Jolanda Hazelhoff: O die zomernachten

Teil me more, teil me more, didyou get veryfar.

Emma de Wit playbackt met John Travolta en Olivia Newton-John mee op haar iPod terwijl haar ogen naar het raampje links naast haar dwalen. Ze moet iets vooroverbuigen om erdoor te kijken, maar dan heeft ze een goed uitzicht. Jammer genoeg valt er, behalve een dik wolkendek en een gedeelte van de vliegtuigvleugel, niet zoveel te zien. Ze schrikt op als het rechteroordopje uit haar oor wordt getrokken.

“Hoe lang is het nog vliegen, denk je?” vraagt Marieke.

Emma haalt haar schouders op. Wat ze ook antwoordt, het is haar vriendin toch te lang. Die kan geen moment stilzitten. De vier uur durende vliegreis van Schiphol naar Alanya is voor haar een ware beproeving.

Als Marieke zegt dat ze ‘even’ heen en weer gaat lopen, verbaast dat Emma niks. Ze kijkt haar vriendin na terwijl ze zich door het smalle gangpad van de Boeing beweegt en drukt het oordopje weer in haar oor. De zwoele stem van John Travolta bereikt haar trommelvlies. Ze legt haar hoofd tegen de hoofdsteun en sluit haar ogen. Met deze korte vakantie in Alanya in het vooruitzicht kan ze maar beter zorgen dat ze wat uitrust. Marieke was duidelijk in haar plannen: feesten, bruinbakken, feesten en shoppen. In die volgorde. Het is Emma nog steeds niet helemaal duidelijk waarom ze juist haar uitkoos om met haar mee te gaan uit het legertje vriendinnen dat ze heeft.

Ze is:

1. Geen feestbeest;
2. Geen shopaholic;
3. Roodharig en heeft een huid die in no time kreeftkleuren aanneemt bij blootstelling aan overmatig zonlicht.

Ze had natuurlijk nee kunnen zeggen, maar iemand die net door de Liefde van haar Leven is gedumpt omdat hij ‘vrij’ wil zijn, kun je nu eenmaal niets weigeren. Daar komt bij dat ze Marieke kent vanaf de kleuterschool en na dik twintig jaar weet hoe ze met Marieke om moet gaan. Als ze even geen zin heeft om te feesten en liever met een dik boek vroeg in bed kruipt, zal Marieke zichzelf moeten vermaken. Dat is tenminste het plan.

Emma draait het volume van haar iPod omhoog en frummelt wat aan de bovenste knoopjes van haar vestje. Is het zo warm of ligt het aan haar? Voorzichtig maakt ze het bovenste knoopje los. Dat moet kunnen, vindt ze. Ze zakt onderuit op haar stoel, schuift het scherm voor het raam en sluit haar ogen weer.

Ze moet in slaap gevallen zijn, want als ze haar ogen opent, heeft de piloot inmiddels de landing ingezet.

∗

“O.” Emma staat in het midden van het appartement en kijkt om zich heen. De grauwe muren en de kringen op de groene vloerbedekking brengen haar niet bepaald in een jubelstemming. Ze haalt diep adem door haar mond om op die manier de geur van rotte eieren niet te hoeven ruiken.

“Tja,” zegt Marieke, die in de deuropening is blijven staan. “Veel konden we ook niet verwachten voor dat spotprijsje. Ik ben eigenlijk wel toe aan een borrel. Jij?”

Emma schudt haar hoofd. Ze loopt naar het kleine keukenblok en veegt met haar vinger over het aanrechtblad. Een vettige aanslag blijft achter op haar vingertop.

“Oké, wat jij wilt. Ik ben over een uurtje wel terug.”

Als Emma zich omdraait, is Marieke verdwenen. Haar koffer staat moederziel alleen naast de deuropening. Emma frummelt wat met haar vestje, dat nu toch aardig warm is om aan te hebben. Ze loopt naar een grijs en vierkant apparaat dat hoog aan de muur hangt en drukt op een paar knoppen van de afstandsbediening die aan de muur bevestigd is. De airco sputtert nog wat tegen, maar uiteindelijk geeft hij toe en stroomt koele lucht het appartement in.

Oké, aangename koelte in het appartement: check. Enige nadeel is dat een airco de stank die er hangt niet verdrijft. Eerst maar eens de schuifdeur naar het balkon openen. Maar ook deze geeft zich niet zomaar gewonnen en het kost Emma de grootst mogelijke moeite om de schuifdeur te openen.

Eenmaal op het balkon heeft Emma uitzicht op een brede straat, die uitkomt bij zee, waar auto’s, busjes en scooters met elkaar strijden om er zo snel mogelijk langs te kunnen. Als ze haar ogen tot spleetjes knijpt, kan ze nog net in de verte een stukje blauw van de zee zien. De zon is inmiddels bijna achter de horizon gezakt en Emma slaat haar hand voor haar mond om een gaap te onderdrukken.

“Ook zo aan het genieten van het uitzicht?”

Emma draait haar hoofd met een ruk opzij. Op het aangrenzende balkon zit een jongen op een van de plastic witte terrasstoelen met zijn benen gestrekt over de leuning. Hij houdt een flesje bier in zijn hand en kijkt haar, vanachter zijn Harry Potter-brilletje, geamuseerd aan.

