HOOFDSTUK 6

 

 

 

Shelley hoefde zich niet lang af te vragen hoe en wanneer de rest van het huishouden op de hoogte gesteld zou worden van haar verloving met Mitch. Vlak voor de lunch, toen iedereen - met inbegrip van Ken Pemberton - zich had verzameld op de veranda om wat koels te drinken, deelde Luke het nieuws zelf mee.

Janet was verrukt, haar brede glimlach liet blijken dat het iets was dat ze allang had geweten. Louise knikte wijs met haar hoofd en feliciteerde, waarop Lynn hen beiden opgetogen omhelsde. Hal sprak een grappige gelukwens uit waarbij Kens wenkbrauwen bijna onder zijn haren verdwenen en het was veelzeggend dat Ken zich bukte om een verlegen kus op haar wang te planten voordat hij Mitch een forse klap op de schouder gaf.

Er wachtte haar nog een verrassing, toen Mitch een doosje te voorschijn haalde en zonder veel omhaal een ring aan haar vinger schoof. En wat voor een ring! Shelley slaakte een kreet toen ze zag met hoeveel vakmanschap de ring was gemaakt en hoe groot de stenen waren. Twee grote diamanten in een hoge zetting, met kleinere diamantjes eromheen, en dat alles op een platina band.

‘Wat mooi,’ kon ze alleen maar fluisteren en de glimlach om haar lippen beefde.

‘Tranen, Shelley?’ vroeg Mitch. ‘Ik zie nu al dat ik op een hele stroom moet rekenen op onze trouwdag.’

‘Die wanneer zal plaatsvinden?’ viel Louise hem in de rede.

‘Binnenkort,’ antwoordde Mitch toen Shelley een vreemd gesmoord geluid liet horen.

‘Het staat nog niet vast.’

‘Volgende week,’ merkte Luke op met stralende ogen.

‘Kan dat zo vlug worden geregeld?’ vroeg Louise twijfelend. Hal wierp Shelley een onderzoekende blik toe.

‘Dat is het voordeel als je geld hebt, lieve moeder,’ zei Lynn lachend. ‘Als je dat bezit, behoort niets tot het onmogelijke.’

‘Een intieme huwelijksplechtigheid, hier in de tuin,’ zei Luke gedecideerd. ‘En ik zal de bruid weggeven.’

‘En Ken wordt bruidsjonker en Lynn bruidsmeisje,’ merkte Mitch op, zonder te letten op de wanhopige blik die Shelley hem toezond.

De toestand begon uit de hand te lopen, iemand moest er iets aan doen. ‘Mitch.’ Maar hij lette niet op haar smekende fluistering, hij deed expres of hij het niet hoorde, dat wist ze zeker! Hij scheen de rol van de liefhebbende verloofde op zich genomen te hebben, dacht ze een beetje hysterisch terwijl ze een slokje champagne nam die snel op tafel was gebracht.

‘Heb je je hand gesneden?’

Ze wierp een wanhopige blik op Ken toen hij naast haar kwam staan en deed een poging vrolijk en stralend te doen.

‘O, ik ben gevallen en heb mijn hand geschaafd aan een steen in de tuin,’ antwoordde ze luchtig, bang zijn doordringende blik te beantwoorden.

‘Dat is pech,’ kwam zijn meelevende antwoord, dadelijk gevolgd door een trage glimlach. ‘Ik hoef je zeker niet te vertellen hoe blij ik voor jullie ben.’ Hij wees naar Mitch en haar.

‘Dank je Ken.’

Hij bleef naast haar staan toen Lynn dichterbij kwam, een gelukkige grijns op haar beweeglijke gezicht.

‘Laat het maar aan de Ballantynes over - als die iets organiseren, organiseren ze het goed!’ Ze lachte toen ze Shelley’s verwarde gezicht zag. ‘Shelley, je dacht toch zeker niet dat mijn dynamische neef zich aan de conventies zou houden en een hele tijd verloofd zou blijven?’ vroeg ze ondeugend. ‘Moeder zal in haar element zijn!’

‘Ik had het niet zo vlug verwacht,’ bracht Shelley moeizaam uit. Haar hart maakte een gek sprongetje toen Mitch een arm om haar schouders legde. Zijn blik maakte dat ze gejaagder ging ademhalen en hij glimlachte toen hij zag dat Lynn ernaar keek.

‘Maandag moeten we maar inkopen gaan doen in Cairns,’ zei hij. ‘Louise en Janet kunnen de dag daarop gaan met Ken.’

‘Kleren voor de trouwdag,’ merkte Lynn vrolijk op. ‘Shelley en ik hebben het hele weekend om erover te praten!’

Luke hoorde wat ze zei en onderbrak hun gesprek. ‘Trek jij maar aan wat je zelf wilt, maar Shelley gaat in het lang en in het wit, een echte bruidsjurk,’ merkte hij resoluut op.

‘Ik zou best door willen gaan met champagne drinken, maar ik moet voor de lunch gaan zorgen,’ zei Janet nuchter en Shelley maakte van de gelegenheid gebruik om te ontsnappen.

