HOOFDSTUK 2

 

 

 

‘Gelukkig dat jullie er zijn,’ begroette Janet hen enthousiast toen ze uit de wagen stapten.

Shelley’s gezicht vertoonde een brede glimlach. ‘Janet, fijn je weer te zien.’ Ze liep om de voorkant van de wagen heen en omhelsde de mollige vrouw hartelijk.

Janet Atkinson was al bij de familie Ballantyne sinds de dood van Luke's eerste vrouw, drieëntwintig jaar geleden, en ze maakte echt deel uit van het huishouden.

Het werd tijd dat je thuiskwam,’ kwam het snelle antwoord, gevolgd door een nauwelijks verborgen snik.

‘Kom nou,’ lachte Shelley. ‘Het is nauwelijks drie maanden geleden dat ik hier was.’ Haar gezicht werd ernstig en ze deed een pas achteruit. ‘Hoe is het met Luke?’

‘Ik denk dat hij vol ongeduld op je wacht,’ mengde Mitch zich laconiek in het gesprek, terwijl hij de koffers uit de bagageruimte van de wagen haalde.

Met een arm om Janets middel liep Shelley het laatste stukje naar huis, onderwijl genietend kijkend naar het grote gebouw en de tuin eromheen.

Als de herinnering aan haar moeder levend werd, dan was het in deze tuin. Na jaren in een flat te hebben gewoond, was Cathie eindelijk in staat geweest haar liefde voor planten tot uitdrukking te brengen in een bloementuin en een heesterborder, en onder haar goede zorgen was er een zee van kleuren ontstaan. In het voorjaar waren er de bauhinia’s, lichtroze met rode streepjes, en in de zomer de roze en crèmekleurige jasmijn die zo heerlijk geurde. Dan de jacaranda, de gardenia’s en de camelia’s, de enorme bossen stephanotis en de purperen bougainvillea.

‘Nu is het mijn beurt.’

Bij het horen van die lage stem, draaide Shelley zich met een ruk om naar het huis en de magere man, die langzaam in een rolstoel naar de trap kwam.

‘Luke!’ Zonder na te denken holde ze de treden op, regelrecht in zijn uitgestrekte armen.

‘Ha, kleine Shelley,’ mompelde Luke zacht toen ze zich van hem losmaakte en naast hem bleef staan met een grote gebruinde hand in de hare.

‘Zo’n begroeting heb ik niet gekregen.’ Dat was Mitch. ‘Zelfs Janet kreeg een uiting van genegenheid waarbij het welkom dat ik ontving maar povertjes afstak.’

Shelley stak haar kin naar voren en antwoordde:

‘Het spijt me, Mitch, maar Draakje en dat kantoor van haar hadden een wat bekoelende invloed.’

‘Dan houd ik je aan een verlate begroeting,’ plaagde hij en er verscheen een ondeugend lichtje in zijn ogen.

Shelley wendde haar stralende blik naar Luke en slaakte een welsprekende zucht. ‘Vandaag of morgen heb ik het laatste woord,’ merkte ze op.

‘Geen kans op, kleintje,’ glimlachte Mitch. Toen wijdde hij zijn aandacht aan de gedaante in de deuropening. ‘Emma, kom eens kennismaken,’ zei hij, toen de verpleegster naderbij kwam. ‘Emma Stone — Shelley.’

Shelley glimlachte en mompelde een vriendelijke begroeting.

‘Ik heb al veel over je gehoord,’ zei Emma beleefd en ze voegde er aan toe: ‘Van Mr. Ballantyne senior natuurlijk.’

Shelley durfde niet in Mitch’s richting te kijken, uit angst dat ze in lachen zou uitbarsten. Emma zou het toch in zeker niet in haar hoofd halen hem met “junior” aan te spreken!

‘Ik durf bijna niet te vragen of het goed of kwaad is wat je hebt gehoord,’ antwoordde ze luchtig met een quasi-wanhopige blik op Luke. ‘Wat heb je allemaal verteld?’

‘O, van alles.’

‘Ik denk dat jullie je wel zullen willen opfrissen voor het eten,’ kwam Janet vriendelijk tussenbeide.

‘Geef me een halfuur de tijd, dan kom ik je helpen in de keuken,’ antwoordde ze blij, en er sprak warmte uit Janets glimlach.

