HOOFDSTUK 5

 

 

 

‘Hebben jullie je geamuseerd?’

Shelley glimlachte tevreden bij Janets vraag en ging verder met het wassen van de sla. ‘Geweldig. Lynn en ik kunnen erg goed met elkaar opschieten.’

‘Ze zijn nu zeker aan het uitrusten?’ vroeg Janet met een glimlach. Shelley begon te lachen.

‘De warmte,’ legde ze uit. ‘Louise zeker ook?’

‘Ik denk dat het bij haar meer een kwestie van zelfverdediging is,’ merkte Janet behoedzaam op.

‘Laat me eens raden - Emma gaf weer eens haar mening ten beste over de middagthee,’ gokte Shelley ondeugend en ze schoot in de lach toen Janet bevestigend knikte. ‘Ik had erbij moeten zijn.’

‘Dat had je zeker.’

‘O, hemel - Mitch.’ Shelley trok een gezicht. ‘Bedoel je dat?’

‘Hoe kwam je erbij niet tegen hem te zeggen dat je van plan was naar de stad te gaan?’

Shelley zuchtte. ‘Hij zal nog kwader op me worden. Ik ga vanavond uit met Roberto.’

Janet zweeg en uit haar stilzwijgen bleek afkeuring.

‘Ik ben naar huis gekomen voor Luke,’ zei Shelley ongelukkig. ‘Ik wil zoveel mogelijk bij hem zijn, maar dat mag niet. Emma is erg streng. Ik — ik heb er vanmorgen woorden met haar over gehad.’ Janet wierp haar een onderzoekende blik toe. ‘En verwacht je dat Mitch partij kiest?’

‘Als hij dat zou doen, zou hij voor Emma moeten kiezen.’

‘Al die vrije dagen, terwijl het nog maar zo kort zal duren ...’

‘Ik vind het best zo,’ onderbrak Shelley haar.

‘Emma vertrekt morgenavond naar Cairns,’ vertelde Janet haar. ‘Mary Sutcliffe is een heel ander meisje - heel aardig en erg leuk in de omgang.’

‘De hemel zij dank - nog een Emma zou onmogelijk zijn!’

‘Hoe laat komt Roberto je halen?’ vroeg Janet, handig van onderwerp veranderend terwijl ze plakken vlees sneed en onder de grill legde.

‘Om een uur of negen,’ begon Shelley en ze knabbelde op een knapperig slablaadje. ‘We gaan pas weg als Luke al naar bed is.’

‘Wie zijn “we”, kleine Shelley?’ plaagde Lukes stem achter haar. ‘En wat gaat er gebeuren als ik naar bed ben?’

‘Luke! Je hebt aan de deur geluisterd,’ beschuldigde ze hem lachend en ze liep naar hem toe om een kus op zijn slaap te drukken.

‘Schaamteloos, bekende hij lakoniek.

‘Zo. Dan geef ik je vanavond niet de kans vals te spelen bij het kaarten,’ plaagde ze.

‘Ik vond al dat ik zo vaak geluk had,’ grinnikte Luke terwijl hij vol genegenheid naar haar slanke figuurtje keek.

‘Puh!’

‘Na het eten vragen we of Louise en Mitch een spelletje poker met ons doen - dan zullen we eens kijken of je nog opmerkingen hebt,’ dreigde hij met een glimlach.

‘Er is maar één oplossing voor vrouwen die hatelijke opmerkingen maken - gooi ze in de dichtstbijzijnde rivier,’ klonk een lage stem en toen Shelley zich omdraaide zag ze dat Mitch al vlak achter haar stond.

‘Vooropgesteld dat je ze te pakken krijgt,’ merkte ze grijnzend op. ‘Trouwens, er is in de verre omtrek geen rivier te vinden.’

Zijn stem klonk nu gevaarlijk zacht. ‘Ik weet me wel te behelpen, kleintje.’

‘Ga je me de les lezen, Mitch?’ vroeg ze.

‘Nu niet,’ antwoordde hij raadselachtig. ‘Maar misschien wil je me vertellen wat voor plannen je hebt voor de komende dagen?’

Zich duidelijk bewust van Lukes belangstellende blik slikte Shelley het antwoord in dat op het puntje van haar tong lag. ‘Ik was van plan morgen met Lynn en Hal naar Lake Barrine te gaan en maandag misschien naar Cairns. Als jij daar tenminste je goedkeuring aan kunt hechten,’ eindigde ze liefjes.

‘Waarom niet?’ antwoordde hij kalm. ‘Dan nemen we de Range Rover en maken er een dagje van.’

‘We?’

‘Ik heb het niet zo druk dat Ken het niet van me kan ovememen als ik een dag vrij neem,’ vertelde hij vriendelijk. ‘Bezwaren?’

‘Helemaal niet. Ik ben blij dat ik dan niet dat hele stuk hoef te rijden,’ grinnikte Shelley en ze trok een gezicht naar hem.

Luke begon te grinniken en er vonkten ondeugende lichtjes in zijn ogen. ‘Als je er ook eens niet in slaagt het laatste woord te hebben, kleine Shelley!’

‘Waarschijnlijk de eerste en de laatste keer,’ beaamde ze.

‘Het zal wel door de keuken komen,’ merkte Mitch op. ‘Dat is altijd het domein van de vrouw geweest.’

‘Neem hem mee, Luke,’ smeekte Shelley.

De avondmaaltijd leek een voortzetting te zijn van hun vriendschappelijkheid van voor het eten en de geestigheden en grappige antwoorden vlogen heen en weer over tafel. Zelfs Emma vergat om alleen naar Mitch te glimlachen.

Roberto verscheen een paar minuten voor negenen in hun midden en slaagde erin een belangstellende rimpel op Lynns voorhoofd teweeg te brengen en een tevreden blik van Emma. Janet keek neutraal, Luke oplettend en op Mitch’s ondoorgrondelijke gezicht stond niets te lezen.