“Het uitzicht is drie keer niets, net als het appartement,” mompelt Emma. Snel draait ze zich om en loopt het appartement weer in. Fijn, zoveel privacy op het balkon. Met een diepe zucht staart ze naar de viezigheid om zich heen. Ze loopt naar het keukenblok, waar ze, diep weggestopt in een van de kastjes, een emmer en een dweil vindt en iets waarvan ze hoopt dat het schoonmaakmiddel is.

∗

“Wauw,” zegt Marieke. “Zo schoon was het hier zonet toch nog niet?”

Emma veegt met de rug van haar hand het zweet van haar bovenlip terwijl ze de kastdeur dichtdrukt waar ze haar kleding voor de komende week in heeft opgehangen.

“Wat ben je ook een ongelooflijke muts,” gaat Marieke verder als ze de badkamer in loopt. “We zijn op vakantie, dan ga je toch niet schoonmaken? Nou ja, die tegels mogen dan wel stammen uit het jaar nul, ze blinken in ieder geval wel.”

“Ja, en ik wist niet eens zeker of het wel schoonmaakmiddel was wat in het kastje stond, dus ik heb de gok maar gewaagd.”

“Spannend,” zegt Marieke, die haar koffer inmiddels naar de kleine slaapkamer sleept en op het bed openslaat. “Kon je mijn kleren ook niet even ophangen.”

“Daar was ik nog niet aan toe gekomen,” zegt Emma.

“Lieve schat, dat was een grapje. Je bent mijn vriendin, niet mijn schoonmaakster. Ik heb al zulke leuke clubs gezien waar we kunnen dansen! En leuke winkeltjes hebben ze hier. Heel gezellig. Maar wel een beetje opdringerig. Dat is iets minder.” Marieke ratelt aan een stuk door. Haar woorden blijven niet hangen. Emma staart naar de twee eenpersoonsbedden in het midden van de kamer. Ze is vergeten ze van elkaar los te schuiven, maar dat zal ze straks doen.

Haar koffer heeft ze bijna helemaal leeggehaald, op een voorwerp na. Ze maakt hem open en haalt er een kleine kartonnen koker uit.

“Zo,” zegt ze als ze de poster eruit heeft gehaald en met punaises, die ze speciaal voor de gelegenheid heeft meegenomen, aan de muur tegenover haar bed heeft bevestigd. Ze laat zich vallen op het sprei en staart naar een jonge John Travolta met zijn haar in een vetkuif.

“Ik weet dat ik je net een muts noemde, maar dit slaat alles,” zegt Marieke als ze haar koffer begint uit te pakken.

Emma haalt haar schouders op. Ze sluit de koffer en probeert deze zonder succes onder haar bed te schuiven. Dan maar in een hoek van de kamer.

Haar vestje plakt ineens aan haar lichaam. Het enige waar ze nu aan kan denken, is een douche en naar bed. Laat ze maar eens beginnen met die douche. Zonder Mariekes geratel te onderbreken loopt ze naar de badkamer en draait de douchekraan open. Het water, dat bijna niet warm wil worden, zorgt ervoor dat ze zich iets helderder voelt in haar hoofd.

“Je gaat nu toch niet naar bed?” Er verschijnt een diepe frons op Mariekes voorhoofd als Emma onder de douche vandaan stapt met een grote handdoek om haar lichaam geknoopt en haar nachtpon uit een van de ladekasten tovert.

“Ja, hoezo?”

“Daar komt niets van in. Eerst wat eten.”

∗

Een warme zomerbries blaast het haar uit Emma’s gezicht als ze even later op een terrasje zitten.

“Ben je blij dat je mee bent gegaan?” vraagt Marieke.

Emma denkt hier even over na, knikt dan. Ze snijdt een stuk pizza af en stopt het in haar mond.

“Waarom heb je mij eigenlijk meegevraagd voor deze vakantie?” vraagt ze als ze haar mond leeg heeft. “Ik bedoel, ik vind het erg leuk, hoor, en zo vaak ga ik ook niet op vakantie, maar waarom niet Josje of Eva? Jullie staan niet voor niets bekend als de drie musketiers.”

Marieke legt haar vork neer en haar blik dwaalt af naar een punt achter Emma. “Simpel,” zegt ze dan. “Josje en Eva konden niet op zo’n korte termijn vrij krijgen van hun werk en ik moest er echt even uit. Hé, ik zie daar toch een mooi exemplaar lopen. Niet meteen kijken, hoor.”

Dat was Emma ook niet van plan. Ze prikt met haar vork in de resten pizza. Tja, wat wil ze ook. Als ze het antwoord niet wilde weten, had ze de vraag niet moeten stellen. Ze weet dat Marieke en zij niet elkaars beste vriendinnen zijn, maar ze spreken toch geregeld af samen met Josje, Eva en Joyce.

“En daar komt bij, jij bent de enige single vriendin die ik heb. Met wie anders kan ik dan even flink de beest uithangen. Dat heb ik echt nodig om die oetlul van een Roy te vergeten,” zegt Marieke terwijl ze zwierende gebaren met haar vork maakt.

“Marieke, hoe lang kennen wij elkaar al?” vraagt Emma. Ze probeert zo rustig mogelijk te praten en de diepe zucht van ergernis te onderdrukken.

“Vanaf de kleuterschool?”

“Dan moet je zo langzamerhand weten dat ik geen feestbeest ben.”

