4

Miss Seeton draaide een sleutel om met een serie inkepingen aan beide kanten. Had ze het goed gedaan? Ze las de handleiding nogmaals door. Zet het alarm bij de trap aan wanneer u zich ervan hebt vergewist dat het groene lampje ononderbroken brandt. Dat laatste was het geval. De deuren van de kamers boven en beneden waren dus dicht. Hoofdalarm aan. Nu moest ze die eigenaardige sleutel in het gat steken dat j was aangebracht bij de post van de voordeur. Dat deed ze. Verder was het een kwestie van de voordeur achter zich dicht trekken en die op slot doen. Daar begon ze aan.
'Deirdre glimlachte haar toe.
'Alles klaar? Ik pak uw koffer.'
'Dat geloof ik wel.'
Ze keek weer op het papiertje. Onderaan stond dat de keuken altijd vrij toegankelijk was, maar dat het huis niet moest worden betreden via de binnendeur van de keuken voordat het alarm bij de voordeur was uitgezet. Men had dat zo geregeld om haar in staat te stellen het alarm aan te zetten wanneer ze in de tuin aan het werk was. Op die manier kon ze rustig gebruik maken van de keuken, of daar even schuilen wanneer het regende, zonder het alarm af te hoeven zetten. Ze zuchtte. Ze wist dat het allemaal heel goed bedoeld was. Maar het was zoveel eenvoudiger wanneer je alleen de grendel op de keukendeur moest doen en de voordeur moest afsluiten.
De keukendeur... Had ze die wel vergrendeld? Ja, natuurlijk had ze dat gedaan. Of niet? Ze kon dat beter even controleren. Martha zou anders zo boos worden... Ze maakte de voordeur weer open en liep snel de gang door. In het dorp werd een kakofonie van bellen en een sirene hoorbaar. O, dat ellendige ding. Snel stopte ze de sleutel in het sleutelgat bij de deurpost en draaide hem om. De bellen bleven rinkelen, de sirene bleef jammeren. Maar ze had toch... Waarom zou dit... Natuurlijk. De hoofdschakelaar bij de trap. Ze rende de trap op. De binnenbel daarboven rinkelde als een gek. Even raakte ze daar zo van in de war, dat ze de juiste sleutel niet kon vinden. Toen stopte ze hem in het gat, draaide hem een halve slag richting 'uit' en daarna werd het godzijdank stil. Miss Seeton leunde tegen de muur aan, geschrokken en buiten adem. O, wat dwaas, wat dom dat ze was vergeten het alarm bij de voordeur eerst weer uit te schakelen. Nu moest ze opnieuw beginnen. Ze liep naar beneden, de gang door naar de keuken. De achterdeur was al vergrendeld. Wat vervelend. Dus had ze uiteindelijk niet... Bij nader inzien had ze gewoon buitenom kunnen lopen om te kijken of ze die deur had vergrendeld. Ze las de gebruiksaanwijzing nogmaals door, draaide de sleutels nogmaals om, trok de voordeur achter zich dicht en deed die nogmaals op slot. Bij het hek zag ze P.C. Potter, die toevallig in het dorp aan het patrouilleren was geweest met de auto die zijn scooter had vervangen, mevrouw Wyght van de bakkerij en drie klanten van haar, juffrouw Treeves, de zuster van de dominee, en een paar andere geïnteresseerde toeschouwers. Achter hen stond Deirdre bij de auto hulpeloos te schudden van de lach.
'Het is beslist heel effectief,' zei juffrouw Treeves.
'Ik ben er erg van geschrokken,' verklaarde mevrouw Wyght.
'In elk geval kunnen we niet klagen dat het niet werkt,' zei Deirdre naar adem snakkend. 'Wat een herrie!'
De politieman liep het pad op. 'Hebt u een oefening gehouden?'
'O nee, meneer Potter,' verontschuldigde miss Seeton zich. 'Ik ben alleen niet zo mechanisch onderlegd en ik ben bang dat ik in de war ben geraakt ten aanzien van wat wat was en wat ik het eerste moest doen. Het spijt me heel erg.'
