HOOFDSTUK 8

 

 

 

Shelley ontwaakte uit een gezonde slaap en haastte zich naar de badkamer. Het zag ernaar uit dat het een warme dag zou worden.

Ze liep naar de keuken om een ketel water op te zetten en deed alles zo stil als ze kon. Er klonk geen enkel geluid in huis. Het was te betwijfelen of er al iemand op was.

Ze deed de zijdeur open om Bessie binnen te laten. ‘Kom Bess, dan gaan we een eindje wandelen.’

Bessie blafte en Shelley keek om naar Kens huisje waarvan de achterdeur openstond. Ken stond in de deuropening en toen ze wuifde wenkte hij haar.

‘Je bent er vroeg bij,’ glimlachte hij.

‘Ja,’ zei ze eenvoudig. Ze liep achter hem aan naar binnen en begon zacht te grinniken toen Bess dichterbij kwam om van Mitch's portie melk mee te genieten. Ken zette een beker op tafel en schonk koffie voor haar in. ‘Het huis zal wel leeg lijken na vandaag,’ zei hij peinzend.

‘Nog leger als Janet weg is,’ zei ze zacht en toen veranderde ze van onderwerp. ‘Ik hoorde dat je een reddingspoging moest ondernemen vannacht.’

‘Hal? Die moest hoognodig naar huis,’ grinnikte hij.

‘Mitch deed zeker onaangenaam?’

Hij zag het lichtje in haar ogen. ‘Dat zou je kunnen zeggen.’

Shelley nam een slokje van haar koffie.

‘Gaat de verpleegster vandaag weg?’ Iets in zijn stem maakte dat Shelley Ken oplettend aankeek.

‘Dat denk ik wel. Janet zei zoiets gisteren. Hij kan haar het beste wegbrengen, tegelijk met de anderen,’ voegde ze er aan toe.

‘Mooi.’

Ze fronste haar voorhoofd. ‘Mag je haar niet?’

Ken schudde zijn hoofd. ‘Ze is niet bepaald mijn type, moet ik zeggen.’

Ze hoorden het geluid van een traktor die gestart werd in een van de schuren een paar honderd meter verderop.

‘Mitch,’ zei Ken bij het zien van Shelley’s verbaasde gezicht. ‘Blijf toch even je koffie opdrinken,’ vroeg hij toen ze haar beker haastig leegdronk.

‘Nee, ik moet terug. Bedankt, Ken.’

Ze was bij de deur op hetzelfde ogenblik dat Mitch van de traktor sprong. ‘Goeiemorgen,’ zei ze en ze schrok toen hij een korte, harde kus op haar niets vermoedende lippen drukte.

‘Morgen,’ antwoordde hij onverstoorbaar. ‘Ken bloost niet, waarom zou jij het dan doen, kleintje?’ plaagde hij.

Ze zuchtte onhoorbaar. Mitch klom weer achter het stuur van de traktor en Ken sprong snel achterop de machine die erachter was bevestigd. Het volgende ogenblik waren ze verdwenen.

Noch Louise noch Hal verschenen aan het ontbijt.

‘Moeder heeft hoofdpijn,’ zei Lynn. ‘Mijn lieve broer heeft nog geen behoefte aan voedsel of wat dan ook.’

‘U hebt het gisteravond prima opgelost,’ zei Emma tegen Mitch. ‘Anders zou het nog wel eens heel vervelend hebben kunnen worden. Hij was erg lastig.’

‘Daar moeten we maar niet meer aan denken,’ zei Mitch vriendelijk. Shelley zag dat het meisje haar ogen tot spleetjes kneep.

‘We lunchen zeker een beetje vroeg?’ vroeg Mitch aan Janet. Toen draaide hij zich weer om naar Emma. ‘We vertrekken vanmiddag om vijf uur naar Cairns.’

De verpleegster kneep haar lippen op elkaar. ‘Ik heb geen haast. Morgen of zondag kan ik ook nog weg.’

Shelley durfde niet naar Mitch of Janet te kijken.

‘Dan zou Ken speciaal moeten rijden,’ merkte Mitch op en alleen Emma hoorde de ijzige klank in zijn stem niet. Het was duidelijk dat het meisje teleurgesteld was dat ze niet kon blijven en Shelley kon zich alleen maar afvragen wat ze gehoopt had te bereiken.