‘Heb je zin om de stad in te gaan en ergens wat te drinken?’

‘Onze families kennen elkaar al heel lang,’ zei hij toen ze aan een hoektafeltje in de schemerige lounge van het hotel zaten.

‘De Parelli’s en de Ballantynes,’ zei ze in gedachten. ‘Allebei met een tweede generatie hier.’

‘Je zou moeten trouwen en kinderen krijgen,’ merkte hij vriendelijk op. Ze durfde niet meer naar de warme gloed in zijn ogen te kijken.

‘Dat gebeurt misschien nog weleens,’ antwoordde ze luchtig.

‘Een man zou er heel wat voor overhebben om een vrouw als jij te bezitten.’

Shelley voelde instinctief dat ze op gevaarlijk terrein begon te komen en deed een poging het onderwerp af te doen met een lach. ‘Ik weet niet of ik wel het bezit van een man wil zijn. Zeker niet alleen omdat ik zo goed in het huishouden ben en voor kinderen!’

‘Ik betwijfel of die kwaliteiten wel het belangrijkste zijn, Shelley,’ verzekerde Roberto haar toen ze haar glas leegdronk. ‘Nog een?’

‘Graag.’ Alles liever dan dit gesprek voortzetten. Ze zag hoe hij het vertrek doorliep op weg naar de bar en het viel haar op dat zijn donkere, knappe uiterlijk de aandacht trok van meer dan één meisje.

‘Wat ben je van plan te gaan doen, Shelley?’

Ze keek hem nieuwsgierig aan. ‘Ik ga terug naar Brisbane, weer lesgeven. Waarom?’

‘Ben je niet van plan hier te blijven?’

Ze slikte en probeerde te glimlachen. ‘Ik zie niet in hoe dat zou kunnen.’

‘Mitch zal er niet op aandringen dat je weggaat,’ zei Roberto vol overtuiging en hij fronste zijn wenkbrauwen toen ze haar hoofd schudde.

‘Nee. Maar ik heb geen recht om te blijven,’ legde ze zachtjes uit.

‘Je zou met mij kunnen trouwen.’

Eenvoudige woorden die oprecht waren gemeend en ze had medelijden met de man tegenover haar.

‘Roberto ...’ begon ze aarzelend en tot haar verbazing zag ze dat hij glimlachte.

‘Het is Mitch, hè? Ik weet het al een tijdje,’ zei hij rustig. ‘Ik had gehoopt dat het kalverliefde was, maar dat is niet zo.’

‘Hoe kom je daarbij?’ vroeg ze na een lange stilte.

‘Ik heb gezien hoe je naar hem keek als je dacht dat niemand op je lette.’

‘Het spijt me,’ fluisterde ze.

‘Dat hoeft niet - zo van iemand te houden hoeft je niet te spijten,’ antwoordde hij snel.

‘Misschien kun je me nu het best maar naar huis brengen,’ stelde ze ongelukkig voor.

‘Waarom? Ben ik zulk verschrikkelijk gezelschap?’

Shelley zag een glimlach bij zijn mondhoeken, het vage verdriet in zijn ogen en ze wenste met heel haar hart dat het anders was. ‘Nee,’ glimlachte ze bibberig.

‘Kom, het hotel gaat sluiten. We lopen naar het café om koffie te drinken.’

Het bleek dat een heleboel mensen op hetzelfde idee waren gekomen en ze slaagden erin samen met een ander paar aan een tafel in een hoekje gaan zitten, waar het gesprek noodzakelijkerwijs tot algemene onderwerpen werd beperkt.

Roberto’s wagen was tot stilstand gekomen in de berm aan de achterkant van de boerderij.

‘Als ik je zou kussen, zou je dan proberen je te verzetten?’

Shelley keek hem aan en schudde haar hoofd.

Het begon als een zachte liefkozing, de warmte van zijn lippen op de hare, de stevige druk van zijn handen op haar schouders. Pas toen hij haar losliet merkte ze dat zijn ademhaling gejaagd ging.

‘Er is niet veel meer voor nodig om je op een andere manier te kussen,’ begon hij. ‘Misschien kun je nu beter naar binnen gaan.’

‘Het was een fijne avond,’ zei ze zacht. ‘Bedankt.’

‘Vind je het goed als we nog eens uitgaan?’

Langzaam schudde ze haar hoofd. ‘Dat zou niet eerlijk zijn.’

Roberto stak zijn hand uit en streek zacht met zijn vingers langs haar wang. ‘Als het niets wordt met Mitch, wil ik dat je weet dat ik bereid ben met je te trouwen, ook al weet ik dat je niet van me houdt. Misschien leer je dat in de loop der tijd en voor mij zou het voldoende zijn als ik je bij me had.’

‘Voor een poosje,’ antwoordde Shelley snel. ‘Daarna zou je kwaad worden op jezelf en op mij.’

‘Op jou - nooit, dat zweer ik.’ Hij glimlachte even en raakte haar lippen aan. Ze kreeg tranen in haar ogen en die zaten er nog, toen ze hem welterusten had gewenst en naar binnen was gegaan.

Toen ze de deur achter zich had gesloten, liep ze naar de keuken met de bedoeling een glas ijswater uit de koelkast te halen en ze bleef plotseling staan toen ze Mitch aan tafel zag zitten met een kop koffie in zijn hand.

‘Zo laat is het toch niet?’ aarzelende woorden die ze niet had willen zeggen.

Zijn gezicht stond ernstig toen hij zich naar haar omdraaide.

‘Middernacht geweest, Shelley,’ antwoordde hij kalm en toen ze bleef staan gebaarde hij naar de koffiepot midden op tafel. ‘Zin in een kopje?’

Op hetzelfde ogenblik wist ze niet meer wat ze moest doen, aan de ene kant wilde ze op zijn aanbod ingaan, aan de andere kant had ze neiging te vluchten.