'De eerste keer gebeurt zoiets altijd. Het is de enige manier waarop je zo'n installatie onder de knie kunt krijgen,' troostte hij haar. 'Gaat u weg?'
'Ja, voor het weekend. Martha heeft de reservesleutels, dus als er iets gebeurt, kan zij maatregelen nemen.'
'Heeft ze ook uw adres?'
'Nee. Ik ben maandag alweer terug, dus zou het geen zin hebben dingen door te sturen.'
Potter, die miss Seeton kende, had het gevoel dat het verstandig zou zijn dat de politie wist waar ze was.
'Wilt u het me niet geven, gewoon voor het geval dat?'
Miss Seeton keek naar Deirdre, die rechtop ging staan en ophield met lachen.
'Kenharding Abbey, Little Sweepings, Suffolk,' zei ze met tegenzin.
Toen legde ze de koffer van miss Seeton in de kofferbak en liet miss Seeton op de voorbank plaatsnemen. Ze rende om de auto heen, gaf Potter en de anderen een vage glimlach, zette de auto in zijn eerste versnelling en racete de straat uit.
De dorpsbewoners keken geïnteresseerd toe; de politieman nadenkend. Het was niets voor miss Seeton om zomaar een weekend weg te gaan. Normaal gesproken leefde ze heel rustig, tenzij ze met een zaak bezig was, en dan waren de poppen meestal stevig aan het dansen. Was ze nu met een zaak bezig? Na alles wat hij over haar doen en laten van de vorige avond had gelezen, was die kans heel groot. Hij zou een rapport schrijven over het afgaan van haar alarminstallatie en vermelden dat het waarschijnlijk een ongelukje was geweest, plus het feit dat ze naar die Abbey in Suffolk was vertrokken. Daarna mochten anderen het verder opknappen.

Buiten het dorp Little Sweepings lag Kenharding Abbey, keurig, pas opnieuw geschilderd, de tuinen perfect bijgehouden, verarmd maar toch imposant, met te weinig kapitaal van de eigenaars en te weinig historische waarde om het zodanig te laten opknappen dat het als een Stately Home voor het publiek toegankelijk kon worden gemaakt, De oudere bediende die het koffertje van miss Seeton pakte, leek te breekbaar om het te kunnen dragen en nadat hij langzaam de brede trap op was gelopen, was ze opgelucht toen ze rechtsaf een galerij op draaiden die langs drie zijden van de hal beneden liep en een grote, gelambriseerde slaapkamer in gingen, waar hij zijn last eerbiedig op een poef kon neerzetten, bij het voeteneinde van het hemelbed.
'Het diner wordt om acht uur opgediend. Hoe laat wenst mevrouw een bad te nemen?'
'Om zeven uur, voordat de anderen het warme water hebben opgemaakt,' zei Deirdre.
'Dan hebt u voor het eten ook nog even de tijd om kennis te maken met mijn ouders,' zei ze tegen miss Seeton.
'Uitstekend juffrouw Deirdre. Ik zal Helen naar boven sturen om mevrouw te helpen.'
Hij maakte een buiging en liep trillend weg.
'Ik hoop,' zei Deirdre, 'dat u zich niet stoort aan de spoken die hier af en toe rondwaren. Eén komt uit de lambrisering in de buurt van de haard als hij niets beters te doen heeft. Ik heb hem zelf nog nooit gezien, maar heel veel mensen zweren het tegenovergestelde. In elk geval doet hij geen kwaad. Hij smijt niet met dingen, zegt geen boe en rammelt niet met zijn ketenen.'
Miss Seeton was niet bevooroordeeld ten aanzien van spoken en een ronddolende geest paste in feite prima bij de ietwat ontmoedigende sfeer van de kamer, waar glas-in-lood ramen het licht doffer maakten, maar niet verborgen konden houden dat de zware houten meubels niet in de was gezet waren en barsten vertoonden, de stof van de gordijnen van het hemelbed aan het vergaan was en de scheuren in de geborduurde, zijden sprei keurig waren gerepareerd. Deirdre Kenharding las de gedachten van haar gaste.
'Ik heb u onderweg al gewaarschuwd dat dit huis een beetje vervallen is.'