 

Er liepen mensen van de woonkamer via de hal naar de veranda en een groot aantal van hen bevond zich op het gazon, zag Shelley, blij dat zovelen Luke de laatste eer kwamen bewijzen. Bijna iedereen had de dienst bijgewoond, maar een kleine groep was meegegaan naar huis. Toch waren er op zijn minst vijftig mensen.

In meer dan één opzicht was de middag vermoeiend geweest, want het nieuws van Mitch’s huwelijk met Shelley had zich als een lopend vuurtje verspreid. Ze had een heleboel handen geschud en gelukwensen in ontvangst genomen en tenslotte was ze naar de keuken gevlucht, om Janet te helpen met de enorme afwas.

Een blik op haar horloge vertelde haar dat het inmiddels al over vieren was. Het zou niet lang duren of Mitch ging op weg naar Cairns en als hij terugkwam...

Het geluid van hoge hakken op de keukenvloer maakte dat ze omkeek. Ze zag Emma aankomen met een blad vol lege glazen.

‘Iedereen gaat weg,’ zei ze, terwijl ze het blad op het aanrecht zette.

Shelley keek haar aan. Er was iets in de houding van de verpleegster dat haar verontrustte.

‘Mrs. Mitchell Ballantyne,’ zei Emma langzaam. ‘Wat een handige zet om met Mitch te trouwen.’

‘Ik zie niet in wat jij daarmee te maken hebt,’ antwoordde Shelley koel en de verpleegster lachte kort.

‘Ik kon mijn geluk nauwelijks geloven toen dit baantje me in de schoot geworpen werd,’ vertelde ze. ‘Ik had de kans Mitch aan de haak te slaan en ik werkte hard, ongelooflijk hard, als een zelfopofferende verpleegster. Maar toen verscheen jij op het toneel, en voordien kon ik je al niet uitstaan. Het enige waarover Luke Ballantyne kon praten was jij - hoe fantastisch je was en hoe mooi. Ik werd er misselijk van.’

‘Ben je klaar?’ vroeg Shelley ijzig.

‘Nog niet! Dat overhaaste huwelijk begreep ik niet tot ik het in verband bracht met je erfenis. Ik stond op de veranda toen Luke Ballantyne het vertelde. Ik denk dat hij als lokaas gebruikte voor zijn zoon. Je bent op een bepaalde manier aantrekkelijk. Veel mannen voelen zich tot een dergelijk type aangetrokken en voor het oog zul je heus wel een uitstekende echtgenote zijn, maar in de slaapkamer niet. Arme Mitch, een onervaren puriteins meisje als vrouw!’ lachte ze en liep de deur uit - tenminste dat had ze gedaan als Ken haar niet had tegengehouden.

Hij stond daar met een woedende uitdrukking op zijn gezicht en Shelley bedacht dat ze hem nog nooit zo had gezien in al die jaren dat ze hem kende.

‘Laat me erdoor, ’ siste Emma.

Shelley keek hem verschrikt aan. ‘Je hebt zeker wat gehoord

‘Genoeg,’ zei Ken bruusk.

‘Ze..

‘Ze is een rotmeid!’

‘Wat ze zei...’ begon Shelley.

‘Kletspraat,’ antwoordde hij. ‘Dat weet je.’

Ze keek naar hem op. ‘Ja?’

‘Ja, Shelley,’ zei hij nadrukkelijk. ‘Mitch vroeg of ik je wilde halen,’ vervolgde hij zacht. ‘Er zijn nog maar een paar goede bekenden en ze staan op het punt weg te gaan.’

‘Ik kan niet...’ begon ze wanhopig.

‘Je moet,’ zei hij.

‘Ik voel me ellendig,’ riep ze uit. ‘Ze zullen ...’

‘Niemand verwacht een sprankelende conversatie,’ zei hij vriendelijk. Hij gaf haar een duwtje. ‘Toe.’

Het lukte, al mocht de hemel weten hoe. Het was de moeilijkste rol die ze ooit had gespeeld. Toen de laatste auto was weggereden liep ze als een robot terug naar huis.

Ze begon glazen te verzamelen, stoelen recht te zetten en asbakken te legen, ondanks Janets aanraden het allemaal te laten staan tot Mitch was vertrokken.