Shelley wendde haar grijsblauwe ogen vol genegenheid naar de man naast haar. ‘Je hebt een luxe vervoermiddel aangeschaft sinds ik hier de laatste keer was,’ wees ze plagend.

‘Hij werkt op een accu,’ grinnikte Luke. ‘Ik heb hem uit Sydney laten komen.’

Haar gezicht verstrakte en ze kneep hem zacht in zijn hand. ‘Jij mag best eens verwend worden.’

‘Reken er maar op dat hij dat wordt,’ grinnikte Mitch, terwijl hij zich bukte om in iedere hand een koffer te pakken. ‘Ik breng deze even naar je kamer.’

Toen Mitch verdwenen was, slaakte Luke een tevreden zucht en keek naar het gezicht van het meisje naast hem.

‘Fijn dat je weer thuis bent, Shelley,’ zei hij eenvoudig.

Ze kreeg tranen in haar ogen en knipperde ze haastig weg. ‘Het is zeker fijn om thuis te zijn.’ Hoe moest dat nu? Ze was ternauwernood vijf minuten thuis en ze was al van streek. Mitch had gelijk, toen hij waarschuwde dat Luke niet van emotionele uitingen hield. ‘Zeg,’ bracht ze wat beverig uit, ‘laat je me niet zien wat je allemaal kunt doen met die rolstoel?’

‘Als je meeloopt, kun je het zien.’ Luke drukte op een paneel en de stoel begon zacht naar een plank te rijden die over het afstapje van het huis naar de veranda was gelegd.

Eenmaal binnen stuurde Luke de hal door en stopte voor de deur van haar slaapkamer. ‘Dat ging best, hè?’ grinnikte hij, terwijl hij haar met zijn hoofd een beetje scheef aankeek. ‘Krijg ik er geen complimentje voor?’

‘Je hebt een eerste prijs verdiend,’ zei ze vrolijk en ze bukte zich om een kus op zijn voorhoofd te drukken. ‘Ik heb een halfuurtje nodig om te douchen en uit te pakken. Tot straks.’

Uitpakken was een simpele zaak - het was meer een kwestie van uitzoeken wat gestreken moest worden en dat was bijna alles, hetgeen te danken was aan de haast waarmee Mitch alles in haar koffers had gestopt.

Het was bijna zes uur toen Shelley op weg ging naar de keuken. Een heerlijke geur kwam haar tegemoet.

‘Precies op tijd,’ verwelkomde Janet haar.

Shelley glimlachte toen ze naar de over toeliep.

‘Kip,’ zei ze. ‘Zoals alleen jij die maar kunt klaarmaken. Ik verheug me er nu al op!’

‘Vleister!’ kwam het lachende antwoord.

Shelley wierp een snelle blik op de aangrenzende eetkamer en liep toen naar het grote dressoir. ‘Ik zal de tafel dekken.’

‘Je hoeft niet te dekken voor Luke,’ zei Janet, terwijl ze een sauspan leeggoot. ‘Hij heeft een speciaal dienblad, dat aan zijn rolstoel kan worden vastgemaakt.’ Handig van onderwerp veranderend vroeg ze oprecht bezorgd: ‘Waren er geen moeilijkheden met school?’

Shelley wierp haar een geamuseerde blik toe terwijl ze het bestek op de grote rechthoekige tafel neerlegde. ‘Kun jij je voorstellen dat Mitch zich zou laten af schepen?’

Janet begon te lachen. ‘Eerlijk gezegd niet.’

‘Vandaag of morgen ontmoet hij iemand die hem aankan,’ merkte Shelley vastberaden op en ze zag niet dat Janet haar oplettend aankeek.

‘Misschien heeft hij die al ontmoet,’ merkte de oudere vrouw peinzend op.

‘Ja?’ Shelley probeerde niet te letten op het misselijkmakende gevoel in haar maag. ‘Wie is het dit keer?’

‘Zet deze schalen even op tafel, Shelley,’ zei Janet en terwijl ze haar schort afdeed voegde ze er aan toe: ‘Ga jij even waarschuwen dat we kunnen eten?’

Shelley wierp haar een vragende blik toe en ontmoette een glimlach.