Impulsief pakte ze de handen van miss Seeton en kneep erin.
'Ik ben u heel dankbaar dat u bent gekomen. Vergeet niet dat u tijdelijk als leerkracht bent ingevallen op de Highfold School in Merriden, Sussex.'
Miss Seeton wenste uit de grond van haar hart dat dit bezoekje niet had hoeven te betekenen dat ze lord en lady Kenharding een rad voor ogen moest draaien; ze wenste in feite ook dat ze helemaal niet op bezoek had hoeven gaan. Het meisje was echter zo overtuigend geweest. Als deze familie ernstig in de problemen was gekomen en de politie kon helpen, zouden ze er echter toe moeten worden gebracht met de politie te praten, omdat die dan kon helpen.
Er werd op de deur geklopt en toen Deirdre 'Binnen!' riep, kwam een kleine, gezette vrouw de kamer in. Haar witte haar was strak in een knotje opgestoken, ze had scherpe zwarte ogen en wangen als verschrompelde appeltjes. Het meisje ging weg om zich om te kleden en Helen, of Hélène, zoals ze in feite bleek te heten, stond er tot miss Seetons verlegenheid op haar koffer uit te pakken en stak de loftrompet af over de mooiste jurk van miss Seeton, die ze 'voor het geval dat' had meegenomen. Het was een semi avond- of cocktailjurk en terwijl Hélène de grijze plooien glad streek en het paarse, crèmekleurige en zwarte borduurwerk bekeek, verklaarde ze vol heimwee dat hij zonder twijfel, zonder enige twijfel, uit Parijs moest komen. Daar was hij ook gekocht, als afscheidscadeau van iemand die reden had om de ex-tekenlerares dankbaar te zijn.
Het dienstmeisje nam miss Seeton mee naar het einde van de gang, draaide rechtsom, liep een paar deuren verder en nam haar mee naar een badkamer waar iemand in de jaren zeventig of tachtig van de negentiende eeuw trots op zou zijn geweest. Ze trok de door de zon verkleurde fluwelen gordijnen dicht over de houten roede, terwijl miss Seeton vol ontzag keek naar het grootste bad dat ze ooit had gezien. Het stond op een verhoging, was twee meter vijftig lang en geplaatst in een mahoniehouten bak van ruim drie meter lengte. Heel imposant, alsof nietige mensen die het lef hadden de badkamer te betreden, onmiddellijk dienden te worden getart. Hélène liep het trapje op dat naar de verhoging leidde en draaide aan een kraan. Die hikte, zweeg, boerde een stoomwolk uit, hikte nogmaals, had het systeem toen kennelijk schoongemaakt en produceerde opeens een stroom kokend water. De stop van zwaar metaal, die in Victoriaanse tijden al gebruikt werd, viel met een klap op zijn plaats. De andere kraan werd opengedraaid, kreunde, produceerde een stroompje zwart water en toen een koude rivier. Hélène liep het trapje weer af, drapeerde een badhanddoek over de enige stoel die in de ruimte stond, legde een kleinere handdoek op de zitting van die stoel, liep terug om het water te voelen, draaide de kranen dicht, strooide er badzout in uit een kristallen flesje, liep terug, klopte op de handdoeken, rommelde aan de gordijnen. Miss Seeton wachtte geduldig, besefte dat de Franse vrouw net als de kranen haar systeem aan het schoonmaken was, in haar geval als voorbereiding om te gaan spreken. Ze rekende erop dat die voorbereiding en het gesprek niet zo lang zouden duren, dat het water koud werd, omdat de badkamer onverwarmd was, conform de tradities van het Engelse begrip comfort. Conform de menselijke tradities had Hélène de deur bereikt voordat ze een besluit had genomen, draaide zich om en verfrommelde haar schort, alsof dat het meedelen van iets vertrouwelijks makkelijker maakte.
'Zou madame het me vergeven wanneer ik mijn gedachten onder woorden bracht?'
Miss Seeton gaf te kennen dat madame daartoe bereid was.