‘Ik ga met je mee,’ zei ze zonder te letten op Janets verbaasde blik.

De maaltijd verliep onder druk gepraat over het huwelijk, de datum, het bruiloftsmaal enzovoort.

Ze moest met Mitch praten - hoewel ze niet wist of het iets zou uitmaken. Hij was naar Mossman gegaan om inkopen te doen en zou pas tegen het avondeten terug zijn.

Luke ging zonder morren naar zijn kamer toen Mary Sutcliffe, Emma’s vervangster tijdens het weekend, zei dat het tijd was en Louise sloot zich met Janet op in de keuken om het menu voor de trouwdag te bespreken. Lynn had een aantal modebladen bijeen gezocht en trok Shelley mee naar de woonkamer.

‘Kijk jij deze door, dan neem ik de andere stapel,’ droeg ze haar op en ze begon ijverig te bladeren.

‘Shelley, waar ben je met je gedachten?’ mopperde Lynn wanhopig. ‘Je zou bijna denken dat het je niet interesseert wat je bruidsmeisje aan heeft.’

Shelley ordende haar gedachten en wierp zich schijnbaar vol belangstelling op de modellen. Twee uur later waren ze het eens over de kleur van Lynns japon, de accessoires en begonnen te praten over boeketten en hoofdtooi. Alleen Shelley’s jurk kwam niet aan de orde. Die moest een verrassing blijven en niemand zou die voor haar mogen uitzoeken. Hij moest lang en wit zijn, een echte trouwjurk zoals Luke had gezegd, maar zij zelf zou het model uitkiezen.

Tijdens de thee bekeken ze Shelley’s ring.

‘Een dure,’ mompelde Louise en je kon zien dat ze probeerde uit te rekenen hoeveel hij had gekost.

‘Natuurlijk zat het er dik in,’ vervolgde Louise. ‘Dat Mitch met jou zou trouwen,’ verduidelijkte ze toen ze Shelley’s verbaasde gezicht zag. ‘Het is ook het verstandigste. Tenslotte heeft Luke je niet wettelijk geadopteerd toen hij met Cathie trouwde. Het zou moeilijk zijn dit als je thuis te blijven beschouwen na zijn dood.’

Janet liet een geluid horen dat veel weg had van een vloek. ‘Wat een onzin! Ik heb dit huwelijk al jaren zien aankomen - iedereen met ogen in zijn hoofd kan zien dat Mitch en Shelley voor elkaar bestemd zijn.’

Louise pakte een cake van het bakblik en at er een groot stuk van op voordat ze verderging: ‘Misschien wel. Maar je kunt niet ontkennen dat Lukes toestand de zaken heeft verhaast.’

‘Waanzin!’ verklaarde Janet.

Dit was te veel voor Shelley. Nadat ze haar glas vruchtensap had leeggedronken stond ze op. ‘Ik moet nog iets met Ken bespreken.’ Het was louter een verzinsel, maar dat kon haar niet schelen.

‘O, ja, over die cake,’ schoot Janet haar te hulp terwijl ze als bij toverslag een blik met versgebakken plakken cake te voorschijn haalde. ‘Je hoeft je niet te haasten. We eten vanavond koud vlees en salade en als ik hulp nodig heb kunnen Louise en Lynn wel bijspringen. ’

Zonder om te kijken ontsnapte Shelley en ze holde meer dan ze liep naar Kens huisje.

Hij schonk gelukkig geen aandacht aan haar blozende gezicht, vroeg niets, maar schonk alleen een kop thee in en wuifde naar een stoel.

‘Wil je erover praten, Shelley?’ vroeg hij een paar minuten later, toen ze nog steeds niets had gezegd.

Ze keek hem berouwvol aan. ‘Jij bent de enige hier die zijn verstand erbij houdt,’ merkte ze op.

‘Is het zo erg?’

‘Laten we zeggen dat alle aandacht van Luke naar mij is overgegaan.’

Hij nam de tijd om te antwoorden. ‘Een huwelijk is een belangrijke gebeurtenis.’

‘Als het belangrijk is voor de twee mensen die erbij betrokken zijn,’ antwoordde ze snel.

‘Is het dat dan niet?’

‘Ja. Nee. Wie weet?’ zei ze wanhopig.

‘Ik ken Mitch al vanaf dat hij een jongen was,’ merkte Ken op. ‘Hij heeft nooit iets gedaan waar hij geen zin in had.’

‘Het is om Luke een plezier te doen - dat weet ik.’

‘Dat geloof ik niet.’

‘Waarom dan?’

‘Ik zou denken om de meest voor de hand liggende reden, kleine Shelley,’ zei hij met een scheve grijns, terwijl hij shag en vloeitjes uit zijn zak haalde.

‘Dat heeft hij niet gezegd.’

‘Dat gaat ook moeilijk in een huis vol mensen en zeker nu Luke zo ziek is. Misschien heeft hij het op de enig mogelijke manier gedaan.’

‘Een meisje wil graag gevraagd worden,’ protesteerde ze.