‘Ik neem wat koels,’ antwoordde ze. O, wat was er toch met haar aan de hand? Wanhopig wenste ze dat Janet er was, met wie ze kon praten over de afgelopen uren. Als Mitch haar zo doordringend bleef aankijken, barstte ze straks nog in tranen uit.

‘Heb je weer een afspraak met hem gemaakt?’ De vraag klonk gevaarlijk zacht en tegelijk scherp als staal.

Omdat ze haar stem niet vertrouwde, schudde ze haar hoofd en begon een glas te vullen met ijswater uit een kan die in de koelkast stond - iets waarbij ze al haar aandacht nodig had als ze het glas niet wilde laten vallen.

‘Hoe laat wil je morgen vertrekken?’ vroeg Shelley toen de stilte tussen hen een eeuwigheid leek te gaan duren. Ze hoorde niet dat hij opstond en toen zijn stem vlak achter haar klonk schrok ze.

‘Was het zo moeilijk?’

‘Wat - wat bedoel je?’ stamelde ze, toen zijn hand zich om haar schouder sloot.

‘Je trilt van de zenuwen en je staat op het punt in tranen uit te barsten.’ Zijn stem klonk merkwaardig kalm en ze verzette zich niet toen hij haar naar zich toe draaide om haar aan te kijken.

‘Het gebeurt niet vaak dat een meisje op één dag te horen krijgt dat ze een kapitaal zal erven en dat iemand haar ten huwelijk vraagt,’ antwoordde ze bibberig, terwijl ze met haar tong langs haar lip streek. ‘Ik wil het niet, Mitch.’

Zijn glimlach was vriendelijk. ‘De zogenaamde erfenis of het huwelijk?'

‘Dat is heus niet grappig!’

‘Gelijk heb je. Het is een ernstig onderwerp,’ gaf hij luchtig toe.

Ze keek hem met grote ogen aan en voelde zich week worden bij het zien van zijn warme blik. ‘Ik wil dat jij gelukkig wordt, Mitch.’

Zijn hoofd boog zich naar het hare en zijn lippen begonnen aan een onderzoek van de zachte holten onderaan haar hals, streelden haar oorlelletje en lieten een brandend spoor achter op haar fijne jukbeenderen voordat ze tot rust kwamen op haar mond.

Zijn aanraking veroorzaakte een golf van hartstocht in haar en onwillekeurig kropen haar armen omhoog rond zijn nek. Bijna meteen werd ze dicht tegen hem aan getrokken en de druk van zijn lippen werd sterker. Ze schaamde zich niet om zijn liefkozingen te beantwoorden.

Toen ze zich tenslotte van hem losmaakte, voelde ze zich verbijsterd, zich maar al te duidelijk bewust van haar gejaagde ademhaling.

‘Naar bed, Shelley,’ zei Mitch rustig.

Zonder aarzelen vluchtte ze weg en eenmaal in haar kamer liet ze zich vallen op haar sprei, waar ze haar trillende handen tegen haar gloeiende wangen drukte en de werkelijkheid tot zich liet doordringen. De herinnering aan die kussen en de manier waarop ze een onbekend vuur in haar hadden doen opvlammen maakte dat ze bang op haar lip beet.

Langzaam maakte ze zich gereed om naar bed te gaan en gleed tenslotte tussen de koele lakens, waar ze urenlang bleef draaien en woelen alvorens in slaap te vallen.

 

Omdat Mitch omstreeks twaalf uur ’s middags terug wilde zijn, gingen ze de volgende morgen vroeg op pad. Even na achten waren ze al onderweg.

Er was geen wolkje aan de azuurblauwe lucht te bekennen en de met struiken begroeide heuvels vormden een donkere achtergrond voor de onafzienbare, lichtgroene suikerrietvelden. De zon stond nog niet hoog toen de Range Rover de weg naar Mareeba insloeg, over de Mount Molloy en Biboohra en de bergen die deel uitmaakten van het Grote Scheidingsgebergte. Als ze de Captain Cookweg langs de kust hadden genomen en daarna door de Kuranda Ranges waren gegaan, zouden ze langer over de tocht hebben gedaan en veel tijd hadden ze nu niet.

Onder Mitch’s sterke handen snelde de wagen voort over de Kennedey Highway naar Tolga, vanwaar ze verder zouden rijden naar Tinaroo Falls Dam.

Shelley kende deze route op haar duimpje, want ze had hem talloze malen gereden toen ze nog op kostschool was. Over een poosje zouden ze het gebied met zijn tabaksindustrie achter zich hebben gelaten en terechtkomen in een streek waar olienoten werden verbouwd en zuivelproducten werden gemaakt.

De waterval van Tinaroo Falls Dam was een toeristische attractie. Hoewel de naam deed vermoeden dat die van Aborigine-oorsprong was, was dat niet het geval; de mensen uit de omgeving hielden het erop de naam had te maken met het tin dat hier werd gevonden.

Lynn was in haar element. Ze maakten schetsen terwijl Mitch en Hal blikjes bier openmaakten en Shelley haar dorst leste met limonade. De broodjes die ze voor het ontbijt hadden klaargemaakt verdwenen in hoog tempo en Mitch zocht in de picknickmand naar de onvermijdelijke plak cake of koek om hun vroege pauze af te ronden.

Lynn pakte afwezig een broodje toen Shelley alweer bezig was de mand in te pakken en pas toen ze al voorbij Kairi waren, op weg naar Atherton, haalde ze een blikje limonade uit de koeltas. Al haar aandacht was bij de schetsen die ze had gemaakt en pas toen ze een paar kilometer ten oosten van Atherton waren, mengde ze zich weer in het gesprek.

Iedereen voelde er voor een duik in het koele water toen de Range Rover stilstond op de parkeerplaats van het natuurreservaat bij Lake Barrine en Shelley liep haastig met Lynn naar de kleedhokjes.

