Tien

Mam geeft me drie klinkende zoenen op mijn wangen. We staan in de vertrekhal van Schiphol. “Heel veel plezier, Eva. Ga mooie dingen bekijken en kom terug met veel nieuwtjes en ideeën.” Daarna krijg ik een knuffel en een kus van pap. “Dag dochter. Netwerken daar, hè? Heb je de foto’s en je ontwerpen bij je?”

“Dat heet een portfolio, pap,” zeg ik en knik. “Maar wie zit er nou op mij te wachten?”

“Het kan geen kwaad om ze bij je te hebben. Laat ze niet in het hotel liggen, hè?” drukt hij me op het hart. Hij laat me los en geeft dan Kelvin een hand. “Kelvin, zorg goed voor Eva en heel veel plezier.”

Kelvin grijnst, één grote rij blinkende tanden, net zo opgewonden als ik. Hij schudt paps hand, geeft mijn moeder een kus op haar wang en belooft plechtig dat hij me geen seconde uit het oog zal verliezen. Dan, verrassend: “Heel Parijs gaat door de knieën voor Eva, mevrouw.” Die paar woorden zeggen alles. Meer liefde kunnen mijn ouders niet verwachten. Mam glimlacht en knikt. Kelvin heeft zelfs de hiphopkleren vandaag thuis gelaten. “Ik kan toch niet op chique modeshows gaan rondlopen in mijn eigen kloffie?” zei hij toen ik er een opmerking over maakte. Het maakt me niet uit wat hij draagt—als hij zichzelf maar is ben ik tevreden.

Nog een laatste groet en dan gaan we door de douane. Omkijken, zwaaien alsof we jaren op wereldreis gaan en dan zijn we in het niemandsland achter de grens. Zonder koffers loop je veel makkelijker en Kelvin en ik drentelen langs de winkeltjes met hun veel te dure spulletjes, de parfumerie waar ik misselijk word als ik er te lang blijf staan en de grote shop vol sterke drank, tabak en chocolade. We kopen een mooie tas voor Sherry, die zich nog steeds de vingers blauw werkt aan de naaitafel en een sjaal voor mezelf, en daarna gaan we een kop koffie drinken in een lunchroom. Ik heb net het dienblad met papieren Douwe Egbertsbekers vast als we opeens horen: “Well hello! If that isn ‘t Kelvin, and Eve!”

Ik kijk op, recht in het gezicht van…Ben Hamilton! De Amerikaan zit achter ons aan een tafeltje en gebaart ons om erbij te komen zitten. Ik kijk Kelvin aan, die knikt. Toe maar. We schuiven bij hem aan en schudden elkaar de hand. “Eve?” informeert Hamilton nog eens naar de uitspraak en ik lach en schud mijn hoofd.

Ik ga over op het Engels. “Nee, het is Eva.”

“Eva dan.” Hij knikt. Kleine rimpeltjes waaieren rond zijn ogen en geven hem een vriendelijk voorkomen. “Jammer dat je je teruggetrokken hebt, Eva.”

“Carol heeft het u verteld?” begrijp ik.

Hij knikt. “Ja. Na Kelvin was jij mijn eerste keus. Ik heb de filmopnames van vorige week uitgebreid bestudeerd. Carol heeft ze meteen doorgestuurd. Er waren diverse meisjes die me opvielen, maar waar ik echt heel erg van gecharmeerd was, was het freestyle stukje dat jij en Kelvin en dat andere meisje deden.”

“Was dat toch gefilmd? Ik dacht dat alles stopgezet was,” zegt Kelvin verrast. Hamilton weet natuurlijk niet precies waar we het over hebben en hij praat verder. “Wat was haar naam ook alweer? Patricia? Toen zag ik echt wat ik zocht. Kelvin had al aangegeven dat hij niet geïnteresseerd was en…”

“Wacht even,” onderbreek ik hem. “Dat wist u? Ook van Carol?”

Hamilton glimlacht. “Nee hoor. Van Kelvin zelf. Heeft hij je dat niet verteld?”

Ik kijk Kelvin verbaasd aan. Hoe zit dat?

Kelvin gaat ook in het Engels verder om Hamilton niet buiten te sluiten. “Ik ken Ben al een paar jaar, vanwege die video die Carol ooit van mij maakte. Hij benaderde mij een tijd geleden met de vraag of ik interesse had in een beurs voor de NYSOD, maar ik hoefde er niet eens over na te denken. New York trok me wel, maar dat was dan ook alles, dus ik heb ‘nee’ gezegd. Daarna nam hij contact op met Carol.”

“Dus je wist het al? Ik vertelde je niks nieuws?” zeg ik een beetje ontzet.