“Als ik met jou klaar ben, wel. Geef nou gewoon toe dat je het af en toe nodig hebt om je haren los te gooien en uit je dak te gaan. En er is niets leukers dan je tijdens je vakantie even te laten gaan, lekker anoniem. Sla een lekkere vakantieliefde aan de haak, neem het ervan en daarna weer fris en fruitig naar huis.”

Emma haalt haar schouders op. “Ik zou het niet weten. Vakantieliefde komt niet echt in mijn woordenboek voor.”

Marieke zet grote ogen op. “Geen vakantieliefde?” Ze kijkt bedenkelijk. “Misschien wordt het tijd om daar verandering in te brengen.”

Hoofdschuddend eet Emma haar laatste stuk pizza op. Zij en een vakantieliefde? Ze kan zich amper haar laatste ‘gewone’ liefde herinneren. Sowieso, wat moet zij met een vakantieliefde? Het lijkt haar doodeng, zo iemand is praktisch een vreemde.

Het ziet er in ieder geval naar uit dat Marieke een heel andere invulling aan haar vakantie wil geven dan zij. Heeft ze er wel goed aan gedaan om met die gedumpte ADHD-vrien-din van haar weg te gaan?

Als Marieke ook haar pizza heeft weggewerkt, rekenen ze af en slenteren door de brede straten. Het is een warme avond en Emma meent zelfs tussen de uidaatgassen door de zee te ruiken. Ze proberen zo goed mogelijk de opdringerige verkopers in de winkelstraatjes te negeren en Marieke slaagt erin Emma een kort rokje met een laag uitgesneden hemdje te laten aanschaffen. Zodra Emma het appartement binnenloopt en neerploft op het bed om haar aankopen te bekijken, heeft ze er al spijt van. Het hemdje is veel te bloot. Als ze vooroverbuigt, is haar beha te zien. En dat rokje is echt te kort. Dat trekt ze nooit aan, dat weet ze zeker.

“Nou, vooruit, waar wacht je nog op. Kleed je om,” zegt Marieke als ze de slaapkamer binnenkomt. Ze heeft zich omgekleed en een strak zittend jurkje van zwarte stof aangetrokken. Ze draagt opvallende zilveren oorbellen en ze heeft haar make-up iets te zwaar aangezet.

“We kunnen met een taxi of zo’n dolmusbusje naar een vet uitgaansgebied in de haven. Kom op, die kleren die we gekocht hebben zijn goed genoeg. Beter dan dat preutse spul dat je altijd aan hebt.”

“Marieke, ik…” Emma heeft het gevoel alsof ze staand kan slapen. Toen ze die ochtend opstond was het in principe nog nacht. Ze is meer dan vierentwintig uur op de been.

“Slapen doen we morgen wel. Hup, mee jij.” Marieke zet een poeslief gezichtje op.

“Morgen, oké? Morgen gaan we op stap, zo lang als je wilt, maar nu…Nu wil ik slapen, moet ik slapen. Anders val ik om.”

Mariekes gezicht betrekt. Zonder nog een woord te zeggen draait ze zich om en loopt het appartement uit. Emma zucht diep. Ze heeft een droge smaak in haar mond. Net als ze in de badkamer de kraan opendraait om een grote slok te nemen, realiseert ze zich dat ze beter geen kraanwater kan drinken vanwege de slechte kwaliteit. Ze herinnert zich dat het hotel waar hun appartement bij is aangesloten over een kleine supermarkt beschikt. Niet veel later staat ze daar voor een grote koeling waar ze behalve twee flessen koud water ook nog een fles vruchtensap pakt. Haar pizza is blijkbaar al verteerd, want haar maag knort bij het zien van pakken koekjes, chocolade en chips.

Met haar armen vol loopt ze naar de kassa. Net als ze haar boodschappen neer wil zetten om af te rekenen, loopt er iemand in volle vaart tegen haar aan. Ze wankelt, zet twee stappen achteruit en hervindt haar evenwicht, maar niet voordat al haar spullen met een klets op de witte plavuizen vallen.

“Geweldig. Dat kan er ook nog wel bij,” zegt Emma terwijl ze naar het zielige hoopje boodschappen staart.

“I’m sorry,” zegt een mannenstem.

Emma kijkt op. Tegenover haar staat een jongen wat beduusd naar het rommeltje op de vloer te staren. Dan kijkt hij naar haar.

“Alles goed?” gaat hij in het Engels verder. “Ik zag je niet, ik kwam achter dat schap vandaan en ineens was jij er.” Hij wrijft met een vertrokken gezicht over zijn heup. “Ik heb haast, dus als jij verder niets mankeert?” Emma schudt haar hoofd en volgt de jongen met haar ogen als hij zich bukt, haar boodschappen opraapt en bij de kassa neerlegt.

“Nogmaals sorry,” zegt de jongen, “maar ik moet gaan. Ik ben al laat.” Hij zet een sprintje in en voordat Emma eindelijk in staat is om iets te zeggen, is hij al verdwenen.

Ze rekent haar boodschappen af en gaat terug naar het appartement. Onderweg loopt ze langs het zwembad van het hotel naar het appartementengebouw, zichzelf afvragend waarom ze zo moeilijk uit haar woorden kon komen. De jongen zag er stoer uit in zijn spijkerbroek met T-shirt. Zijn zwarte haar had hij in een klassiek model gekamd, compleet met wetlook en al, alsof hij zo uit een jarenvijftigfilm was weggelopen.