‘Opschieten, hè,’ zei ze toen ze allebei hun kleren uitdeden en een bikini aantrokken. De hare was donkergroen, een kleur waarbij haar gebruinde benen mooi afstaken en Lynn wierp er een bewonderende blik op.

‘Vergeleken bij jou lijk ik wel een blanke lelie,’ zei ze afgunstig. Shelley begon te lachen.

‘Het is onmogelijk om niet bruin te worden in het tropische noorden. Kom mee, Lynn,’ drong ze aan. ‘Als we er niet voor zorgen als eersten in het water te zijn, hebben we niet veel keus wat de manier betreft waarop we erin terechtkomen - tenminste, voor zover ik Mitch ken.’

Ze waren er een paar seconden eerder. Shelley begon te hollen en wierp een ondeugende blik over haar schouder toen Mitch een sprint inzette.

Het water was heerlijk en na een paar luie slagen keek Shelley tevreden toe hoe Lynn haar broer meedogenloos natspetterde voordat hij de kans had het meer in te komen. De wraak volgde al snel en even later duwde Hal haar stevig onder.

Shelley begon te lachen en merkte niet dat Mitch verdween en haar onder water naderde. Het eerste dat ze van zijn aanwezigheid merkte was dat hij vlak achter haar bovenkwam en toen was het te laat om een vluchtpoging te ondernemen.

Haar wraak was zoet toen ze hem een halfuur later op een volkomen onverwacht moment onderduwde. Ze had moeten voorzien wat er daarna gebeurde en erop voorbereid moeten zijn, maar dat was ze niet. Net toen ze triomfantelijk begon te lachen, pakten harde handen haar bij haar middel en werd ze naar beneden getrokken om een paar sekonden later proestend en verontwaardigd weer boven te komen.

Terwijl ze het water en haar natte haren uit haar gezicht veegde schudde ze een dreigende vuist naar hem. ‘Wacht jij maar, Mitchell Ballantyne! ’

‘Niet zo lang meer,’ antwoordde hij geheimzinnig.

‘Bedoel je - dat ik je mag onderduwen?’ vroeg ze verbaasd.

‘Nee, want daar zul je brute kracht voor nodig hebben.’ Zijn ogen glansden. ‘Uit het water, meisje van me. Het is bijna lunchtijd!’

‘Ik ben je meisje niet!’

Hij streek een natte sliert haar achter haar oor, terwijl hij glimlachend vroeg: ‘Nee?’

‘De konkurrentie is veel te groot,’ antwoordde ze luchtig en ze probeerde niet te letten op het rare gevoel in haar maagstreek toen ze naar de kant begon te zwemmen.

Nadat ze zich had afgedroogd en haar natte haren enigszins had geordend, pakte Shelley de picknickmand uit op de deken die ze een eindje van de Range Rover op het gras hadden uitgespreid. Koude kip, sla, tomaten en hardgekookte eieren lagen in plastic bakjes en er waren beboterde broodjes, verscheidene plakken vlees, kaas en dikke stukken cake.

Na dat uitgebreide maal voelde niemand er meer voor om te gaan zwemmen en terwijl Hal en Mitch elk een blikje bier pakten schonk Shelley koffie uit de thermoskan in voor Lynn en zichzelf.

‘Het is hier rustig,’ merkte Lynn op met een blik om zich heen.

‘Middenin de zomer kun je dat niet zeggen,’ vertelde Mitch, onderwijl sigaretten en lucifers uit zijn borstzak halend. Hij had zijn zwembroek verwisseld voor een denim broek waarover hij een hemd droeg dat hij om zijn middel had vastgeknoopt.

‘Het winterloze noorden,’ merkte Hal op en Shelley begon te lachen.

‘Vergeet de regentijd niet,’ bracht ze hem in herinnering. ‘Dan regent het vrijwel onafgebroken, wekenlang, en alle beken worden woeste stromen die vaak buiten hun oevers treden. En het is heet en vochtig en iedereen wordt prikkelbaar,’ voegde ze er ondeugend aan toe toen ze zijn blik vol afkeer opmerkte.

‘Spaar me! Ik blijf liever op de andere helft van het vasteland - het geciviliseerde gedeelte.’

‘Geen avontuurlijke geest,’ zei Lynn. ‘Geef mij maar de open vlakten.’

‘Krokodillenjachten, paardenrennen, cross country en dan bedoel ik ook cross country,’ deed Shelley enthousiast. ‘Niet via een bepaalde route, maar dwars over een stuk woest terrein.’

‘Vuil, stof en vliegen,’ zei Mitch.

‘Een cycloon die ineens komt opzetten,’ voegde Shelley eraan toe.

‘Vergeet de slangen niet,’ grinnikte Lynn, niet in het minst uit het veld geslagen.

‘Of de goanna’s.’

‘Brr! ’ huiverde Shelley en keek afkeurend naar Mitch die breed zat te grijzen.

‘Heb je weleens met een goanna gevochten, Shelley?’ vroeg Lynn nieuwsgierig.

‘Dat niet precies. .

‘.. .ze kwam er alleen maar onverwacht een tegen,' vulde Mitch raadselachtig aan terwijl Shelley een gezicht naar hem trok.

‘Wat deed je toen?’ vroeg Lynn terwijl ze in de lach schoot.

‘Ze gaf een ijzingwekkende gil die kilometers in de omtrek ieder dier op de vlucht joeg.’

‘En bleef als aan de grond genageld staan?’

‘Nee... ze draaide zich om en botste tegen een boom op,’ vertelde Mitch doodernstig.

‘Ik zag sterretjes en iedereen maakte zich een paar dagen lang bezorgd over me,’ vertelde Shelley berouwvol. Ze keek langs hem heen. ‘Er rustte niet veel zegen op die tocht, hè?’

‘Wanneer?’ vroeg Hal lui.