Als Janet iets voor zich wilde houden, was het onmogelijk iets van haar los te krijgen - met andere woorden, dan was ze zo gesloten als een oester. Ze zou moeten wachten tot ze iets van Mitch zelf te horen kreeg. Waarom was ze toch zo verschrikkelijk jaloers als het hem betrof? - dat was niet goed voor haar zenuwen!

Ze haalde diep adem toen ze de zitkamer binnenstapte. Het was een ruime kamer, de grootste van het huis. Er stonden gemakkelijke stoelen en ze hoorde Mitch's lage stem, gevolgd door de lach van een vrouw.

‘Janet zegt dat het eten klaar is,’ zei Shelley.

Luke keek op, wierp haar een liefdevolle glimlach toe en stak zijn hand uit die ze zonder aarzelen pakte.

‘Ik neem aan dat ik me moet houden aan dat dieet van jou?’ Het klonk meer als een bevestiging dan als een vraag en hij trok een gezicht toen Emma snel knikte. ‘Iedere dag soep, mager vlees en sla, is niet wat ik me van een maaltijd voorstel,’ merkte hij op.

‘Kom, Mr. Ballantyn,’ zei Emma gedecideerd. ‘U moet een licht dieet volgen.’

Shelley’s blik ging van Lukes geërgerde gezicht naar de verpleegster. ‘Hij mag toch weleens wat afwisseling hebben?’ vroeg ze.

‘Bent u diëtiste?’ Er klonk sarcasme door in de vraag en de blik die Emma haar toewierp was verre van vriendelijk.

‘Shelley kan verdraaid goed koken,’ verdedigde Luke haar warm.

‘Ze kan uitstekende huishoudelijke kwaliteiten hebben, ze weet er toch niet genoeg vanaf om een dieet voor u samen te stellen,’ zei Emma met een glimlachje. Ze keek naar Mitch. ‘U begrijpt wel hoe belangrijk het is, hè?’

‘Dat begrijpen we allemaal, Emma,’ zei Mitch. ‘Ik denk dat dat gemopper van vader alleen maar dient om Shelley’s medelijden op te wekken.’ Volkomen ontspannen glimlachte hij naar de twee meisjes en terwijl hij ze elk bij een arm pakte liep hij naar de deur. ‘Zullen we gaan eten?’

Het was een uitstekende maaltijd. Janet had zichzelf overtroffen en Shellev had medelijden met Luke die vergeleken met hen een eenvoudig maal voorgezet kreeg. Ze keek de tafel rond en ontmoette Emma’s onderzoekende blik. Om de een of andere reden irriteerde het optreden van het andere meisje haar. Dat Emma haar zinnen op Mitch had gezet begon al heel snel duidelijk te worden.

‘Hoe lang is Emma al hier?’ vroeg ze nieuwsgierig aan Janet toen ze in de keuken de borden aan het afdrogen was.

‘Bijna drie weken.’

‘Het klinkt alsof je de dagen hebt geteld,’ mompelde ze.

Janet wierp haar een blik toe die boekdelen sprak. ‘Het is een uitstekend verpleegster, laten we het daarop houden.’

‘Met andere woorden, ik verbeeldde me maar wat,’ zei ze spottend.

‘Nee,’ luidde het antwoord. ‘Gelukkig is Mitch niet gek.’

Shelley hing de natte theedoek over de deur van de oven en keek Janet met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Zullen we naar binnen gaan?’

‘Natuurlijk,’ lachte de oudere vrouw en terwijl ze haar arm door die van Shelley stak, liepen ze de keuken uit.

‘Zijn jullie daar eindelijk?’ merkte Luke op. ‘Kom hier zitten, Shelley, en vertel me eens wat leuke verhalen over die leerlingen van je.’

Ze glimlachte toen ze naar hem toe liep. ‘Het is rommeliger geweest dan anders en we hadden een echte belhamel in de klas,’ vertelde ze en omdat zijn rolstoel een eindje van de dichtsbijzijnde stoel stond, knielde ze neer aan zijn voeten.

‘Een echte plaaggeest?’ grinnikte Luke.

‘Als je weet dat hij de eerste de beste dag dat hij op school was al een slang in de schooltas van een van de meisje had gestopt en de volgende dag een kikker in de la van mijn tafel, weet je waarschijnlijk wel wat voor vlees je in de kuip hebt,’ zei ze met een ondeugende grijns.

