Herfst 1981

Donderdag 1 Oktober

‘s morgens Toen ik vanmorgen wakker werd zat mijn kin onder de pukkels. Hoe kan ik Pandora onder ogen komen?

 

10 uur ‘s-avonds De hele dag Pandora uit de weg gegaan maar bij de lunch kreeg ze me te pakken. Ik probeerde te eten met mijn hand voor mijn kin, maar dat bleek heel moeilijk. Bij de yoghurt heb ik het haar maar opgebiecht. Ze nam mijn handicap heel kalm op. Ze zei dat het geen verschil maakte voor onze liefde. Ik kon er niets aan doen, maar ik meende toch dat haar kussen bij ons afscheid na de jongerenclub hun gewone hartstocht misten.

Vrijdag 2 Oktober

6 uur ‘s middags Ik voel me heel ongelukkig en zoek opnieuw troost bij de grote literatuur. Het verbaast me niet dat intellectuelen zelfmoord plegen, gek worden of aan de drank gaan. Wij voelen de dingen sterker dan andere mensen. Wij weten dat de wereld rot is en kinnen verpest worden door pukkels. Ik lees Vooruitgang, Coëxistentie en Intellectuele Vrijheid door Andrei D. Sacharov.

Het is een ‘document van onschatbare waarde’ volgens de achterflap.

 

11.30 ‘s-avonds Vooruitgang, Coëxistentie en Intellectuele Vrijheid is een document van onschatbare saaiheid volgens mij, Adriaan Mole.

Ik ben het niet eens met Sacharovs analyse van de wederopleving van het stalinisme. We doen Rusland op school, dus weet ik er alles van.

Zaterdag 3 Oktober

Pandora wordt bepaald koeler. Ze kwam vandaag niet naar Bert. Ik moest alles alleen schoonmaken.

Vanmiddag naar Sainsbury’s gegaan zoals gewoonlijk. Ze verkopen al kerstkransjes. Ik heb het gevoel dat het leven mij door de vingers glipt.

Ik ben nu Woeste hoogten aan het lezen. Het is briljant. Als ik Pandora naar hoger gelegen gebieden mee kan krijgen, weet ik zeker dat we onze vroegere hartstocht zullen kunnen hervinden.

Zondag 4 Oktober

Pandora overgehaald zich in te schrijven voor een overlevingscursus van de jongerenclub in de bergen in Derbyshire. Rick Lemon zal een uitrustingslijst en een toestemmingsformulier naar onze ouders opsturen. Of in mijn geval naar mijn ouder. Ik heb maar twee weken om in topconditie te komen. Ik probeer iedere avond vijftig push-ups te doen. Ik probeer het wel maar het lukt niet. Zeventien is het meeste tot nu toe.

Maandag 5 Oktober

Bert is gekidnapt door Maatschappelijk Werk! Ze houden hem vast in het Wethouder Cooper Zonneschijn Tehuis. Ik ben hem gaan opzoeken. Hij deelt een kamer met een oude man die Thomas Bell heet. Ze hebben allebei een asbak met hun naam erop. Sabre zit in het asiel. Onze hond is weggelopen. Het is een slecht voorteken.

Dinsdag 6 Oktober

EERSTE KWARTIER

 

Pandora en ik zijn bij Bert op bezoek geweest, maar eigenlijk was het tijdverspilling.

Zijn kamer heeft een eigenaardige uitwerking op ons, hij maakt dat we niets meer te zeggen hebben. Bert zegt dat hij Maatschappelijk Werk voor de rechter gaat slepen omdat ze hem van zijn rechten beroven. Hij zegt dat hij om halftien naar bed moet! Dat is onrechtvaardig, want hij is gewend op te blijven tot na de epiloog. Op weg naar buiten kwamen we langs de recreatiezaal. De oudjes zaten op hoge stoelen langs de muren. De televisie stond aan maar niemand keek. De oudjes keken alsof ze in gedachten verzonken waren.

Ze hebben de muren oranje geverfd om de oudjes wat op te vrolijken. Het schijnt niet erg te werken.

Woensdag 7 Oktober

Thomas Bell is vannacht gestorven. Bert zegt dat niemand het tehuis levend verlaat. Bert is de oudste daar. Hij piekert erg over doodgaan. Hij is nu de enige man in het hele tehuis. Pandora zegt dat vrouwen ouder worden dan mannen. Ze zegt dat het een soort extraatje is omdat vrouwen in het begin meer moeten lijden. Onze hond is nog steeds zoek. Ik heb een briefje opgehangen in de winkel van meneer Cherry.

Donderdag 8 Oktober

Bert leeft nog steeds dus ben ik met Sabre bij hem op bezoek gegaan. We hebben Bert naar de vensterbank voor zijn raam gesjord zodat hij naar Sabre buiten op het grasveld kon wuiven. Honden mogen er niet in. Dat is ook een van hun rotregels. Onze hond nog steeds vermist, nu waarschijnlijk dood.

Vrijdag 9 Oktober

De directrice van het tehuis zegt dat als Bert zich goed gedraagt hij zondag een dagje eruit mag. Dan komt hij bij ons lunchen en theedrinken. De telefoonrekening is gekomen. Ik heb hem verstopt onder mijn matras. Hij bedraagt 289,19 pond.

Zaterdag 10 Oktober

Ik maak me echt zorgen over de hond. Hij schijnt van de aardbodem van onze wijk verdwenen te zijn. Nigel, Pandora en ik hebben alle hoeken en stegen afgezocht. Ik maak me ook zorgen over mijn vader. Hij ligt tot twaalf uur in bed, dan bakt hij wat troep in een koekenpan, eet het op, maakt een blikje of fles open en gaat ermee voor de televisie zitten. Hij doet geen enkele poging een nieuwe baan te vinden. Hij moet nodig gewassen, geschoren en geknipt worden. Volgende week dinsdag is het ouderavond op onze school. Ik heb zijn beste pak naar de stomerij gebracht. Ik heb een boek gekocht bij W.H. Smith’s, het kostte maar 5 pence. Het is geschreven door de weinig succesvolle schrijver Drake Fairclough. Het heet Cordon Bleu voor Ouderen. Bert komt morgen. Pandora’s vader laat de telefoon weghalen. Hij heeft het ontdekt van onze collect-telefoontjes.

Zondag 11 Oktober

BERTS BEZOEK

 

Ik ben vanmorgen vroeg opgestaan en heb alle meubels uit de gang weggehaald zodat Berts rolstoel manoeuvreerruimte heeft. Ik heb koffie gezet voor mijn vader en een kopje naar hem toe gebracht. Daarna ben ik de geriatrische coq au vin gaan koken. Ik heb hem op het vuur laten staan terwijl ik naar boven ging om te proberen mijn vader opnieuw wakker te maken. Toen ik beneden kwam wist ik dat ik de coq au vin verpest had. Alle wijnazijn was verdampt en de kip was verbrand. Ik was erg teleurgesteld omdat ik vandaag mijn debuut als kok had willen maken. Ik had indruk willen maken op Pandora met mijn veelzijdige talenten. Ik geloof dat mijn conversatie over de grote Literatuur en de Noorse lederindustrie haar een beetje begint te vervelen.

Bert stond erop een grote koffer mee te nemen toen Pandora’s vader hem op kwam halen uit het tehuis. Met dat en de rolstoel en Bert uitgestrekt op de achterbank moest ik wel in de kofferruimte kruipen. Het kostte uren om Bert uit de auto in zijn rolstoel te krijgen. Haast net zolang als het kostte om mijn vader uit bed te krijgen.

Pandora’s vader bleef een borreltje drinken, toen een aperitiefje voor de lunch, toen eentje om het af te leren, toen nog eentje voor onderweg. En toen moest hij er nog een om te bewijzen dat hij overdag nooit dronken wordt. Pandora’s lippen werden steeds dunner. (Dat leren vrouwen meisjes zeker al jong.) Toen nam ze haar vaders autosleuteltjes in beslag en belde haar moeder om de auto op te komen halen. Ik moest met gekromde tenen aanhoren hoe mijn vader zijn imitatie deed van een zekere Frank Sinatra, die ‘One for my baby and one more for the road’ zong. Pandora’s vader speelde de barman met onze Tupperware vlabak. Ze stonden stomdronken te zingen toen Pandora’s moeder binnenkwam. Haar lippen waren zo dun dat er bijna niets meer van te zien was. Ze commandeerde Pandora en Pandora’s vader de auto in; daarna zei ze dat het tijd werd dat mijn vader zichzelf tot de orde riep. Ze zei dat ze best wist hoe vernederd, vervreemd en verbitterd mijn vader zich moest voelen omdat hij werkloos was, maar dat hij een slecht voorbeeld gaf aan een kind op een voor indrukken gevoelige leeftijd. Toen reed ze weg met een snelheid van vijftien km per uur. Pandora wierp me een kushand toe door de achterruit.

