HOOFDSTUK 3

 

 

 

‘Janet!’ riep Shelley berouwvol en ging rechtop zitten in de kussens. ‘Je had me niet moeten laten slapen.’

‘Ach kind,’ zei Janet vriendelijk, terwijl ze een dienblad naast het bed neerzette. ‘Zo laat is het immers niet.’

Shelley keek op haar horloge en trok rimpels in haar neus. ‘Als de rest van het huishouden om zes uur opstaat en om zeven uur ontbijt, is half negen laat!’

‘Maak je niet druk, Shelley. Voor zover ik je ken zul je er geen gewoonte van maken.’

Shelley grijnsde en pakte haar koffie. ‘Wat zijn de plannen voor vandaag?’

De oudere vrouw zuchtte en ging op het randje van het bed zitten. ‘Je hebt al gehoord dat Louise van plan is Luke een poosje gezelschap te komen houden?’

‘Ja,’ antwoordde Shelley, terwijl ze aan een stukje toast knabbelde. ‘Mitch werd opgebeld toen jij al naar bed was. Louise, Hal en Lyn komen morgen.’

‘Dat betekent weer een tocht naar Cairns,’ zei Shelley langzaam. ‘Misschien kan ik Mitch de reis besparen en ze zelf ophalen. ’

Janet schudde haar hoofd. ‘Ik geloof dat hij van plan is dat aan Ken over te laten.’

Ken Pemberton was al twintig jaar in dienst bij de Ballantynes en Shelley mocht hem graag. Hij praatte niet veel, maar hij was een hardwerkende betrouwbare man, die op een paar honderd meter afstand van het huis in een kleine bungalow woonde. Hij kookte voor zichzelf, hield een moestuin bij, bezat een paar kippen en kuikens en scheen genoeg te hebben aan het gezelschap van zijn hond - een trouwe bastaardspaniel, die ‘Mutt’ heette. Zo nu en dan kwam hij vroeg in de, avond een biertje drinken bij Mitch en Luke, maar meestal bleef hij alleen thuis. Shelley was zijn lieveling en ze konden bijzonder goed met elkaar opschieten.

Janet was door de jaren heen vergeefs bezig geweest hem te verwennen met haar bakprodukten en bood ieder jaar aan om de voorjaarsschoonmaak voor hem te doen, maar hij weigerde steevast. Zonder klagen had hij echter Shelley’s baksels aangenomen in de jaren dat ze meer mislukkingen produceerde dan goede resultaten boekte en ze hoefde maar iets te zeggen over voorjaarsschoonmaak, of ze kon al haar energie loslaten op het schoonmaken van houtwerk. Hij hield van houtsnijden en in zijn vrije tijd was hij meestal bezig met het maken van mooie beeldjes, waarvan Shelley er verscheidene bezat.

‘Ik neem aan dat je er niets op tegen hebt als ik je help in de keuken?’ grinnikte Shelley, denkend aan Louises onstilbare trek in koekjes bij de vele koppen thee die ze op een dag dronk. ‘Ik zie Emma al kijken als ze ziet wat Louise eet,’ merkte ze droog op.

‘Tja,’ glimlachte Janet, terwijl ze opstond. ‘De dokter zal dadelijk wel komen en Luke zal wel naar je uitkijken. Jullie hebben gisteravond niet veel gelegenheid gehad om te praten.’

Het was bijna elf uur eer Emma Shelley toestemming gaf om naar Luke te gaan. De dokter was alweer vertrokken maar hij had fysiotherapie gehad en medicijnen moeten innemen.

‘Een en al efficiëntie,’ vertrouwde Luke haar toe, terwijl hij Shelley vanaf de andere kant van het tafeltje op de veranda aankeek. Hij pakte een glas vruchtesap en dronk met duidelijke tevredenheid.

‘Dat had ik al gemerkt,’ antwoordde Shelley. ‘Ik ben bang dat je binnenkort niets meer te vertellen hebt.’