‘Afschuwelijk,’ rilde Emma. ‘Wat heb je gedaan?’

‘Voorgesteld dat hij nog een kikker ging halen om die ene gezelschap te houden,’ antwoordde ze luchtig.

‘En deed hij dat?’

Shelley keek op bij het geluid van Mitch’s geamuseerde stem en haar ogen vonkten van pret. ‘O ja. Verscheidene. Ze doken op de gekste plaatsen op.’

‘Ik zou hem een pak slaag hebben gegeven,’ verzekerde Janet. Shelley’s gezicht stond nu ernstig. ‘Ik denk dat hij al meer dan genoeg slaag heeft gehad, die arme jongen.’

‘Je hebt hem zeker in de hoek gezet om na te denken over zijn wangedrag,’ merkte Emma op met een verveeld gezicht.

Shelley schudde haar hoofd. ‘Het heeft een paar weken geduurd voor we tot overeenstemming kwamen.’

‘Hoe heb je dat gedaan gekregen?’

‘Door hem ervan te overtuigen dat ik veel meer aandacht aan hem zou schenken als hij zich concentreerde op de lessen dan wanneer hij bleef doorgaan met dat kinderachtige gedoe.’

Emma glimlachte minachtend. 'Uw zuster schijnt van een psychologische benadering te houden,’ merkte ze met een geamuseerde blik naar Mitch op.

‘Shelley en ik zijn geen familie,’ vertelde hij haar. ‘We hebben niet eens een gemeenschappelijke ouder.’

‘Maar Mr. Ballantyne heeft het zo vaak over haar gehad als zijn dochter,’ protesteerde het meisje.

‘Voor mij is Shelley mijn dochter,’ zei Luke nadrukkelijk en er kwam een zachte uitdrukking op zijn gezicht toen hij naar het slanke figuurtje naast zijn stoel keek. ‘Wil je wat voor me spelen?’

Shelley draaide haar hoofd om en keek hem glimlachend aan. ‘Ja.’ Luke wendde zijn blik naar zijn zoon. ‘Je zei dat hij er was, hè?’ Mitch knikte bevestigend en Shelley keek nieuwsgierig van de een naar de ander.

‘Een vroegtijdig verjaarsgeschenk,’ legde Luke uit toen Mitch de kamer uitliep en even later terugkwam met een nieuwe gitaarkist. ‘Maak hem eens open,’ zei Luke.

‘Ze knipte de kist open en tilde voorzichtig het deksel op. ‘Wat prachtig - wat mooi!’ fluisterde ze, volkomen overdonderd. Een Spaanse gitaar was zo duur, dat alleen succesvolle beroepsmusici zich er een konden veroorloven. De wetenschap dat hij speciaal voor haar moest zijn besteld, maakte dat ze tranen in haar ogen kreeg.

‘Dank je,’ zei ze eenvoudig en impulsief pakte ze Lukes hand en bracht hem naar haar lippen.

‘Ach kind,’ zuchtte hij zacht. ‘Wat lijk je toch op je moeder.’ Zijn stem beefde een beetje. ‘Probeer hem eens.’

Ze haalde de gitaar uit de kist en streelde eerbiedig de snaren. Hij was volmaakt gestemd. Haar haren vielen naar voren en vormden een gordijn dat haar gezicht ten dele voor haar kleine publiek verborg en terwijl ze speelde vergat ze alles om zich heen.

Luke hield het meest van country muziek en de akkoorden vloeiden met gemak uit haar vingers. Ze zong met een zachte, melodieuze stem die één was met het instrument. Zo weerklonk het ene liedje na het andere.

Toen ze klaar was met het aangrijpende lied van Denver “Follow me”, bleef het wel een halve minuut stil. In die tijd kwam ze terug tot de werkelijkheid en werd ze zich weer bewust van de kamer en de mensen daarin. Een beetje zenuwachtig draaide ze zich om en legde de gitaar terug in de kist. Toen streek ze haar haren naar achteren met vingers die licht trilden.

‘Prachtig,’ merkte Luke zacht op.

Ze voelde zich nog steeds een beetje verlegen en ze wist dat het te merken was. ‘Neem me niet kwalijk - ik heb niet op de tijd gelet,’ bracht ze bibberig uit.

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen, kleintje.’