‘Het maakt toch niet veel verschil, als het resultaat hetzelfde blijft.’

‘Daar ben ik niet van overtuigd, Ken.’

‘Ik durf erom te wedden,’ grinnikte hij en ze trok een gezicht naar hem.

‘Voor jou is het gemakkelijk. Maar als ik ga protesteren zal dat Lukes hart breken, letterlijk en figuurlijk.’

‘Ik had het niet over de plechtigheid,’ zei Ken.

‘Ik denk dat je je vergist,’ zei ze langzaam terwijl ze de gedachte aan wat er na het huwelijk zou gebeuren verdrong. Ze moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als ze eenmaal Mrs. Mitchell Ballantyne was!

‘De tijd zal het leren.’

Shelley bleef hem aankijken en wendde toen haar blik af naar de vrijgezellenkeuken. Ze voelde er nog niets voor om naar huis te gaan en aangezien Luke later dan anders aan zijn middagslaapje was begonnen, zou hij waarschijnlijk niet vóór het avondeten opstaan. ‘Wat zou je zeggen van een maaltijd die je niet zelf hoefde klaar te maken?’ vroeg ze.

‘Dat lijkt me wel,’ grijnsde hij.

‘Waar heb je trek in?’

‘Jij wilt toch koken - kook dan!’ droeg hij haar op.

Ze schoot in de lach en terwijl ze op zoek ging naar de voorraden in de kastjes en de koelkast, vergat ze even haar zorgen.

Het was bijna zes uur toen ze het huisje verliet, waar ze een heerlijke biefstuk met aardappels, erwtjes en worteltjes op tafel had gezet, gevolgd door een knapperige appeltaart. Er lag een glimlach op haar expressieve gezichtje toen ze het huis via de veranda aan de zijkant binnenging en naar haar slaapkamer liep.

Ze had tien minuten nodig om zich snel te douchen en te verkleden. Ze wierp een snelle blik in de spiegel toen ze een borstel door haar/ haar haalde, en ze deed een heel kleine beetje make-up op voordat ze op weg ging naar de keuken.

Er was niemand. De salade en de schalen met koud vlees stonden afgedekt op het aanrecht, klaar om naar de eetkamer te worden gebracht. Met een zucht draaide ze zich om en liep naar de hal.

Toen ze de woonkamer binnenstapte keek iedereen naar haar en ze betwijfelde of iemand er wel een idee van had hoeveel moeite het haar kostte om te glimlachen.

‘Neem me niet kwalijk dat ik zo laat ben. Ik heb gekookt voor Ken,’ zei ze vrolijk, intussen een haarlok achter haar oor strijkend.

‘Ken boft maar,’ merkte Hal spottend op.

‘We wilden nog een paar bijzonderheden met je bespreken,’ zei Louise. ‘Maar dat doen we dan maar na het eten.’

Shelley’s blik ging instinktief naar Mitch en ze merkte niet dat er een angstige uitdrukking in haar grijsblauwe ogen verscheen.

‘Ik denk dat dat wel tot morgen kan wachten, Louise,’ kwam hij tussenbeiden terwijl hij op Shelley toe kwam. ‘Als jullie twijfelen, kunnen jullie het mij ook vragen.’

‘Mannen hebben er geen idee van wat er allemaal geregeld moet worden,’ zei Louise verwijtend. ‘Het is al bijna woensdag.’

Woensdag! Zonder iets te zien keek Shelley op naar Mitch en ze voelde de waarschuwende druk van zijn hand op haar arm.

‘Er valt nog heel wat te regelen,’ merkte hij op. ‘De dominee komt om vier uur en de plechtigheid volgt pal daarna. Er hoeft niets in huis te worden gehaald voor gasten, want er zal niemand zijn buiten Ken en wijzelf en hoewel ik denk dat Janet wel iets ingewikkelders zal willen klaarmaken dan anders, speelt ze dat ongetwijfeld wel klaar.’ Hoe kon hij toch zo kalm blijven!

‘Nu Shelley er ook is, kunnen we gaan eten,’ zei Janet vrolijk. Alleen Luke slaagde erin de zaak van de grappige kant te bekijken en ondeugend te grijnzen naar Shelley en Mitch. ‘Als jullie die twee niet met rust laten, Louise, gaan ze er uit zelfverdediging nog vandoor.’

‘Zo, moeder,’ grinnikte Lynn. ‘Je bent ontslagen. Je zult je er tevreden mee moeten stellen in dit geval slechts toeschouwer te zijn.’

Louise vatte het gelukkig goed op. ‘Als ik niet hoef te helpen ...’ zei ze, waarop Janet zich haastte te zeggen: ‘O, maar natuurlijk wel. Ik kan woensdag heus wel hulp gebruiken in de keuken, want ik laat Shelley die dag niet in de buurt van het aanrecht of het fornuis komen.’