Ik protesteer! Niets wat mijn vader doet maakt nog enige indruk op mij. Tijdens een lunch van kant-en-klare kerrierijst uit een pakje kwam mevrouw Singh langs en praatte Hindi met Bert. Ze scheen onze rijst met kerrie heel komisch te vinden, ze bleef er maar naar wijzen en lachen. Soms denk ik wel eens dat ik de enige ter wereld ben die er nog manieren op na houdt. Bert zei tegen mijn vader dat hij ervan overtuigd is dat de directrice hem probeert te vergiftigen (Bert, niet mijn vader), maar mijn vader zei dat het eten in alle instellingen hetzelfde is. Toen het tijd werd om terug te gaan begon Bert te huilen. Hij zei: ‘Breng me daar niet heen’ en andere treurige dingen. Mijn vader zei dat wij niet opgeleid waren om thuis voor hem te zorgen dus werd Bert naar de auto gerold (al trok hij aldoor de rem van de rolstoel aan). Hij vroeg ons de koffer voor hem te bewaren. Hij zei dat deze pas na zijn dood geopend mag worden. Hij draagt de sleutel aan een touwtje om zijn nek. De hond is nog steeds foetsie.

Maandag 12 Oktober

Vanavond naar de ‘Van de straat af’—jongerenclub gegaan. Rick Lemon gaf ons een lezing over overlevingstechnieken. Hij zei dat wanneer je aan hypothermie lijdt je het beste in een plastic zak kunt kruipen met een blote vrouw. Pandora diende een formeel protest in en Rick Lemons vriendin Tiet stond op en liep weg. Ik natuurlijk weer: ga ik naar de bergen met een frigide vrouw! Hond R.I.P.

Dinsdag 13 Oktober

VOLLE MAAN

 

Een woedend telefoontje van mijn oma om te vragen wanneer we de hond eindelijk komen ophalen. Dat stomme beest stond zes oktober bij haar op de stoep. Ik ben er meteen heengegaan en schrok van zijn conditie: hij ziet er oud en grijs uit. In mensenjaren is hij elf jaar oud, in hondenjaren is hij al aan zijn pensioen toe. Ik heb een hond nog nooit zo snel oud zien worden. Die acht dagen bij oma moeten een hel geweest zijn. Mijn oma is erg streng.

Woensdag 14 Oktober

Ik ben bijna helemaal gewend aan de oude dametjes in het tehuis. Ik ga er elke middag even langs op weg naar huis. Een van hen breit een warme muts voor mijn weekend in de bergen. Ze heet Queenie. Vanavond zesendertig en een halve push-ups gedaan.

Donderdag 15 Oktober

Naar de jongerenclub geweest om smerige, rottige, ouwe bergschoenen aan te passen. Rick Lemon heeft ze gehuurd van een winkel in bergbeklimmersartikelen. Om de mijne te kunnen dragen, moet ik drie paar sokken over elkaar aan doen. We gaan met zijn zessen. Rick is de leider. Hij is niet gekwalificeerd maar hij heeft ervaring met overleven onder moeilijke omstandigheden. Hij is geboren en opgegroeid in Kirkby New Town. Ik heb in Sainsbury’s mijn overlevings-voedsel gekocht. We moeten al ons eten en onze uitrusting in onze rugzak meesjouwen, dus het gewicht is een belangrijke factor. Ik kocht:

• 1 doos cornflakes
• 2 pakken melk
• 1 doosje theezakjes blik rabarber
• 2½ kilo aardappelen
• ½ pond spek
• ½ pond boter
• 2 broden
• 1 pond kaas
• 2 pakjes koekjes
• 1 kilo suiker
• rol wc-papier
• afwasmiddel
• 2 blikjes tonijn
• 1 blikje rundvlees
• 1 blikje worteltjes

Ik kon mijn overlevingsvoedsel bijna niet naar huis sjouwen van Sainsbury’s, dus hoe ik het klaarspeel ermee door de heuvels te trekken weet ik niet.

 

Mijn vader stelde voor er wat uit te laten. Dus heb ik de rol wc-papier en de cornflakes niet ingepakt.

Vrijdag 16 Oktober

Ik heb besloten mijn dagboek niet mee te nemen naar Derbyshire. Ik kan niet garanderen dat het niet onder vijandige ogen zal komen daar. Het kan er trouwens niet meer bij in mijn rugzak.

 

Nu moet ik ophouden. Het minibusje staat voor de deur te toeteren.

Zaterdag 17 Oktober

Zondag 18 Oktober

8 uur ‘s-avonds Het is heerlijk weer terug te zijn in de beschaafde wereld!

Ik heb de laatste dagen als een wilde geleefd! Op de grond slapen met alleen een slaapzak tussen mij en de elementen! Aardappels proberen te bakken op een primusje! Door beekjes waden met mijn martelende bergschoenen! Mijn behoefte doen zomaar in het vrije veld! Mijn billen afvegen met bladeren! Geen bad kunnen nemen of mijn tanden poetsen! Geen tv of radio of wat dan ook! Rick Lemon wilde ons niet eens in het minibusje laten schuilen toen het begon te regenen! Hij zei dat we zelf een schuilplaats moesten maken uit de overvloed die de natuur ons biedt! Pandora vond een plastic veevoederzak. Daar hebben we om beurten onder gezeten.

Hoe ik het overleefd heb, weet ik niet. Mijn eieren braken, mijn brood werd kletsnat, mijn koekjes verpulverd en niemand had een blikopener bij zich. Ik ben bijna verhongerd. Maar kaas, goddank, lekt niet, breekt niet, zuigt geen water op en zit niet in een blikje. Ik was wat blij toen we gevonden werden en naar het hoofdkwartier van de Berg Reddingsbrigade werden gebracht. Rick Lemon kreeg een uitbrander omdat hij geen kaart en geen kompas bij zich had. Rick zei dat hij de heuvels op zijn duimpje kende. De leider van de Reddingsbrigade zei dat Rick dan zeker zijn handschoenen aan had want we waren tien kilometer van ons busje af en liepen in de tegenovergestelde richting! Vannacht slaap ik voor het eerst sinds twee dagen in een bed. Morgen niet naar school vanwege de blaren.

Maandag 19 Oktober

Mijn voeten moeten twee dagen rust hebben. Dokter Gray deed heel vervelend: hij zei dat hij heel verbolgen was dat hij weggeroepen was voor een paar blaren.

Ik was stomverbaasd over zijn houding. Het is toch algemeen bekend dat bergbeklimmers vaak gangreen in hun tenen krijgen.

Dinsdag 20 Oktober

LAATSTE KWARTIER

 

Hier lig ik in mijn bed gekweld door martelende pijnen en mijn vader meent zijn ouderlijke verantwoordelijkheden af te kunnen doen met drie keer per dag een paar baconsandwiches naar me toe te gooien! Als mijn moeder niet gauw thuiskomt word ik een achtergebleven en onaangepast kind. Verwaarloosd ben ik al.

Woensdag 21 Oktober

Naar school gestrompeld. Alle leraren hadden hun nette kleren aan omdat het vanavond ouderavond is. Mijn vader heeft zich opgeknapt en zijn nette pak aangetrokken. Hij zag er oké uit, goddank! Niemand kon aan hem zien dat hij werkloos was. Alle leraren vertelden hem dat ik de school tot eer strekte. De vader van Barry Kent zag groen van ellende. Ha! Ha! Ha!

Donderdag 22 Oktober

Hinkend de halve weg naar school afgelegd. Hond was me achterna gelopen. Terug naar huis gehinkt. Hond opgesloten in het kolenschuurtje. De hele weg naar school gehinkt. Een kwartier te laat. Meneer Scruton zei dat het niet bepaald een goed voorbeeld was als de laatkomers-prefect te laat komt. Hij heeft mooi praten! Hij rijdt naar school in een Ford Cortina en het enige dat hij daar hoeft te doen is een school leiden. Ik heb een heleboel problemen en geen auto.