‘Je bent zeker wel geschrokken?’

Ze keek hem een beetje droevig aan en haar ogen waren bijzonder welsprekend. ‘Ik wilde dat ik het had geweten. Dan was ik eerder gekomen.'

‘Je bent er nu toch,’ zei hij zacht. ‘Dat is het belangrijkste.’

‘De tuin ligt er prachtig bij,’ zei ze een beetje triest. ‘Ik ben er vanmorgen een kijkje gaan nemen en er is nergens een onkruidje te zien.’

‘Jij houdt bijna evenveel van dit huis en de suikerrietvelden als ik,’ merkte hij op met een blik op het zachtglooiende landschap. ‘Ik wil dat je weet dat je goed verzorgd achterblijft. En kijk me niet zo aan. Je moet glimlachen, kleine Shelley. Ik heb meer vreugde en geluk in mijn leven gekend dan een mens verdient.’ Er verscheen een lichtje in zijn donkere ogen toen hij zachtjes vroeg: ‘Zou je willen dat ik de hele dag met tranen in mijn ogen zat, alleen omdat ik gauw dood ga?’ ‘Natuurlijk niet,’ ontkende ze bibberig.

‘Als ik naar dat treurige gezicht van jou moet kijken, zitten we straks te grienen op elkaars schouder.’ Hij glimlachte ondeugend. ‘Dan zal die goeie Emma het niet goed meer vinden dat jij me gezelschap houdt en dat is de bedoeling niet.’

‘Je bent al net zo erg als Mitch,’ merkte Shelley quasi-wanhopig op. ‘Heeft hij je weer geplaagd?’

‘Soms heb ik er moeite mee, mijn gevoel voor humor te bewaren,’ zei ze zuur.

‘Maakt hij je boos?’

‘Hij speelt de baas over me. Volgens hem ben ik nog steeds zestien en zo groen als gras.’

Luke begon te grinniken. ‘Vergeleken met de ervaring die hij heeft ben ik geneigd het met hem eens te zijn.’

‘Dat is een dubieus compliment!’

‘Hij wacht misschien zijn tijd af,’ opperde Luke.

‘Waarom zou hij dat doen?’ vroeg ze langzaam.

‘Ja, waarom, kleine meid? Dat is het enige dat ik jammer vind.’

Shelley antwoordde zacht: ‘Kleinkinderen. Ik denk dat Janet daar over een paar jaar haar handen aan vol zal hebben.’

Luke grinnikte. ‘Daar is het huis groot genoeg voor, het is gebouwd met de gedachte aan veel kinderen. Het noodlot heeft me er maar twee gegund - mijn zoon en Cathies dochter. Laten we hopen dat de volgende generatie rijker gezegend zal zijn.’

Cathie had het hier heel erg naar haar zin,’ zei ze eenvoudig.

‘Ze was een mooie vrouw en ze had een zeldzaam goed karakter, een fijn mens, ’ bevestigde hij kalm. ‘Die vijf jaar samen waren de mooiste die je je kunt wensen, ik ben dankbaar dat ik met haar heb samengeleefd.’

De tranen in haar ogen deden pijn en ze wist geen woord uit te brengen.

‘Herinner je je nog de eerste dag dat je hier kwam, Shelley?’ zei hij peinzend.

‘Ja.’ Ze wist een waterig glimlachje te voorschijn te toveren. ‘Ik was zo onder de indruk dat ik dagenlang niets kon zeggen.’

Hij schoot in de lach bij de herinnering. ‘Je was net een jong hondje dat voor het eerst zijn ogen opende.’

‘En ontdekte dat het omringd was door luxe en liefde die oprecht was gemeend.’

‘Ach kind, die heb je dubbel en dwars teruggeven.’ Hij sloot zijn ogen, alsof de herinneringen hem plotseling pijn deden. ‘Speel nog eens wat gitaar voor me, Shelley,’ vroeg hij na een lange stilte en toen ze het instrument had gepakt luisterde hij zonder ook maar één keer zijn ogen te openen. Na een poosje aarzelde ze, omdat ze dacht dat hij in slaap was gevallen, maar zijn stem drong erop aan dat ze verder zou spelen.