‘Vier jaar geleden. Luke en ik hadden Shelley meegenomen, het binnenland in, naar Alice Springs en Ayers Rock.’

‘Kampeerden jullie?’

‘We waren met de Range Rover en stopten iedere avond om de tent op te zetten en eten te koken boven het kampvuur,’ zei Shelley dromerig. ‘Het was fantastisch, op dat pechduiveltje na dat me overal achtervolgde.’

‘Wat is er dan in hemelsnaam nog meer gebeurd?’

‘We moesten Shelley halsoverkop naar het ziekenhuis in Alice Spring brengen voor een blindedarmoperatie,’ herinnerde Mitch zich ‘Wat een pech!’ riep Lynn uit.

‘Ik ga een stukje lopen,’ besloot Shelley toen ze de picknickmand hadden ingepakt. ‘Zin om mee te gaan, Lynn?’

‘Ik pak mijn schetsboek even - ik zoek een goed plekje om het meer te tekenen.’

Ze verdwenen uit het gezicht en toen Lynn een plekje had gevonden dat naar haar zin was, liep Shelley in haar eentje verder, genietend van de stilte.

Lake Barrine was een kratermeer en het was een plek waar veel werd gepicknickt en gezwommen. Shelley liep een eindje door, ging toen zitten en staarde naar het water. Lynn had gelijk, dacht ze het was hier vredig.

‘Zo, zit je hier?’

Shelley keek op bij het horen van die cynische stem en probeerde haar ergernis te verbergen.

‘Waar is Mitch?’ vroeg ze en ze. zag dat Hal zijn ogen een beetje dichtkneep.

‘Mijn neef heeft zijn hoofd te rusten gelegd naast de motorkap van de Range Rover.’

‘We moesten maar eens teruggaan,’ zei ze, terwijl ze ging staan. ‘Hij zal vast wel gauw weg willen.’

‘Tijd genoeg.’ Hal kwam naar haar toe lopen en Shelley deed ogenblikkelijk een stap achteruit. ‘Toe nou, wat steekt er nu voor kwaads in een paar kusjes?’

‘Helemaal niets, - als het verlangen wederzijds is,’ zei ze effen terwijl ze zich omdraaide.

‘Loop niet van me weg,’ knarsetandde hij en hij trok haar zo heftig naar zich toe dat ze bijna haar evenwicht verloor. ‘Je bent een echte ijsberg, hè?’

‘Kun je je frustraties niet op iemand anders afreageren?’ vroeg Shelley koel.

‘Ik ben een warmbloedig mannetje, schat,’ antwoordde Hal en zijn gezicht kreeg een harde uitdrukking toen hij haar afkeer zag.

‘Ga dan maar een ander vrouwtje zoeken om je mee te amuseren,’ zei ze, een poging ondernemend zich te bevrijden uit zijn greep.

‘Waarom zou ik, als ik er een vlak voor me staat?’

‘Als je mijn arm niet loslaat...’

‘Wat doe je dan?’ vroeg hij spottend, terwijl hij haar gespannen lichaam naar zich toe trok. Zijn ogen glinsterden toen hij zijn gezicht over het hare boog. ‘Toe maar, meisje. Vecht maar - als je kan!’

Shelley keek hem rustig aan. ‘Dan doe ik je pijn, Hal,’ zei ze kalm. ‘Dat kan ik en ik zal niet aarzelen het te doen, als je me niet onmiddellijk loslaat.’

Hij kneep zijn ogen half dicht. ‘Zo’n hummel als jij?’

'Wat ik in gedachten heb heeft niets te maken met lichaamskracht,’ verzekerde ze hem, toen slaakte ze een kreet van pijn, want zijn vingers drongen gemeen in haar vlees.

‘Wat voor trucjes heeft mijn arrogante neef zijn lammetje dan wel geleerd? Hij is geen monnik, schatje - maar dat weet je misschien al.’

‘Je hebt een smerig brein.’

‘Ach, kom - heb ik je gevoelens geschokt door te veronderstellen dat je held ook maar een mens is?’

‘Ga een koude douche nemen, Hal,’ raadde ze hem aan.

‘Je bent een koud krengetje, hè?’

‘Ik ben ook lief en aanbiddelijk.’ Ze hief haar hoofd op en dwong zich tot een glimlach. Als hij dacht dat ze zich amuseerde zou hij haar misschien met rust laten. Hij was de meest egoïstische, door en door verachtelijke man die ooit haar pad had gekruist!

‘Voor wie doe je dat allemaal?’ vroeg hij. ‘Er zijn maar weinig mannen die hun tijd willen verspillen aan een verlegen beginneling.’

Shelley probeerde te glimlachen. ‘Dat is een nogal afgezaagde opmerking, Hal, en je zegt het alleen maar om te vissen. Kun je niets originelers bedenken?’

‘Je blijft er nogal rustig onder, hè? Ik vraag me af wat ik moet doen om je om genade te laten smeken.’ Hij pakte haar bij haar haren, terwijl hij het zei.

Ze kreunde toen hij er een harde ruk aan gaf en deed een laatste poging. ‘Je houdt er een vrij kinderlijke taktiek op na - ik heb kinderen van zes jaar meegemaakt die ...’ Er ontsnapte een kreet aan haar lippen en de tranen sprongen in haar ogen van de pijn. Zonder aarzelen gaf ze hem een trap, waarbij de hak van haar sandaal pijnlijk in aanraking kwam met zijn huid.

‘Rotmeid!’ Hij duwde haar met zoveel kracht van zich af dat ze een paar stappen achteruit wankelde voordat ze haar evenwicht terugvond. ‘Ik zou je graag...’

‘Dat zou ik je niet aanraden,’ viel een ijzige stem hem in de rede. Shelley’s ogen vlogen naar de lange gestalte die was genaderd.

‘Ha, daar hebben we de galante ridder!’ kondigde Hal met een bitter lachje aan. ‘Geen reden tot paniek, neef - je kuise maagd is nog onbezoedeld.’