Vrijdag 23 Oktober

Ik heb een brief van het ziekenhuis gekregen met de mededeling dat dinsdag de 27ste mijn amandelen moeten worden geknipt. Dit komt als een donderslag bij heldere hemel! Mijn vader zei dat ik al sinds mijn vijfde op de wachtlijst sta! Dus heb ik elk jaar keelontsteking moeten hebben omdat de Nationale Health Service financiële problemen heeft. Waarom halen vroedvrouwen amandelen niet meteen bij de geboorte weg? Dat zou iedereen een hoop pijn, moeite en geld besparen.

Zaterdag 24 Oktober

UNITED NATIONS DAY

 

De stad in geweest voor een nieuwe ochtendjas, pantoffels, pyjama en toiletartikelen. Mijn vader weer kreunen zoals gewoonlijk! Hij zei dat hij niet inzag waarom ik in het ziekenhuis niet mijn oude pyjama aan kan. Ik zei dat ik een idioot figuur zou slaan met mijn Peter Pan-ochtendjasje en mijn Winnie the Pooh pyjama. Nog afgezien van het patroon zijn ze veel te klein en zitten vol stoppen. Hij zei dat hij toen hij klein was een nachthemd aan moest van aan elkaar genaaide kolenzakken. Ik heb mijn oma opgebeld om deze verdachte mededeling te verifiëren. Mijn vader was gedwongen het nog eens te herhalen voor de telefoon. Oma zei dat het geen kolenzakken maar meelzakken waren, dus nu weet ik dat mijn vader een pathologische leugenaar is! Mijn ziekenhuisuitrusting kostte vierenvijftig pond negentien; dit is zonder de chocolaatjes, het fruit en de Lucozade. Pandora vond me op Noël Coward lijken in mijn nieuwe kamerjas. Ik zei: ‘Dank je wel, Pandora’, maar om eerlijk te zeggen heb ik geen idee wie Noël Coward is of was. Ik hoop dat hij geen massamoordenaar is of zoiets.

Zondag 25 Oktober

EINDE ENGELSE ZOMERTIJD

 

Mijn moeder opgebeld om haar van mijn komende operatieve beproeving te vertellen. Geen gehoor. Dat is typerend! Ze gaat liever uit plezier maken met die engerd van een Lucas dan haar enig kind te troosten!

 

Oma belde op en zei dat ze iemand kende die iemand kende die zijn amandelen had laten knippen en doodgebloed was op de operatietafel. Op het laatst zei ze: ‘Maak je maar geen zorgen, Adriaan, ik weet zeker dat alles heel goed met jou zal aflopen.’ Nou bedankt, oma!

Maandag 26 Oktober

11 uur ‘s-morgens Alles ingepakt. Toen naar Bert gegaan. Hij gaat snel achteruit dus is het misschien de laatste keer dat we elkaar zien. Bert kent ook iemand die doodgebloed is na het knippen van zijn amandelen. Ik hoop maar dat het dezelfde vent is. Afscheid genomen van Pandora: ze huilde heel gevoelvol. Ze bracht me een van Blossoms oude hoefïjzers om mee te nemen naar het ziekenhuis. Ze zei dat een vriend van haar vader een knobbeltje had laten weghalen en niet meer uit de verdoving was bijgekomen. Ik word opgenomen in de Slikmus-zaal om precies 2 uur.

 

6 uur Mijn vader is net weggegaan nadat hij vier uur had gewacht op toestemming om naar huis te gaan. Ieder stukje van mijn lijfis onderzocht. Allerlei vocht is afgenomen, ik ben gewogen, gebaad, gemeten, bevoeld en geknepen, maar niemand heeft in mijn keel gekeken!

Ik heb onze medische encyclopedie op mijn kastje gelegd zodat de dokters het zien en onder de indruk komen. Ik weet niet hoe de rest van de zaal eruit ziet, want de zusters zijn vergeten de schermen weg te halen. Er hangt een bordje bij mijn bed waarop staat: ‘Alleen vloeibaar’. Ik ben doodsbang.

 

10 uur ‘s-avonds Ik heb honger! Een zwarte zuster heeft al mijn eten en drinken weggehaald. Ik hoor nu te slapen maar het is hier een gekkenhuis. Er vallen steeds oude mannetjes uit bed.

 

Middernacht Er hangt nu een nieuw bordje bij mijn bed, ‘nuchter’. Ik ga dood van de dorst! Ik zou mijn rechterarm over hebben voor een blikje fris.

Dinsdag 27 Oktober

NIEUWE MAAN

 

4 uur ‘s-morgens Ik ben uitgedroogd!

6 uur ‘s-morgens Net wakker gemaakt! De operatie is pas om 10 uur dus waarom konden ze me niet laten slapen? Ik moet alweer in bad. Ik zei nog dat het de binnenkant van mijn lichaam is waarin ze gaan opereren, maar ze luisterden niet.

7 uur Een Chinese verpleegster bleef in de badkamer om op te letten dat ik geen water dronk. Ze bleef de hele tijd naar me staren dus moest ik de ziekenhuisspons voor mijn ding houden.

7.50 Ik ben aangekleed als een waanzinnige, klaar voor de operatie. Ik heb een injectie gehad waar je slaperig van moet worden, maar ik lig klaarwakker te luisteren naar een ruzie over de zoekgeraakte gegevens van een patiënt.

8 uur Mijn mond is kurkdroog. Ik word gek van de dorst. Ik heb niets gedronken sinds gisteravond kwart voor tien. Ik voel me zweverig. Er zitten hele interessante barsten in het plafond. Ik moet mijn dagboek ergens verstoppen. Ik wil niet dat nieuwsgierige pottenkijkers erin lezen.

8.30 Mijn moeder zit naast mijn bed. Ze zal mijn dag boek in haar grote handtas bewaren. Ze heeft me gezworen (op het leven van de hond) dat ze het niet zal lezen.

8.45 Mijn moeder is een sigaret gaan roken in de tuin van het ziekenhuis. Ze ziet er oud en verlopen uit. Dat komt van al die uitspattingen.

9 uur De brancard van de operatiekamer rijdt af en aan om bewusteloze mannen in hun bedden te deponeren. De mannen van de brancards hebben groene overalls en kaplaarzen aan. Er moeten grote plassen bloed op de vloer in de operatiekamer liggen.

9.15 De brancard komt mijn kant op!

Middernacht Ik ben amandelloos. Ik word overspoeld door pijn. Mijn moeder deed er dertien minuten over om mijn dagboek te vinden. Ze kent de weg nog niet in haar enorme handtas. Er zitten zeventien vakken in.

Woensdag 28 oktober

Ik kan niet praten. Zelfs kreunen veroorzaakt een golf van pijn.

Donderdag 29 Oktober

Ik ben overgebracht naar een zijzaaltje. Mijn lijden is ondraaglijk voor de andere patiënten. Een ‘Beterschap’-kaart van Bert en Sabre gehad.

Vrijdag 30 Oktober

Ik kon vandaag een klein beetje van oma’s bouillon naar binnen krijgen. Ze bracht het mee in een thermosfles. Mijn vader had een groot pak chips bij zich. Hij had net zo goed scheermesjes mee kunnen nemen!

Pandora kwam tijdens het bezoekuur. Ik had haar niet veel toe te fluisteren. Conversatie lukt niet erg wanneer je tussen leven en dood zweeft.

Zaterdag 31 Oktober

ALLERZIELEN (HALLOWEEN)

 

3 uur ‘s-morgens Ik was gedwongen te klagen over de herrie in het zusterhuis. Ik word doodziek van het moeten luisteren (en kijken) naar dronken verpleegsters en politieagenten in burger die door de tuinen draven verkleed als heksen en tovenaars. Zuster Boldry deed iets uiterst onaangenaams met een pompoen. Ik word lid van de blauwe knoop zodra ze me willen hebben.

Zondag 1 November

De zusters doen bepaald koeltjes tegen me. Ze zeggen dat ik het bed in beslag neem van iemand die echt ziek is! Ik moet een kom cornflakes opeten voor ze me mogen ontslaan. Tot nu toe heb ik het geweigerd, de pijn is onverdraaglijk.

Maandag 2 November

Zuster Boldry heeft een lepel cornflakes in mijn beschadigde strot geperst. Ik had ze nog niet doorgeslikt of ze begon al mijn bed af te halen. Ze bood aan de taxi voor me te betalen, maar ik zei dat ik wel zou wachten tot mijn vader kwam om me naar de auto te dragen.

Dinsdag 3 November

VERKIEZINGEN IN AMERIKA

 

Ik lig in mijn eigen bed.