Om twaalf uur werd er geluncht en hoewel ze zich aan het begin van de maaltijd niet zo erg op haar gemak voelde onder de uitdrukking in Mitch’s bruine ogen, bleek uit zijn optreden niets van de woede die ze de vorige avond in hem had gewekt. Het leek of hij zijn aandacht vooral op Emma richtte, die dat duidelijk heerlijk vond.

‘Ik ga over een uurtje naar Mossman,’ merkte Mitch op toen ze begon de tafel af te ruimen. ‘Heb je zin om een eindje te rijden, kleine meid?’

Normaal gesproken zou ze enthousiast zijn geweest, maar nu zat haar iets dwars — vooral dat “kleine meid”. Er was geen reden waarom ze niet zou gaan. Luke deed ’s middags een dutje en Emma had iedereen verboden voor vieren zijn kamer binnen te gaan.

‘Sorry, Mitch,’ zei ze en ze zag aan zijn ogen dat hij wist waarom ze weigerde. Eén vrouw in huis die openlijk zijn aandacht probeerde te trekken was meer dan genoeg. ‘Lynn, Louise en Hal komen morgen en Janet zal best hulp kunnen gebruiken.’ Ze glimlachte liefjes. ‘Ik moet de hele middag bakken.’

‘Zoiets zou verboden moeten worden,’ zei hij raadselachtig.

Ze gaf bijna toe toen ze het laatste bord had afgedroogd en weggezet, maar de plagerige manier waarop hij haar probeerde over te halen gaf de doorslag.

‘Weet je zeker dat je niet met me meegaat, kleintje?’

Kleintje! Wanneer zou hij nu eens inzien dat ze een jonge vrouw van twintig jaar - nog maar een paar weken en ze was eenentwintig en volwassen! Ze durfde niets te zeggen en schudde alleen haar hoofd.

Janet zei gelukkig niets, maar de blik die ze Mitch toewierp was veelzeggend en haar stilzwijgen duidde op afkeuring.

‘Jij vindt dat ik had moeten gaan, hè?’ vroeg Shelley met haar gewone openhartigheid.

Janet draaide zich om, pakte het deegmengsel dat Shelley net had klaargemaakt en keek het jongere meisje strak aan.

‘Je bent een erg intelligent meisje, Shelley, en ik houd ontzettend veel van je,’ begon ze. ‘Maar er zijn ogenblikken waarop je niet eens de moeite neemt om te kijken naar wat er vlak onder je neus gebeurt!’

Shelley voelde zich mateloos gekwetst. ‘Je spreekt in raadsels, Janet,’ begon ze. ‘Sinds ik hier ben is er de een of andere samenzwering gaande. Je hoeft je geen zorgen te maken - ik weet al waarover het gaat.’

Janet slaakte een diepe zucht. ‘Ik zeg niets.’

Shelley haalde diep adem in een poging kalm te blijven. ‘Laten we er dan maar niet meer over praten,’ zei ze wijs. Nadat ze de inhoud van de mengkom had uitgestort op een bakplaat, begon ze de ingrediënten voor het volgende deeg bij elkaar te zoeken. ‘Waar slapen Louise, Lynn en Hal?’

‘Mitch heeft zijn kamer voor Hal beschikbaar gesteld - zelf slaapt hij op de divan in de studeerkamer — Louise en Lynn krijgen de logeerkamer die nog vrij is,’ zei Janet afwezig, terwijl ze een laagje glazuur aanbracht op een cake die ze al voor de lunch had gebakken.

In de twee uren die volgden werkten ze samen ijverig door tot het laatste bakblik in de oven was gezet.