Haar oog valt op het aanplakbiljet naast de zwembadbar. Grote krullerige letters geven aan dat over een paar dagen Grease wordt opgevoerd in het hotel. Voor het eerst die avond voelt Emma iets van een glimlach op haar gezicht. Grease! Dat is leuk. Ze heeft de film zo vaak gezien dat ze niet alleen alle liedjes mee kan zingen, maar ook precies weet wie wanneer wat zegt.

In het appartement schenkt ze zichzelf eerst een groot glas sap in. Dan neemt ze haar glas en de rol koekjes mee naar het balkon. Ze loert voorzichtig naar het aangrenzende balkon, maar ze bespeurt geen beweging. Mooi zo. De kust is veilig. Ze gaat zitten op een van de witte terrasstoelen en legt haar voeten op de leuning van het balkon. Terwijl ze een stuk koek in haar mond stopt, staart ze naar de donkere sterrenhemel.

“Betrapt,” zegt een stem naast haar.

Van schrik laat ze de rol koekjes op de grond vallen. “En bedankt,” zegt ze terwijl ze zich bukt om de koekjes op te rapen.

“Sorry,” zegt haar buurjongen. Ze kan de uitdrukking op zijn gezicht niet zien, daarvoor is het te donker, maar ze is ervan overtuigd dat hij staat te grijnzen.

“Heb je je dag niet?” vraagt hij dan.

“Hoe kom je erbij. Ik heb de dag van mijn leven. Ik heb me een vakantie aan laten praten en nu zit ik opgescheept met een vriendin die alleen maar wil feesten en stappen en mij eigenlijk maar een preutse trut vindt. Ons appartement is één goor drama en tot overmaat van ramp heeft mijn vriendin het in haar hoofd gehaald dat ik een vakantieliefde moet hebben. Maar dat wil ik niet, hoor. Echt niet.”

Even is het stil.

“Zin in een borrel?” vraagt de jongen dan.

“Ik drink niet.”

“Zal ik dan maar bij je komen zitten?” vraagt hij dan.

“Doe wat je niet laten kunt.”

De jongen stapt over het lage muurtje dat de twee balkons van elkaar scheidt. Hij trekt een terrasstoel bij en gaat zitten.

“Ik heet Simon,” zegt hij.

“Emma.” Ze werpt een blik opzij. In het flauwe maanlicht kan ze zelfs nog zien dat hij een verbrande neus heeft. Over een paar dagen zullen de vellen erbij hangen, weet ze uit ervaring.

“Is dit de eerste dag van je vakantie?” vraagt Simon.

Emma knikt. “Ja, dus dat belooft nog wat.”

“Hoe lang ben je hier dan nog?”

“Tien dagen. En jij?”

“Ook zoiets. Ik ben samen met vrienden, in totaal vier man.”

Emma hoort een bulderend gelach vanuit het appartement. Op de achtergrond weerklinkt de zware bass van een nummer van Armin van Buuren. Misschien heeft ze het met Marieke nog niet eens zo slecht getroffen.

“Hé Simon, zit je nu alweer de vrouwtjes te versieren?” roept een stem vanuit de schaduwen op het aangrenzende balkon. “We gaan zo, ga je mee?”

“Ja, kom eraan.”

“Ik zou je wel willen vragen om met ons mee te gaan, maar volgens mij heb je het niet zo op stappen.”

“Nee,” zegt Emma hoofdschuddend, “vanavond in ieder geval even niet.”

“Ik vond het leuk om je even gesproken te hebben.” Simon duwt zijn bril verder op zijn neus en staat op.

“Veel plezier nog,” zegt Emma.

Als ze alleen is, leunt ze achterover in haar stoel. Ze merkt dat ze het jammer vindt dat Simon weg is. Zo op het eerste gezicht een aardige jongen. Ze kan een lange geeuw niet onderdrukken en besluit dat het tijd is om haar bed op te zoeken. Vlak voordat haar hoofd het kussen raakt, vraagt ze zich af of alles wel goed is met Marieke. Misschien niet zo slim om alleen in een vreemde stad op stap te gaan. Als ze uiteindelijk diep in de nacht gestommel hoort en Marieke met een luidruchtige zucht naast haar neerploft, neemt ze zich voor haar niet nog eens alleen uit te laten gaan. Wie weet wat er had kunnen gebeuren.

∗

Onder de rieten parasol is het aangenaam. Alhoewel haar hooggesloten zonnejurkje wat warm is, is dat wel het laatste wat Emma hardop zal toegeven.

“Je kunt best in de zon, Em, zo fel is het niet meer,” roept Marieke vanaf haar ligbed. Ze heeft een bikini aan met push-up. Emma vindt eigenlijk dat haar borsten op die manier hoog zouden scoren in een Pamela Anderson look-a-like-wedstrijd. Ze zet de rugleuning van haar ligbedje iets overeind en rekt zich uit. Haar blik dwaalt over het strand. Spelende kinderen, volleyballende jongeren, stelletjes waar de verliefdheid van afspat. De schaduwen lijken inderdaad iets langer te worden. Ze sleept haar ligbedje naast dat van Marieke en gaat liggen.

“Gezellig,” zegt Marieke. “Straks even zwemmen?”

Emma verdiept zich in haar boek. Zwemmen? Haar niet gezien. No way dat ze haar bedekkende zomerjurkje uittrekt.

“Oké, niet zwemmen dus. Ga je vanavond wel mee op stap?”