'Dan moet madame begrijpen dat ik de kranten lees en dat ik mademoiselle Deirdre heb gekend vanaf de tijd dat ze nog een klein meisje was. Dat ik - comment dit? - haar verzorgster en vertrouwelinge was. Daardoor weet ik dat zij op Highfold geen onderwijzeres heeft gehad die mamselle Seeton heette.'
Ze aarzelde, omdat ze miss Seeton duidelijk niet wilde beledigen.
'Dus is het duidelijk dat uw bezoek hier een lichte vorm van bedrog is. Ik hoop dat u me die woorden wilt vergeven. Natuurlijk zal ik mijn mond dichthouden, en dat zal mijn man eveneens doen. We kunnen madame alleen succes toewensen en als madame hulp nodig heeft, hoeft madame dat slechts te zeggen en dan zal ik doen wat ik kan. Natuurlijk zal mijn echtgenoot dat ook doen. Ook als dat moet betekenen...'
Haar mondhoeken zakten en er werd harder gefrommeld aan haar schort. '... dat monsieur Derriek...'
Ze liet het gemartelde schort los en hief haar handen ten hemel.
'O là là, hij is een probleemgeval. Dat is hij altijd al geweest, ook als kleine jongen. O là là, de verhalen die ik u zou kunnen vertellen. O là là, là là, là là.'
Ongelukkig liep ze là-là-end de gang op en deed de deur achter zich dicht.

Onderweg naar beneden putte miss Seeton troost uit het feit dat iemand anders hier in huis, naast Deirdre, op de hoogte was van het bedrog rond dat lesgeven. Twee mensen in feite, omdat ze van de veronderstelling kon uitgaan dat de echtgenoot het ook wist. Ze wisten het niet alleen, ze keurden het kennelijk ook goed, hoewel de redenen waarom niet zo duidelijk waren. Ze was zich ervan bewust dat haar naam de vorige week helaas in de kranten was genoemd in verband met het incident bij het casino, maar dat kon toch zeker niet worden gezien als een aanbeveling. Welke hulp dat aardige oude echtpaar haar zou kunnen geven, of welke omstandigheden zich zouden kunnen voordoen om zoiets noodzakelijk te maken, zag ze echter niet in. Toch was het hartverwarmend te weten dat ze tot hulp bereid waren.

Graaf Kenharding bleek iets ouder te zijn dan miss Seeton had verwacht. Hij begroette haar, hoopte dat ze een goede reis had gehad en dat Deirdre niet te hard had gereden. Hij hoopte dat haar kamer comfortabel was en dat ze alles had wat ze nodig had. Zo niet, hoefde ze maar een kik te geven. Zijn manier van doen was gereserveerd en zijn gezicht stond vermoeid en vertrokken. Miss Seeton nam aan dat de reden daarvan pijn kon zijn, omdat zijn linkerarm in het gips zat en in een mitella werd gedragen. Zijn dochter bekeek de japon van miss Seeton waarderend, haalde op verzoek een glas tomatensap en installeerde haar moeder en haar gaste op de bank naast de open haard. Lady Kenharding, een aantrekkelijke vrouw die wel duidelijk ouder begon te worden maar een stuk jonger was dan haar echtgenoot, keek naar het glas van miss Seeton.
'Weet u zeker dat u niet liever iets anders hebt? Het lijkt zo...'
Zoals meestal wanneer ze iets zei, maakte ze haar zin niet af, waardoor de indruk werd gewekt dat ze met haar gedachten elders was en het gaande houden van een gesprekje te inspannend was. Ze begon over iets anders.
'Highfold was een goede school, vond ik, en het doet me veel deugd dat Deirdre het contact in stand houdt. Natuurlijk kan ik me herinneren dat ik u daar heb ontmoet, maar tijdens die ouderavonden is het altijd zo druk. Ik dacht vroeger vaak...'
