11

Ze was haar tandenborstel weer vergeten en haar shirt was nog een beetje nat; ze had geen reserveshirt of schone onderbroek meer. Elle dacht aan haar opgeruimde, kleine, gezellige kamer in Ladbroke Grove met haar boeken, pyjama en non-sexy bedsokken. Ze schudde haar haar uit en fronste in de spiegel. Wat belachelijk om naar dingen als bedsokken te verlangen als ze hier was. Ze liep met ingehouden buik de badkamer uit; de gedachte aan Melissa’s dunne armen en platte buik gaf haar het gevoel dat ze een sumoworstelaar was.

‘Rory, mag ik je iets vragen?’ Ze klom in bed.

‘Mmm.’

‘Schat, waarom slapen we altijd hier?’

‘Hmm?’ Rory lag een boek van Minette Walters te lezen met zijn benen gespreid en zijn penis glibberig en slap op zijn buik. Elle trok het dekbed over hen heen en ging tegen zijn borstkas liggen, waar ze zijn hart hoorde kloppen. Ze vond het vooral na het vrijen fijn bij Rory, als hij haar vasthield, kusjes op haar hoofd gaf, haar een veilig gevoel gaf, het gevoel dat alles goed zou komen. En tot voor kort was dat ook zo geweest.

Iets moest er veranderen. Ze wist niet wat er zou gaan gebeuren, maar er moest iets veranderen.

‘Ik zei, waarom slapen we altijd bij jou? Het is erg lastig. Ik ben mijn tandenborstel en onderbroek vergeten, ik heb hier geen kleren meer en ik heb meer nodig dan jij,’ zei Elle gesmoord. ‘Ik heb make-up nodig en elke dag een andere outfit. Ik moet er representatief uitzien. Jij draagt gewoon hetzelfde pak met een ander overhemd.’

Rory klopte afwezig op haar hoofd. ‘Ik weet het.’

Elle hield haar mond even, maar ging toen rechtop zitten. ‘Luister je wel naar me?’ vroeg ze zacht. ‘Heb je überhaupt wel gehoord wat ik zei?’

Rory legde zijn boek neer en zuchtte. ‘Ja, ik heb je gehoord. Mijn antwoord is, ik ben niet dol op jouw flat, het is ver weg en Sam kan ons zien. Bovendien moet ik vroeg op de zaak zijn. Ik dacht dat jij daar geen problemen mee had.’

‘Dat was ook zo,’ zei Elle vlug. ‘Maar… het duurt nu al even, Rory. En ik dacht…’

Hij leunde voorover en kuste haar tepels om de beurt. ‘Je kunt dit weekend meer kleding meenemen en wat betreft je ondergoed…’ Zijn hand gleed tussen haar benen. ‘Ik vind het lekker als je geen ondergoed draagt, schat. Ik vind het fijn als je onder je kleren zo naakt mogelijk bent,’ zei hij fluisterend in haar oor, en hij kuste het zachtjes. ‘Ik vind het een prettige gedachte dat ik je hand zou kunnen pakken, mijn kantoordeur kan sluiten, je rok omhoog kan doen en je op mijn bureau kan nemen.’ Zijn handen lagen nu op haar borsten en streelden ze zachtjes. ‘Vind je ook niet?’

Hij wist precies wat hij moest zeggen. Dat was altijd zo. Elle ademde in en huiverde. ‘Ik ben… Ik ben geen stuk speelgoed, Rory.’

‘Dat weet ik, schat.’ Hij likte haar tepels en begroef zijn hoofd tussen haar borsten. ‘Je bent veel meer dan dat.’ Hij keek op en kuste haar lippen. ‘Ben je boos?’

‘Nee, ik wou alleen…’

‘Het enige wat ik vanavond wou, was jij. Wist je dat?’ Zijn groene ogen boorden zich in die van haar en hij klemde haar handen in de zijne, zijn vingertoppen streelden zachtjes haar handpalmen. Ze kon de warmte van zijn huid voelen, alsof hij haar brandmerkte. ‘Alleen jij, je maakt me echt helemaal gek.’