Shelley sloeg haar ogen op naar Mitch die vlak bij haar stond en pakte de hand die hij uitstak om haar omhoog te helpen.

‘Je hebt erg veel aanleg, Shelley,’ merkte Emma op met een neerbuigende klank in haar stem en ze zou er zeker nog iets aan hebben toegevoegd, als ze niet het geluid van een auto hadden gehoord.

‘Het is bijna half negen,’ merkte Janet op met een frons tussen haar wenkbrauwen.

‘Nog niet te laat voor bezoek,’ zei Luke, terwijl Mitch de kamer doorliep op weg naar de voordeur.

Een paar minuten later kwam hij terug met een opvallend knap meisje naast zich.

‘Shelley, Mitch vertelde dat jij met hem mee terug zou komen,’ riep het meisje uit en Shelley antwoordde warm:

‘Wat leuk je weer te zien, Belinda.’

‘Neem me niet kwalijk dat ik jullie stoor op de eerste avond dat je thuis bent, maar ik vertrek morgen naar het zuiden en ik had nog een paar boeken die ik van Mitch had geleend en die ik terug wilde geven.’

Belinda Bellamy was de dochter van de plaatselijke vertegenwoordiger van de provincie en ondanks het feit dat ze enig kind was, was ze helemaal niet verwend. Shelley wist dat ze in de jaren na haar moeders dood meermalen met haar vader was meegeweest op zakenreis en bij verscheidene gebeurtenissen als gastvrouw optrad.

‘Waar ga je ditmaal naar toe?’ vroeg ze belangstellend.

‘Deze reis is alleen voor mezelf,’ vertelde Belinda enthousiast. ‘Ik heb tijd nodig om na te denken en wat is daar geschikter voor dan een drieweekse cruise?’

‘Precies,’ beaamde Mitch.

‘Blijf vanavond,’ stelde Janet voor. ‘Shelley heeft voor ons gespeeld. Misschien wil ze nog wat spelen.’

‘Hè, ja, Shelley. Tsjonge, is dat een nieuwe aanwinst?’ vroeg Belinda toen haar blik op de gitaarkist viel.

‘Een verjaardagsgeschenk van Luke,’ bevestigde Shelley, terwijl ze de kist opendeed.

‘Wat geweldig. Je wordt binnenkort eenentwintig, hè? Dan ga je erbij horen!’ zei Belinda lachend. Mitch wierp Shelley een duivels lachje toe.

‘Dat doet ze al een tijdje. Maar we zullen de gebeurtenis toch passend moeten vieren.’

‘Je ziet er geen dag ouder uit dan achttien,’ zei Emma en Mitch begon te lachen.

‘Ze is fijntjes,’ merkte Luke op.

‘Een goeie anderhalve meter,’ zei Mitch plagend en Shelley trok een gezicht naar hem.

‘Ik zal straks mijn schooluniform aantrekken en mijn haar in vlechten doen,’ antwoordde ze.

‘Je kunt beter wat gitaarspelen,’ zei Belinda vrolijk. ‘Let toch niet op Mitch.’

‘O, maar dat doe ik ook niet,’ antwoordde Shelley liefjes met een ondeugende blik in zijn richting. ‘Hij denkt dat die paar centimeter die hij langer is en een leeftijdsverschil van twaalf jaar hem in aanzien doen stijgen.’

‘Is dat dan niet zo?’ vroeg hij spottend en Shelley grijnsde.

‘Daar geef ik geen antwoord op.’ Ze knielde neer naast Lukes stoel en streek over de gitaarsnaren.

‘Heel mooi,’ merkte Luke een minuut of tien later op toen ze het instrument neerzette.

‘Het is een mooi instrument,’ beaamde ze, maar hij schudde zijn hoofd.

‘Hout en snaren - zonder ziel. Maar als jij ze aanraakt komen ze tot leven.’

Shelley voelde dat haar keel werd dichtgeknepen bij dat compliment; ze kon geen woord uitbrengen.

‘Iedereen koffie?’ kwam Janet tussenbeide, en Belinda stond op uit de stoel waarin ze was gaan zitten.

‘Ik moet echt weg, ik heb nog een heleboel te doen,’ weigerde ze spijtig.

