Hoofdstuk 8

 

 

‘Wat betreft vanochtend…’ Eindelijk bracht Dani het onderwerp ter sprake.

‘Ja?’

Onzeker keek ze naar Alex’ gezicht. Hij zag er uitzonderlijk streng uit. ‘We moeten het maar niet herhalen.’

‘Dani, wees eerlijk.’ Hij diende de maaltijd op die zijn huishoudster eerder die dag had bereid. ‘Het was fantastisch, en jij wilt het net zo graag weer als ik.’

‘Ik wil het allemaal niet erger maken dan het al is.’

‘Het wordt niet erger door met elkaar naar bed te gaan.’ Hij pakte een tweede bord. ‘Je hebt duidelijk gemaakt dat je geen relatie wilt. Nou, ik ook niet. Dit is maar seks. Het is leuk, voor een tijdje.’

Een korte affaire, dat was wat hij wilde. En hoewel ze dat heel goed had geweten, deed het pijn hem dat hardop te horen zeggen.

Met zijn blik op haar gevestigd, zette hij het bord aan de kant. Toen liep hij naar haar toe.

‘Heb je geen trek?’ Haar hartslag hamerde in haar oren.

‘Niet in eten.’

Hij ging zijn theorie weer eens bewijzen. ‘Alex…’

Vooroverbuigend streek hij lichtjes met zijn lippen over de hare. Meer hoefde hij niet te doen.

Direct voelde ze de bekende tinteling in haar lichaam, en ze sloeg haar ogen neer. Met één stap lag ze in zijn armen.

Zonder de kus te verbreken, tilde hij haar op en droeg haar de trap op. En ze liet hem begaan; haar verlangen naar hem domineerde alles.

In de slaapkamer begon hij haar uit te kleden. ‘Lieverd,’ mompelde hij bij het zien van haar naakte lichaam.

Ze wilde hem ook zien en tastte naar de knopen van zijn overhemd, tot hij het grommend van haar overnam.

Uiteindelijk waren ze naakt, en ze keken elkaar diep in de ogen. Huiverend bekeek ze zijn brede schouders, het fijne lijntje borsthaar dat doorliep tot zijn navel. Hij was perfect, en een diep verlangen roerde zich in haar lichaam. Ze wilde hem.

Nog altijd staarden ze elkaar aan, en onwillekeurig likte Dani langs haar droge lippen, wat zijn opwinding nog deed toenemen. Het zou weer net zo explosief zijn. Mooi.

Ineens kwam hij in beweging. Hij gooide haar achterover op het bed en dook boven op haar. Hun lichamen botsten, en een intense hitte was het gevolg. Hij was zo sterk.

Ze kuste hem hongerig, en het laatste restje twijfel verdween. Het kon best eenvoudig zijn. Het was maar seks.

Zijn tong drong dieper in haar mond, en zijn handen gleden over haar schouders, langs haar armen, tot hij zijn vingers door de hare vlocht. Glimlachend verbrak hij de kus. Toen legde hij haar armen boven haar hoofd en liet zijn blik langs haar lichaam glijden.

‘Je bent zo mooi, Dani,’ zei hij bewonderend. Zijn vingers volgden zijn blik, en hij streelde haar hals, haar borsten. Even cirkelden zijn vingers rond haar navel, voordat ze hun weg vervolgden naar beneden, naar haar buik, en verder omlaag…

Dani schoof rusteloos heen en weer, haar ademhaling versnelde.

‘Wat?’ mompelde hij in haar oor. ‘Wat wil je?’

Ze kromde haar rug als antwoord, verlangend naar zijn harde lichaam. Zijn vingers plaagden haar, en bijna bereikte ze de top, maar dit was niet wat ze wilde. Dit was niet voldoende, en ze kreunde gefrustreerd.

‘Is dit niet genoeg?’ Zijn adem kriebelde in haar oor. ‘Zijn mijn vingers niet genoeg? Dit is toch wat jij doet? Dit is toch veel betrouwbaarder en bevredigender dan een man?’