Voordat Emma nee kan zeggen, herinnert ze zich haar voornemen van de afgelopen nacht.

“Misschien ga ik wel even mee.”

“Mooi zo. Gaan we voor jou een vakantieliefde regelen.”

Emma besluit er verder niet op in te gaan. Wie zegt dat ze een vakantieliefde wil? Wie zegt dat ze überhaupt op de liefde zit te wachten. Alleen vermaakt ze zich prima.

“Sorry trouwens, van gisteren,” zegt Marieke ineens.

Emma kijkt op van haar boek. “Hoezo?”

“Nou, ik had je best even kunnen helpen met schoonmaken in plaats van meteen weg te stuiven. Ik ben gewoon een beetje uit mijn doen sinds Roy het heeft uitgemaakt.”

“Het is oké. Het geeft niet.”

“En ik ben echt heel blij dat ik hier met jou ben in plaats van met Eva of Josje. Echt waar. Wie moet mij anders in toom houden tijdens de wilde stapavondjes,” knipoogt Marieke.

Emma wil net verder lezen als ze door een grote schaduw wordt overspoeld. Koele waterdruppeltjes vallen op haar armen en ze kijkt op. Simon staat voor haar en blokkeert het zonlicht. Zeewater druipt uit zijn blonde haren.

“Hoi,” zegt hij.

Emma knikt terug en kruist haar armen voor haar borst. Moet hij echt zo dicht bij haar staan met dat half ontblote lijf van hem?

“Hoe is-ie?” vraagt Simon terwijl hij met een handdoek zijn lichaam afdroogt.

“Goed,” zegt Emma terwijl ze stug voor zich uit kijkt.

“Ik zag jullie liggen, ik ben trouwens Simon, de buurman,” gaat hij verder terwijl hij over Emma heen buigt en Marieke haar hand schudt. Emma probeert zo goed mogelijk zijn naakte bovenlichaam dat bijna langs haar armen strijkt te negeren.

“Mijn vrienden en ik gaan vanavond naar La Rocca, in de haven. Hebben jullie zin om mee te gaan?”

Voordat Emma antwoord kan geven, ziet ze Marieke enthousiast knikken.

“Mooi, dat is dan geregeld. We halen jullie om een uurtje of zeven op. Tot vanavond.”

Hij draait zich om en loopt weg.

“Nou, gezellig toch. Zullen we zo gaan? Ik heb een leuk kledingwinkeltje gezien op weg naar het strand. Ik wil nog even kijken. Jij kunt mooi dat hemdje en dat rokje aandoen dat we gisteren nog gekocht hebben. Staat je erg sexy. Vindt Simon vast leuk.”

“Huh? Hoe kom je daar nu ineens bij.”

“Hij keek zo lief naar je,” zegt Marieke. “Maar dat is ook het enige wat hij mag doen, hoor, kijken. Want op zo’n Hollandse kaaskop zit je natuurlijk niet te wachten als je op vakantie bent. Wat heb je eigenlijk aan onder dat jurkje van je. Waarom ga je niet in je bikini liggen?” In een flits trekt ze de onderkant van het jurkje omhoog. Emma wil haar tegenhouden. Te laat. Marieke heeft het jurkje zo ver omhoog getrokken dat haar zwarte Speedo-badpak door iedereen in een straal van tien meter duidelijk te zien is. Emma slaakt een kreetje en ze hoort hoe schril en hoog het klinkt.

“Oké, het is mij duidelijk,” zegt Marieke, “wij gaan nu een winkeltje opzoeken waar ze leuke en hippe bikini’s verkopen. Dit trek je aan als je gaat trainen met Pieter van den Hoogenband. Niet naar het strand.”

Emma zucht diep en heeft het vermoeden dat ze niet onder een bikini uit gaat komen.

∗

“Dus jullie drinken eerst wat bij de poolbar en maken daarna Alanya onveilig?” Marieke kletst er vrolijk op los met Simon en zijn vrienden die zich hebben voorgesteld als Rick, Hugo en Jim.

“Ja,” zegt Simon. “Dit,” hij gebaart om zich heen, “is onze vaste plek.”

Emma hangt tegen haar kruk aan en leunt tegen de bar. Ze durft niet goed te gaan zitten, bang dat haar rokje omhoog kruipt. Simon zit naast haar en buigt af en toe iets naar haar toe. Iets te ver, naar haar mening.

“Hé Em, dit is wat voor jou,” roept Marieke ineens. Ze is om het zwembad heen gelopen en staat bij het aanplakbiljet aan de zijmuur van het restaurant. Emma loopt naar haar toe.

Marieke wijst naar de aankondiging van het entertain-mentteam van het hotel. “Ze gaan Grease morgenavond opvoeren. Is dat niet leuk?”

Emma knikt. “Ik had het al gezien. Daar gaan we heen, hoor.”

“Leuk. Echt dolletjes. Maar nee. We gaan daar niet heen.”

Emma weet even niet wat ze moet zeggen, maar de teleurstelling is blijkbaar van haar gezicht af te lezen.

“Grapje. Natuurlijk gaan we even kijken. Ik weet toch dat je dat leuk vindt.”

Ze lopen terug naar de bar waar Simon en co aanstalten maken om te vertrekken.

“Hello ladies,” zegt een stem die Emma bekend voorkomt.

“Ik zag jullie naar het aanplakbiljet kijken. Jullie komen toch wel?”