‘Ik drink straks wel een kopje,’ verklaarde Emma, terwijl ze een blik wierp op haar horloge voordat ze Mitch’s aandacht trok. ‘Als u me kunt helpen, brengen we Mr. Ballantyne naar bed.’

‘Kom nog even bij me zitten praten, Shelley,’ vroeg Luke en toen ze gretig knikte, schudde Emma haar hoofd.

‘Mr. Ballantyne heeft genoeg opwinding gehad vandaag. Morgen is er nog tijd genoeg om gezellig te babbelen.’

Lieve hemel, hier kon niets meer spontaan gebeuren! Gezellig babbelen! Shelley vroeg zich af hoe Mitch zo ernstig kon blijven kijken.

‘Morgen dan,’ beloofde ze zacht, terwijl ze zich voorover boog en haar lippen tegen zijn slaap drukte. ‘Slaap lekker.’

‘Welterusten, Luke.’ Belinda stak haar hand uit en legde hem op zijn schouder, met een wat trieste glimlach.

‘Ik hoop dat je een fijne reis hebt,’ zei hij vriendelijk. ‘Shelley laat je wel uit.’

‘Hij schijnt nogal opgewekt te zijn,’ merkte Belinda op, toen ze achter het stuur van haar wagen plaats nam.

‘Luke is een bijzondere man,’ antwoordde Shelley. ‘Je moet heel moedig zijn om je zo te kunnen gedragen.’

‘Dat is kenmerkend voor de Ballantynes, dat ondoordringbare schild,’ antwoordde Belinda wrang. ‘Ik ken Mitch al mijn hele leven en toch niet door en door.’

Het lag op het puntje van haar tong om een komisch antwoord te geven, maar de woorden bleven steken in haar keel toen ze de verlangende uitdrukking op het gezicht van het andere meisje zag. Belinda ook, dacht ze. Ze vroeg zich af waarom ze zo schrok van die ontdekking, terwijl iedereen wist dat Mitch maar hoefde te knippen met zijn vingers om een heel legertje meisjes in beweging te brengen - dus waarom Belinda niet!

‘Geniet maar van je cruise,’ bracht ze uit. ‘Als ik hier niets te doen had, zou ik misschien wel met je meegaan.’

‘De volgende keer,’ zei Belinda. Ze startte de wagen, zette hem in de versnelling en reed wuivend weg.

Janet was bezig de kopjes en schoteltjes op een blad te zetten, toen Shelley de keuken binnenkwam, en de gedachte koffie te moeten drinken met Mitch in gezelschap van Emma maakte dat ze zich onbeschrijflijk moe voelde. Emma mocht hem voor zichzelf hebben!

‘Ik wil vroeg naar bed, Janet,’ zei ze. ‘Dat vind je toch niet erg, hè?’

‘Natuurlijk niet, kind,’ kwam het vriendelijke antwoord. ‘Ga maar naar bed en rust lekker uit. Je hoeft niet vroeg op te staan - ik zal je verwennen met een kop koffie op bed.’

Shelley gaf haar een kus. ‘Heeft iemand weleens tegen je gezegd dat je een engel bent?’

‘O, zoveel mensen!’ lachte Janet.

Nadat ze haar gitaarkist had opgehaald in de kamer, bleef Shelley in de deuropening van de keuken staan om Janet een kushand toe te werpen voor ze de hal doorliep. In haar slaapkamer zette ze het instrument voorzichtig tegen de muur bij haar bed en onderdrukte een geeuw.

Het was net half tien, maar ze had het gevoel dat het al veel later was.

Ze moest in slaap zijn gevallen zodra haar hoofd het kussen raakte, maar nu was ze wakker, en ze wist niet precies waardoor. Toen haar ogen aan het donker gewend waren, keek ze op haar horloge hoe laat het was, in de veronderstelling dat het niet lang zou duren eer het licht zou worden; maar het bleek nauwelijks een paar minuten na middernacht te zijn. Even bleef ze liggen luisteren naar de stilte en toen hoorde ze het. Een zacht gekreun en gekrabbel tegen de verandadeur.

Bessie! Zonder na te denken klom Shelley uit bed, trok een ochtendjas aan over haar nachtpon en liep op blote voeten naar de veranda.

‘Sst! Rustig maar,’ fluisterde ze terwijl ze de hordeur opende. Een opgewonden gejank van blijdschap begroette haar. Bessie draaide rondjes en bleef janken van vreugde.