Shelley was zich nauwelijks bewust van de doordringende blik die Mitch haar toewierp. Zelfs Lynns zachte: ‘Roberto komt binnenkort naar Sydney. Hij zei dat hij naar me toe zou komen,’ bracht nauwelijks een glimlach naar haar lippen.

‘We eten vanavond alleen koude kip en een salade,’ zei Janet, toen ze naast Shelley op de veranda stond om de anderen uit te wuiven. ‘Mitch blijft een uur of twee weg. Als hij terugkomt, kunnen we alles klaar hebben.’ Ze glimlachte even. ‘Als Ken meehelpt, kunnen we dan zelfs de meubels verwisseld hebben. Toen jullie de stad in waren is er een nieuw slaapkamerameublement gekomen.’

Dat was te veel. Tranen begonnen langs Shelley’s wangen te stromen.

‘Maar kind,’ begon Janet.

‘Ik kan hier - niet blijven,’ snikte Shelley. ‘Je - begrijpt het niet.’

‘Ik begrijp het zeker niet. Wat is er in hemelsnaam gebeurd, kind?’

‘Ik moet weg,’ zei Shelley wanhopig.

‘Mitch is van plan morgen voor een paar dagen naar Cairns te vertrekken,’ zei Janet. ‘Als jullie terugkomen ben ik weg - Ken brengt me zondag met de wagen. Je bent natuurlijk van streek over Luke. Maar als Mitch terugkomt...’

‘Ik bedoel, dat ik alleen weg wil.’

‘Bedoel je dat je hem in de steek laat?’

‘Als — als je het zo wilt stellen,’ antwoordde Shelley bibberig. Janet schudde haar hoofd.

‘Wat zal Mitch daar van zeggen?’

‘Hij zal opgelucht zijn, denk ik.’

‘Jullie zijn wettig gehuwd,’ bracht Janet haar in herinnering en Shelley zocht naar een zakdoek.

‘Dat hebben we gedaan voor Luke,’ zei ze schor, terwijl ze haar neus snoot.

‘Je kent Mitch al tien jaar en zeg je dan zoiets? Denk je dat echt?’ vroeg Jane ongelovig.

Shelley keek haar aan. ‘Ik heb tijd nodig om na te denken. Ik kan niet wachten tot hij terug is,’ zei ze langzaam.

‘Waarom niet?’

‘Ik zou niet kunnen verdragen hier te blijven als ik wist dat Luke Mitch had overgehaald om met mij te trouwen uit een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel. ’

‘O, Shelley wat een onzin! Wie zegt zoiets nu?’ Toen Shelley geen antwoord gaf, vroeg Janet: ‘Kun jij je voorstellen dat Mitch je zou laten gaan?’

‘Waarom niet?’ vroeg ze triest.

‘Kind, ik kan je niet dwingen te blijven,’ zei Janet bezorgd, ‘maar ik raad je dringend aan niets te doen voor hij terug is.’

‘Mijn besluit staat vast, Janet,’ zei ze rustig. ‘Ik help je nog even en dan ga ik weg.’

‘Waarheen?’

Shelley gaf geen antwoord, want ze wist het niet.

Twintig minuten later, nadat ze wat kleren had ingepakt, ging Shelley naar de woonkamer.

‘Kindje, ik wilde dat je van gedachten veranderde,’ zei Janet, maar Shelley schudde haar hoofd.

‘Zeg maar tegen Mitch - dat ik zal schrijven.’

Janet wierp haar een bezorgde blik toe. ‘Wacht tot hij terug is,’ smeekte ze.

Shelley boog zich voorover, gaf de oudere vrouw een kus en holde het huis uit, de tuin door naar de garage.

Mitch was met de Chrysler weg, zodat ze de keus had tussen de bestelwagen en de Range Rover. Er reden niet zoveel Range Rovers in de buurt en omdat ze zo min mogelijk wilde opvallen nam ze de bestelwagen.

Tegen de tijd dat Shelley bij Mossman was, had ze het gevoel dat ze beter Janets raad had kunnen opvolgen. Maar nu kon ze niet meer terug. Om het risico te vermijden dat ze Mitch op deze weg zou tegenkomen, besloot ze de afslag naar Port Douglas te nemen. Daar nam ze haar intrek in een motel - onder de naam Anderson. Ballantyne was te bekend en als Mitch zou gaan informeren. ..

