maar hij zweeg.

Haar wangen gloeiden. Hij wilde het haar niet vertellen. Ging ze buiten haar boekje? Pech! ‘Je ziet er vreselijk uit,’ zei ze bot.

Met een zucht plofte hij naast haar neer op de bank en sloot zijn ogen. Ineens begon hij te praten. ‘Ik heb een ontmoeting met mijn vader gehad.’

Dani knipperde met haar ogen. Dit had ze niet verwacht. ‘Maar –’

‘Samuel Carlisle was niet mijn echte vader.’

O. Ze sprak het woord niet uit. Zwijgend en afwachtend zat ze op de bank.

‘Ik heb altijd geweten dat mijn ouders niet gelukkig waren. Ze maakten geen ruzie, maar de sfeer was… kil. Toen ik twaalf was, hoorde ik mijn moeder een keer telefoneren. Ze had ruzie met haar minnaar, dat begreep ik direct. Toen ik de kamer inliep, hing ze meteen op en ontkende alles. Maar ik wist het, en ik heb het nooit aan Samuel verteld, want dat zou zijn hart gebroken hebben.’

Even was het stil. ‘Daarna ben ik naar kostschool gegaan. Met mijn vader had ik nog een goed contact, maar met haar niet meer. Ik ging studeren en daarna werken. Toen werd mijn vader…’ Hij stopte even. ‘Toen werd Samuel ziek. Hij had een bloeddonor nodig. Mijn moeder wilde me niet laten testen. Ze zei dat ik er te jong voor was. Maar ik deed het toch, en uit de test bleek dat ik een zeldzame bloedgroep heb, en dat Samuel nooit mijn vader kon zijn.’

Dani beet op haar lip bij het zien van zijn bleke gezicht.

‘Ik confronteerde haar met de uitslag, en ze smeekte me Samuel niets te vertellen. Voor hem was ik zijn enige zoon. Het zou zijn dood zijn geworden.’ Hij zuchtte. ‘Dus heb ik gezwegen, maar zelf wilde ik de waarheid weten. Ze weigerde de naam te onthullen. Ze zei dat de man slechts mijn verwekker was, en dat Samuel mijn echte vader was.’

‘Maar dat was hij toch ook?’ zei Dani zacht. ‘In alle andere opzichten?’

Hij keek haar aan. ‘Ik had het recht om het te weten. En Samuel ook.’

Dat was waar. Ze knikte en begreep zijn behoefte om het te weten.

‘Mijn moeder is gestorven zonder me te vertellen wie mijn vader was, dus ik dacht dat ik het nooit te weten zou komen. Samuel heeft nog een paar jaar geleefd. Zijn grootste wens was dat het familiebedrijf voortgezet zou worden, dus dat heb ik gedaan.’

Het bleef lang stil, en uiteindelijk drong Dani aan: ‘En toen stierf hij.’

‘Ja, en ongeveer een jaar geleden werd ik gebeld.’

Ze dacht diep na en gokte toen: ‘Door Patrick.’

‘Het ligt zo voor de hand, hè?’ Hij glimlachte bitter. ‘Hij was getuige bij hun huwelijk, kun je dat geloven? In mijn jeugd was hij altijd in de buurt, als een oom. Nu begrijp ik waarom. Na mijn moeders dood is hij naar Singapore verhuisd. Hij is nooit getrouwd. Volgens hem was hun verhouding al jaren voorbij, maar hoe weet ik nu of hij de waarheid spreekt? En nu wil hij ineens een band opbouwen.’ Hij keek Dani aan. ‘Hoe kan ik nu een band opbouwen met iemand die mijn hele leven tegen me gelogen heeft?’

Zijn gezicht betrok. ‘Hoe konden ze dit doen? Jarenlang heeft mijn moeder het risico genomen dat haar geheim uit zou komen, maar nooit heeft ze haar mond opengedaan. En mijn hele leven heb ik de druk gevoeld dat ik een Carlisle was.’ Inmiddels was hij woedend. ‘De bank. Het bedrijf. Het was mijn plicht, mijn lot.’

‘Wat had je anders willen doen?’

‘Geen idee. Daar heb ik nooit over nagedacht. Zelfs Patrick drong aan dat ik het zou doen, toen hij zijn act als oom opvoerde.’

‘Maar je bent goed in je werk, Alex. En je hebt er plezier in, want je werkt de klok rond.’

‘Denk je dat? En die mensen met twee of drie banen dan? Zij werken om te kunnen voorzien in hun levensonderhoud. Het is gewoon noodzakelijk. En dat was het voor mij ook. Samuel was ernstig ziek, en het ging bergafwaarts met het bedrijf. Ik moest het tij keren, en wel voordat hij stierf. Ik moest bewijzen dat ik het recht had om de baas te zijn, en niet alleen omdat ik zijn erfgenaam was. Ik heb het allemaal voor hem gedaan. En voor haar. En zij heeft me al die jaren voorgelogen.’

Ze had hem verraden. Dani begreep maar al te goed hoe erg het was als een ouder je vertrouwen zo beschaamde.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Mijn hele leven is een leugen, Dani.’

Ze zag de spanning op zijn gezicht en nam zijn hand in de hare. ‘Wanneer belde hij?’

‘Op een donderdag. Bijna twee weken geleden.’

De dag voordat hij haar had gekust… Nu begreep ze ineens waarom hij dat had gedaan. Hij had het zwaar gehad en was op zoek geweest naar een verzetje. Nou, dat had hij gekregen, en nog een heleboel meer. Arme Alex.