Shelley slaagde erin de daaropvolgende uren bewonderenswaardig kalm door te komen, hoewel ze een beetje bibberig glimlachte. Louise was niet te stuiten en de naderende trouwdag en de daarbij behorende inkopen vormden het enige onderwerp van gesprek. Toen Mitch de kamer binnenkwam nadat hij Luke naar bed had geholpen stond Shelley op.

‘Als jullie het niet erg vinden, wilde ik Lukes voorbeeld maar volgen. Ik heb een inspannende dag achter de rug,’ zei ze.

‘Droom lekker, kleintje,’ zei Mitch.

‘Wat, geen wandelingetje bij maanlicht in de tuin? Geen nachtkusje?’ vroeg Hal spottend.

Shelley deed geen moeite om te antwoorden, maar volstond ermee een minachtende blik in zijn richting te werpen toen ze naar de deur liep.

De slaap wilde maar niet komen, hoewel ze werkelijk erg moe was. Nadat ze een hele tijd had liggen draaien en woelen, zocht ze baat bij een paar yoga-oefeningen, maar zelfs die hielpen niet. O, waarom kon ze in hemelsnaam niet in slaap vallen!

De vage pijn in haar hoofd werd erger en ze voelde zich een emotioneel wrak. Er zat niets anders op dan naar de keuken te gaan om een paar aspirientjes te halen met een glas water, dacht ze en voegde de daad bij het woord. Haar haren zaten in de war en ze nam niet de moeite om haar slippers aan te trekken, maar schoot alleen in haar ochtendjas die aan het voeteneind lag.

Het huis was donker toen ze de hal door sloop en ze deed de keukendeur zorgvuldig achter zich dicht voor ze het licht aanknipte. Ze hoefde maar een paar sekonden te zoeken naar de tabletten die ze nodig had en liep toen naar de gootsteen om een glas met water te vullen. Hoe het gebeurde wist ze niet, maar het volgende ogenblik viel het glas luid rinkelend op de grond.

O, wat had ze nu weer gedaan! Ze vloekte nog harder toen ze met haar voet in een glasscherf trapte terwijl ze tussen de stukjes door liep om een stoffer en blik uit de kast te pakken.

‘Wat ben je in hemelsnaam nu weer aan het doen?’

Shelley, die op haar hurken zat, keek op en wierp de eigenaar van de stem een wrevelige blik toe.

‘Ik doe helemaal niets,’ snauwde ze, terwijl ze verderging met opruimen. ‘Je ziet toch dat ik bezig ben glas op te ruimen?’

‘Zonder iets aan je voeten?’ merkte Mitch droog op. ‘Er zit al een snee in, zie ik. Je hebt de laatste tijd steeds iets.’

‘Het is allemaal jouw schuld!’ reageerde ze bits, toen hij zich bukte en stoffer en blik van haar overnam om de rest op te vegen.

‘Mijn lieve meisje, ik was niet eens in de keuken toen het gebeurde,’ merkte hij op.

‘O, doe niet zo...’ Ze zweeg woedend. ‘Je weet heel goed wat ik bedoel! Eerst tegen Luke zeggen dat we verloofd zijn en dan stom blijven staan kijken als de hele toestand uit de hand loopt.’

Hij gooide de stukken glas weg en zette stoffer en blik terug in de kast. Toen ze geen gehoor gaf aan zijn zwijgende aanwijzing om op de dichtstbijzijnde stoel te gaan zitten, zodat hij haar voet kon bekijken, pakte hij haar zondermeer bij haar middel en tilde haar moeiteloos op de rand van de tafel.

‘Ik had de indruk dat een verloving betekende dat iemand van plan was te trouwen,’ mompelde hij.

‘Natuurlijk is dat zo - maar niet vijf dagen later,’ beschuldigde Shelley hem razend, met een laaiende blik op zijn in badjas gehulde gestalte. ‘Luke is dolgelukkig en Louise heeft alles tot in de puntjes geregeld.’ Hij was zo dichtbij haar dat ze hem had kunnen aanraken en het verlangen om dat te doen was bijna ondraaglijk.

‘Ik begrijp dus dat je er niets tegen hebt om met me te trouwen, maar dat het alleen te vlug gaat?’ vroeg hij spottend. Er speelde een vage glimlach om zijn mond.

‘Een verloving om Luke te plezieren kan ik me nog voorstellen,’ zei ze boos. ‘Maar trouwen... Hoe kunnen we in hemelsnaam nog terug?’

Zijn bruine ogen werden donkerder en keken haar heel doordringend aan. ‘We doen geen van beiden een stap terug, Shelley - vergis je niet.’

‘Er is niets aan de hand met mijn voet,’ zei ze, terwijl ze probeerde hem terug te trekken. ‘Ik kan er even goed als jij een pleister op plakken.’

‘Je bent beslist hard aan een flink pak slaag toe, kleine wildebras van me!’

‘Zie je wel, dat je me altijd als een kind behandelt!’ riep ze kwaad. ‘Je denkt er niet eens aan om me te vragen of ik wel met je wil trouwen. Je - je plaatst me gewoon in een onmogelijke positie en - en dat kan ik niet uitstaan!’

‘Je gaat je gang maar,’ zei hij onbewogen. ‘Het huwelijk gaat gewoon door.’