Langzaam knikt Kelvin. “Eva, weet je nog wat je pas zelf zei? Hoe reageren mensen als ze merken dat ik familie ben van Carol, en in dit geval ook nog eens de grote man achter het hele plan ken? Nog voor wij elkaar leerden kennen, had ik al besloten dat ik dat voor me zou houden.”

“Je had het weleens mogen zeggen.” Ergens kan ik mijn verontwaardiging niet onderdrukken. Wel tegen mij zeggen dat ik eerlijk moet zijn, maar het zelf niet doen? Dat kan toch niet?

“Dat weet ik, Eva. Dat is ook zo. Maar het deed er toch niet toe. Ik hield mezelf niet voor de gek en anderen ook niet, en dat deed jij wel. De wetenschap dat ik Ben ken, verandert niets aan hoe ik met jou omga. Of met anderen.” Hij drukt een kus op mijn slaap, vanuit mijn ooghoek zie ik Hamilton glimlachen. “Sorry Eva.”

“Jij bent een mooie,” mopper ik.

“Je begrijpt het wel. Je hebt toch zelf gezien hoe Adriana deed toen ze het hoorde van ons? Als er iets te winnen valt, doen sommige mensen de gekste dingen. Het was zelfbehoud, en dat is alles.”

Ik haal een keer diep adem en zucht dan. Tja, hoe moet ik nu reageren? Ik kijk Kelvin aan. Zelfs als ik het zou willen kan ik niet boos op hem blijven. Ongevraagd gaat Hamilton verder. “Die Patricia, dat was mijn eerste keus, maar zij wilde niet. En toen jij…Ik moet toegeven dat ik aardig verrast was dat jij ook al afzegde. Ik bied een geweldige kans, en de een na de ander zei ‘nee’. En dat terwijl Carol me beloofde een hele club gemotiveerde meiden te hebben.”

“Dat was ik ook,” werp ik tegen. “Ik heb er niet met de pet naar gegooid en ik was vast van plan om die beurs te winnen.”

“Waarom ben je er dan toch niet mee doorgegaan?” vraagt Hamilton vriendelijk.

“Omdat…” begin ik aarzelend. Zou Hamilton begrip op kunnen brengen voor mijn pas gevonden passie? Maar een handjevol mensen weet de aanleiding, en hoe hard ik gewerkt heb. Ik vraag me af of het wel zo indrukwekkend klinkt als ik nu zeg dat ik ga studeren.

Kelvin slaat zijn arm om mijn schouders. “Omdat we gaan trouwen,” zegt hij.

Ik geloof dat ik vergeet adem te halen en mijn mond zakt open. Langzaam draai ik mijn hoofd. Wat? Kelvin lacht, zoals altijd.

Hamilton knikt en zegt: “I see! Tja, daar kan geen dansopleiding tegenop. Gefeliciteerd! Wanneer is de feestelijke gebeurtenis?”

Ik ben nog steeds te perplex om iets te zeggen.

“Dat weten we nog niet,” zegt Kelvin en kijkt me aan. “Wat zeg je ervan, Eva? Maak je mij de gelukkigste man van de wereld?” Hij buigt zich wat dichter naar me toe. “Ik weet dat we pas zes weken bij elkaar zijn, maar ik wil niet meer zonder jou. Ik wil naast jou wakker worden en in slaap vallen, ik wil met jou in de keuken staan en lekker koken, ik wil met jou in de regen lopen en op vakantie gaan, ik wil kindertjes van jou die allemaal op jou lijken.”

Dit is niet echt een superromantische omgeving voor een huwelijksaanzoek. Op de achtergrond roert zich het luchtverkeer, het is druk en rumoerig in het café en iedereen hangt verveeld rond, omdat het nog uren duurt voor ze weg kunnen. Maar ik heb alleen maar oog voor Kelvin. Ik schiet vol. Hij heeft me gevraagd! Hij wil dat ik zijn vrouw word! Ik knik met mijn ogen vol tranen en val hem om zijn nek.

“Ik neem aan dat dat ‘ja’ is?” fluistert hij.

“Ja,” zeg ik verstikt en ik lach en huil tegelijk. “Ja!”

Hamilton begrijpt vrijwel direct dat het plan hier ter plekke ontstaan is en hij feliciteert ons nogmaals en trakteert ons op een rondje koffie met onvervalst Nederlands appelgebak, waar hij zo gek op is. Eerst wilde hij nog champagne bestellen, maar daar houd ik hem vanaf. Champagne op een halflege maag en een vliegtripje—dan kan ik net zo goed meteen een kotszakje vragen.