Het was totaal niet bevredigend. ‘Alex!’ Klagend kromde ze haar lichaam tegen dat van hem.

‘Zeg dan wat je echt wilt.’ Zijn plagende vingers dreven haar tot waanzin. Haar verlangen naar zijn lichaam was schrijnend. Ze wilde hem in haar voelen.

Hij bleef haar echter gestaag strelen, ervoor zorgend dat ze net niet haar hoogtepunt bereikte.

Weer bewoog ze, en ze drukte haar lichaam tegen zijn hand om hem over te halen zijn tempo te verhogen, maar hij grinnikte slechts en zette de zoete kwelling voort.

Een gloeiende hitte overweldigde haar. ‘Moet ik het voor je spellen?’

‘Ja.’

Ze fluisterde het in zijn oor; dezelfde woorden die ze die ochtend had uitgesproken. De woorden die hem zo heftig hadden doen reageren.

Hij rolde boven op haar en duwde haar benen uit elkaar.

De afwachtende spanning deed haar bijna flauwvallen. Hij was zwaar, zwaar en sterk. Ze klemde haar voeten rond zijn kuiten om zich nog meer met zijn lichaam te verstrengelen. Hij was zo dichtbij. Ze voelde zijn opwinding. Eén beweging van haar heupen en ze had hem…

Maar hij keek op haar neer en trok zich een klein stukje van haar terug, net genoeg.

Zijn gewicht dreigde haar borstkas te verpletteren, maar het was heerlijk om onder hem te liggen, gevangen door zijn sterke lichaam. Ze kromde haar rug. ‘Alex!’

‘Wat?’ Hij plantte een kus in haar hals en verwarmde haar lichaam met het zijne.

‘Plaag me niet langer.’

‘Ik plaag niet.’ Zijn ogen glinsterden. ‘Zulke goede seks komt niet vaak voor, dat moet je toegeven.’

Verbaasd keek ze naar hem op. Was dit voor hem ook uitzonderlijk? Haar opwinding nam nog wat toe.

Hij spande zijn spieren en voelde een trilling door haar lichaam gaan. ‘Je weet dat dit fantastisch is, Dani.’

Toen drong hij in haar, en elke gedachte verliet haar geest toen een gloeiende hitte haar omringde.

‘Vertel me wat je voelt,’ drong hij aan.

Ze voelde zijn kracht in haar lichaam, nauwelijks ingehouden. Maar het joeg haar geen angst aan. Op het moment dat hij in haar kwam, werden haar zorgen verdreven door het gevoel dat het goed was.

‘Goed,’ bracht ze hijgend uit. ‘Zo goed.’ Beter dan goed…

Hij liet haar polsen los, en ze legde haar handen op zijn rug en vervolgens op zijn schouders. Ze boog haar lichaam naar het zijne en genoot van zijn kracht.

Niet in staat het langzaamaan te doen, bewogen ze sneller en sneller, tot de opwinding ondraaglijk werd.

Toch kon hij de beheersing opbrengen even te wachten, tot zij zich niet langer in kon houden. Al haar spieren trokken samen, en ze hield haar adem in.

Toen begon haar lichaam te schokken, en trokken golven van genot door haar heen.

Zijn zelfbeheersing begaf het, en zijn lichaam nam het over, steeds sneller en harder bewegend. Hij hield haar dicht tegen zich aan, en zijn schorre kreun klonk luid in haar oren.

 

Toen ze haar ogen opende, was het al ochtend. Ze was alleen. Was ze misschien naar haar eigen kamer gestommeld vannacht? Ze wist het niet meer. Ze kon zich enkel hun bewegingen herinneren, telkens weer…

Knipperend met haar ogen verdreef ze de herinnering en keek om zich heen. Nee, dit was zijn kamer. Haastig rende ze naar haar slaapkamer. Het was nog niet eens zeven uur. Wat was hij vroeg uit de veren!