Pandora is een rots in de branding. Zij en ik communiceren zonder woorden. Mijn stem is beschadigd door de operatie.

Woensdag 4 November

Vandaag heb ik mijn eerste woorden deze week er krakend uitgekregen. Ik zei: ‘Pap, wil je mamma opbellen en zeggen dat ik het ergste achter de rug heb.’ Mijn vader was buiten zichzelf van emotie en opluchting. Zijn gelach klonk lichtelijk hysterisch.

Donderdag 5 November

EERSTE KWARTIER

 

Dokter Gray zegt dat mijn slecht functionerende stem het gewone begin van de baard in de keel is. Die man heeft nou altijd een slecht humeur.

 

Hij verwachtte toch zeker niet dat ik op zijn spreekuur kwam en uren in een wachtkamer vol bacteriën ging zitten! Hij zei dat ik eigenlijk buiten moest zijn om fikkies te stoken met andere jochies van mijn leeftijd. Ik zei dat ik te oud was voor dergelijke heidense rituelen. Hij zei, dat hij zevenenveertig was, maar nog steeds lol had in een lekkere fik.

 

Zevenenveertig! Dat verklaart veel. Hij had allang met pensioen gemoeten.

Vrijdag 6 November

Ik ga met mijn vader mee naar een herfstvuur-feest. (Als ik me tenminste goed genoeg voel, natuurlijk.) Het wordt gehouden om geld in te zamelen voor de onkosten van het Adviesbureau voor Huwelijks- en Gezinsmoeilijkheden. Pandora’s moeder zorgt voor het eten en Pandora’s vader voor het vuurwerk. Mijn vader moet het vuur aansteken, dus blijf ik op minstens honderd meter afstand. Ik heb hem vaak genoeg zijn wenkbrauwen zien verschroeien.

Gisternacht hadden een paar onverantwoordelijke mensen in onze straat herfstvuur-feestjes in hun achtertuin. Ja zeker!

Ondanks alle waarschuwingen op de radio, de tv, het kinderprogramma en de media gaan ze gewoon egoïstisch hun eigen gang. Er zijn geen ongelukken gebeurd, maar dat was puur geluk.

Zaterdag 7 November

Het vuur van het Adviesbureau voor Huwelijks- en Gezinsmoeilijkheden was reusachtig groot. Het was een mooi staaltje van gemeenschappelijke inspanning. Meneer Cherry stelde honderden oude nummers van een blad dat Now! heet ter beschikking. Hij zei dat ze al meer dan een jaar in de weg lagen in de kamer achter zijn winkel.

Pandora verbrandde haar verzameling Jackie-stripbladen. Ze zei dat ze ‘feministische analyse niet kunnen doorstaan’ en dat ze ‘ze niet graag in handen van jonge meisjes wilde zien’. Mevrouw Singh en alle kleine Singhetjes hadden Indiase rotjes bij zich. Die knalden veel harder dan de Engelse. Ik was blij dat onze hond zat opgesloten in het kolenschuurtje met watten in zijn oren.

Niemand liep ernstige brandwonden op maar toch vind ik het een grote vergissing om het vuurwerk tegelijk uit te delen met het eten. Ik heb de rode telefoonrekening die vanmorgen kwam verbrand.

Ik begrijp trouwens niet waarom het spreekuur heet, hij laat niemand aan het woord komen en zelf scheldt hij alleen maar.

Zondag 8 November

Onze straat is vol rook. Ik ben naar het vuur gaan kijken. De Now!-bladen liggen nog steeds in de hete as, ze willen maar niet goed branden. (Onze rode telefoonrekening is goddank wel verdwenen!) Meneer Cherry zal een diep gat moeten graven en ongebluste kalk over de Now’s gooien, anders verstikt de hele wijk. Bij Bert langsgegaan. Hij was uit met Queenie.

Maandag 9 November

Terug naar school. De hond is bij de dierenarts om de watten operatief uit zijn oren te laten verwijderen.

Dinsdag 10 november

Mijn tepels zijn opgezwollen! Ik ben een meisje aan het worden!!!

Woensdag 11 November

VOLLE MAAN

 

Dokter Gray heeft mij van zijn patiëntenlijst geschrapt! Hij zegt dat het opzwellen van tepels doodgewoon is bij jongens. Het gebeurt meestal wanneer ze twaalf en een half jaar oud zijn. Dokter Gray zegt dat ik emotioneel en lichamelijk onrijp ben! Hoe kan ik nou onrijp zijn? Ik heb een afwijzingsbrief van de BBC! En hoe had ik nou naar zijn spreekuur kunnen komen met opgezwollen tepels?

Donderdag 12 November

Ik heb tegen meneer Jones gezegd dat ik geen gymnastiek kan doen vanwege opgezwollen tepels. Hij was uiterst grof in zijn commentaar. Wat ze tegenwoordig daar op die lerarenopleidingen leren weet ik niet.

Vrijdag 13 November

Pandora en ik hebben vanavond een openhartig gesprek gehad over onze verhouding. Ze wil niet met me trouwen over twee jaar! Ze wil liever carrière maken!

Natuurlijk ben ik diep getroffen door deze zware slag. Ik zei nog tegen haar dat ik er heus niets tegen zou hebben dat ze na ons trouwen een baantje in een banketbakkerij of zo neemt, maar ze zei dat ze van plan was naar de universiteit te gaan en dat de enige keer dat ze één voet in een banketbakkerij zou zetten, zou zijn om een grote kruimeltaart te kopen. Er vielen harde woorden over en weer. (De hare waren harder dan de mijne.)

Zaterdag 14 November

Verschroeide Now!-bladen waaien her en der door onze straat. Ze schijnen een bijzondere overlevingskracht te hebben. De Gemeente heeft er een speciale schoonmaakploeg op af gestuurd om te proberen ze te verzamelen.

De oren van de hond zijn nu vrij van watten. Hij doet nu net alsof hij niets hoort.

Bij B.B. geweest. Hij was uit met Queenie. Ze duwt hem het recreatieterrein rond.

Zondag 15 November

A Town like Alice van Nevil Shute gelezen, steengoed. Ik wou dat ik een intellectuele vriend had waarmee ik over echte literatuur kon discussiëren. Mijn vader denkt dat A Town like Alice geschreven is door Lewis Carroll.

Maandag 16 November

Met hoofdpijn uit school gekomen. Ik word depressief van al dat lawaai, schreeuwen en afblaffen! Leraren zouden zich toch beter moeten kunnen gedragen!

Dinsdag 17 November

Ik maak mij ernstig zorgen over mijn vader. Zelfs het voortdurende nieuws over de zwangerschap van Prinses Diana vrolijkt hem niet op. Oma heeft al drie paar babysokjes gebreid en naar p⁄a Buckingham Palace gestuurd. Zij is nog eens een echte patriot.

Woensdag 18 November

LAATSTE KWARTIER

De bomen zijn spiernaakt.

Hun herfstkleding

Dwarrelt over de straten.

Straatvegers steken naast de laan

Gemeentelijke brandstapels aan.

Ik, Adriaan Mole,

Schop ertegen

En schroei mijn Hush Puppies.

Ik heb het netjes overgeschreven en naar John Tydeman van de BBC gestuurd. Ik heb zo het gevoel dat hij iemand is die wel houdt van gedichten over herfstbladeren. Er moet binnenkort echt eens iets van mij uitgezonden of gedrukt worden, anders verliest Pandora haar respect voor mij.

Donderdag 19 November

Pandora heeft me voorgesteld een literair blad te beginnen met behulp van de stencilmachine van school. Tijdens de lunch heb ik het eerste nummer volgeschreven. Het heet De Stem des Jeugds.

Vrijdag 20 November

Pandora heeft De Stem des Jeugds doorgelezen. Ze heeft voorgesteld om het niet alleen door mij te laten volschrijven maar ook bijdragen te vragen van andere talentvolle krabbelaars. Ze zei dat zij wel iets zou doen over plantenbakken op het balkon. Claire Neilson heeft een punkgedicht ingestuurd. Het is erg avant-garde, maar ik ben niet bang om nieuwe wegen te verkennen.

Punkdicht

De maatschappij is kots,

Bezoedeld overgeefsel

Op de nationale vlag.

Frans was vals

Jos is rot,

Dood, dood, dood.

Gedood door grijsheid.

Engeland stinkt.

Riool van de wereld.

Kwispedoor van Europa.

Gegroet punks,

Koningen en koninginnen

Van de straat.

Ze wil er een valse naam onder, haar vader is gemeenteraadslid voor de Conservatieve Partij.