‘Echt?’ Elle vond het heel fijn om dit te horen, al geloofde ze het niet helemaal. Waarom had hij dan twintig minuten met die agent Emma Butterworth staan praten en tijdens de tv-uitzending overdreven met Libby staan flirten, als hij werd gekweld door een niet te stillen lust voor haar?

‘Mijn god,’ zei Rory. ‘Zoals je met Tom Scott stond te praten… Hij deed me denken aan die ellendeling met wie je verkering had en waarmee je altijd in de pub kwam, ik had echt een hekel aan hem.’

‘Fred?’ Elle lachte. ‘Rory, dat is meer dan drie jaar geleden. Hij kwam een keer toevallig de George MacRae binnen. Bovendien was ik toen je secretaresse nog.’

‘En toen heb ik je nooit met een vinger aangeraakt. Nou ja, een of twee keer misschien. We wisten dat er iets gaande was, maar ik heb gewacht tot je een vrouw was. Als bij een koninklijk huwelijk.’

Dat was een van hun grapjes, dat wat ze deden niet verkeerd was omdat hij had gewacht tot zij gepromoveerd was voordat ze met elkaar naar bed gingen. Alleen wist Elle nooit helemaal zeker of het wel een grapje was of niet.

‘We hebben gezoend en daarna hebben we er nauwelijks iets over gezegd, deels omdat we allebei zo dronken waren dat we het ons amper konden herinneren,’ zei Elle in een poging redelijk te klinken. Ze glimlachte naar hem en voelde een golf van liefde door zich heen stromen. ‘Romantiseer het niet.’

Ze staarden elkaar in stilte aan.

‘Ik romantiseer het niet, Elby. Ooit zal dat het verhaal zijn dat we aan onze kleinkinderen vertellen.’ Hij ging weer liggen, en zij legde haar hoofd achterover op zijn warme borstkas. ‘Maar ik herinner me elk klein detail nog.’ Hij pakte zijn boek weer en sloeg zijn andere arm om haar heen. ‘Dat maakt nu toch niet meer uit?’ vroeg hij. ‘Je bent helemaal van mij. Helemaal, voor eeuwig en altijd, ze leefden nog lang en gelukkig, einde.’ Hij trok haar dicht tegen zich aan, en zij glimlachte vergenoegd en vol liefde. Alles was goed. Dat was altijd zo als ze alleen met hem was.

Het was altijd goed als ze alleen met hem was. Het was eigenlijk grappig hoe makkelijk het allemaal leek, want als ze dacht aan alle consequenties werd ze best bang, dus ze duwde ze weg en dacht alleen maar aan hoeveel ze van hem hield. Andere dingen waren moeilijk, maar als ze samen waren, was het eenvoudig en geweldig, omdat het allemaal zo gewoon was.

Het klopte dat ze zich de kus in de taxi na de salesconferentie amper nog herinnerde, tweeënhalf jaar geleden. De volgende dag had ze zich zo geschaamd en was ze bijna niet naar haar werk gegaan, maar Rory had alles goedgemaakt. Hij was achter haar aan gekomen toen ze ging lunchen en ze hadden er stilletjes om gelachen terwijl ze richting Tottenham Court Road waren gelopen. Ze waren het erover eens geweest dat het dom en gênant was, maar er was geen kwaad geschied. Ze maakten grapjes over hun katers en gingen glimlachend uit elkaar en toen ze weer achter hun bureau hadden gezeten, hadden ze gegrinnikt en was alles in orde. Elle vond hem daardoor alleen maar nog leuker, de manier waarop hij er een grapje van kon maken en haar tegelijkertijd niet het gevoel gaf dat ze iets doms had gedaan.

In juli kusten ze opnieuw. Het was na een borrel in de George MacRae na het jaarlijkse zomeruitje naar Eastbourne. Achteraf gezien dacht Elle dat ze allebei wel wisten dat het ging gebeuren, ze waren zogenaamd naar buiten gegaan voor een sigaret en hadden staan zoenen in een van de zijstraatjes in de buurt van het British Museum, waar ze niet werden gezien behalve door toeristen en studenten. Toen opnieuw die januari daarop in een nis in Kettner’s na een diner met een aantal boekverkopers van Ottaker.