Ze stapte onder de douche en kleedde zich vervolgens aan. Toen ze beneden kwam, zag ze hem in de keuken zitten, aan zijn ontbijt. Direct stond hij op.

‘Ik heb een omelet voor je.’

‘Zo’n zwaar ontbijt kan ik niet eten.’

‘Je moet op krachten komen. Je hebt niet veel geslapen.’

En hij nog minder… ‘Hoe laat was jij op?’

‘Om vijf uur.’

‘Waarom?’ Het was gekkenwerk, zeker op zaterdag.

Zijn telefoon ging, en hij grijnsde. ‘Er zijn altijd bankiers wakker, en iedereen wil altijd meteen antwoord op zijn vragen.’

Echt? Draaide het allemaal om werk? Ze wees naar zijn telefoon. ‘Dat is gewoon een trucje om me te imponeren. Om me te laten geloven dat je volledig toegewijd bent.’

‘Denk je dat ik dat niet ben?’

Natuurlijk dacht ze dat. Ze wilde hem alleen maar plagen. ‘Het gaat om de eerste indruk, Alex. En de eerste keer dat ik je zag, liep je al kletsend en lachend over de afdeling, terwijl de werkmieren alles voor je deden.’

Hij leek niet in het minst beledigd en wierp slechts een wellustige blik op haar lichaam. ‘Wil je weten wat mijn eerste indruk van jou was?’

‘Nee.’

‘Bange muis.’

‘Ik hap niet, hoor.’

‘Nee, dat was mijn eerste indruk: een klein bang muisje in de lift.’

Streng wees ze hem terecht. ‘Je had me al een paar dagen aangestaard, voor die dag in de lift. Dat was niet je eerste indruk.’

Zijn glimlach werd breder. ‘Mijn allereerste indruk kan ik je niet vertellen, dat zou niet netjes zijn.’

Haar wangen kleurden.

‘En die indruk is niet veranderd. Integendeel, hij is alleen maar sterker geworden.’ Speels gaf hij een tik op haar achterwerk. ‘Ga nu maar eten, want we moeten Lorenzo gaan helpen.’

Even kreeg ze de neiging hem gevat van repliek te dienen, maar vermoedelijk zou ze dan weer onder hem terechtkomen, en haar lichaam kon nu eerst wel wat rust gebruiken. ‘Helpen? Waarmee?’

‘Dat zul je wel zien.’

Tien minuten later reden ze weg uit de chique buurt, om uiteindelijk in een veel bescheidener woonwijk te belanden. ‘Hoe kennen jullie elkaar eigenlijk?’ vroeg ze. Lorenzo en Alex waren zo verschillend. Alex was helemaal de charmante spontane verschijning, terwijl Lorenzo veel stiller was.

‘We hebben samen op school gezeten, en sindsdien zijn we vrienden.’

Oude schoolmakkers, dus. ‘Hebben jullie het liefdadigheidsfonds samen opgericht?’

‘Het was Lorenzo’s idee, maar hij wilde niet te veel in de spotlights staan. Daar heeft hij mij voor gestrikt.’

‘Waarom wilde hij dat fonds zo graag?’

Alex wierp haar een snelle blik toe. ‘Lorenzo heeft niet zo’n fijne jeugd gehad. Hij wil kinderen in een vergelijkbare situatie graag helpen.’

Geen fijne jeugd? ‘Maar jullie zaten op dezelfde school.’ Ze stelde zich altijd voor dat Alex naar een chique school was gegaan.

‘Een kostschool, ja. Lorenzo had een beurs.’

‘Kostschool?’ Dani fronste. Waarom? Alex was enig kind, en zijn ouders hadden in een grote stad gewoond, waar meer dan genoeg dure privéscholen waren.

‘Ja, het was echt zo’n ouderwetse school op het platteland, waar ze ons fysiek afbeulden om ervoor te zorgen dat we ons niet misdroegen.’

‘Vertel me nu niet dat je je hebt misdragen, Alex,’ plaagde ze.

Hij schonk haar een scheef lachje. ‘Waarom denk je dat mijn moeder me naar kostschool stuurde?’