Het appartement was klein, maar netjes en leuk ingericht. Het restaurant was vlakbij, maar ze was niet in de stemming om iets te gaan eten. In plaats daarvan liep ze naar de levensmiddelenwinkel waar ze wat brood, koffie, een paar eieren en een pot honing kocht. Als ze later trek kreeg, kon ze altijd nog wat klaarmaken.

Toen ze langs de receptie liep, kwam de bedrijfsleider naar buiten om te vragen of alles in orde was en Shelley haastte zich hem te verzekeren dat dat het geval was.

In haar appartement raakte ze even in paniek. Wat deed ze hier eigenlijk? Hoe eerder ze terugging naar Brisbane, hoe beter. Misschien kon ze over een uurtje, als Mitch de afslag naar Port Douglas gepasseerd zou zijn op de terugweg naar huis, doorrijden naar Cairns om daar het toestel naar Brisbane te nemen. Toen schoot haar te binnen dat Louise, Hal en Lynn in Cairns waren en dat die dan in hetzelfde toestel zouden zitten. Verdorie - dat plan ging dus niet door!

Ze ging zitten en bladerde het tijdschrift door dat ze zojuist had gekocht. Buiten was het stil. Een wandeling langs het strand zou misschien goed zijn om haar gedachten te ordenen. Ze kon hier niet de hele middag blijven zitten.

Ze verwisselde haar mantelpakje voor een zonnejurk, sloeg een vest om haar schouder en verliet het appartement.

Er woei een lichte bries vanuit zee toen ze de weg afliep naar het strand, waar ze na een paar meter haar sandalen uitschopte. Het zand voelde hard en stevig aan onder haar blote voeten. De frisse zeewind rook lekker schoon. Ze bukte zich om een paar schelpen op te rapen die haar aandacht hadden getrokken.

Shelley keek naar de andere kant om te zien hoe ver ze inmiddels van de weg af was. Haar voeten weigerden dienst toen ze de lange, machtige gestalte herkende die zich aftekende tegen de rotsen.

Hij begon langzaam in haar richting te lopen en naarmate hij dichterbij kwam voelde ze dat al het bloed wegtrok uit haar gezicht.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Shelley en het klonk als een fluistering.

Er veranderde niets in de uitdrukking van zijn gezicht en ze kon haar blik met geen mogelijkheid van die donkere ogen losmaken.

‘Kan ik dat niet beter aan jou vragen?’ zei Mitch rustig.

‘Ik - ik moest een poosje alleen zijn,’ bracht ze tenslotte moeizaam uit.

‘Ben je van plan terug te komen?’

Ze wist geen antwoord te bedenken en na seconden die een eeuwigheid leken te duren, schudde ze langzaam haar hoofd. ‘Hoe wist je dat ik hier was?’

‘Ik heb gegokt,’ antwoordde hij droog.

Shelley’s ogen gingen langs die gevoelige mond om even te blijven rusten op de brede borst waarvan het krullerige haar zichtbaar was in de halsopening van zijn hemd. Ze zette haar tanden in haar onderlip en probeerde haar wild bonzende hart tot bedaren te brengen.

‘En gelukkig heb ik goed gegokt.’ Zijn stem klonk sarcastisch en haar blik ontmoette de zijne. ‘In Cairns zijn heel wat meer hotels af te zoeken naar een weggelopen vrouw.’

Shelley voelde hoe er een verraderlijke blos naar haar wangen kroop en ze keek met een ruk de andere kant op.

‘Een uur geleden was ik van plan weg te gaan,’ zei ze en ze probeerde haar keel te schrapen, want ineens zat er een grote prop. ‘Maar toen bedacht ik, dat ik dan hetzelfde toestel zou nemen als Louise...’

‘En dat er dan een verklaring zou worden gevraagd,’ maakte hij de zin ironisch af.

‘Ja.’

Het bleef een hele tijd stil. Er kwamen tranen in haar ogen toen ze dacht aan de gelukkige jaren die ze had doorgebracht op de boerderij, die ze als haar thuis was gaan beschouwen. En aan haar moeder en aan Luke. En Mitch als het allesomvattende middelpunt in haar leven.