‘Ze komt de laatste tijd op de gekste uren,’ kwam Mitch’s stem ergens vandaan.

Shelley ging rechtop staan om hem aan te kijken en ze zag tot haar verbazing dat hij nog was aangekleed. 'Je bent nog niet naar bed geweest,’ zei ze bezorgd. ‘Is Luke ‘Die slaapt al uren,’ viel hij haar kalm in de rede. ‘Ik was in de studeerkamer toen Bessie besloot binnen te komen.’

‘Ik hoop niet dat ze iemand heeft wakker gemaakt.’

‘Dat betwijfel ik, kleine meid,’ stelde Mitch haar gerust, terwijl hij een pakje sigaretten en een doosje lucifers uit zijn broekzak haalde. ‘Zit, Bessie.’ Het bevel had het gewenste effekt, want Bessie ging dadelijk zitten en bewoog zich niet meer.

‘Ik wou dat ik dat van haar gedaan kreeg,’ merkte Shelley spijtig op.

‘Ze weet dat jij een zwakke tegenstander bent en daar maakt ze gebruik van,’ zei hij droog.

Ze bleef naar hem kijken toen hij een sigaret tussen zijn lippen stak, een lucifer afstreek en tussen zijn gebogen handen naar zijn mond bracht. Zijn ogen glansden even in het opflikkerende licht en ze huiverde onwillekeurig. Waarom moest ze zich toch altijd zo onzeker voelen bij hem?

‘Luke schijnt wel vrolijk te zijn,’ zei ze in een poging de stilte te verbreken.

‘Ja - nu jij thuis bent,’ beaamde hij.

‘Hoe lang zit hij al in die rolstoel?’

‘Sinds hij ongeveer een maand geleden een aanval heeft gehad waardoor hij ten dele verlamd is. Als je erop let, zie je dat hij alleen zijn rechterarm gebruikt.’

Ze schrok en keek hem treurig aan. ‘Dat is...’

‘Het leven,’ zei Mitch rustig.

‘Dan is het leven oneerlijk!’ riep ze bitter uit.

'Dat is hot ook.'

'Je bent hard,' zei Shelley hulpeloos.

'Idealistisch, kindje.’

'Ach, hou toch op!’

‘Al dat zenuwachtige gedoe brengt geen verandering in de toestand, Shelley.’ Zijn stem klonk vriendelijk.

‘Ik snap niet hoe je zo kalm kunt blijven,’ zei ze ongelukkig. ‘Schijn bedriegt weleens.’

Wat een onnadenkende dwaas was ze toch! ‘Neem me niet kwalijk.’ Het leek uren te duren eer hij weer sprak. ‘Het is een lange dag geweest. Ga terug naar bed, Shelley. Ik moet nog een paar dingen controleren voordat ik ga slapen.’

‘Zal ik koffie voor je zetten?’

‘Als je denkt dat je daar gemakkelijker door slaapt.’

Ze kon de glimlach in zijn stem horen en zei zonder dat het ergens op sloeg: ‘Ik heb je nog niet bedankt voor wat je met Draakje hebt geregeld.’

‘Bedank me dan maar.’

‘Je lacht me uit,’ merkte ze zuchtend op.

‘Toe, ga nu maar koffie zetten,’ raadde hij haar aan. ‘Anders ga ik misschien nog aandringen op die verlate verwelkoming.’

‘Zo belangrijk is dat toch niet?’ vroeg ze, terwijl ze met hem meeliep.

‘De verwelkoming of de koffie?’ spotte hij.

‘Ik beklaag de vrouw die met jou trouwt, Mitchell Ballantyne,’ zei ze ernstig. ‘Je zult haar het leven zuur maken.’

‘Denk je dat?’

‘Ja,’ verklaarde Shelley met veel nadruk. ‘Ze zal nooit weten wanneer ze je serieus moet nemen.’

‘Dat zal ze wel,’ zei Mitch zacht. ‘Daar zal ik wel voor zorgen.’

Ja, dacht ze, dat zou hij - op een manier die geen ruimte zou laten voor twijfel.

Het licht floepte aan in de keuken toen Mitch de schakelaar omdraaide en Shelley bracht haar gedachten tot staan. Terwijl ze hem een stralende glimlach toewierp draaide ze zich om en liep naar het aanrecht, blij dat ze iets te doen had.