Eigenlijk geloofde ze hem niet. Hij was Alex, de succesvolle zakenman. Maar toch had zijn lach enigszins bitter geklonken.

Voordat ze echter verder kon vragen, had hij de auto langs de stoep geparkeerd. ‘We zijn er.’

Dani keek om zich heen en zag gereedschap, hout en het bord aan de gevel. Gingen ze een nieuw hek maken voor een kleuterschool?

‘Laat mij de laatste gaten voor het hek maar graven,’ deelde Alex mee, zijn portier dichtslaand.

Lorenzo keek op vanuit de laadbak van een pick-up. ‘Heb je energie te veel?’

‘Nogal.’

Dani stapte uit. Goed, wat zou haar rol hier zijn?

‘Wil jij de bladeren bij elkaar harken, Dani?’ vroeg Alex over zijn schouder. Hij had al een spade te pakken.

‘Ja, hoor.’ Ze was niet werkschuw, en dat was maar goed ook, want het kostte haar ruim een uur om alle bladeren van de paden te harken en ze in de grote groenbakken te doen. Daarna veegde ze en trok ze hier en daar wat onkruid uit. Tegen die tijd moest ze zich bedwingen om geen sarcastische opmerking te maken, want dit was nu niet echt haar idee van een gezellige zaterdagochtend.

‘Waar zijn de camera’s?’ vroeg ze aan Alex, die nog steeds gaten aan het graven was. ‘Wil je geen publiciteit bij je liefdadigheidswerk?’

‘Dit is gewoon een klusje dat we erbij doen. De camera’s bewaren we voor grote gelegenheden, zoals dat diner laatst.’ Hij leunde op zijn schop. ‘Als we op ons mooist zijn,’ teemde hij.

Daar kon je over twisten, peinsde Dani. Hij zag er inderdaad goed uit in een pak, maar nu, in die gebleekte spijkerbroek en dat strakke T-shirt dat aan zijn bezwete torso plakte… Het mocht dan wel herfst zijn, maar Dani werd bijna door de hitte bevangen.

Hij was duidelijk aan lichamelijk werk gewend, maar ze kon hier toch niet de hele dag naar hem gaan zitten kijken? En het zag ernaar uit dat ze hier de hele dag zouden zijn. Lorenzo had de dwarsbalken voor het hek al klaargezet, dus ze pakte een zak met spijkers en droeg Alex op: ‘Geef me eens een hamer.’

‘Wat zeg je?’

‘Een hamer.’

‘Dat lijkt me niet zo’n goed idee.’ Alex kwam overeind. ‘Je hebt zulke fijne handjes, met kleine duimen.’

‘Nou, dan zal ik er niet makkelijk op slaan,’ klonk het ad rem. ‘Waarom denk je in hemelsnaam dat een vrouw niet een paar spijkers in een plank kan slaan?’ In het huurhuis waar ze met haar moeder had gewoond, had ze alle klusjes zelf gedaan. Loodgieterswerk was dan misschien niet aan haar besteed, maar een houten schutting timmeren was een makkie. Ze liep naar het hek en begon te timmeren.

Alex had alle gaten inmiddels gegraven, en Lorenzo en hij hadden samen de palen in het beton gezet. Het was te zien dat ze vaker samenwerkten.

Uiteindelijk pauzeerden ze voor de lunch. Als bij toverslag haalde Alex een picknickmand uit de auto, en verlekkerd staarde Dani naar de bakjes eten.

Hij zag haar watertanden en grinnikte zelfingenomen. ‘Ik ken een hele goede delicatessenzaak.’

‘Hoe kan het dat jullie hier zo goed in zijn?’

‘Elke zomer werken we op een boerderij. Dan plaatsen we meters en meters hekwerk.’ Alex overhandigde haar een bakje pastasalade en een vork.

Had hij elke zomer gewerkt? Ze was positief verrast, had gedacht dat een rijkeluiszoontje als hij wel elke vakantie ergens aan de boemel was. Nogmaals wierp ze een blik op de kaarsrechte palen in de grond. Nee, hij had hier duidelijk ervaring mee.