‘Je maakt moeilijker een eind aan een huwelijk dan aan een verloving.’

‘Het is niet mijn bedoeling er een eind aan te maken,’ verzekerde hij haar.

‘Hoezo?’

Bij die vraag rechtte hij zijn rug en plotseling wenste Shelley dat hij dat maar niet had gedaan. Het was moeilijk om te redetwisten met iemand naar wie je je nek moest uitrekken. Dan was je al dadelijk in het nadeel.

‘Ik zou denken dat dat nogal duidelijk was - zelfs voor jou.’ De woorden werden rustig uitgesproken, maar in de bruine ogen smeulde woede.

Ondanks de hoge temperatuur huiverde Shelley.

‘Ik ga een ander glas pakken,’ zei ze, terwijl ze zich van de tafel liet glijden.

‘Wilde je deze innemen?’ Mitch pakte de tabletten op die ze op het aanrecht had neergelegd en keek ernaar. ‘Kon je niet slapen of had je hoofdpijn?’

‘Allebei,’ zei ze.

‘De oorzaak heeft natuurlijk indirect met mij te maken,’ stelde hij vast.

Shelley wierp hem een sombere blik toe. ‘Jij komt altijd eerst tot aktie en legt het later pas uit.’

‘Dat is een gewoonte geworden in de omgang met jou, kleintje,’ antwoordde hij.

‘Ik wilde dat je me niet meer zo noemde!'

‘Waarom? Je komt ternauwernood tot mijn schouder. Maar ik kan proberen aan "liefste” te wennen,’ bood hij aan.

Ze wendde zich af van die plagende glimlach 'Nee een eenlettergrepige weigering die op geen enkele manier liet blijken hoezeer ze In de war was en hoe graag ze had willen schreeuwen! Zeg dat niet tegen me, niet zolang je het niet meent! Haar hoofd bonsde en herinnerde haar aan de aanleiding tot haar nachtelijke verblijf in de keuken. Ze pakte de tabletten uit zijn hand en slikte ze met wat water door.

‘We kunnen beter teruggaan naar bed,’ zei ze langzaam en kreeg een kleur toen ze de pretlichtjes in zijn ogen zag.

‘Dat is geen gek voorstel,’ zei hij. ‘Daar zijn al heel wat ruzies bijgelegd.’

‘In dit geval toch niet!’

‘Vanavond niet.’

‘Geen enkele avond,’ snauwde Shelley onvoorzichtig.

‘Nee? Je denkt toch niet dat we in aparte kamers zullen slapen?’

Ze zweeg.

‘Ga naar bed, Shelley,’ zei Mitch een paar minuten later en ze vluchtte zo snel de keuken uit, dat hij erom moest glimlachen.

 

Shelley had het die zondag zo druk dat ze geen tijd had om aan iets anders te denken. Tussen zes uur ’s morgens en twaalf uur ’s middags kreeg de tuin een grote beurt en zonder te letten op de opgetrokken wenkbrauwen van Louise en Hal bracht ze de middag door met het vullen van bakvormen.

Janet had zich voorgenomen niets te zeggen over die opvallende ijver en protesteerde niet toen Shelley een keurige stapel linnengoed ging verstellen, bestemd om aan een liefdadige instelling te geven.

Met haar hoofd gebogen over de stof en met snel bewegende vingers bracht Shelley de avond door, opgekruld aan Lukes voeten, en besloot zelf naar haar kamer te gaan toen Mitch even weg was om Luke in bed te helpen.

Maandagmorgen reed Mary Sutcliffe terug naar het ziekenhuis van Mossman en Mitch vertrok om Emma in Cairns op te halen.

Het duurde niet lang eer Emma op de hoogte was van de verloving en het aanstaande huwelijk en haar gelukwensen klonken niet erg oprecht. De blik die ze Shelley toewierp was bepaald boosaardig. Het was dan ook een opluchting toen de verpleegster opstond van de ontbijttafel om Luke te gaan verzorgen.

‘Geef mij Mary Sutcliffe maar,’ mompelde Lynn zuur. ‘Emma is dan misschien wel een voorbeeldige verpleegster...’ Ze veranderde van onderwerp. ‘Hal, waarom ga je niet met ons mee?’

‘Omdat ik geen pak bij me heb dat buitengewoon geschikt voor deze gelegenheid is. Ik voel er trouwens niets voor met deze hitte te gaan winkelen.’

Mitch dronk zijn kop koffie leeg en stond op. ‘Opschieten, meisjes. Ik wil vroeg in de middag terug zijn.’

‘Maar we moeten zoveel doen,’ klaagde Lynn.

‘Poeh!’ kwam Shelley sceptisch tussenbeide. ‘Het enige dat ik moet kopen is een trouwjapon, schoenen en een paar kleinigheden. Dat hoeft toch niet zo lang te duren.’

Lynn keek geschokt. ‘Noem jij een uitzet kopen ”een paar kleinigheden”?’ vroeg ze ongelovig. ‘Je hebt mooie nachtjaponnen nodig en een kanten peignoir en ...’