Nog altijd was hij kwaad. ‘Ik drong aan op een vaderschapstest, en de uitslag bleek positief.’ Hij kneep hard in haar hand, zich niet bewust van zijn kracht. ‘Waarom zou ik ook maar iets met hem te maken willen hebben?’

‘Mensen liegen om allerlei redenen, Alex. Ik wil het niet goedpraten, maar misschien moet je hem vragen naar zijn reden.’

‘Dit is niet goed te praten.’

‘Soms liegen mensen om anderen te beschermen. Misschien wilden ze je geen pijn doen.’

‘Het doet veel meer pijn om het niet te weten, Dani.’ Hij liet haar hand los en sloeg zijn ogen neer. ‘Ik heb me zelfs wel eens afgevraagd of ze misschien verkracht was.’

‘Alex!’ Geschokt greep ze zijn hand vast en bracht hem naar haar borst. Natuurlijk had hij rekening gehouden met het ergste, ongerust als hij was geweest door zijn moeders geheimzinnigheid.

Hij keek haar met een gekwelde blik aan. ‘En zij lieten me maar in onzekerheid. Dat kan ik ze niet vergeven.’ Nu kwam de ergste pijn boven. ‘Ik verafschuw hem, Dani. Ik wil niet dat hij mijn vader is.’

Ze moest hem helpen, want ze begreep zijn afschuw, en die onderliggende angst dat hij op de een of andere manier besmet was door de verwantschap.

‘Ik heb ook tegen je gelogen, Alex,’ zei ze zacht. Hoewel haar leugen hem niet zou kwetsen, voelde ze zich schuldig, zeker nu ze hem voelde verstarren. ‘Ik heb je verteld dat mijn ouders overleden zijn, maar mijn vader leeft nog.’

Zwijgend staarde hij haar aan.

Diep ademhalend vertelde ze hem datgene waar ze nooit aan wilde denken: ‘Hij zit in de gevangenis.’

‘O…’

‘Voor mij is hij doodgegaan op de dag dat hij mijn stervende moeder bezocht en haar beroofde van haar laatste spaargeld,’ ratelde ze haastig door. Ze was niet op zoek naar medeleven, maar ze wilde dat hij iets van haar verhaal zou leren. ‘Hij is een oplichter, Alex, en zijn slachtoffers zijn altijd de zwakkeren en de zieken.’ Ze haatte hem. Ze haatte het gevoel dat ze kreeg wanneer ze aan hem dacht. ‘En altijd kwam hij weer terug bij mijn moeder. Dan zei hij dat hij veranderd was, maar tot haar laatste dag heeft hij haar bestolen. Hij is totaal gewetenloos.’

Zelf had ze hem ook elke keer weer geloofd. Dus had hij haar ook bestolen. Ze streek de weerbarstige lok achter haar oor. ‘Zijn bloed stroomt weliswaar door mijn aderen, maar ik ben niet net als hij, Alex,’ zei ze stellig. ‘Het maakt niet uit wie je biologische ouders zijn.’ Haar stem klonk nu dringend. ‘Jij bent jezelf. Je zult nooit zijn zoals hij.’

Alex staarde haar alleen maar aan. ‘Is het zo makkelijk te aanvaarden, Dani?’

‘Nee,’ gaf ze toe. ‘Maar je zult wel moeten. Ieder mens is uniek, Alex. We worden gevormd door onze ervaringen, niet alleen door ons DNA.’

‘Ja.’ Hij glimlachte, weliswaar niet zo uitbundig als anders, maar toch… Toen werd hij weer ernstig. ‘Wauw!’ Even bleef het stil. ‘Bedankt dat je het me hebt verteld.’

Ze nestelde zich wat dieper in de bank. ‘Ik denk niet graag aan hem.’

‘Nee…’ Vermoeid staarde hij voor zich uit.

‘Je zult moeten beslissen of je Patrick in je leven wilt toelaten,’ zei ze zacht.

Langzaam schudde hij zijn hoofd. ‘Dat wil ik niet.’

‘Goed, Alex.’ Ze schonk hem een bedroefd glimlachje. ‘Dat hoeft ook niet.’ Haar hart schrijnde bij het zien van zijn pijn. ‘Je hebt trouwens nog steeds geen telefoontje gehad.’ Dat moest wel een record zijn…

Haastig kwam hij overeind. ‘O, ik had hem uitgezet. Ik zal eens even kijken.’

‘Geef hem maar aan mij.’

Ze keken elkaar aan, en toen gaf hij haar zijn telefoon, die ze, zonder ernaar te kijken, weglegde.

Twee teleurgestelde mensen. Zouden ze het verleden even kunnen vergeten? Ze bukte zich en maakte zijn veters los. ‘Je bent moe. Ga lekker slapen.’

Geen van beiden hadden ze veel geslapen de afgelopen week. Ze stond op en trok hem overeind.

Hij liep naar boven, naar zijn slaapkamer, waar ze hem uitkleedde. ‘Ga maar liggen.’

Hij kroop in bed. ‘Blijf bij me.’

‘Dat doe ik ook.’ Gekleed in haar roze pyjama met de varkentjes kroop ze naast hem in bed.

‘Ik –’

‘Ga nou maar slapen, Alex.’ Ze sloeg haar armen om hem heen en trok hem beschermend tegen zich aan.