‘Wat doe je?’ kwam haar verschrikte vraag een paar minuten later toen hij haar bij de arm pakte.

‘Wat ik zou willen doen,’ zei hij droog, ‘is je een stevig pak slaag geven. Maar ik betwijfel of ik daarmee iets zou bereiken.’ Hij zuchtte even en draaide haar om, zodat ze hem wel moest aankijken. ‘Eten - ik heb niets gegeten vanavond en jij ook niet, denk ik.’

‘Ik heb geen...’

‘Spreek me niet tegen, Shelley,’ zei hij bruusk en hij verstevigde zijn greep toen hij zich omdraaide en in tegenovergestelde richting langs het strand begon te lopen.

Hij bleef staan bij het geasfalteerde gedeelte, zodat ze haar sandalen kon aandoen en haar ”ik krijg geen hap door mijn keel” werd beantwoord met een donkere blik.

Vlak voor het restaurant haalde ze zenuwachtig een hand door haar haren en raakte volkomen uit haar evenwicht toen hij haar een doordringende blik toewierp.

‘Laat dat maar — je ziet er prima uit.’

‘Ik heb helemaal geen trek,’ protesteerde ze nog eens maar hij lette niet op haar woorden. Er zat dus niets anders op dan met hem mee naar binnen te gaan.

Ze voelde zich doodzenuwachtig en niet in staat zich te verzetten.

Aangezien het vrijdagavond was, was het vrij druk in het restaurant en er waren niet veel lege tafeltjes. Ze liet haar blik door de eetzaal dwalen. Het was helemaal niet veranderd sinds de laatste keer dat ze hier was geweest met Luke, Mitch, Janet en Ken om haar verjaardag te vieren - de hare of - ‘De jouwe,’ zei Mitch droog en ze keek hem met haar grijsblauwe ogen verschrikt aan.

‘Weet je weer wat ik denk?’ vroeg ze onzeker.

Hij glimlachte even maar gaf geen antwoord.

‘Onze - wittebroodsweken, om dat woord maar te gebruiken,’ begon Mitch langzaam tijdens de koffie, ‘hebben niet bepaald een voorspoedig begin gehad.’

Shelley keek hem aan en sloeg haar ogen toen snel neer. Ze was een en al zenuwen en het was niet leuk en ook niet eerlijk dat ze hier moest blijven zitten om hem zijn spelletje van kat en muis te laten spelen.

‘Het was allemaal alleen om Luke een plezier te doen,’ zei ze langzaam.

‘Wat ook gebeurd is. Hij is gestorven als een gelukkig man.’

Daar was niets op te zeggen en ze pakte voorzichtig haar kopje tussen haar handen om het aandachtig leeg te drinken.

‘Klaar?’

Ze zette het lege kopje neer met handen die trilden en knikte zwijgend, Mitch’s voorbeeld volgend toen hij opstond. Ze liep voor hem uit en bleef buiten wachten terwijl hij afrekende.

Het was heerlijk koel in de nachtelijke buitenlucht en overal in het donker fonkelden lichtjes. Shelley voelde hem achter zich en draaide zich om met een snelle blik op dat profiel; ze wilde te weten komen wat hij nu van plan was.

‘Naar het motel, lijkt me,’ kondigde hij aan en ze had geen andere keus dan met hem mee te lopen.

‘Naar binnen, Shelley.’ Korte woorden die geen tegenspraak duldden toen hij de deur openhield en ze de woonkamer binnenging voor ze zich naar hem omdraaide.

‘Ik was van plan je te schrijven,’ begon ze.

‘Om het uit te leggen?’ Zijn vraag klonk honingzoet en ze huiverde onwillekeurig.

‘Ja.’

Hij scheen een hele tijd nodig te hebben om antwoord te geven, hoewel hij haar aldoor bleef aankijken. ‘Ik zal je de moeite besparen.’ zei hij zacht. ‘Vertel het me nu maar.’

Shelley haalde diep adem en klemde haar armen om haar borst. Ze had het ineens koud gekregen. ‘Ik wilde het gemakkelijk voor je maken,’ bracht ze moeizaam uit.