Wat ze vroeger vaak dacht, werd niet geopenbaard. Opnieuw ging ze op in haar eigen gedachten. De accu moest eerst worden opgeladen voordat ze weer iets kon zeggen. Tijdens het diner bleef de plaats naast miss Seeton aan tafel opvallend leeg. Lord Kenharding had dat al gezien voordat de maaltijd werd opgediend en had vragend naar zijn vrouw gekeken. Als enige reactie had hij een licht hoofdschudden gekregen, waarna hij zich tot zijn dochter had gewend. Deirdre had hem echter niet aangekeken en was begonnen aan een reeks verhalen over haar oude school. Daarna verliep het gesprek moeizaam en miss Seeton maakte zich vooral zorgen over de bejaarde Timson die met zware zilveren schalen om de tafel heen liep. Hélène liet zich niet zien, behalve dan in de vorm van de uitstekende gerechten. Ze vroeg zich af of de Timsons de enige bedienden waren. Na het diner was de sfeer iets soepeler. Ze zaten rond een knapperend houtvuur koffie te drinken in de salon. Miss Seeton zag dat de enige concessie aan de moderne tijd een koffiezetapparaat was.
Lord Kenharding, wiens zwijgen aan tafel kon worden toegeschreven aan problemen met het eten met één hand, deed zijn best een gesprekje gaande te houden.
'U gaat zeker mee naar de bijeenkomst?'
De bijeenkomst? Een soort zondagsdienst, nam ze aan. Maar noemde je dat een 'bijeenkomst'? Misschien waren ze Quakers. Hielden die 'bijeenkomsten'? Miss Seeton wist dat een gast zich altijd moest aanpassen. Tenzij je er natuurlijk extreme ideeën op nahield. Omdat ze dat niet deed, moest ze zich aanpassen.
'Tja...' begon ze.
Deirdre kwam haar te hulp.
'Natuurlijk gaat ze mee. Daar gaat het nu juist om.'
Snel ging ze verder, om eventuele protesten in de kiem te smoren.
'Miss Seeton kan heel goed gokken. Ik reken op haar voor tips.'
De gravin keek bezorgd.
'Deirdre, ik zou dolgraag willen dat jij niet gokte. Je kunt het je niet permitteren en het is zo zonde van het geld. Het is al erg genoeg dat Derrick...'
Ze raakte opnieuw in gedachten verzonken.
'Waar is Derrick?' vroeg zijn zuster. 'Hij heeft nog nooit een race gemist.'
'Dat weet ik, schatje, en daarom had ik verwacht...'
Zoals gewoonlijk kon men slechts gissen naar de verwachtingen van lady Kenharding.
'Verder geeft elke bijeenkomst hem een schitterende reden om zich weer in de nesten te werken. Zo'n kans laat hij zich ook nooit ontgaan.'
'Nu is het genoeg,' zei haar vader gedecideerd. 'Ik heb je al eerder gezegd dat ik die kwestie niet besproken wil horen.'
'Waarom niet?'
Deirdre was vastbesloten familiegeheimen boven tafel te halen omwille van miss Seeton.
'Iedereen doet dat en iedereen die de krant leest, weet...'
'Ik heb al gezegd dat het genoeg was.'
Hij richtte zich tot miss Seeton.
'Heeft het u bevrediging geschonken kinderen te leren tekenen? Ik kan me de pogingen in die richting van mijn dochter nog herinneren.'
Hij glimlachte, waardoor het duidelijk werd hoeveel Deirdre op hem leek.
'Als ik haar leraar was geweest, denk ik dat ik me zou hebben opgehangen aan het dichtstbijzijnde schetsboek.'
Miss Seeton lachte.
'Ik denk dat het leren om beelden in de geest te tekenen en ze te onthouden, belangrijker is dan de kunst ze aan het papier toe te vertrouwen.'
Lady Kenharding had door het woordbeelden' haar aandacht er weer bij.
'Zou u televisie willen kijken?' stelde ze voor. 'Dat doen we 's avonds wel eens, naar het journaal. Timson en Hélène gebruiken de televisie meer dan wij. Ik denk dat dat voor alle bedienden opgaat. Zij lijken zelfs altijd het ergste eerder te weten dan...'
Ze maakte die zin niet af. Miss Seeton zei dat ze moe was, excuseerde zich en ging naar haar kamer. Het maakte haar triest dat deze familie een zoon had die zo'n renegaat was. Die Derrick, die niet beter leek te zijn dan... Haar gewoonlijk zo welwillende geest vond de ultieme minachtende term. Niet beter leek te zijn dan een kwajongen.