‘Emma schijnt haar taak nogal serieus op te vatten,’ merkte ze op. ‘Moet er ’s nachts ook iemand bij Luke zijn.’

‘Niet voortdurend. Hij krijgt een licht slaapmiddel en ik ga altijd even bij hem kijken voordat ik zelf naar bed ga.’

Shelley zette een kop en schotel neer en zocht toen in de koektrommel naar iets eetbaars. ‘Heeft Emma vrije dagen?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Er zijn toch bepalingen wat het maximum aantal uren betreft dat iemand mag werken?’

‘Dat is allemaal geregeld,’ klonk Mitch’s stem achter haar. ‘Emma werkt doordeweeks en in het weekend komt er een plaatsvervangster uit het plaatselijke ziekenhuis.’

Het leek wel een eeuw te duren eer de percolator warm was en ze was zich maar al te zeer van Mitch’s aanwezigheid bewust. Zonder dat ze het merkte begon ze met de suikerlepel te spelen.

‘Ga zitten, Shelley,’ zei hij raadselachtig. ‘Je maakt je druk om niets.’

‘Dat doe ik niet,’ antwoordde ze kwaad, terwijl ze zenuwachtig een haarlok achter haar oor streek. ‘Luke betekent een heleboel voor me.’

‘Dat weet ik,’ verzekerde hij haar zacht en hij begon suiker in zijn kopje te doen zodra ze het op tafel zette. ‘Er is iets dat ik met je wil bepraten.’ Zijn ogen vingen haar blik en bij het zien van die strakke gelaatsuitdrukking kreeg ze de kriebels in haar maag.

‘Het - het is al laat, Mitch,’ zei ze snel, terwijl ze haar blik richtte op zijn linkerschouder - als ze hem maar niet hoefde aan te kijken. ‘Dat kan wel tot morgen wachten.’ Ze bracht haar bevende vingers naar haar slapen. ‘Ik heb een beetje hoofdpijn.’

‘Je kunt slecht liegen, Shelley,’ merkte hij spottend op.

‘Als het...’ begon ze wrokkig, toen haalde ze diep adem en begon opnieuw. ‘Janet zei...’

‘Wat zei Janet precies?’

‘Dat jij de ware had gevonden,’ zei ze langzaam. ‘Je zult zeker wel gauw gaan trouwen. Is het Gianna?’

‘Waarom denk je dat het Gianna Parelli is?’ vroeg hij peinzend.

'Misschien is het Belinda of die knappe Margot. Ik heb ze niet allemaal geteld.'

‘Zijn het er dan zoveel geweest?’ Nu klonk zijn stem geamuseerd.

‘De band die me met thuis verbindt zal verbroken worden als Luke er niet meer is, dat weet jij en dat weet ik ook,’ zei ze moeilijk.

‘Niet waar, Shelley.’

Ze werd woedend. Haar ogen vonkten verontwaardigd en haar lippen trilden wanhopig. ‘Ik heb van iedere minuut dat ik hier was genoten. Maar ik zou wel gek zijn als ik zou denken dat het altijd mijn thuis zou blijven. De tranen maakten dat ze niets meer zag en ze draaide zich ongeduldig om, met de bedoeling de man aan de tafel te ontvluchten.

Ze werd tegengehouden door een sterke hand die haar bij de arm pakte en hoewel ze zich probeerde los te maken, drukte Mitch haar armen naar beneden met een geërgerd gezicht.

‘Stoor ik?’

Shelley’s adem stokte toen Mitch’s greep verslapte. De hemel mocht weten wat er gebeurd zou zijn als Emma niet op dit moment de keuken was binnengekomen. Ze moest er niet aan denken.

‘Nee, hoor,’ antwoordde Mitch grimmig.

Shelley maakte van de gelegenheid gebruik om te ontsnappen. Terwijl ze hem nauwelijks durfde aan te kijken mompelde ze “welterusten” voordat ze naar haar kamer holde.

Toen ze die goeie ouwe Bessie opgekruld aan het voeteneind van haar bed zag liggen, liet ze zich op haar knieën vallen om de hond te knuffelen, terwijl de hete tranen langs haar wangen drupten.