Zodra haar trek was gestild, ging ze verder met het timmerwerk. Ze kon er al haar energie in kwijt, wat goed uitkwam nu haar verlangen naar hem weer de kop opstak.

‘En hoe komt het dat jij hier zo goed in bent?’

Ze schrok op. Hij stond vlak naast haar en liet zijn vinger langs de spijkers glijden, die zij in een rechte lijn in de planken had geslagen.

‘Uit noodzaak.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Bestaat er iets wat jij niet in je eentje kunt doen, Dani?’

‘Nee, niets.’ Ze gooide de hamer terug in de gereedschapskist en keek hem aan. Ze merkte dat hij fronste. ‘Wat is er?’

Hij streelde haar wang, alvorens de lange haarlok uit haar gezicht te strijken. ‘Weet je dat zeker?’

Zijn toon was nu anders, dringend. De opmerking had niets te maken met zijn plagerijen van vannacht, in bed. Ernstig en bezorgd keek hij haar aan.

Eli…

Haar hart begon te bonzen. Als ze Alex om hulp zou vragen, zou ze Eli kunnen vinden. Hij zou Eli vinden. En was dat niet wat ze het allerliefste wilde? Ineens werd ze bang. Panisch bij de gedachte aan wat ze zou ontdekken. In gedachten verzonken, zag ze Alex en Lorenzo de pick-up inladen.

Even later stonden ze gedrieën nog even te kijken naar het keurige hek.

Alex gluurde naar Lorenzo. ‘Kom je in de verleiding?’

‘Ongelofelijk.’

Alex lachte. ‘Ondeugd. Kom mee wat drinken.’

Lorenzo keek even naar Dani en richtte zijn blik toen weer op Alex. ‘Nee, bedankt.’

Eenmaal in de auto vroeg ze: ‘Wat bracht Lorenzo in verleiding?’

Alex grinnikte. ‘Renz was vroeger nogal van de muurschilderingen.’

‘Graffiti?’ Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘En heb jij hem op het rechte pad gehouden?’

‘Ben je gek!’ Alex moest lachen. ‘Ik kocht de verf voor hem.’

Toen ze thuiskwamen, verdween hij de trap op naar boven. Dani was doodmoe en strompelde de keuken in. Daar pakte ze een glas ijskoud water en liet zich vervolgens in een stoel vallen.

‘Ben je moe?’ Een warme hand gleed onder haar T-shirt en kroop omlaag langs haar ruggengraat.

‘Ja.’

‘Kom mee.’ Zijn stem klonk schor.

Hemel, ze was zelfs te moe om nog naar boven te lopen.

Grinnikend tilde hij haar op en droeg haar moeiteloos naar de badkamer.

‘O.’ Verdwaasd knipperde ze met haar ogen.

Overal stonden brandende geurkaarsen in haar favoriete dieprode kleur. Door het raam zag ze de blauwgrijze lucht, die gestaag donkerder werd.

‘Alex…’ Ze keek naar hem op, zag zijn zelfverzekerde glimlach en trok een gezicht. ‘Denk maar niet dat dit je extra punten oplevert.’

‘Ik heb geen extra punten nodig.’ Grijnzend liet hij haar in het bad zakken, aangekleed en wel. Ze ging kopje-onder en kwam vervolgens weer boven. Het witte schuim vloog in het rond.

Achteroverleunend in het warme water zag ze dat hij zijn shirt uittrok, en vervolgens zijn spijkerbroek. Ze smolt weg. Het was heerlijk.

Lachend om haar tevreden zucht stapte hij achter haar het bad in. Hij had inderdaad geen extra punten nodig.

Ze draaide zich om, en hij trok haar naar zich toe. Zijn vingertoppen maakten patronen van schuim op haar huid. ‘Een nat T-shirt.’ Zijn ogen glinsterden. ‘Leuk.’