‘Niet dankzij jou, denk ik,’ merkte Mitch honingzoet op en Shelley onderdrukte een onwillekeurige huivering bij de koude woede die onder die oppervlakkige zelfbeheersing schuilging.

‘Aan knappe meisjes kan ik nu eenmaal geen weerstand bieden,’ zei Hal schouderophalend.

‘Bied toch maar weerstand aan dit meisje,’ raadde Mitch hem zacht aan. ‘Ik kan je een gebroken kaak beloven als je nog eens bij haar in de buurt komt,’ voegde hij er gevaarlijk scherp aan toe.

‘Zit het zo?’ Hal haalde zijn schouders op en begon overdreven onverschillig de andere kant op te lopen.

Shelley streek met een bevende hand haar haren glad. De laatste paar minuten waren tamelijk opwindend geweest. Het zou nooit zijn gebeurd als ze niet in haar eentje was gaan wandelen.

Mitch wierp haar een diepe, niet te peilen blik toe en na een paar sekonden keek ze de andere kant op. Het verlangen zich in die sterke armen te werpen was bijna niet te dragen.

‘Die kwalijke neef van je is niet de eerste man wiens ongewenste attenties ik de kop in heb moeten drukken!’ Ze haalde diep adem. ‘Ik ben volwassen, Mitchell Ballantyne, of had je dat nog niet gemerkt?’

‘De gedachte alleen al heeft me nachtenlang uit mijn slaap gehouden,’ merkte hij op. Ze keek hem met grote ogen aan.

Het leek een hele tijd te duren en ze had het merkwaardige gevoel dat haar stem het zou begeven als ze probeerde iets te zeggen. Hij kwam naar haar toe, omvatte haar gezicht met zijn beide handen en de zachte streling van zijn lippen op de hare maakte dat ze helemaal week werd van binnen. Toen, zonder een woord te zeggen, liet hij haar los, sloeg een arm om haar schouder en liep met haar terug het pad af.

Toen ze de bocht om waren en de Range Rover in zicht kwam, deed Shelley een pas opzij. ‘Ik ga Lynn halen,’ slikte ze wanhopig en ze holde meer dan ze liep naar het groepje bomen waar Lynn zat te tekenen.

‘Tijd om weg te gaan? Ik ben bijna klaar,’ merkte Lynn op, terwijl ze haar potlood snel over het papier liet gaan. ‘Wat doe je opgewonden? Wie zijn schuld is dat? Mitch of die broer van mij?’

‘Allebei.’

‘Mannen zijn rare wezens,’ grinnikte Lynn en ze klemde haar lippen weer op elkaar toen ze naar haar schetsboek keek.

‘Ik denk niet dat ik trouw, maar mijn hele leven blijf werken,’ zei Shelley luchtig en ze zette grote ogen op toen Lynn haar onderzoekend aankeek.

‘Dat lijkt me niet waarschijnlijk.’

‘Hoe kom je daarbij?’

‘Je bent veel te aardig om lang alleen te blijven,’ antwoordde Lynn droog. ‘Erger nog, je bent zo verdraaid aantrekkelijk, dat het gewoon niet eerlijk is! Gewone types zoals ik verdwijnen in het niet - ik durf te wedden dat die knappe Italiaan niet eens heeft gezien dat ik in de kamer zat.’

‘Roberto?’ vroeg Shelley en ze zag dat Lynn geamuseerd knikte. ‘Dat is een heel aardige man.’

‘Geweldig,’ verbeterde het andere meisje nadrukkelijk en Shelley moest erom glimlachen.

‘Je mag hem hebben - ik wens je alle geluk.’

‘Dat maakt de zaak wat zonniger,’ zei Lynn. Ze stak haar arm door die van Shelley toen ze terugliepen naar de wagen.

De weg terug leek niet zo lang te duren hoewel Mitch ongewoon stil was, bijna teruggetrokken, en Hal voorin was gaan zitten met een gemelijke uitdrukking op zijn gezicht en zonder zich te verwaardigen ook maar iets bij te dragen aan het gesprek.

Meer dan eens merkte Shelley dat Mitch haar via het achteruitkijkspiegeltje een doordringende blik toewierp. Hij kon naar de pomp lopen! Ze deed gewoon haar ogen dicht en zou net doen of ze zat te soezen. Lynn was onder de indruk van het voorbijglijdende landschap en zat ongetwijfeld te denken over haar kansen bij Roberto. Het was duidelijk dat een poging om een gesprek te beginnen verspilde moeite zou zijn!

Tien minuten nadat ze thuis waren gekomen dronk Mitch de kop thee op die Janet in de keuken had staan en verdween toen naar de wei. Lynn en Hal zeiden dat ze gingen douchen, zich verkleden en rusten tot het eten.

‘Dit is het ergste van een picknick.’ Shelley trok een veelbetekenend gezicht naar de mand die Mitch vlakbij het aanrecht op de vloer had gezet.

‘Welnee,’ suste Janet. ‘Het eten is al bijna klaar - een beetje vroeger dan anders omdat Mitch om zeven uur weg wil om Emma naar Cairns te brengen. Als we deze rommel nu opruimen, heb je nog tijd om te douchen en je haar te wassen voordat Luke wakker is.’

Mitch was zoals gewoonlijk een en al zelfbeheersing tijdens de maaltijd en Emma scheen wat meer ontspannen te zijn - ongetwijfeld dankzij het feit dat ze Mitch straks een uur lang voor zich alleen zou hebben, dacht Shelley onvriendelijk. Mogelijk ook langer als het meisje er in slaagde een uitnodiging voor de rest van de avond te bemachtigen.

Het bekende gevoel van jaloezie kwam boven toen ze Emma beleefd gedag zei. Bij de aanblik van het meisje, naast Mitch voorin de Chrysler, ging er een golf van woede door haar heen die ze slechts met moeite wist te beheersen.