Zijn ene wenkbrauw vloog vragend omhoog.

‘Het leek me het beste. Geen pijnlijke gesprekken...’ Haar stem stierf weg.

‘Ik dacht dat ik wel enige kijk had op de wijze waarop vrouwen denken,’ zei Mitch cynisch. ‘Maar aan jou kan ik geen touw vastknopen.’ Hij keek lang en met een harde blik op haar neer. ‘Wat was je eigenlijk van plan te gaan doen als je weer terug was in Brisbane? Terug naar je flat - en weer lesgeven op je oude school?’

Toen ze geen antwoord gaf kwam hij een stap dichterbij en pakte haar kin tussen zijn duim en wijsvinger om hem op te tillen.

‘Onze huwelijksbeloften - wat was je van plan daaraan te doen?’ vroeg hij zacht.

Haar lippen begonnen verschrikkelijk te trillen; ze streek met haar tong langs haar onderlip in een poging haar zelfbeheersing terug te krijgen.

‘Een ontbinding zou niet zo moeilijk zijn geweest.’ Vreemd, dat ze zo kalm kon lijken terwijl haar bloed bonsde in haar slapen en haar ademhaling allesbehalve regelmatig ging. ‘Je zult toch willen trouwen - echt trouwen.’

‘Ik ben getrouwd,’ zei hij. ‘Met jou.’

Ze had geen hoop dat ze de tranen die achter haar ogen brandden kon tegenhouden. ‘Je - je moet niet steeds - niet steeds een spelletje met me - sp - spelen,’ hakkelde ze.

‘Een spelletje spelen?’ vroeg hij. ‘Daar is toch geen sprake van!’

‘Het had niet zover mogen komen,’ zei ze trillend, hevig knipperend met haar wimpers om de tranen tegen te houden. ‘Luke zou net zo blij zijn geweest met een verloving - die is niet zo moeilijk te verbreken.’

‘Waarom denk je toch dat ik dat zou willen?’ vroeg hij.

‘Waarom niet?’

‘Emma,’ zei Mitch schouderophalend en hij glimlachte even toen ze een kreet vol ongeloof slaakte. ‘Ken en Janet hebben allebei verteld wat ze hadden opgevangen van een gesprek.’

Haar ogen brandden toen ze dacht aan Emma’s boosaardige woorden.

‘Misschien moet je dit eerst lezen,’ zei hij, terwijl hij een opgevouwen stuk papier te voorschijn haalde en openvouwde alvorens het aan haar te geven.

Met bevende vingers pakte Shelley het aan en probeerde de getypte regels te lezen. Het was het een of andere officiële document en de handtekening onderaan het blad was van Mitch. Ze begon te lezen en ontdekte tot haar verwarring dat hij haar een bedrag had geschonken, gelijk aan dat van Lukes legaat.

‘Kijk naar de datum, Shelley,’ vroeg Mitch haar rustig en haar ogen werden groot van verbazing.

Twaalf dagen geleden! Dat was ...

‘Op de dag dat ik jou in Brisbane ben komen halen,’ merkte hij kalm op. ‘Zegt dat je genoeg?’

Met trillende vingers veegde ze een traan van haar kin en keek hem toen zonder woorden aan.

‘Mijn huwelijksgeschenk aan jou,’ zei hij zacht.

‘Ik heb niets,’ hakkelde ze sekonden later vol berouw.

‘Dat heb je wel,’ sprak hij haar tegen. ‘Jezelf - iets dat voor mij onbetaalbaar is.’

Nu kwamen de tranen, langzaam, de een na de ander.

‘En wat dat andere betreft... Zelfs Luke zou niet van me gedaan hebben gekregen dat ik een verstandshuwelijk sloot.’

‘Waarom heb je het me niet verteld?’ vroeg ze.

‘Denk eens na,’ zei hij zacht en hij keek aandachtig naar de rimpel in haar voorhoofd.

‘Ik dacht niet dat het om mij was,’ legde ze na een hele tijd uit. Ze zag dat hij glimlachte.

‘Mijn lieve domme gans, hoe is het toch mogelijk dat je het niet wist?’ Hij boog zijn hoofd en drukte voorzichtig een kus op haar voorhoofd, gleed met zijn lippen strelend naar haar mond.