Nigel heeft een kort stukje geschreven over het onderhoud van racefietsen. Het is stomvervelend maar dat kan ik hem niet vertellen omdat hij mijn beste vriend is. Woensdag gaan we drukken.

Pandora zal dit weekend de stencils typen. Dit is mijn eerste hoofdartikel:

Hoi allemaal,

 

Hier is dan jullie eigen schoolblad, ja zeker! Geschreven en uitgegeven door uitsluitend kinderarbeid. In ons eerste nummer heb ik geprobeerd nieuwe wegen te bewandelen. Velen van jullie zullen niet op de hoogte zijn aan de wonderen van plantenbakken en de vreugden van het racefiets-onderhoud. Als dat zo is, houd je dan goed vast, want dan volgt hier een wonderbaarlijke verrassing!

 

ADRIAAN MOLE, HOOFDREDACTEUR

We vragen vijfentwintig pence per nummer.

Zaterdag 21 November

Pandora’s vader heeft een doos stencils gestolen van zijn kantoor. Terwijl ik dit schrijf zit Pandora de eerste bladzijden van De Stem des Jeugds te typen. Ik ben halverwege een artikel over Barry Kent. Het heet ‘De waarheid over Barry Kent!’ Sinds de dramatische tussenkomst van mijn oma heeft hij me met geen vinger meer durven aanraken, dus weet ik zeker dat ik dat veilig kan doen. Te druk om Bert op te zoeken. Morgen ga ik bij hem langs.

Zondag 22 November

Het artikel over Barry Kent is klaar. Het zal de school doen schudden op zijn grondvesten. Ik heb Barry Kents perverse seksuele praktijken aan de kaak gesteld—alles over zijn schunnige gewoonte zijn ding te laten zien voor vijf pence per keer.

Maandag 23 November

Een kerstkaart van oma en een brief van het postkantoor dat ze onze telefoon afgaan snijden.

Vergeten langs Bert te gaan. Pandora en ik hebben de hele avond aan ons blad gezeten. Ik had anders ook best aan Pandora willen zitten.

 

2 uur ‘s nachts Wat doe ik in vredesnaam met die telefoonrekening?

Dinsdag 24 November

Nigel is zojuist kwaad weggelopen. Hij had bezwaar tegen de bekortingen in zijn artikel. Ik probeerde hem aan zijn verstand te brengen dat vijftienhonderd woorden over fietsspaken pure egotripperij is, maar hij wilde niet luisteren. Hij heeft zijn artikel teruggetrokken. Goddank! Twee bladzijden minder te vouwen. De Stem des Jeugds zal morgen in de klassen liggen! Ik moet morgen naar Bert.

Woensdag 25 November

Wij zijn getroffen door een wilde staking! Mevrouw Claricoates, de schoolsecretaresse, weigert De Stem des Jeugds in behandeling te nemen. Ze zegt dat er niets in haar functieomschrijving staat over gerotzooi met schoolkranten. De redactie bood aan zelfde stencils te maken maar mevrouw Claricoates zegt dat zij de enige is die het ‘kreng aan de praat krijgt’. Ik ben wanhopig. Zes hele uren werk naar de knoppen!

Donderdag 26 November

NIEUWE MAAN

 

Pandora’s vader zal De Stem des Jeugds fotokopiëren op zijn kantoor. Hij wilde niet, maar Pandora bleef net zolang in haar kamer zitten en eten weigeren, tot hij het beloofde.

Vrijdag 27 November

Vandaag lagen vijfhonderd kopieën van De Stem des Jeugds te koop in de eetzaal.

 

Aan het einde van de middag werden de vijfhonderd kopieën opgeborgen in de sportkast. Niet één blad verkocht! Niet één!

Mijn medeleerlingen zijn allemaal idioten en cultuurbarbaren!

Maandag laten wij de prijs zakken tot twintig pence.

Mijn moeder belde op, ze wilde mijn vader spreken. Ik zei dat hij een weekendje vissen was met de Stichting van Werkloze Elektrische Kachel Verkopers.

Een kaart van het postkantoor: als mijn vader niet voor halfzes opbelt zal onze telefoon worden afgesneden.

Zaterdag 28 november

Een telegram! Aan mij gericht! De BBC? Nee, mijn moeder:

ADRIAAN STOP KOM THUIS STOP.

Wat bedoelt ze met ‘kom thuis’? Ik ben al thuis. Ik woon hier. De telefoon is afgesneden! Ik denk erover van huis weg te lopen.

Zondag 29 November

Mijn moeder is plotseling gearriveerd zonder enige waarschuwing! Ze had al haar koffers bij zich. Ze heeft zich in overdrachtelijke zin voor mijn vaders voeten geworpen. Mijn vader heeft zich zojuist in letterlijke zin op mijn moeders lichaam geworpen. Ik heb mij tactvol teruggetrokken in mijn kamer waar ik probeer uit te maken wat ik eigenlijk van mijn moeders terugkeer denk. Door de bank genomen ben ik dolblij, maar ik wacht met angst en beven op het moment dat ze de smerige staat van het huis in de gaten krijgt. Ze wordt vast razend als ze merkt dat ik haar jas van vossenbont heb uitgeleend aan Pandora.

Maandag 30 November

Mijn vader en moeder lagen nog in bed toen ik naar school ging.

Eén exemplaar van De Stem des Jeugds verkocht ik aan Barry Kent. Hij wilde de waarheid over zichzelf weten. Hij leest heel langzaam dus zal het wel vrijdag worden voor hij het weet. We gaan proberen de prijs te laten zaken tot vijftien pence om de vraag te stimuleren. We moeten nog vierhonderd negenennegentig nummers aan de man brengen!

Mijn vader en moeder liggen alweer in bed en het is pas 9 uur! De hond is dolgelukkig dat mijn moeder terug is. Hij loopt de hele dag te grijnzen.

Dinsdag 1 December

Ik heb het postkantoor opgebeld, zogenaamd als mijn vader. Ik zette een zware stem op en vertelde een heleboel leugens. Ik zei dat ik, George Mole, drie maanden in een krankzinnigengesticht had gezeten en dat ik de telefoon nodig had om het crisiscentrum te kunnen bellen. De juffrouw was afschuwelijk. Ze zei dat ze meer dan genoeg had van het aanhoren van lamme smoesjes van onverantwoordelijke wanbetalers. Ze zei dat de telefoon pas weer aangesloten zou worden wanneer de 289 pond 19 was betaald, plus 40 pond aansluitingskosten, plus een waarborgsom van 40 pond! Driehonderdnegenenzestig pond! Wanneer mijn ouders straks uit bed komen en geen zoemtoon horen ben ik de klos!

Woensdag 2 December

Mijn vader probeerde te bellen op een advertentie! Hij is totaal geflipt.

Mijn moeder heeft mijn kamer schoongemaakt. Ze tilde mijn matras op en vond de Big and Bouncy’s en de blauwe telefoonrekening. Ik zat op een keukenkruk terwijl ze me ondervroegen en uitkafferden. Mijn vader wilde me een pak slaag geven dat ik een week niet meer zou kunnen zitten, maar mijn moeder hield hem tegen. Ze zei: ‘Het is een veel grotere straf die kleine krent wat van zijn spaarcenten bij de Building Society te laten ophoesten.’ Dus daartoe word ik nu gedwongen. Nu zal ik nooit bewoner-eigenaar worden.

Donderdag 3 December

Tweehonderd pond van mijn spaarrekening afgehaald. Ik moet bekennen dat ik tranen in mijn ogen had. Het zal me zeker nog eens veertien jaar kosten om het weer aan te zuiveren.

Vrijdag 4 December

EERSTE KWARTIER

 

Ik lijd aan een zware depressie. Het is allemaal de schuld van Pandora’s vader. Waarom gaat hij niet gewoon in Engeland op vakantie net als iedereen?

Zaterdag 5 December

Een brief van oma om te vragen waarom ik haar nog geen kerstkaart heb gestuurd.

Zondag 6 December

Ik word nog steeds behandeld als een misdadiger. Mijn vader en moeder praten niet met me en ik mag niet uitgaan. Ik kan net zo goed echt het slechte pad opgaan.

Maandag 7 December

Een Kevin Keagan-sleutelring gestolen in de winkel van meneer Cherry. Dat is vast een kerstcadeau voor Nigel.

Dinsdag 8 December

Intens bezorgd over de sleutelring. Vandaag hadden we les in Moraal en Ethiek op school.