“Maar natuurlijk,” antwoordt Marieke in vlekkeloos Engels. Ze neemt de jongen met zwarte haren in wetlookcoupe ongegeneerd in zich op. Emma wiebelt van haar linker- op haar rechtervoet en weer terug.

“Alles verder goed met jou na onze botsing? Laat ik je wat te drinken aanbieden om het goed te maken. Gisteren had ik haast, we hadden nog een late repetitie voor Grease.” De jongen wenkt de barman voordat Emma antwoord kan geven.

“Ken je hem?” fluistert Marieke.

“Gisteren, supermarktje, hij liep mij omver,” fluistert Emma terug.

Een schel gefluit trekt hun aandacht. Simon en co staan een paar meter verderop en Simon wenkt.

“Volgens mij is dat een teken dat we moeten gaan,” zegt Marieke. “Sorry, maar mag dat drankje een andere keer? We moeten ervandoor.”

De jongen knikt. “Jammer,” zegt hij.

Marieke wenst hem veel succes voor de voorstelling en loopt weg. Emma blijft staan.

“Hoe heet je eigenlijk?” vraagt ze.

“Sean, en jij?”

“Emma. Nou, ik zou zeggen: break a leg.”

“Kijk, jij weet tenminste hoe het hoort,” zegt Sean terwijl hij haar trakteert op een knipoog.

Als ze naar Marieke, Simon en de rest loopt, voelt ze zijn bruine ogen in haar rug boren. Haar handen glijden als vanzelf naar haar rokje en trekken aan de zoom.

∗

“Oeh, ik ruik een vakantieliefde,” roept Marieke in Emma’s oor als ze in La Rocca zijn. Ze drinkt haar cocktail op. “Lekker,” zegt ze. Dat laatste verstaat Emma niet, ze lipleest het. Hoofdschuddend neemt ze een slokje van haar jus d’orange. “Kom, we gaan dansen!”

“Maar ik heb mijn drinken nog niet op!”

“Niet zo aanstellen!” Marieke pakt haar bij haar arm en trekt haar mee de dansvloer op. Emma kijkt haar ogen uit. Door de hele club heen flitsen en flikkeren lampen in alle kleuren. Er is een groot podium met danseressen die erop gekleed zijn om een longontsteking op te lopen. Er is een bar aan de rand van de dansvloer en boven is een grote loungebar die via een glazen vloer uitzicht biedt op de dansvloer. Als Emma omhoog kijkt, ziet ze Simon staan.

Naast haar staat een meisje met blond haar tot op haar billen te dansen alsof ze nooit iets anders heeft gedaan in haar leven. Emma probeert haar na te doen, maar telkens struikelt ze over haar eigen voeten. Als ze ziet dat haar hemdje wel erg ver naar het zuiden zakt, trekt ze deze snel bij haar decolleté wat omhoog. Marieke gaat helemaal uit haar dak op de dreun, bonk en stamp muziek. Ze heeft het zweet op haar voorhoofd staan.

Emma besluit om voorzichtig mee te deinen met de menigte en ze probeert de zweterige, stinkende mensenmassa te negeren. Ze weet nu al dat ze de volgende dag hoofdpijn heeft van die herriemuziek. Is er ook een uitgang?

“Zullen we even wat gaan drinken?” roept ze, als ze voor de tigste keer een elleboog van een mededansvloergebruiker in haar rug krijgt.

Marieke denkt hier even over na, knikt dan. Via een glazen wenteltrap lopen ze naar de loungebar. Emma vervloekt zichzelf dat ze naar Marieke heeft geluisterd en dat achterlijk korte rokje aan heeft getrokken. Die bikini die ze zich heeft laten aansmeren is ook al drie keer niets. Haar borsten lijken wel ballonnen door die pushup en het broekje laat veel te veel van haar billen zien.

De mannen hebben een relaxed plekje gevonden in een nis en Marieke en Emma laten zich neerploffen op de witte kussens. Emma gaat recht overeind zitten en slaat haar benen over elkaar, terwijl Marieke languit gaat liggen en met haar hand onder hoofd een gesprek met Simon aanknoopt.

“Gezellig, hè?” vraagt Emma aan een van de andere jongens; ze denkt dat hij Rick heet.

Rick knikt. Zijn blik glijdt langs haar decolleté naar beneden en blijft even ter hoogte van haar borsten rusten. Emma voelt dat ze een kleur krijgt en draait zich van hem weg. Ze probeert Mariekes blik te vangen, zodat ze kan seinen dat ze hier weg wil. Waarom heeft ze zich ook laten overhalen om deze kleren aan te trekken? Ze heeft het gevoel alsof ze praktisch in haar nakie zit.

Marieke laat zich van de bank afglijden en kondigt aan dat ze wat te drinken gaat halen. “Simon werkt op de marketingafdeling van Shell. Misschien kunnen jullie tips uitwisselen over jullie werk,” zegt Marieke en kijkt daarbij nadrukkelijk van Emma naar Simon.

Emma onderdrukt de neiging om met haar ogen te draaien. Zodra Marieke tussen de mensen verdwijnt, schuift Simon dichterbij.

“Doe jij ook marketing?” vraagt hij.

Automatisch gaat Emma verzitten, waarbij ze probeert iets meer ruimte tussen hen te creëren dan die ene millimeter.

“Nee, hoor. Ik ben receptioniste bij een energiemaatschappij.”