Het was vreemd omdat het niet vreemd voelde. Het voelde als een volledig afzonderlijk gedeelte van hun relatie. Ze zagen elkaar de dag erna op het werk en het was net alsof er niets was gebeurd, maar ze droeg het met zich mee, een geheim waardoor ze soms achter haar bureau zat te glimlachen.

De salesconferentie was op donderdag 12 maart 1998.

Het uitje naar Eastbourne op vrijdag 24 juli 1998.

De avond in Kettner’s op woensdag 20 januari 1999.

Jazeker, Elle herinnerde zich elke datum nog, echt allemaal. Het was alsof iets in haar was aangestoken, er een knop was omgedraaid; hoewel er maanden voorbijgingen waarin er niets gebeurde, was het goed, het zat in haar hoofd tot een volgende keer. Het werk was een groot toneel. De mensen bleven haar maar vertellen hoe goed ze eruitzag, hoe dik haar haar was, en was ze soms afgevallen? Elle, die had gezworen dat ze niet in ware liefde geloofde. Elle, die dol was op liefdesromans omdat wat achter het omslag zat in het geheel niet op het echte leven leek – als ze nu terugkeek, besefte ze dat ze gewoon rijp was geweest om te plukken. Ze had het aan moeten zien komen. Want toen ze viel, viel ze hard.

In oktober diende Libby haar ontslag in om naar Bookprint te gaan. Felicity, Posy en Rory hadden geprobeerd haar om te praten – Libby was fantastisch met schrijvers, geweldig in kopij, ze had altijd nieuwe ideeën en wond zich nooit op. Maar ze zei nee, ze wilde bij een meer literaire uitgeverij werken, dat had ze altijd gewild, en tot Elles grote verbazing werd ze gepromoveerd. Ze kocht dan wel geen bestsellers en vloog niet naar Frankfurt, maar ze hoefde ook niet meer te faxen of te archiveren. Soms werd er naar haar mening gevraagd. Felicity gaf haar een keer de eerste paar hoofdstukken van haar dierbare Victoria Bishop te lezen, omdat ze wilde weten of er genoeg vaart in zat. Posy liet haar zelfs iets zeggen tijdens een meeting over het nieuwe contract van Abigail Barrow.

En Rory… Ze voelde Rory’s blik op zich gericht terwijl de dagen voortschreden en haar vertrouwen groeide. Ze droeg niet langer korte rokjes en kwam eerder op haar werk. Ze voelde dat hij glimlachte van plezier als andere mensen het met haar eens waren, haar lof toezwaaiden, haar opmerkten. Ze wist dat hij toekeek. Ze wist het. En het was voor hen beiden daarom geen verrassing dat ze na een zeer dronken avond in de George MacRae – waar iets te vieren was geweest, er was altijd wel een reden om naar de pub te gaan – met Rory mee naar zijn flat was gegaan, waar ze voor het eerst met elkaar hadden gevreeën. Hij woonde in de buurt van Myddelton Square, in Clerkenwell, ‘kom op, het is een taxiritje van nog geen vijf minuten’. Het was haast alsof dat de volgende stap was. Ze hadden er de volgende dag om gelachen, terwijl ze haar kleren bijeenscharrelde en vlug naar huis ging om zich om te kleden. We zijn zo’n cliché.

Maar Elle reageerde heel beheerst. Het was alsof hij dat zo wilde, wilde dat ze verfijnd was, het competente meisje dat hij wist dat ze zou worden, niet het broodje-garnaal-in-archiefkast-meisje met het afschuwelijk geverfde haar dat ze was geweest. Dus werd ze voor hem volwassen. Ze glimlachte even naar hem op het werk en deed haar eigen ding, maar de gloed was er, die twinkeling in haar ogen, dat… je-ne-sais-quoi.

Ze was blij dat Libby weg was. Ze zou het voor haar niet verborgen hebben kunnen houden.