‘Niets, is zo gezellig als vrolijk gepraat in de keuken en de heerlijke geur van versgebakken koekjes,’ zei een lage stem vanuit de deuropening. ‘Dan merkt een man weer eens hoe nuttig een vrouw kan zijn.’

‘Alleen maar voor zijn eigen gemak,’ antwoordde Shelley, terwijl ze een gezicht naar hem trok.

Mitch kwam de keuken binnen en keek met een goedkeurende glimlach naar de vruchten van hun arbeid. Hij stak zijn hand uit en raakte haar wang aan. ‘Bloem,’ legde hij ernstig uit en toen pakte hij een geglazuurd koekje.

‘Je wordt dik,’ merkte ze brutaal op en ze wist zelf dat dat een pertinente leugen was. Hij was zwaargebouwd, maar er zat geen onsje te veel vet op dat gespierde lichaam.

‘Jij zou wel een paar pondjes erbij kunnen gebruiken,’ plaagde hij luchtig en nadat hij een hapje van zijn koekje had genomen propte hij de rest in haar mond. ‘Slank zijn is leuk, maar een man heeft liever iets stevigers in zijn armen dan een hoop vel over been.’

‘We kunnen nu eenmaal niet allemaal mollig zijn,’ zei ze. ‘Trouwens, niet alle mannen denken er net zo over als jij.’

‘O, maar mijn mening is de enige waarmee je rekening moet houden, kleintje.’

Even was ze in verwarring gebracht door zijn woorden, ze kreeg een kleur van verlegenheid, zodat ze haar hoofd boog en de lege koekjestrommels onnodig snel begon te vullen.

‘Ik weet niet hoe je dat van me gedaan wilt krijgen,’ mompelde ze.

‘Dat merk je wel.’ Zijn stem klonk niet geamuseerd, alleen maar kalm en zelfverzekerd. Hij was werkelijk verschrikkelijk! raasde ze inwendig.

‘Ik zou maar voorzichtig zijn met tegen wie je zulke dingen zegt,’ bracht ze wrang uit. ‘Stel je voor dat een van je vele vriendinnen het ernstig opvat.'

‘Denk je dat dat mogelijk is?’

Er vonkte woede in haar ogen toen ze hem aankeek. ‘Mitchell Ballantyne, heb je niets anders te doen?’

‘Er moeten brandgangen worden gemaakt en de machines moeten worden gecontroleerd,’ antwoordde hij. ‘Ik hoopte dat mijn bezoek aan de keuken me een kop thee zou opleveren. De mannen hebben even pauze.’

‘Hemeltje,’ schrok Janet. ‘Het is toch nog geen half vier? Geen wonder dat je dorst hebt.’

‘Dat is het wel en ik heb dorst ook!’

Shelley keek een beetje beschaamd. ‘Laat die borden maar staan, Janet. Ik ga even theezetten.’

Toen Mitch een minuut of tien later zijn lege kopje neerzette, zei hij tegen Shelley dat ze moest zorgen die avond om negen uur klaar te zijn.

‘Dan ligt Luke in bed. Ik moet naar de Parelli’s om een onderdeel af te leveren voor hun oogstmachine. ’

‘Waarom zou je mij meenemen? Ik ben je alleen maar tot last,’ wierp Shelley tegen.

‘Als ik dat vond, zou ik niet vragen of je meeging.’

‘Je vroeg het ook niet - je droeg me op klaar te staan.’

‘Sinds wanneer doe je aan dat soort haarkloverij?’ Zijn stem klonk honingzoet en er liep een rilling langs haar ruggegraat.

‘Ik ben geen kind meer,’ antwoordde ze.

‘Nee,’ beaamde hij somber. ‘Maar ik betwijfel of je al behandeld kunt worden als een vrouw.’

‘Als dat betekent dat je de baas over me moet spelen, laat ik mijn beurt voorbijgaan.’

In zijn ogen verscheen een harde uitdrukking. ‘Zo is het wel genoeg, kleintje,’ raadde hij haar aan en hij draaide zich op zijn hielen om.