Woensdag 9 December

Kon niet slapen van het piekeren over de sleutelring. De kranten staan vol met verhalen over oude dames die opgepakt worden voor winkeldiefstal. Ik probeerde meneer Cherry te veel te betalen voor mijn Mars, maar hij riep me en gaf me het geld terug.

Donderdag 10 December

Een droom gehad over een cipier die me opsloot in een gevangeniscel. De grote ijzeren sleutel zat aan de Kevin Keagan-sleutelring. Die gore, stinkende rottelefoon is weer aangesloten.

Vrijdag 11 December

VOLLE MAAN

 

De sos opgebeld en mijn daad opgebiecht. De man zei: ‘Leg het dan terug, jongen.’ Ik zal het morgen doen.

Zaterdag 12 December

Meneer Cherry heeft me betrapt toen ik de sleutelring teruglegde! Hij heeft een brief naar mijn ouders gestuurd. Ik kan mezelf net zo goed ophangen.

Zondag 13 December

Er is goddank geen post op zondag.

Mijn vader en moeder hadden veel plezier in het versieren van de kerstboom. Intens mistroostig zag ik ze de ballen ophangen. Ik lees Schuld en Boete. Het meest levensechte boek dat ik ooit gelezen heb.

Maandag 14 December

Om 5 uur opgestaan om de postbode op te wachten. Ik heb de hond mee uitgenomen in de motregen. (Hij wou blijven slapen, maar dat mocht hij niet van mij.) De hond kreunde en klaagde het hele blokje rond, dus liet ik hem ten slotte maar in zijn kartonnen doos kruipen. Ik wou dat ik een hond was. Zij hebben geen last van moraal of ethiek.

De post kwam om halfacht net toen ik op de wc zat. Zul je altijd zien! Mijn vader haalde de brieven en zette ze achter de klok. Ik keek even vlug toen hij een hoestbui kreeg door zijn eerste sigaret van de dag. En ja hoor, er was er een bij voor mijn ouders in meneer Cherry’s hanenpoten. Mijn vader en moeder zaten even te flikflooien en maakten toen hun brieven open terwijl de Rice Krispies zacht lagen te worden. Er waren zeven rottige kerstkaarten die ze aan een lintje boven de schoorsteen hingen. Mijn ogen zaten vastgekleefd aan de brief van meneer Cherry. Mijn moeder maakte hem open, las hem en zei: ‘George, die oude zak van een Cherry heeft de rekening voor de krant gestuurd.’ Toen aten ze hun Rice Krispies op en dat was dat. Ik heb een hoop adrenaline verspild aan al dat gepieker. Als ik niet uitkijk heb ik straks niet genoeg meer over.

Dinsdag 15 December

Mijn moeder heeft uitgelegd waarom ze bij die engerd van een Lucas is weggegaan. Ze zei: ‘Bimbo behandelde mij als een seksobject, Adriaan, en hij verwachtte dat ik zijn avondeten zou koken en hij knipte zijn teennagels in de woonkamer en trouwens, ik ben erg gesteld op je vader.’ Over mij geen woord.

Woensdag 16 December

Ik doe mee aan een experimenteel kerstspel op school. Het heet Van Stal tot Ster. Ik ben Jozef. Pandora is Maria. Jezus wordt gespeeld door het kleinste eersteklassertje. Hij heet Peter Brown. Hij krijgt pillen om te groeien.

Donderdag 17 december

Weer een brief van de BBC!

Beste Adriaan Mole,

 

Bedankt voor je laatste gedicht. Ik begreep het prima toen het was uitgetypt. Niettemin, Adriaan, het gaat niet alleen om het begrijpen. Onze poëzieafdeling wordt overspoeld met herfstgedichten. Onze gangen zijn doortrokken van de geur van herfstvuren en het knisperen van de bladeren. Een goede poging, maar probeer het een andere keer nog maar eens.

 

Met vriendelijke groeten,

John Tydeman

‘Probeer het nog maar eens’! Het is bijna een opdracht. Ik heb hem teruggeschreven:

Geachte meneer Tydeman,

 

Hoeveel krijg ik ervoor als u een van mijn gedichten uitzendt voor de radio? Wanneer wilt u het hebben? Waar moet het over gaan? Mag ik het zelf voorlezen? Krijg ik vooraf het geld voor de trein? Hoe laat wordt het uitgezonden? Ik moet om tien uur naar bed.

 

Hoogachtend,

A. Mole

 

P.S. Ik hoop dat u een onwijs plezierig kerstfeest heeft.

Vrijdag 18 December

LAATSTE KWARTIER

 

De repetitie van Van Stal tot Ster vandaag was een fiasco. Peter Brown is uit de kribbe gegroeid dus moet meneer Arimba, de leraar handenarbeid, een nieuwe maken.

Meneer Scruton zat achter in het gymlokaal bij de repetitie. Hij trok een gezicht als de noordzijde van de Eiger toen we bij het gedeelte kwamen waarin de drie koningen worden uitgemaakt voor vuile kapitalisten.

Hij nam juffrouw Elf mee naar de douches voor ‘even een woordje’. Wij konden hem allemaal al zijn woordjes, woordje voor woordje, horen schreeuwen. Hij zei dat hij een traditioneel kerstspel wilde zien met een babypop als Jezus en drie koningen in kamerjassen en theedoeken. Hij dreigde het kerstspel af te gelasten als Maria, alias Pandora, nepweeën bleef hebben in de stal. Dat is nou typisch Scruton, hij is enkel een kleinzielig, provinciaals, seksueel gefrustreerd fascistisch zwijn. Hoe hij het ooit tot schoolhoofd heeft weten te brengen is me een raadsel. Hij draagt al drie jaar hetzelfde groene, harige pak. Hoe kunnen we het nu nog veranderen? Dinsdagmiddag is de uitvoering al. Mijn moeder heeft een kerstkaart gekregen van die engerd van een Lucas! Binnenin had hij geschreven: ‘Paulie, heb jij het bonnetje voor mijn nette, witte pak nog? De stomerij doet moeilijk.’ Mijn moeder was helemaal van streek. Mijn vader belde naar Sheffield en beval Lucas alle communicatie te staken, als hij niet de kans wilde lopen een stuk Sheffieldstaal tussen zijn vlezige schouderbladen te krijgen. Mijn vader zag er prima uit aan de telefoon, met een sigaret hangend aan zijn lippen. Mijn moeder leunde op een hoek van de ijskast. Ze deden me denken aan de Humphrey Bogard en Lauren Bacall-poster op de muur van mijn kamer. Was ik maar de zoon van een echte gangster dan zou je tenminste nog eens wat meemaken.

Zaterdag 19 December

Ik heb geen geld voor kerstcadeaus. Ik heb toch maar een lijstje gemaakt voor het geval ik toevallig een biljet van tien pond op straat vind.

• Pandora—Grote fles Chanel Nr. 5 (£ 1.50)
• Moeder—Eierwekker (75 p)
• Vader—boekenlegger (38 p)
• Oma—Pakje Duizend dingen-doekjes (45 p)
• Hond—Hondenchocolaatjes (45 p)
• Bert—20 Woodbines (95 p)
• Tante Susan—Doosje Nivea (60 p)
• Sabre—Doosje Bob Martins, klein (39 p)
• Nigel—Groot pak Maltesers (34 p)
• Juffrouw Elf—Ovenhandschoen (zelfgemaakt)

Zondag 20 December

Pandora en ik hielden een privé-repetitie van Maria en Jozef in mijn slaapkamer. We improviseerden een geweldige scène waarin Maria terugkomt van de Kliniek voor Geboortenregeling en Jozef vertelt dat ze zwanger is. Ik speelde Jozef zoals Marlon Brando in Tramlijn Begeerte. Pandora deed Maria een beetje zoals Blanche Dubois; het ging onwijs gaaf tot mijn vader begon te klagen over het geschreeuw. De hond had de veestapel moeten voorstellen maar hij wilde niet lang genoeg stil blijven zitten voor een mooi tafereel.

Na de thee merkte mijn moeder op dat ze van plan was haar vossenbontjas aan te doen naar de kerstviering van de school. Grote schok! Ontzetting! Ik meteen naar Pandora’s huis om die schurfterige jas op te halen, maar daar bleek dat Pandora’s moeder hem geleend had om naar het kerstfeest en bal van het Adviesbureau voor Huwelijks- en Gezinsmoeilijkheden te gaan. Pandora zei dat ze niet begrepen had dat de jas alleen maar te leen was. Ze dacht dat het een liefdesgeschenk was! Hoe kan een schooljongen van 14¾ jaar nou een bontjas cadeau geven? Wie denkt Pandora wel dat ik ben, een miljonair zoals Freddy Laker?