Het kostte haar inspanning om voor te stellen een spelletje kaart te doen voordat Lukes favoriete televisieprogramma zou beginnen.

‘Kom wat bij me spelen, Shelley,’ vroeg Luke om een uur of negen, toen Hal aanbood hem naar bed te brengen.

‘Een halfuurtje,’ waarschuwde Shelley zacht toen ze op de stoel naast zijn bed ging zitten.

Luke vertrok zijn gezicht in een ondeugende grijns. ‘Dat zou Emma niet goedvinden, hè? Maar Emma is er niet, kleine Shelley, en als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.’

Ze schoot in de lach en haar ogen straalden van plezier. ‘Je bent onverbeterlijk, weet je dat?’

‘Waarom zou ik anders zijn?’ vroeg hij zelfvoldaan.

‘Zo vader, zo zoon,’ merkte ze droog op en hij begon te grinniken.

‘Speel “Country Road,” Shelley. Daarbij kan ik heerlijk wegdromen.’

Haar vingers begonnen zacht de snaren van de gitaar te strelen en na een paar akkoorden zong ze de woorden mee.

‘Prachtig,’ verklaarde Luke toen ze klaar was met de melodie van Denver.

‘Ja.’

Shelley draaide zich met een ruk om bij het horen van die stem en ze kreeg een kriebelig gevoel in haar maag bij het zien van Mitch, die nonchalant tegen de deurpost leunde.

‘Je bent terug,’ zei ze onnodig.

Hij glimlachte, strekte zijn rug en kwam achter haar stoel staan. ‘Het lijkt wel of je verbaasd bent, kleintje. Verwachtte je niet dat ik zou terugkomen?’

Kwaad draaide ze zich om en voelde dadelijk zijn handen op haar schouders.

‘Aha,’ plaagde hij. ‘Niet zo snel.’

Haar grijsblauwe ogen smeekten Luke iets te zeggen, maar hij negeerde haar zwijgende vraag en keek hen beiden vol verwachting aan.

‘Ik ga terug naar de kamer.’ Koele, kalme woorden, die niet in overeenstemming waren met haar gevoelens.

‘Nog niet,’ zei Mitch zacht en zijn handen op haar schouders zetten kracht bij aan zijn woorden.

Waarom - waarom deed hij nu zo? vroeg ze zich hulpeloos af en toen bestierf ze het bijna, want zijn lippen streelden zacht haar haren.

‘Morgen maken we een fles champagne open,’ zei hij veelbetekenend. ‘Als Luke mee kan toasten. Maar ik geloof dat hij er recht op heeft, het als eerste te weten.’

‘Wat weten?’ riep ze uit.

‘Ik heb het al een hele tijd zien aankomen,’ zei Luke zacht. ‘Shelley is een echte dochter van haar moeder.’

‘Volkomen onweerstaanbaar,’ bevestigde Mitch toegeeflijk.

Shelley keek Luke wanhopig aan, zag de blijde tevredenheid in zijn ogen en had niet het hart iets te ontkennen.

‘Ik heb het gehoopt, ik heb ervoor gebeden,’ verzekerde hij haar rustig. ‘Er zijn tijden geweest dat ik mezelf voor een dwaze oude man uitmaakte,’ eindigde hij zacht, met tranen van geluk in zijn ogen.

O, Mitch, huilde ze inwendig. Waarom - hoe kun je hem - en mij -dit aandoen?

‘Ik zal ervoor zorgen dat ze er geen sekonde spijt van krijgt,’ beloofde Mitch zacht, toen trok hij haar tot haar grote verbazing omhoog en kuste haar. Met een onduidelijk geluid boog ze zich over Luke om hem haar wang te laten kussen.

‘Tranen, Shelley?’

Ze keek neer op zijn vriendelijke gezicht en de achterdochtige blik in haar ogen veranderde in een langzame stroom druppels op iedere wang. De hand die ze wegveegde trilde, net zoals haar lippen, die ze tot een glimlach probeerde te dwingen. ‘Wij vrouwen zijn raar volk,’ bracht ze bibberig uit.

‘Het lijkt me dat we een eindje in de tuin moeten gaan wandelen,’ zei Mitch.

‘Beslist!’ Lukes lachende ogen ontmoetten die van zijn zoon en hij grinnikte. ‘Dat is de beste plek voor de plannen die je in gedachten hebt.’

‘Ik kan nog wel een betere bedenken,’ merkte Mitch op terwijl hij Shelley in zijn armen trok en stevig tegen zich aandrukte. ‘Maar dat moet nog wachten.’ Hij wierp haar een glimlach toe die snel veranderde in een brede grijns toen ze weigerde haar blik los te maken van Lukes bed. ‘Lieve Shelley,’ plaagde hij zacht, ‘ik geloof echt dat je bloost.’

Goed, ik zal het spelletje meespelen, besloot ze toen woede de plaats van verwarring begon in te nemen. Ze verzamelde al haar krachten, tilde haar hoofd op en glimlachte betoverend naar hem - alleen haar ogen glimlachten niet, die vonkten van woede.

‘Luke heeft slaap nodig, liefste,’ mompelde ze zacht en stikte bijna bij het woord “liefste” . ‘Het is al lang bedtijd geweest.’

‘Ja, gaan jullie maar - allebei,’ zei Luke. Hij glimlachte toen Shelley zich over hem heen boog om een kus op zijn slaap te drukken.

Zodra ze de stoep af waren probeerde Shelley zich onmiddellijk van zijn sterke arm te bevrijden, maar zijn greep werd alleen maar steviger en zijn gevaarlijk zachte ’nog niet’ maakte dat ze verder geen pogingen ondernam, tot ze op een behoorlijke afstand van het huis waren gekomen.

‘Hoe kon je?’ barstte ze woedend uit.

‘Wat kon ik precies?’ antwoordde Mitch onverstoorbaar.