‘Welnee,’ antwoordde Shelley nadrukkelijk en ze durfde daarbij niet naar Mitch te kijken.

‘Je gaat me toch niet vertellen dat je met je kleren aan slaapt, Shelley?’ vroeg Hal cynisch.

‘Natuurlijk niet,’ viel Janet hem scherp in de rede.

‘Katoenen nachtjaponnen - met een dichte hals en een strookje kant langs de mouwen,’ zei Mitch met een lach in zijn ogen.

‘Aha,’ merkte Hal op, waarop Shelley opstond en met haar kopje koffie naar de keuken liep.

‘Laat die twee toch kletsen en maak je gereed om weg te gaan,’ zei Janet rustig toen ze achter Shelley aan naar het aanrecht liep.

‘Ik hoef alleen mijn lippen te stiften en mijn schoudertas te pakken,’ zei Shelley. ‘Dat duurt nog geen minuut.’

Janet wierp haar een onderzoekende blik toe. ‘Doe dat dan eerst,’ zei ze vriendelijk.

‘Je vindt dat ik me te druk maak, hè?’ vroeg Shelley.

‘Mijn lieve kind, iedere bruid heeft het recht, zenuwachtig te zijn vóór haar trouwdag,’ glimlachte Janet. ‘Maar als je tot woensdag zo doorgaat als gisteren, stort je nog in. Mitch heeft recht op een stralende bruid!’

‘Het gaat allemaal zo vlug, ik ben helemaal nog niet in de goede stemming,’ bekende Shelley.

‘Maak je geen zorgen voor morgen en...’ Janet zweeg even en vervolgde toen haastig: ‘Kindje, Luke verheugt zich zo op dit huwelijk - koop voor hem een hele mooie jurk. Hij heeft nog maar zo kort te leven - laat dit een dag voor hem zijn die hem bijblijft.’

Shelley durfde geen antwoord te geven. Ze voelde zich als een marionet, volkomen overgeleverd aan de omstandigheden.

Onder Mitch’s kundige handen snelde de Chrysler naar de kust en binnen de kortste keren waren ze in Cairns.

De morgen vloog om toen de twee meisjes winkel in winkel uit liepen, hoewel Shelley moeite moest doen om Lynn ervan te overtuigen dat ze zelf haar trouwjapon wilde uitkiezen. Niemand, maar dan ook niemand zou er ook maar een glimp van mogen opvangen voor ze hem woensdag zou dragen.

Ze kibbelden een beetje over haar uitzet en tenslotte stemde Shelley erin toe een dun gevalletje van nylon met kant te kopen dat meer liet zien dat het verhulde. Er was geen sprake van dat ze het aan zou trekken om Mitch te verleiden, zoals Lynn lachend had gezegd, ze zou het onderin een la leggen en met Kerstmis aan een vriendin geven.

Tegen lunchtijd lag de achterbank van de wagen vol pakjes in allerlei maten en vormen, waarbij de paar pakjes die Mitch er al had neergelegd in het niet zonken.

Het was een mooie dag en Shelley genoot van iedere minuut, ondanks het feit dat ze zo nu en dan de neiging had om zichzelf te knijpen omdat ze niet wist of het een droom of werkelijkheid was. In het warme zonlicht, met Lynns sprankelende gezelschap om haar tegen Mitch te beschermen, was ze geneigd te denken dat alles rondom dit huwelijk in orde was, dat Lukes ziekte de zaak alleen maar had verhaast.

‘Hebben jullie nog meer dingen nodig?’

Shelley keek naar Lynn, die knikte.

‘Nee,’ zei ze hoofdschuddend met een stralende lach naar Mitch.

Zijn bruine ogen twinkelden. ‘De een zegt ja, de ander nee - wat moet ik daar nu van geloven?’

‘Dat we alles hebben wat nodig is,’ lachte Shelley. ‘Als we Lynn haar gang lieten gaan ‘Nachtjaponnen,’ zei Lynn. ‘Ze heeft er maar één gekocht.’

‘Aha,’ zei Mitch met een duivelse glimlach naar Shelley. ‘Ik neem aan dat ik verleid moet worden met behulp van een hele reeks vrouwelijke lingerie?’

‘Natuurlijk - dat hoort allemaal bij de uitzet van de bruid,’ deed Lynn enthousiast. Shelley grinnikte.

‘Lynn is ongeneeslijk romantisch,’ zei ze luchtig. ‘Als ik naar haar had geluisterd, had ik er wel zeven gekocht.’

Mitch begon te grinniken. ‘Je bent verslagen Lynn.’

‘Bedoel je dat je het met haar eens bent?’

‘Ik bedoel dat mijn belangstelling niet uitsluitend uitgaat naar wat mijn vrouw in bed zal dragen,’ merkte hij plagend op en zijn ogen vonkten toen hij zag hoe een blos traag naar Shelley’s wangen kroop.

‘Kom, onschuldige engel van me.’

‘Gaan we naar huis?’ vroeg Lynn twijfelend.