“O, je vriendin zei dat je leiding gaf aan een marketingafdeling.”

Emma zucht diep en legt haar hoofd in haar nek. “Die vriendin van mij heeft een te grote fantasie.”

“Ik zal eerlijk tegen je zijn. Ik werk ook maar op de postkamer. Ik hoop op de marketingafdeling terecht te komen als ik mijn opleiding heb afgerond,” zegt Simon met een grote grijns. “Ik neem trouwens aan dat jullie je ruzie weer hebben bijgelegd?”

“Ruzie?”

“Gisteravond op het balkon was je in ieder geval niet erg blij.”

“Dat bedoel je. Dat was niet echt een ruzie. Meer mijn ergernissen die ik even kwijt moest na een vliegreis en een lange busrit. Marieke wil soms haar zin iets te graag doordrijven, dus ja, dan botst dat.”

Simon knikt alsof hij het begrijpt. Hij neemt een slok van zijn Turkse biertje en trekt een gezicht. “Ik mis toch wel een oer-Hollandse Heineken.”

Tussen de opeenhoping van schaars geklede mensen ziet Emma hoe Marieke zich een weg baant met twee glazen wijn in haar handen.

“Zo,” zegt ze als ze bij hen is en het glas wijn aan Emma overhandigt. “Speciaal voor jou, moet je echt even proeven. Schik eens op.” Emma’s eerste impuls is om het schuif-eens-op gebaartje van Marieke te negeren, maar voelt dan de lichaamswarmte van Simon op haar afstralen en schuift snel op. Marieke laat zich tussen hen in ploffen.

“Ik hoef geen wijn, misschien dat Simon wijn drinkt,” zegt Emma.

“Dan haal je toch nog een glas fris?” Marieke kijkt haar op zo’n veelbetekende manier aan dat Emma zich afvraagt wat ze precies bedoelt.

“Ik heb iets leuks voor je geregeld,” fluistert Marieke in haar oor.

“Nee, hè? Wat heb je nu weer gedaan?”

“Die Grease-jongen is hier. Hij heeft vlak nadat wij waren vertrokken te horen gekregen dat zijn hoofdrolspeelster haar enkel heeft verstuikt en hij zoekt een vervanger. Ik heb gezegd dat jij dat wel wilt doen.”

“Je hebt wat!” roept Emma uit. Zelfs Simon kijkt haar verbaasd aan.

“Hij staat aan de bar, ga anders even naar hem toe,” gaat Marieke onverstoord verder.

Diep ademhalen, denkt Emma, heel diep ademhalen. Om er zeker van te zijn dat haar boze bui zich geen weg naar buiten zal banen telt ze voor de zekerheid in gedachten tot tien.

Zonder iets te zeggen staat ze op en schuifelt langs de mensen naar de bar. Hoe kon Marieke dat nu doen? Misschien maakte ze een grapje, dat is het vast. Ze kijkt om zich heen of ze Sean ergens ziet. Nee dus. Marieke heeft nu vast de grootste lol om haar schrikreactie en vertelt Simon uitgebreid wat er precies aan de hand was. Haha, wat een lol.

“Hi there. Leuk je weer te zien.”

Emma draait zich om. Marieke maakte geen grapje. Sean staat haar met een blij gezicht aan te kijken. “Dus jij bent mijn reddende engel?”

“Wat heeft mijn vriendin je precies verteld?”

Aan de bar vertrekken twee mensen en Sean gaat op een van de lege plekken zitten. Emma volgt zijn voorbeeld. Hij wenkt het meisje achter de bar en bestelt twee cola.

“Dat jij nogal een fan bent van Grease en alle liedjes uit je hoofd kent. Als je me zou willen helpen, heel graag. We hebben veel werk gedaan om alles in te studeren en we doen de show morgenavond in dit hotel en volgende week nog eens in een ander hotel van dezelfde keten. Mijn Sandy heeft haar enkel verstuikt. Voor haar is het onmogelijk om op te treden.”

“Ik zou je graag willen helpen, maar ik kan niet zingen.”

Sean lacht. Er verschijnt een kuiltje in zijn linkerwang. De gedachte dat ze haar lippen over dat schattige kuiltje zou willen laten glijden dringt zich aan haar op.

“Je hoeft niet te zingen. We playbacken de liedjes. Het enige wat je zou hoeven doen is wat tekst instuderen, maar dat is niet veel. De show duurt zo’n drie kwartier, dus het is Grease in vogelvlucht. Er zit alleen een dansje in, aan het eind. Maar ook dat is niet heel moeilijk. Wij zijn geen professionals, maar het is wel onze taak om iets leuks neer te zetten voor de hotelgasten, dus wees niet bang. Zo streng zijn we niet. Je zou ons er zo mee helpen. En als je alle liedjes kent, is het grootste werk al gedaan.”

Emma kijkt om zich heen. De drukte benauwt haar. Ze neemt een slok van haar cola. Ondertussen probeert ze het korte rokje zo ver mogelijk naar beneden te trekken, helemaal als de jongen aan de andere kant naast haar verlekkerd naar haar benen staart.

“Kijk jij eens even heel snel voor je, vriend!” zegt Sean op rustige maar ferme toon.

De jongen kijkt verschrikt op.

“Ja, ik heb het tegen jou en ik weet heus wel dat je me verstaat.”

De jongen pakt zijn glas van de bar en druipt af.