‘Luke laten denken dat jij en ik — dat wij hakkelde ze verontwaardigd en ze werd nog kwader toen hij vriendelijk en belangstellend vroeg: ‘Ja, Shelley?’

‘Waarom beweerde je dat we ons zouden verloven?’ beet ze hem woedend toe, terwijl ze zich zonder succes probeerde te bevrijden.

‘Ik had de indruk dat ik het niet alleen beweerde,’ antwoordde hij kalm. ‘Morgen krijgt de rest van het huishouden het nieuws te horen.’

Ze kon hem alleen maar sprakeloos aanstaren, toen kwam ze tot bezinning. ‘De verloving is alleen maar om Luke een plezier te doen.’

‘Niet waar, kleintje,’ merkte Mitch droog op. ‘Ik ben niet van plan Luke om de tuin te leiden over iets dat zoveel voor hem betekent.’

‘Je zou het mij eerst hebben kunnen vragen,’ zei ze hulpeloos en niet-begrijpend.

‘En je de kans geven een aantal redenen te bedenken waarom je zou kunnen weigeren?’ vroeg hij zuur.

‘Waarom ik, Mitch?’ vroeg ze. ‘En waarom nu? Zit je geweten je dwars over wat je met me moet beginnen als Luke er niet meer is - is het dat?’

Dat ze te ver was gegaan bleek duidelijk toen de druk van zijn handen sterker werd en zelfs pijn veroorzaakte. ‘Mitch — alsjeblieft!’ smeekte ze. ‘Het spijt me.’

‘Ga naar binnen, Shelley.’ Zijn stem klonk somber. ‘Voordat ik iets doe waarvan ik later spijt krijg.’

Zonder een woord te zeggen glipte ze weg in de richting van het huis. Ze kon niets meer zien van de tranen toen ze hollend verderging. Ze was nog niet ver, toen haar voet achter iets bleef haken; ze kwam op handen en voeten terecht. Met een gesmoorde snik krabbelde ze overeind en ze wilde net weer verder hollen, toen harde handen haar bij haar schouders pakten.

‘Laat me los!’ huilde Shelley, terwijl ze zich verzette.

‘Ik ben niet van plan je te laten gaan,’ merkte Mitch op met een stem die niet veel goeds voorspelde. ‘Houd je mond!’

Zijn bevel had effekt en ze bleef staan, niet in staat hem aan te kijken.

‘Heb je pijn?’

Ja, wilde ze roepen. Van binnen heb ik pijn. Maar ze schudde zwijgend haar hoofd en weigerde hem aan te kijken. Ze moest haar hand langs een van de stenen die langs de border lagen hebben geschaafd, want hij begon pijnlijk te kloppen en ze voelde iets warms en kleverigs langs haar pols lopen.

‘Ik zal toch maar even kijken,’ besloot hij kalm en hij liep met haar de tuin door naar de veranda aan de zijkant van het huis die toegang gaf tot de studeerkamer. Toen hij de deur achter hen had gesloten en het licht had aangedaan, had ze weinig kans meer om te ontsnappen.

Shelley bleef kijken naar de stof van zijn hemd terwijl ze haar gekwetste hand achter haar rug hield.

‘Laat me eens naar je handen kijken, Shelley,’ zei hij bedrieglijk kalm en toen ze zich niet bewoog, pakte hij ze allebei.

Ze staarde naar de grote schram op het vlezige gedeelte van haar handpalm, vlak onder de duim en zag dat de schram doorliep over haar pols. Het zou nog pijnlijker worden als de wond werd schoongemaakt en verbonden.

Mitch liet een gesmoorde vloek horen, toen trok hij haar zonder verdere omhaal mee naar de badkamer, waar hij haar hand begon schoon te maken en er vervolgens een ontsmettingsmiddel op deed.

‘Hoe eerder ik in staat ben iets te doen aan al die opgekropte emoties van jou, hoe beter,’ merkte hij op, terwijl hij het verbandgaas om haar hand wikkelde. Shelley slikte de prop door die plotseling in haar keel zat.

‘Dat zal niet gebeuren,’ mompelde ze, terwijl hij schoon water in de wastafel liet lopen, en ze wierp hem een snelle blik toe vanonder haar lange wimpers.

‘Nee? Ik zou denken dat het onvermijdelijk is,’ antwoordde hij grimmig.

Ze bleef doodstil staan toen hij de tranensporen van haar gezicht veegde, want één blik op dat strakke profiel was voldoende om alle protesten die ze in gedachten had te smoren.

‘Je hebt een glas warme melk met een scheut cognac nodig en misschien een paar aspirientjes,’ merkte hij rustig op. ‘Ga maar vast naar bed, dan kom ik dat dadelijk brengen.’

Zonder te protesteren liep ze langs hem heen de hal door naar haar kamer, waar ze zich haastig uitkleedde voor het geval hij zou komen voordat ze veilig tussen de lakens lag. Ze lag net een minuut in bed toen hij binnenkwam met een glas en een paar tabletten in zijn uitgestrekte hand.

Zo te proeven zat er evenveel cognac als melk in het glas. Op die manier zou ze morgenochtend een kater hebben!

‘Ik voel me weer net een kind — met een glas warme melk in bed gestopt...’ aarzelde ze, weinig op haar gemak. Misschien was dit een droom waaruit ze wakker zou worden om te ontdekken dat ze zich alle gebeurtenissen van de laatste paar uren maar had verbeeld.

Er speelde een glimlachje om zijn mond en de glans in zijn ogen was plagend. Hij boog zich over haar heen, zijn mond kwam liefkozend op de hare terecht.

‘Welterusten, lieve Mitch,’ mompelde ze slaperig toen hij weer rechtop ging staan. ‘Bedankt dat je voor verpleegster hebt willen spelen.’

‘Welterusten, prinses,’ zei hij zacht. Toen liep hij de kamer uit en deed de deur zachtjes achter zich dicht.