‘Shelley, Shelley,’ berispte Janet haar zodra Mitch de keuken uit was. ‘Wat zit je toch zo dwars?’

‘Niks - alles, O, ik weet het niet,’ mompelde Shelley beverig. ‘Ik kan er niets aan doen.’

‘Neem een goede raad van me aan en ga niet tegen hem in. Hij wordt niet gauw kwaad, maar als hij kwaad is, berg je dan.’

‘Je moet geen slapende honden wakker maken, bedoel je,’ merkte ze afwezig op.

‘Zoiets,’ beaamde Janet met een glimlach. ‘Maak het goed tijdens het avondeten en ga met hem mee.’

Dat deed Shelley, maar zo te zien had ze zich niet druk hoeven te maken, want Mitch verkondigde dat ze weg zouden gaan toen iedereen na het eten in de woonkamer zat. Lukes enthousiasme, evenals dat van Janet, maakte dat ze haar bezwaren vergat. Emma sloeg haar wimpers neer en klemde haar lippen op elkaar, maar Shelley betwijfelde of iemand behalve zij dat had gezien.

‘Je gaat je vervelen als je aldoor in huis moet zitten,’ merkte Emma liefjes op met een veroverende glimlach in de richting van Mitch. ‘Ik verheug me altijd op mijn vrije weekend.’

Mitch glimlachte alleen maar en draaide zich om naar Shelley.

‘Haal de gitaren even, kind,’ vroeg hij kalm.

‘Allebei?’ vroeg ze onzeker, want meestal voelde hij er niet veel voor om in gezelschap te spelen.

Er verscheen een pretlichtje in zijn ogen toen hij de lichte onzekerheid in haar stem opmerkte. ‘Allebei, Shelley,’ verzekerde hij haar nadrukkelijk.

Zelf een heel goed gitaarspeler, had Mitch erop aangedrongen dat zij les nam en hij had bewezen ook een harde leermeester te zijn. Zijn lessen waren de moeite waard geweest, want ze bezat een natuurlijk muzikaal talent en ze speelde gevoelig. Haar stem was eenvoudig, maar melodieus.

Bij haar terugkomst in de kamer overhandigde ze hem zijn instrument met een twijfelende blik. Als hij een moeilijk stuk uitgezocht had, zou ze het hem nooit vergeven!

Ze had zich geen zorgen hoeven maken, want hij had zich kennelijk voorgenomen haar vriendelijk te bejegenen en nadat ze hun instrumenten hadden gestemd speelde hij het meest ingewikkelde gedeelte, zodat zij alleen maar hoefde te volgen, zoals altijd verbaasde ze zich erover dat zulke mannelijke handen zulke mooie klanken konden oproepen.

Hij speelde het ene countryliedje na het andere en trok vragend zijn wenkbrauwen op toen ze haar hoofd schudde als weigering op zijn vraag of ze wilde zingen.

Het was een soort avond waarvan ze er zoveel hadden gekend toen Cathie nog leefde. Ze hadden gelachen als iemand de woorden niet meer wist of, in Shelley’s geval, als ze een verkeerd akkoord aansloeg. Want er was nog geen televisiemast die in die jaren een goede ontvangst mogelijk maakte en ze speelden altijd kaart, schaakten of hielden eindeloze discussies over onderwerpen die hun belangstelling hadden en luisterden naar muziek.

Na een uur zette Mitch zijn gitaar tegen de muur en rechtte zijn machtige schouders.

‘Heel mooi,’ merkte Luke met volle tevredenheid op. Zijn warme bruine ogen glansden toen hij van Shelley naar zijn zoon keek.

Janet keek op van haar naaiwerk en glimlachte en Emma wekte ergernis door Mitch kruiperig lof toe te zwaaien.

‘Ik had er geen idee van dat u zo goed speelde,’ riep ze enthousiast uit. ‘U zou een fortuin kunnen verdienen - Mitchell Ballantyne, zanger-gitarist. De mensen zouden toestromen.’