‘Naar huis,’ antwoordde hij vastberaden en terwijl hij Shelley bij de hand pakte, baande hij zich een weg uit het restaurant.

Ze liet zich door hem naar de wagen leiden. Op weg naar huis probeerde ze de gelukkige, zorgeloze bruid te spelen. Misschien had ze alleen maar last van haar zenuwen, zoals Janet had beweerd, maar lieve hemel nog aan toe, als het zo doorging wist ze niet of ze de woensdag zou halen!

Toen ze thuiskwamen bleek dat Louise van de stoep was gevallen en haar enkel had verstuikt. Het was misschien wel een geluk bij een ongeluk, peinsde Shelley tijdens het uitpakken van de aankopen. Nu had Louise tenminste niet de kans alles zo nauwgezet voor het huwelijk te regelen als ze van plan was geweest. En Janet zou opgelucht zijn - ze beschouwde de keuken als haar heiligdom waarin ze al jarenlang de baas was geweest en als ze het gevoel kreeg dat dat niet zo was, al was het maar even, raakte ze uit haar humeur.

Luke beschreef de situatie volmaakt tijdens een onderonsje met Shelley die avond.

‘Dat heeft Louise de wind uit de zeilen genomen,’ zei hij zacht lachend. ‘Vind je dat ik haar moet aanbieden mijn rolstoel te gebruiken?’ Zijn bruine ogen twinkelden ondeugend.

‘Dat zou ik niet doen, als ik jou was,’ antwoordde Shelley.

‘Janet gaat morgen naar Cairns, dus dan zal ik je niet zien,’ klaagde hij. ‘Lynn is er ook niet om je te helpen - Louise wilde dat zij in haar plaats naar Cairns gaat.’

‘Luke, ik ben jong, fit en handig,’ mopperde ze lachend en ze moest wat wegslikken toen er een arm om haar middel werd gelegd. Het was Mitch - die overtuigend de bezorgde verloofde speelde.

‘Is dat zo?’

Ze draaide zich om en zag de verborgen lach in zijn ogen. Ze trok een gezicht naar hem en liet er terwille van Luke dadelijk een glimlach op volgen. ‘Natuurlijk,’ antwoordde ze liefjes.

‘Hm,’ mompelde hij. ‘Ik heb het gevoel dat iemand me voor de gek houdt.’

‘Dat is ook zo,’ grinnikte zijn vader.

‘De omstandigheden noden niet tot een passend antwoord,’ zei Mitch raadselachtig en Luke schoot in de lach.

Shelley probeerde de arm om haar middel kwijt te raken, maar de greep werd alleen maar steviger. ‘Ik geloof dat Janet mijn hulp nodig heeft,’ zei ze wanhopig.

‘Er komt een dag waarop je niet zo gemakkelijk zult ontkomen, kleintje,’ mompelde hij met zijn mond tegen haar wang.

‘Speel je straks nog wat voor me, Shelley?’ vroeg Luke vriendelijk en er verscheen een zachte uitdrukking in zijn ogen toen hij haar verlegenheid zag.

‘We spelen straks allebei,’ zei Mitch terwijl hij haar losliet zodat ze kon wegglippen.

Na een halfuur met Janet in de keuken hadden ze vastgelegd wat er nog voor woensdag moest worden gedaan. Samen stelden ze een menu op waarbij ze ’s morgens alles konden klaarmaken.

‘De fotograaf komt om drie uur, de dominee om vier uur,’ zei Janet peinzend. ‘Als we om vijf uur een hors d’oeuvre eten met champagne en om zeven uur dineren, kunnen jij en Mitch vertrekken zodra Luke om negen uur in bed ligt,’ eindigde ze tevreden.

‘Vertrekken?’ echode Shelley en Janet glimlachte.

‘Jullie waren toch zeker niet van plan jullie huwelijksnacht hier door te brengen? Alle kamers zijn bezet en als jullie in Cairns zijn heb ik gelegenheid jouw slaapkamermeubels weg te halen en er een tweepersoons bed voor in de plaats te zetten. Als de anderen weg zijn kun je altijd nog kijken welke kamer jullie nemen.’

Shelley wist op dat moment niets te zeggen - ze had het gevoel dat ze niet eens in staat was te praten, maar dat haar stem alleen maar een gepiep zou kunnen voortbrengen.

‘Ik ga een poosje naar mijn zuster in het zuiden als Luke ...’ Janet zweeg, niet in staat verder te gaan. ‘Een maandje maar. Dan zijn Mitch en jij een poosje alleen,’ eindigde ze.

Shelley voelde haar keel pijnlijk samentrekken. Ze raakte in paniek door dat gepraat over slaapkamers en tweepersoonsbedden. Haar kennis van seksuele relaties was louter theoretisch en alleen de gedachte al zulke intimiteiten met Mitch te moeten delen, maakte dat ze haar gevoelens niet meer onder controle had. Ze wenste nu bijna dat ze het voorbeeld van haar medestudentes had gevolgd — dan was ze nu tenminste niet zo’n dwaze bundel zenuwen! Dat Mitch een ervaren minnaar was betwijfelde ze geen moment.