“Het is ongelooflijk,” leg ik uit als ik van de ergste emotie bekomen ben. “Je hoort weleens van die verhalen dat alles tegelijk komt en dan denk ik altijd: ja ja, echt niet. Maar nu, als ik terugkijk op de afgelopen tijd…Als ik niet meegedaan had voor de beurs, zou ik Kelvin nooit ontmoet hebben. Als ik Kelvin niet had leren kennen, zou ik nooit gelogen hebben over mijn werk, maar opeens promoveerde ik mezelf tot ontwerpster. En als ik dat niet had gedaan, was ik nog steeds een suffe verkoopster in een zaak waar ik niet echt in thuis hoor. En Kelvin was het die me stimuleerde om het toch te proberen. En als ik dat niet zou hebben gedaan, had ik nooit geweten dat daar mijn hart ligt, en zou ik me nooit hebben ingeschreven bij de modeacademie om verder te gaan in waar ik mee begonnen ben. Dan zat ik volgend jaar te leren over tanden en kiezen. En nu…ik ga naar Parijs en…ik ga trouwen!”

“Je stippelt je eigen leven uit,” zegt Kelvin wijs. “Dat heb ik toch gezegd?”

“Oorzaak en gevolg,” knikt Hamilton en neemt nog een hap van zijn appeltaart. “Mag ik vragen: weet miss Adriana dat jij je vrijwillig teruggetrokken hebt?”

Met mijn mond vol schud ik mijn hoofd en als ik de appeltaart doorgeslikt heb zeg ik: “Nope. Ze was…eh…niet zo vriendelijk toen ze hoorde dat Kelvin en ik een stel waren. Ze zou het alleen maar hebben afgeschoven op onze relatie als ik die beurs gewonnen zou hebben.”

“Wat vind je van haar?”

“Ze is een kreng,” zegt Kelvin snel, voordat ik kan antwoorden en Hamilton grinnikt.

“Ze is inderdaad een kreng,” beaam ik, “maar ze is heel goed, de beste van het stel, na Patricia. U hebt de enige persoon gekozen die haar hoofd boven water zal kunnen houden daar.” Dat ze een vals loeder is houd ik maar voor me. Ik gun het haar eigenlijk helemaal niet—ik had liever een van de anderen als winnaar gezien. Het scheelt ook dat ik niet weet wat ‘vals loeder’ in het Engels is.

“Mooi, heel mooi. Kelvin, je hebt een prachtige aanstaande vrouw,” zegt Hamilton complimenteus en hij glimlacht geamuseerd als hij ziet dat ik een kleur krijg. Ongevraagd vertel ik hem over Kelvin en mezelf, over hoe we elkaar leerden kennen, over La Ligne Rose en Neve Kival—waar hij hartelijk om moet lachen—en ik eindig met de tickets naar Parijs. “Wat een heerlijk verhaal. Dat verzin je toch niet? Weet je, waarom komen jullie niet eens gewoon als toeristen naar New York? Ik wil jullie heel graag ontvangen en dan niet als studenten, maar als mijn gasten.” Hij diept een kaartje op uit de binnenzak van zijn mantel. “Koop een ticket naar New York als jullie getrouwd zijn en kom bij mij je wittebroodsweken vieren. Vanuit mijn huis kun je overal heel gemakkelijk heen.”

Ja, dat zal wel, ik beeld me van alles in: Hamilton, New York, huwelijksreis…Dat heb ik niet goed gehoord of verkeerd begrepen. Maar naast me reageert Kelvin zo uitbundig dat…

“Eva! Hoor je het wel? We gaan naar New York. Wij samen! Jij en ik, naar Ben!” Kelvin omhelst mij eerst en daarna Hamilton en dan dringt het tot me door: New York! Huwelijksreis vanuit de woning van Hamilton! Wauw! Wat een aanbod! Het kan niet op vandaag! Ik spring op en omhels hem spontaan. “Dank u wel,” zeg ik vanuit de grond van mijn hart. “Indirect hebt u meer voor me gedaan dan u weet.”

Op dat moment wordt Hamiltons vlucht omgeroepen en hij lacht en klopt op mijn arm, waarna hij me op mijn wangen zoent en Kelvin omhelst. “Tot ziens. Bel maar als het zover is. Jullie zijn altijd welkom.”

We zwaaien hem na als hij leunend op zijn stok rustig naar de gate loopt waar hij verwacht wordt. Alsof het zo gepland is, wordt ook onze vlucht omgeroepen en hand in hand lopen we naar de onze. We passeren een grote glazen wand. Mijn toekomstige man lacht breed naar mij in het glas en ik zie mijn eigen spiegelbeeld stralen.

“Gelukkig, mevrouw Bentz?”

“Heel gelukkig, meneer Hardenberg.”

Neuriënd zit ik in de stoel naast Kelvin. Hij heeft zijn hand op de mijne gelegd en als we even later de lucht ingaan kijk ik nog even naar het land onder me, dat kleiner en kleiner wordt. Daar gaan we, op naar nieuwe dingen! Dit is het begin van mijn nieuwe leven. Parijs, New York—en iets zegt me dat er nog veel meer komt.

EINDE