‘Kindje, hij bezit al een fortuin,’ merkte Luke min of meer cynisch op. En Mitch: ‘Ik wil je niet teleurstellen, maar ik kan niet zingen.’ Shelley trok een gezicht naar hem en schoot in de lach. ‘Met die stem van jou jaag je iedereen op de vlucht!’

‘Hemeltje, dat is bijna niet te geloven,’ protesteerde Emma, terwijl ze Mitch een meelevende glimlach toewierp. ‘Uw spreekstem is zo goed gemoduleerd, hij lijkt me volmaakt om te zingen.’

Shelley’s ogen dansten ondeugend. ‘Dat is juist de moeilijkheid!’ ‘Als ik mezelf laat gaan en in zingen uitbarst, zakt Shelley altijd een octaaf lager en probeert die vergeefs vast te houden. Ze schiet van hoog naar laag en dat geeft niet bepaald een melodieus effekt,’ merkte hij lakoniek op.

‘O ja,’ antwoordde Shelley. ‘Dan lijkt het me maar het beste dat ik thuisblijf en dat jij alleen naar de Parelli’s gaat.’

‘Geen schijn van kans, kleintje,’ zei hij langzaam. ‘Ga een kam door je haren halen of wat je nog meer moet doen, dan help ik Emma om Luke naar bed te brengen.’

In haar kamer verwisselde ze haar rok en blouse voor een modieuze knielange patchwork-rok met een paars gebreid truitje. Ze borstelde haar haren eenvoudig achter haar oren en bond het in haar nek vast met een bijpassend sjaaltje. Halfhoge sandaaltjes completeerden het geheel en Shelley keek tevreden naar haar spiegelbeeld. Een vleugje lippenstift, een klein beetje oogschaduw en mascara en ze was klaar. Snel deed ze wat parfum achter haar oren, in het kuiltje van haar hals en op haar polsen voordat ze door de hal naar de woonkamer liep.

Zoals ze al verwachtte stond Mitch klaar en zijn warme glimlach maakte dat er iets vreemds gebeurde met haar ademhaling. Hij had zich ook verkleed en droeg nu een beige suède broek en een donkerbruin hemd met korte mouwen.

‘De mode uit Brisbane loopt waarschijnlijk wat voor op die van onze kleine plattelandsgemeenschap, kleine Shelley,’ mompelde hij nadenkend. ‘De Parelli-meisjes zullen wel jaloers zijn en Roberto is natuurlijk met stomheid geslagen.’

‘Dat is verschrikkelijk overdreven, Mitch,’ lachte ze. ‘Ik probeer alleen maar de boel in evenwicht te houden. Jouw aanwezigheid bij de familie Parelli heeft meestal een verbluffende uitwerking op de meisjes - ze hangen aan je lippen.’

‘Je ziet er stralend uit vanavond,’ zei hij geamuseerd. ‘Ik zie nu al dat ik wel mag oppassen voor al die geestigheden die je van plan bent op me los te laten. In die stemming zou ik maar geen alcohol tot me nemen, als ik jou was.’

‘Ben je van plan mijn grote broer uit te hangen?’

‘Dat soort opmerkingen zou je weleens moeilijkheden kunnen bezorgen die je niet aankunt.’

‘Niet van jou, Mitch,’ antwoordde ze liefjes, terwijl ze in de wagen ging zitten. ‘Ik ben kleine Shelley, net van school.’

Het portier werd met kracht dichtgeslagen, toen liep hij om de wagen heen en schoof achter het stuur. Zelfs in het schemerige interieur van de auto was te zien dat zijn ogen glinsterden.

‘Rustig, kleintje. Je bent de afgelopen zesendertig uur aardig op weg geweest jezelf van streek te maken. Als je je gedraagt, help ik je wel een beetje.’