Min of meer wanhopig stond ze op. ‘Ik ga een beetje gitaarspelen voor Luke,’ bracht ze ogenschijnlijk rustig uit. ‘Kom je ook?’

‘Ik kom over een paar minuten,’ zei Janet met een lichte frons. ‘Ik wil deze lijst nog even nakijken — misschien hebben we nog het een of ander nodig dat er niet op staat.’

Shelley glipte snel de deur uit en pakte haar gitaar voor ze de woonkamer binnenging.

Mitch ging op de armleuning van haar stoel zitten zodra ze begon te spelen en ze moest noodgedwongen blijven zitten waar ze zat. Als gevolg daarvan haperde ze bij een paar akkoorden, iets dat waarschijnlijk niet werd opgemerkt door haar publiek, maar dat Mitch beslist niet was ontgaan!

Het ergerde haar grenzeloos dat hij haar met opzet in verlegenheid bracht. Ze zag het aan het plagende lichtje in zijn ogen en woedend wachtte ze op zijn terugkomst nadat hij Luke naar bed had geholpen.

Zonder hem de kans te geven te gaan zitten hield ze zijn gitaar voor hem op en vroeg het met zachte stem wat te spelen. ‘Toe, liefste. Voor mij,’ voegde ze er schijnbaar verlangend aan toe. Zo, daar kon hij het mee doen!

Zijn ogen vonkten, heel even maar, toen pakte hij het instrument en begon te spelen.

Het waren tien betoverende minuten en toen hij de gitaar wegzette duurde het even eer ze weer wist waar ze was.

‘Dank je,’ mompelde ze.

‘Graag gedaan, kleintje.’

‘Zo, ik ga naar bed,’ verklaarde Louise en ze kwam moeizaam overeind. Met behulp van een wandelstok liep ze langzaam de kamer door.

‘Lynn?’

‘Ja - ik kom,’ antwoordde haar dochter. Hal stond met een geeuw van verveling op en zei dat hij nog wat ging liggen lezen.

Het leek wel een samenzwering, dacht Shelley op het moment dat Janet verdween met het excuus dat ze vroeg wilde gaan slapen.

‘Ik ga ook,’ zei ze voorzichtig, niet zeker van de blik die Mitch haar toewierp. Als een tijger in de zon, loerend naar zijn prooi.

Ze moest langs zijn stoel om in de hal te komen en ze wilde net een zucht van opluchting slaken, toen hij haar bij haar hand pakte zodat ze niet kon ontsnappen. Zonder zich in te spannen trok hij haar naar zich toe tot ze de armleuning van zijn stoel raakte. Ze zag aan zijn ogen dat hij van plan was haar te plagen.

‘Niet doen - alsjeblieft,’ protesteerde ze, dapper pogend haar hand terug te krijgen.

‘Waarom zou je bang zijn van een paar onschuldige kusjes?’ vroeg hij zacht.

Onschuldig? Hij hoefde maar naar haar te kijken en ze smolt helemaal weg, dacht ze wild. Als hij haar kuste, was ze verloren, een slachtoffer van haar eigen gevoelens.

‘Plaag me niet zo, Mitch,’ smeekte ze wanhopig, toen hield ze de adem in, want hij tilde haar zondermeer op zijn schoot.

‘Houd je mond, kind.’

‘Ik ben geen kind!’ bitste ze.

‘Gedraag je dan als de volwassen vrouw die je beweert te zijn,’ droeg hij haar vriendelijk op, terwijl hij met zijn ene hand haar haren streelde en met de andere haar kin optilde.

Een paar seconden lang keek hij naar dat vertederende gezichtje, liet hij zijn ogen glijden langs de goedgevormde trekken. Toen boog hij zijn hoofd en zijn mond zocht de zachte holten van haar hals voor hij strelend langs haar jukbeenderen ging en haar oogleden kuste alvorens van haar lippen bezit te nemen.

Het was verrukkelijk om zo in zijn armen te liggen en na een paar sekonden was Shelley zich niet meer van de tijd bewust. Haar armen kropen omhoog naar zijn nek. Ze hoefde niet te twijfelen aan zijn ervaring noch aan haar eigen kwetsbaarheid.

Langzaam maakte hij haar armen los en glimlachte ongelooflijk teder naar haar toen ze haar gezicht tegen zijn hals verborg.

‘Naar bed, onschuldige engel van me,’ zei hij zacht, terwijl hij met een soepele beweging ging staan. ‘Ga jij maar lekker dromen, terwijl ik troost zoek bij een stevig glas cognac in de studeerkamer.’ Hij zette haar op haar benen en toen ze zich niet bewoog draaide hij haar om haar as, gaf haar een klap op haar billen en zei: ‘Het ene voetje voor het andere, hè?’

Shelley zweefde bijna naar de deur. ‘Welterusten.’

‘Dat betwijfel ik,’ zei hij spottend en die woorden bleven haar bij tot ze werd weggevoerd naar droomland.