‘Je bent zowel een heer als een schurk, Alex Carlisle.’

Hij blies wat schuim van haar arm. ‘Hoezo?’

‘Eerst regel je dit allemaal…’ Ze wees op de kaarsen die een warme gloed verspreidden. ‘En dan gooi je me met mijn kleren aan in bad.’

Hij leunde achterover, en het water stroomde over zijn gebruinde lichaam, de nadruk leggend op zijn harde spieren. ‘Dat was een impuls die ik niet kon weerstaan,’ zei hij ondeugend.

‘Daar heb je vaker last van, hè?’

‘Waar het jou betreft wel, ja.’

Bij het horen van die woorden voelde ze zelf ook een onweerstaanbare impuls…

Ze ging op haar knieën zitten en gaf hem een kus op zijn wang. ‘Dank je.’

Een verwonderde uitdrukking verscheen op zijn gezicht. ‘Ik ben blij dat je ervan geniet,’ mompelde hij.

‘Je hebt het onthouden, van die kaars in het hostel.’

Hij knikte bevestigend.

‘Je bent erg goed in details.’ Ze leunde dichter tegen hem aan en fluisterde in zijn oor: ‘Waar ben je nog meer goed in?’

Zijn stoppelbaard schuurde langs haar wang. ‘Wil je daar echt een antwoord op?’

‘Absoluut.’

 

Het leek wel een paar uur later dat ze naakt in het bad dreef, waarbij ze Alex’ lichaam als luchtbed gebruikte.

Nooit eerder had ze zich zo totaal ontspannen gevoeld, en zo vermoeid. Al die maanden dat ze voor haar zieke moeder had gezorgd, begonnen zich eindelijk te wreken. Al het verdriet, en de wanhoop over de harteloze diefstal van haar vader… Hoe had hij het over zijn hart kunnen verkrijgen hen op dat moment te bestelen?

Ze zou alles doen om haar moeder terug te krijgen, maar er was slechts één wens die ze nog in vervulling kon laten gaan. Misschien zou haar moeder dan echt in vrede kunnen rusten.

Te vermoeid en te wanhopig om Alex’ hulp nog langer te weigeren, zette ze haar trots opzij. ‘Wat je gisteren zei…’

‘Over die detective?’

Zijn diepe stem vibreerde in haar lichaam, en ze troostte zich met zijn kracht. ‘Ja.’

Hij streelde haar armen. ‘Je hoeft me niets te vertellen. Ik kan gewoon een afspraak voor je maken.’

Ze glimlachte droevig. Hij bood haar privacy en hulp, maar nu wilde ze niets liever dan de last, die zwaar op haar schouders woog, met hem delen. ‘Acht jaar voor mijn geboorte heeft mijn moeder een zoon gekregen. Hier, in Nieuw-Zeeland. Hij heet Eli, en ze heeft hem afgestaan voor adoptie.’

‘En nu wil jij hem vinden.’

Ze knikte. ‘We hebben elkaar nooit ontmoet, en hij weet niet van mijn bestaan. Vlak voor haar dood heeft mijn moeder het me pas verteld. Ik heb bijna geen informatie, en ik kom geen stap verder.’

‘Je hebt geen andere familie, hè?’

Ze schudde haar hoofd. Niet voor zover ze wist.

‘De detective kan je helpen,’ klonk Alex zelfverzekerd. ‘We zullen hem vanavond bellen.’

‘Maar het is zaterdag.’

‘Ze werken altijd door.’

Net als hij, behalve als hij op stap ging. ‘Wil je niet uitgaan, vanavond?’

‘Ik ben nergens liever dan hier.’

Dani liet haar hoofd tegen zijn borst rusten en glimlachte bij zijn woorden. Hij wist toch ook altijd precies wat hij moest zeggen. Nu ze hem over haar zoektocht had verteld, voelde ze de vermoeidheid nog toenemen, en sloot ze haar ogen.

‘Maak je geen zorgen, Dani,’ hoorde ze zijn stem nog vaag. ‘We vinden hem wel.’