Pandora’s moeder komt pas diep in de nacht thuis dus moet ik maar vóór school langsgaan en de jas weer in zijn plastic hoes terugsmokkelen. Het zal niet meevallen, maar ja, niets in mijn leven schijnt nog simpel en recht toe recht aan te zijn. De helft van de tijd voel ik me net een personage uit een Russische roman.

Maandag 21 December

In paniek wakker geworden en gezien dat het tien voor negen was op mijn wekkerradio! Mijn zwarte muren zagen er ongewoon licht en flonkerend uit. Een blik naar buiten bevestigde mijn angstige vermoeden dat buiten de sneeuw een wit tapijt vormde.

Door de sneeuw strompelde ik naar Pandora’s huis in mijn vaders lieslaarzen, maar ontdekte dat er daar niemand thuis was. Ik keek door de brievenbus en zag hoe mijn moeders bontjas mishandeld werd door Pandora’s rode kat. Ik vloekte hem stijf maar die smerige rotkat keek alleen maar sarcastisch en ging gewoon door met de jas door de gang sleuren. Ik had geen keus:

 

Ik ramde de deur van de bijkeuken open en stormde de gang in om mijn moeders jas te redden.

Ik ging er meteen weer vlug vandoor (voor zover iemand met vier maten te grote laarzen tot aan zijn dijen aan vlug kan zijn). Ik deed de bontjas aan om warm te blijven op de gevaarlijke tocht naar huis. Ik raakte bijna de weg kwijt op de hoek van Ploughmans Avenue en Sheperd’s Crook Drive, maar ik vocht mij door de sneeuwstorm heen tot ik de bekende contouren zag van de prefab garages op de hoek van ons straatje. Halfbevroren en volledig uitgeput viel ik de keuken binnen. Mijn moeder zat een sigaret te roken en vleespasteitjes te maken. Ze gilde: ‘Wat doe jij verdomme met mijn bontjas!’ Ze was totaal niet lief of bezorgd of wat moeders verder nog horen te zijn. Ze maakte een hoop drukte, veegde de sneeuw van de jas en droogde het bont met haar föhn. Ze gaf me niet eens iets warms te drinken of zo. Ze zei: ‘Op de radio is gezegd dat de school gesloten is vanwege de sneeuw, dus kun jij je mooi nuttig maken door de veldbedden na te kijken op roest. De Sugdens komen hier met de Kerst.’ De Sugdens! Mijn moeders familie uit Norfolk! Jakkes. Dat is allemaal inteelt. Ze kunnen niet eens normaal praten. Pandora opgebeld om het uit te leggen van de bontjas en de schade aan de deur en zo, maar ze was aan het skiën op de helling achter de Coöp bakkerij. Pandora’s vader vroeg me op te hangen omdat hij dringend de politie moest bellen. Hij zei dat hij net was thuisgekomen en ontdekt had dat er ingebroken was. Hij zei dat het een reuze rommel was (moet de kat geweest zijn, ik was heel voorzichtig) maar gelukkig was er maar één ding weg: een oude bontjas waarvan Pandora een nestje voor de poes had gemaakt.

Sorry Pandora, maar dit is de druppel die de deur dichtdoet! Zoek jij maar een andere Jozef. Ik weiger op het toneel te staan met een meisje dat het comfort van haar kat belangrijker vindt dan het dilemma van haar vriendje.

Dinsdag 22 December

De school was vanmorgen dicht omdat de leraren niet op tijd konden komen door de sneeuw. Dat zal ze leren in van die oude molens en zo op het platteland te gaan wonen. Juffrouw Elf woont samen met een West–Indiër in het centrum dus kwam zij wel moedig opdagen om het kerstfeest ‘s middags voor te bereiden. Ik besloot Pandora te vergeven voor de bontjas als kattenmand toen ze me vertelde dat de kat een aanstaande moeder was.

 

Het kerstfeest was geen succes. De bel van klas 1G bleef veel te lang doorrinkelen. Mijn vader zei: ‘De klokken! De klokken!’ en mijn moeder lachte zo hard dat meneer Scruton naar haar keek.

 

Het schoolorkest was een afgang! Mijn moeder zei: ‘Wanneer houden ze nou eens op met stemmen en beginnen ze te spelen?’ Ik vertelde haar dat ze zojuist een hoornconcert van Mozart gespeeld hadden. Daar moesten mijn vader en moeder en Pandora’s vader en moeder onbehoorlijk hard om lachen. Toen de honderddertig pond zware Alice Bernhard van 3C het toneel opkwam in een tutu en de Stervende Zwaan deed, dacht ik dat mijn moeder erin zou blijven! De moeder van Alice Bernard begon heel hard te klappen na afloop, maar ze kreeg niet veel mensen mee.

De klunzenklas stond op om een paar saaie kerstliederen te zingen. Barry Kent zong overal de schunnige versie van (dat weet ik omdat ik naar zijn lippen keek). Daarna gingen ze op de grond zitten en begon uitslover Henderson van 5K op de trompet, de harp, de piano en de gitaar te spelen. De slijmbal keek onwijs superieur toen hij het applaus buigend in ontvangst nam. Daarna was het pauze en moest ik mijn Jozefkostuum, een wit T–shirt en spijkerbroek, aan gaan trekken. Ik stond tussen de coulissen (een theaterterm—het betekent de zijkant van het toneel) en zag de toeschouwers hun plaatsen weer opzoeken. Toen schalde de muziek van Close Encounters uit de luidsprekers, de gordijnen gingen open en op het toneel werd een abstracte stal zichtbaar. Ik had nog net tijd om ‘Toi, toi, toi, schat’ tegen Pandora te fluisteren voor juffrouw Elf ons de schijnwerpers in duwde. Mijn vertolking was briljant! Ik kroop werkelijk in de huid van Jozef. Pandora was wat minder, ze vergat vol tederheid op Jezus⁄Peter Brown neer te kijken. De drie punkkoningen maakten veel te veel lawaai met hun kettingen en verpestten mijn monoloog over de toestand in het Midden-Oosten, en de engelen, die mevrouw Thatcher voorstelden, werden zo luid uitgefloten door het publiek dat hun in koor uitgesproken klaagzang over de werkloosheid de mist inging.

Toch werd het alles bij elkaar wel goed ontvangen door het publiek. Meneer Scruton stond op en hield een schijnheilig toespraakje over een ‘moedig experiment’ en ‘het onvermoeibare werk achter de schermen van juffrouw Elf’, en toen zongen we allemaal ‘We wish you a Merry Christmas’! Op weg naar huis in de auto zei mijn vader: ‘Dat was het grappigste kerstspel dat ik ooit gezien heb. Wiens idee was het eigenlijk om er een klucht van te maken?’ Ik gaf geen antwoord. Het was helemaal geen klucht.

Woensdag 23 December

9 uur ‘s-morgens Nog twee dagen tijd om kerstcadeaus te kopen en ik heb nog steeds geen cent. Ik heb een ovenhandschoen voorjuffrouw Elf gemaakt volgens de aanwijzingen van het kinderprogramma Blue Peter, maar om hem haar te geven zal ik me het getto in moeten wagen en de kans lopen in elkaar geslagen te worden.

Ik zal eropuit moeten om kerstliederen te zingen. Ik weet geen andere manier om aan geld te komen.

 

10 uur ‘s-avonds Net terug van het kerstliederen zingen. De buitenwijken leverden niets op. Ze schreeuwden: ‘Kom op Kerstmis nog maar eens terug!’ zonder zelfs maar de deur open te doen. De meeste waardering kreeg ik nog van de dronkelappen die de Black Buil in en uit waggelden. Enkelen van hen huilden openlijk bij mijn solo van ‘Stille nacht’. Ik moet wel zeggen dat ik ook wel een aangrijpende aanblik bood daar in de sneeuw met mijn jong gezicht ten hemel geheven zonder te letten op de braspartijen om mij heen.

Ik haalde 3 pond 13½ op, plus een Iers 10 pencestuk en de kroonkurk van een bierflesje. Morgen ga ik weer. Dan doe ik mijn schooluniform aan, dat levert vast wel een paar pond extra op.