‘Als ik mijn instinkt had gevolgd,’ zei hij zacht, ‘was je al met je zeventiende mijn bruid geweest. Maar je had recht op een paar zorgeloze jaren om volwassen te worden en jezelf te zijn voor je je leven aan een man ging wijden.’ Hij wachtte even en glimlachte breed. ‘Ik moest het maar doen met een broederlijke kus in de vakantie of tijdens een van mijn onregelmatige bezoekjes aan Brisbane.’

‘Broederlijk?’ vroeg Shelley verbaasd en ze dacht aan die kussen die ze zich nog duidelijk herinnerde.

‘Je beantwoordde ze niet bepaald zusterlijk,’ bracht Mitch haar in herinnering. Er verscheen een ondeugend lichtje in zijn bruine ogen toen hij zag hoe verlegen ze werd.

‘Ik kon er niets aan doen,’ legde ze uit. ‘Zolang ik me kan herinneren heb jij alles voor me betekend. Waar ik ook was, ik dacht aan jou en ik droomde van jou. Jouw gezicht zag ik voor me en ik verlangde naar je lippen als ik niet bij je was.’

Langzaam liep er een traan langs haar wang.

‘Als je me zo blijft aankijken, dan ...’ begon ze bevend toen hij haar tegen zich aan trok. Haar laatste woorden waren onhoorbaar, want zijn mond sloot zich over de hare.

‘Wat denk je van een paar dagen Green Island?’ stelde hij minuten later voor. ‘We zouden morgenochtend vroeg vanuit Cairns de boot kunnen nemen.’

Shelley keek hem met een verliefde glimlach aan terwijl ze op haar tenen ging staan en haar armen om zijn nek sloeg.

‘Kunnen we niet hier blijven? Het hindert toch niet waar we zijn?’

‘Niet in het minst,’ antwoordde Mitch zacht terwijl hij haar op zo’n manier kuste, dat ze er bijna van moest huilen toen hij zijn hoofd ophief.

‘Lieve help, Shelley,’ mompelde hij zacht. ‘Ik houd van je - zoveel, dat ik zonder jou niet kan leven.’

Haar hart kreeg vleugels en vloog naar de hemel toen ze hem betoverend aankeek. ‘Dat zal niet nodig zijn, Mitchell Ballantyne,’ verzekerde ze hem.

‘Ben je vergeten dat je nu ook Ballantyne heet?’ vroeg hij. Ze grinnikte niet in het minst uit het veld geslagen.

‘Ik vroeg me al af wanneer je dat zou zeggen.’

‘Heks,’ spotte hij vriendelijk.

Shelley lachte en verborg haar ogen voor zijn oprecht sensuele blik. Hij tilde echter haar kin op en bij de onuitgesproken vraag in zijn donkere ogen verstrakte haar gezicht.

Het leek even of de tijd stil bleef staan, toen gingen haar vingers als vanzelf naar zijn lippen en haar ogen werden twee grote grijsblauwe poelen toen hij haar hand pakte en zijn mond op de palm ervan drukte.

‘Ik houd van je,’ zei ze onzeker. ‘Ik kan me niet herinneren dat ik niet van je heb gehouden.’

Zijn armen sloten zich om haar heen terwijl zijn mond de hare woest bedekte. Ze zonk weg in een zee van hartstocht onder zijn ervaren liefkozingen.

Zonder een woord te zeggen tilde hij haar in zijn armen, liep met haar naar de slaapkamer en zijn handen waren zacht toen hij haar voor zich neerzette op de grond.

‘Zie je hoe ik eraan toe ben?’ Lage, schor uitgesproken woorden die zijn zelfbeheersing loochenden. De vingers die langs haar lippen streken waren niet helemaal vast.

‘Betekent dat, dat je me een poosje heel goed wilt bekijken?’ plaagde Shelley betoverend en er verscheen een warme glimlach op zijn gezicht.

‘Niet een poosje, maar de rest van mijn leven,’ bezwoer Mitch haar zacht.

Zonder een woord te zeggen omvatte ze zijn gezicht met haar beide handen en trok hem naar zich toe, zeker van de wetenschap dat hij de spil was van haar bestaan — dat ze elkaar toebehoorden, bijna alsof dat door het lot zo was voorbestemd.