Na het kerstfeest sliepen ze weer samen en dit keer leek het iets permanents. Sam was achtergebleven in het conferentiehotel om op te ruimen en Rory kwam mee naar Elles flat en op de een of andere manier was het laten zien van de plek waar ze woonde een teken dat ze hem in haar leven toeliet. Hij leek dat ook te erkennen. Ze vreeën die avond in Elles kamer met de ikea-meubels en de oude filmposters die met buddy’s op de muur zaten en het was intenser dan ooit. Het was intens omdat het in haar kitscherige, huiselijke flat heel echt voelde. Hij was haar baas, hij ging met haar naar bed, en zij was echt vreselijk verliefd op hem. Toen hij die eerste avond klaarkwam, huilde ze.

Die eerste paar maanden waren heerlijk. Hij maakte haar aan het lachen, hij gaf haar een veilig gevoel, ze kon hem alles vragen over boeken en boekenmensen, over het leven in het algemeen, en hij gaf antwoord. Ze had meer gelezen dan hij en dat vond hij fantastisch. Hij was ouder en had meer ervaring. Zij was wijzer, degene die hem kalmeerde, hem adviseerde X niet te bellen en Y te vertellen dat hij op moest rotten. Ze pasten perfect bij elkaar; zij keek naar hem op en zorgde voor hem. Hij was zulk gemakkelijk gezelschap, zo charmant en grappig en humeurig en gek, zo knap, met zijn vriendelijke ogen en charmante gezicht, zijn rechtopstaande haar. Ze kon niet geloven dat hij van haar was. Hij deed haar denken aan Anthony Andrews in Brideshead Revisited, ietwat aristocratisch, zwoel en knap.

Ze aanbad hem en kon niet geloven dat dat eindelijk mocht. In het begin huppelde ze letterlijk over Amwell Street naar de bushalte als ze een nacht bij hem had doorgebracht. Wat vreemd dat het mogelijk was je zo te voelen, alsof de zon altijd scheen, alsof je geboren was om van iemand te houden, alsof de wereld alleen maar logisch leek als je bij hem was.

Ze zagen elkaar twee keer per week, doorgaans op dinsdag en donderdag, bijna altijd in zijn flat, als Sam bij haar nieuwe vriendje bleef slapen – Dave was lang geleden uit beeld verdwenen – en Elle weg kon zonder achterdocht op te wekken. Elle vond het soms grappig dat haar liefdesleven zo nauwgezet was gepland rond het feit dat Sams vriendje Steve op maandag voetbaltraining had en een wedstrijd op woensdag, en dat hij graag op vrijdag met zijn vrienden ging stappen en normaal gesproken op zaterdag en zondag in Hertford was. Rory vond het niet erg, hij vond die duidelijkheid zelfs wel prettig. Als ze ooit over de volgende stap sprak of dat het niet opschoot, dan werd hij gek. We moeten voorzichtig zijn. We moeten wachten op het juiste moment om het iedereen te vertellen. Nu nog niet.

Het grootste gedeelte van dat jaar vond Elle het prima. Ze wilde het niet eens met iemand anders bespreken. Het ging om hen samen: video’s kijken, vrijen, koken, dansen op muziek van de Stones op zijn oude pick-up, wegkruipen in een donker hoekje in een restaurant. Dit was romantiek, grote, volwassen, echte romantiek. Op een dag, zei ze tegen zichzelf, zullen we hierop terugkijken en lachen om de periode dat we het niemand konden vertellen. Ze had het gevoel dat ze door dit geheim te houden, betaalde voor de relatie die meer voor haar betekende dan alles wat ze ooit had gehad. Soms als ze dacht aan het gezicht van Felicity als ze erachter zou komen, of wat de mensen op kantoor ervan zouden zeggen – Sam, of Libby zelfs, hoe ze het zo lang verborgen had kunnen houden – schrok ze daarvan. Iedereen die hetzelfde heeft meegemaakt, weet hoe het is en ze zei tegen zichzelf dat ze wist dat hij van haar hield. Die zekerheid gaf haar kracht, terwijl de zomer vervaagde en overging in een koude, winterige herfst.

Ze besefte niet dat alles op enig moment zou moeten veranderen, het lag niet in haar aard om zo te leven. Ze merkte niet wat er om haar heen gebeurde, de donderwolken die zich boven hen samenpakten.