‘Neem me niet kwalijk,’ verontschuldigde ze zich kalm toen ze meer dan vijf minuten geen van beiden iets hadden gezegd. Ze kon niet veel van zijn gezicht zien en toen hij niet reageerde op haar woorden staarde ze met een mengeling van berouw en wanhoop door het raampje naar buiten. Ze naderden Mossman en de straatlantaarns verspreidden hun licht over de talrijke wagens die langs de hoofdstraat geparkeerd stonden.

Shelley richtte haar aandacht op de zakdoek waarmee ze zenuwachtig had zitten spelen. ‘Je moet niet zo kil doen tegen me, Mitch. Daar kan ik niet tegen. ’

Een trage glimlach verbreedde zijn mond en veroorzaakte diepe plooien die naar zijn jukbeenderen liepen. Er klonk een plagerig lichtje in zijn donkerbruine ogen. ‘Kil?’

‘Je kunt iemand heel goed zonder iets te zeggen je afkeuring laten blijken,’ merkte ze bibberig op.

‘Je doet net of ik daar voortdurend mee bezig ben en ik kan het me maar van een paar keer herinneren,’ plaagde hij.

‘Ik herinner me die keren nog allemaal heel goed,’ vertelde Shelley.

Zijn gezicht kreeg een zachtere uitdrukking toen hij zijn ene hand naar haar wang bracht en met zijn warme vingers langs de ronding van haar kin streek. ‘Was het zo erg?’

Haar ogen zochten zijn gezicht zonder dat ze wist wat ze er zocht. ‘Je hebt een enorme invloed op me gehad. Ik weet niet goed wat ik zonder je zou moeten, eindigde ze ernstig.

Hij hield zijn ogen voortdurend op de weg gericht en het leek een hele tijd te duren eer hij zachtjes vroeg: ‘Is het nooit bij je opgekomen dat dat misschien helemaal niet nodig is?’

O, lieve hemel, daar had ze dagen en nachten achter elkaar aan liggen denken! Het kostte haar een enorme inspanning om te glimlachen, maar het lukte. ‘Ik kan me niet voorstellen dat je vrouw wild enthousiast zou zijn als ze jouw genegenheid met mij moest delen.’

‘Wie heeft het over delen?’ vroeg hij zacht.

Shelley slikte de prop weg die ineens in haar keel zat. ‘Ik zou voorzichtig zijn met het zeggen van dat soort dingen,’ begon ze aarzelend. ‘Een heleboel meisjes zouden het...’ Ze kon niet meer verder.

‘Als een aanzoek beschouwen?’

‘Wat voor aanzoek?’

‘Een huwelijksaanzoek, natuurlijk.’

Shelley kon geen woord uitbrengen.

‘Je tong verloren, kleine Shelley?’ plaagde zijn stem haar een paar minuten later.

‘Is het dan waar?’ vroeg ze trillend. Ze had het gevoel dat ze nooit meer zou kunnen glimlachen.

‘Dat ik erover denk om te trouwen? Ja.’

Hoe eerder ze bij de familie Parelli waren hoe beter, dacht ze.

‘Vertel me tenminste eens wie het is, dan kan ik haar feliciteren.’ Was dat haar stem?

‘Ik moet eerst nog wat dingen regelen.’ Met zijn ene hand aan het stuur haalde hij met de andere sigaretten en lucifers uit zijn borstzak. ‘Geef me nog een paar dagen de tijd, Shelley.’

De .boerderij van de Parelli’s lag halverwege Mossman en Port Douglas en en minuut of tien later sloegen ze een weg in die naar de kust leidde.

Shelley had geen woord meer gezegd, terwijl Mitch op zijn gemak rookte en zich volkomen tevreden scheen te voelen.

In de boerderij brandde overal licht. Zodra de wagen tot stilstand was gekomen, verschenen Mr. en Mrs. Parelli op de veranda om hen te verwelkomen, al spoedig gevolgd door de rest van de familie.

Mitch gedroeg zich uiterst hoffelijk, nam de wijn aan die Bruno Parelli hem aanbood en al snel waren de mannen in druk gesprek gewikkeld over machines.