Donderdag 24 December

Berts Woodbines naar het tehuis gebracht. Bert voelt zich gekwetst omdat ik niet bij hem geweest ben. Hij zei dat hij geen zin had kerstfeest te vieren met een stel roddelende oude wijven. Hij en Queenie zorgen voor een schandaal daar. Zij zijn onofficieel verloofd: ze hebben hun namen op hetzelfde asbakje. Ik heb Bert en Queenie uitgenodigd voor Eerste Kerstdag. Mijn moeder weet nog van niets maar ze vindt het vast niet erg, we hebben een enorme kalkoen. Ik heb nog een paar kerstliedjes gezongen voor de oude dametjes. Ik kreeg 2 pond 11 bij ze los, dus ben ik naar Woolworth gegaan om Pandora’s Chanel Nr. 5 te kopen. Dat hadden ze niet dus heb ik maar een deodorantroller genomen.

Het huis ziet er glanzend en schoon uit. Er hangt een betoverende geur van gebak en mandarijnen. Ik heb overal gezocht naar mijn kerstcadeaus maar ze liggen niet op de gebruikelijke plaatsen. Ik wil een racefiets en niets anders. Het wordt echt tijd dat ik over een eigen vervoermiddel beschik.

 

11 uur ‘s-avonds Net terug van de Black Buil. Pandora is ook meegegaan. We hadden onze schooluniformen aan en herinnerden de dronkaards aan hun eigen kinderen. Ze hebben 12 pond 57 aan gewetensgeld afgeschoven. Dus gaan we op Tweede Kerstdag naar een pantomime kindertoneelvoorstelling met allebei een grote plak Cadbury vollemelkchocolade.

Vrijdag 25 December

EERSTE KERSTDAG

 

Om 5 uur vanmorgen opgestaan om op mijn racefiets te rijden. Mijn vader heeft hem betaald met zijn American Express-kaart. Ik kon niet ver weg vanwege de sneeuw maar dat gaf niet. Ik vind het al heerlijk er alleen naar te kijken. Op een kaartje dat aan het stuur hing had mijn vader geschreven: ‘Deze niet buiten in de regen laten staan.’ Alsof ik dat zou doen! Mijn ouders hadden een flinke kater dus heb ik ze ontbijt op bed gebracht en ze meteen hun cadeaus gegeven. Mijn moeder was dolgelukkig met haar eierwekker en mijn vader al even opgetogen over zijn boekenlegger. In feite was alles koek en ei tot ik me tussen neus en lippen door liet ontvallen dat ik Bert en Queenie had uitgenodigd voor een dagje uit en of mijn vader alsjeblieft wilde opstaan om ze op te halen met de auto. De ruzie duurde voort tot de rot-Sugdens arriveerden. Mijn oma Sugden, opa Sugden, oom Dennis en zijn vrouw Marcia en hun zoon Maurice zien er allemaal precies hetzelfde uit, alsof ze elke dag naar een begrafenis moeten. Het is ongelofelijk dat mijn moeder familie van ze is. De Sugdens wilden geen sterke drank, maar dronken een kopje thee terwijl mijn moeder de kalkoen ontdooide in het bad. Ik hielp mijn vader Queenie (100 kilo) en Bert (95 kilo) uit de auto te dragen. Queenie is een van die luidruchtige oude dames die hun haren verven en er jong uit willen zien. Bert is verliefd op haar. Dat vertelde hij mij toen ik hem naar de wc hielp.

Oma Mole en tante Susan kwamen om halféén. Ze deden net alsof ze de Sugdens graag mochten. Tante Susan vertelde een paar leuke verhalen over het leven in de gevangenis maar niemand lachte behalve ik en mijn vader en Bert en Queenie. Ik ging naar boven en vond mijn moeder in de badkamer waar ze huilend de kalkoen onder de hete kraan hield. Ze zei: ‘Dat rotkreng wil niet ontdooien, Adriaan! Wat doe ik nou?’ Ik zei: ‘Je dondert hem gewoon zó de oven in.’ En dat deed ze. Vier uur te laat gingen we aan tafel. Tegen die tijd was mijn vader te dronken om te eten. De Sugdens genoten van de toespraak van de Koningin maar dat was dan ook het enige dat genade kon vinden in hun ogen. Van oma Sugden kreeg ik een boek Bijbelverhalen voor jongens. Ik kon moeilijk gaan vertellen dat ik van mijn geloof was afgevallen dus bedankte ik haar en glimlachte tot ik kramp in mijn kaken kreeg. Om tien uur gingen de Sugdens naar hun veldbedden. Bert, Queenie en mijn vader en moeder gingen zitten kaarten terwijl ik mijn fiets oppoetste. We amuseerden ons kostelijk met grappen over de Sugdens. Toen bracht mijn vader Bert en Queenie terug naar het tehuis en belde ik Pandora op om haar te vertellen dat ik haar boven alles liefheb.

Morgen ga ik naar haar toe om haar de deodorant te geven en met haar naar het kindertoneel te gaan.

Zaterdag 26 December

TWEEDE KERSTDAG. NIEUWE MAAN

 

De Sugdens stonden al om zeven uur op en zaten in de woonkamer in hun zondagse kleren netjes te zitten zijn. Ik ging weg op mijn racefiets. Toen ik terugkwam lag mijn moeder nog steeds in bed en zat mijn vader ruzie te maken met opa Sugden over het gedrag van onze hond, dus ging ik nog maar een ritje maken.

Bij Oma Mole langsgegaan, vier pasteitjes gegeten en weer naar huis gereden. Op de tweebaansweg haalde ik wel 45 km per uur. Het ging fantastisch! Ik heb mijn nieuwe suède jasje en corduroy broek aangedaan (dankzij mijn vaders Barclay-kaart) en heb Pandora opgehaald. Ze gaf mij een flesje aftershave voor Kerstmis. Het was een trots ogenblik, het betekende Het Einde van mijn Kindertijd!

We vonden de toneelvoorstelling best leuk al was het wel een beetje kinderachtig naar onze smaak. Bill Ash en Carole Hayman waren goed als Aladin en de prinses, maar de rovers gespeeld door Jeff Teare en Ian Giles waren het best. Sue Pomeroy veroorzaakte grote hilariteit in de rol van de weduwe Twankey. Daarbij werd ze zeer geholpen door haar koe, gespeeld door Chris Martin en Lou Wakefield.

Zondag 27 December

De Sugdens zijn weer terug naar Norfolk, God zij geloofd! Het huis is weer in zijn gewone rommeltoestand. Mijn ouders hebben gisteravond een fles wodka en twee glazen mee naar bed genomen. Sindsdien heb ik ze niet meer gezien. Naar Melton Mowbray geweest op mijn racefiets. Ik heb het in vijf uur gedaan.

Maandag 28 December

Ik zit in de puree omdat ik gisteravond mijn fiets buiten heb laten staan. Mijn ouders praten niet tegen me. Kan me niets schelen, ik heb me zojuist geschoren en voel me geweldig!

Dinsdag 29 December

Mijn vader heeft de pest in omdat er nog alleen een fles sherry over is. Hij is naar Pandora’s huis om een fles sterke drank te lenen.

De hond heeft de kerstboom omver getrokken; het hoogpolig tapijt zit vol dennennaalden.

Ik heb alle boeken die ik met Kerstmis gehad heb, uit en de bibliotheek is dicht. Ik kan nu alleen nog maar mijn vaders Readers Digest lezen en mijn woordenschat testen.

Woensdag 30 December

Alle ballonnen zijn verschrompeld. Ze lijken op van die borsten van oude vrouwen, die je wel eens ziet in televisiedocumentaires over de Derde-Wereldlanden.

Donderdag 31 December

De laatste dag van dit jaar! Er is heel wat gebeurd! Verliefd geworden. Kind uit een éénoudergezin geweest. Intellectueel geworden. En twee brieven van de BBC gehad. Niet gek voor iemand van 14 % jaar oud!

Mijn vader en moeder zijn naar het Oudejaarsbal in het Grand Hotel geweest. Mijn moeder had nota bene een jurk aan! Het is meer dan een jaar geleden dat ze voor het laatst haar benen in het openbaar liet zien. Pandora en ik zijn samen het nieuwe jaar ingegaan. We hadden een onwijs hartstochtelijk samenzijn begeleid door Andy Stewart en een doedelzak. Mijn vader kwam de voordeur binnenstormen om 1 uur ‘s nachts met een stuk steenkool in zijn hand. Ladderzat zoals gewoonlijk.

Mijn moeder begon te zemelen over wat een fantastische zoon ik was en hoeveel ze van me hield. Jammer dat ze zulke dingen nooit zegt wanneer ze nuchter is.