Glimlachend om Gianna’s berustende zucht liep Shelley achter de meisjes aan naar de woonkamer, waar ze over niets anders spraken dan over modebladen, kapsels en make-up.

Gianna, de oudste van de vier zusjes, was een aantrekkelijk en levendig meisje, dat graag lachte en Shelley bedacht dat ze een goede vrouw voor iedere man zou zijn.

‘Komen jullie in de eetkamer koffie drinken?’ vroeg Mrs. Parelli een uur later vanuit de deuropening en haar vraag werd met enthousiasme begroet.

Mitch zat aan het hoofd van de tafel tegenover Roberto en er vonkten pretlichtjes in zijn ogen toen Gianna de plaatsen zo indeelde, dat Shelley naast haar broer kwam te zitten, terwijl ze zelf plaatsnam naast Mitch.

‘Ben je blij dat je weer thuis bent?’

Shelley draaide zich een eindje om en ontmoette Roberto’s vriendelijke blik. ‘Ja,’ antwoordde ze eenvoudig. ‘Ik wou alleen dat ik hier onder gelukkiger omstandigheden was.’

‘O, ja - Luke. Je bent erg op hem gesteld, hè?’

Ze knikte zwijgend. ‘Het is een fantastische man.’

‘Misschien voel je er iets voor om een avondje met me uit te gaan?’

Shelley keek naar zijn donkerbruine ogen en zag de warmte die erin weerspiegeld werd. Waarom niet? dacht ze. ‘Graag Roberto, dat zou ik leuk vinden.’

‘Morgen?’

‘Niet zo vlug!’ lachte ze. ‘Lukes zuster en haar zoon en dochter komen morgen en ik zou toch niet eerder kunnen dan dat Luke in bed ligt en dat is pas om negen uur.’

‘We zouden wat kunnen gaan drinken in de stad,’ stelde hij voor. ‘Donderdag?’

‘Bel me op voor het eten, dan weet ik of ik kan, beloofde ze.

 

‘Wat was dat allemaal?’

Shelley had zin om hem een beetje te plagen. ‘Wat bedoel je, Mitch?’

De wagen begon langzamer te rijden en draaide de hoofdweg op, meerderde toen snelheid. Het was laat, bijna middernacht.

‘Roberto,’ verklaarde Mitchell.

Ze wierp hem een snelle blik toe en begon alweer kwaad te worden.

‘Hij vroeg of ik met hem uit wilde en ik heb ja gezegd. Bezwaar?’

‘Je moet hem niet aanmoedigen, kleintje. Dat zou niet eerlijk zijn.'

‘Eerlijk!’ riep ze woedend. ‘Wat heeft dat ermee te maken?’

‘Ga dan maar met hem uit: Maar als je met veroveringstrucs begint, krijg je met mij te doen.’

‘Mitchell Ballantyne! Ik mag uitgaan met wie ik wil en houd er nu maar eens rekening mee dat je je niet langer als mijn beschermer hoeft op te werpen.’ Ze gooide haar hoofd kwaad naar achteren en streek de lange haarlokken weg die naar voren waren gegleden. ‘Ik ben bijna eenentwintig en ik kan heus wel op mezelf passen!’

‘Shelley, Shelley,’ zei hij zacht. ‘Je maakt van een mug een olifant.’

‘O ja? Ik dacht dat jij dat alleen maar deed.’

Hij begon te grinniken.

‘Ik praat nooit meer tegen je,’ zei ze.

'Morgen dan maar weer.’

Shelley bleef gedurende de rest van de rit koppig zwijgen. De boerderij was donker, op twee ramen na die de veranda verlichtten. Ze deed het portier aan haar kant open zodra Mitch de wagen had geparkeerd.

‘Welterusten,’ zei ze beleefd en ze hoorde zijn stem spottend antwoorden:

‘Droom maar fijn, kleintje.’