Van de zenuwen schiet Emma in de lach. Al die aandacht en eerverdediging is ze niet gewend. Zeker niet van zo’n knappe jongen zoals Sean.

“Wat? Die jongen moet niet zo ongegeneerd naar je kijken. Dat hoort niet,” zegt Sean.

“Je hebt gelijk. Dank je wel,” zegt ze. “Weet je, ik doe het gewoon. Ik help je.” Zodra ze die laatst woorden heeft uitgesproken, krijgt ze bijna spijt. Het beeld van haarzelf op een podium terwijl een hele groep mensen zijn aandacht op haar gevestigd heeft, flitst door haar hoofd. Het zorgt voor zweetdruppels op haar rug en zenuwachtige kriebels in haar buik.

De opluchting is van zijn gezicht af te lezen. “Echt waar? Als ik niet zo ongelooflijk Brits was, zou ik je nu uitgebreid zoenen.”

Marieke zou hem waarschijnlijk hebben aangespoord, maar Emma besluit te doen alsof ze dat laatste niet heeft gehoord.

“Je bent te gek, echt. Kun je morgen om tien uur bij de ingang van het restaurant zijn? Dan wacht ik je daar op. Houd er rekening mee dat je wel een hele dag zoet bent met repeteren.”

Emma knikt. Ze slikt moeilijk. De onzekerheid moet van haar gezicht af te lezen zijn, want Sean buigt zich iets naar haar toe en legt zijn hand op haar schouder.

“Hé, maak je geen zorgen,” zegt hij, “je bent een hartstikke mooie meid, ik weet zeker dat je het geweldig zult doen. En ik kan het weten.” Hij knipoogt.

Wauw, denkt Emma, hij is echt leuk.

“Ik moet weer naar m’n vrienden. Tot morgen, oké?”

“Tien uur scherp. Ik zal er zijn.” Ze kijkt hem na als hij door de mensen naar een groepje jongens loopt dat door de glazen vloer naar de dansende menigte staat te kijken. Een blonde meid met een lange vlecht in haar haar klampt hem aan en fluistert iets in zijn oor. Schijnbaar iets grappigs, want hij lacht. Emma negeert de jaloerse steek in haar maag. Ze draait haar hoofd weg, staat op van haar kruk en zoekt Marieke op.

“En, en, en?” Marieke veert op de bank op en neer en kijkt haar met vragende ogen aan. Simon zit naast haar. Door haar gewiebel morst hij bier op zijn spijkerbroek. Hij vloekt hartgrondig.

Emma gaat naast Marieke zitten. “Morgen om tien uur gaan we oefenen, morgenavond is de voorstelling.” Ze vertelt enthousiast over haar gesprek met Sean, waarbij ze natuurlijk het beenincident niet achterwege laat. Marieke is onder de indruk.

“Hmm, dat klinkt goed. Als hij nu al jouw eer aan het verdedigen is…”

“Eer verdedigen? Dat is misschien iets te overdreven.”

Marieke kijkt haar streng aan. “Als je maar weet dat wij niet eerder naar huis gaan voordat jij een vakantieliefde aan de haak slaat.”

Emma rolt met haar ogen. “Die Sean is veel te hoog gegrepen voor mij. Heb je gezien hoe hij eruitziet? Die ziet toch nooit wat in zo’n bleke sproetenkop als ik.”

Marieke heft haar wijsvinger op. “Sst! Ik ga net doen alsof ik dat laatste niet gehoord heb. Hier, neem een glas wijn, gooi je haar los en laat je eens gaan.” Ze duwt Emma een glas wijn in haar hand. Met haar vrije hand voelt Emma aan krullen die los op haar schouders hangen. “Maar m’n haar is toch al los? En ik lust geen wijn, dat weet je best.” Ze zet het glas wijn weg. “Kunnen we al naar het appartement?”

Marieke kijkt haar hoofdschuddend aan en zet haar gesprek met Simon voort.

∗

Een warme windvlaag blaast de krulletjes die weigerden om in een staart te worden samengebonden uit Emma’s gezicht. Ze kijkt op haar horloge. Bijna tien uur. Ze speurt het terras af. Sean is nergens te bekennen. Haar blik valt op een meisje van een jaar of twee in het zwembad. Ze is in de weer met emmertjes water en een zwemband in de vorm van een giraffe. Haar ouders liggen op een ligbedje en houden haar nauwlettend in de gaten.

Emma ziet zichzelf al liggen, hand in hand met Sean en dan een schattig kind, dat natuurlijk nooit huilt, vieze luiers heeft of zeurt, op een paar meter afstand zoet aan het spelen.

Ze veegt met haar handen over het tricot zonnejurkje met daaronder toch maar de veel te blote bikini. In haar tas heeft ze een korte spijkerbroek gestopt met een T-shirtje, een handdoek en een flesje water. Als ze zich niet prettig voelt in de jurk, kan ze zich altijd even omkleden. Ze gaat er tenminste van uit dat er achter het podium wel een kleedkamer is.

“Hé, je bent er al.”

Sean loopt langs het zwembad op haar af. Hij heeft een korte broek aan met een T-shirt. Op zijn hoofd staat een stoere zonnebril waardoor ze zijn ogen niet kan zien. Als hij dichtbij genoeg is, zet hij deze meteen af.

“Heb je al gegeten?”

“Eh, ja.” In principe wel. Het feit dat ze bijna geen hap door haar keel kon krijgen, verzwijgt ze maar even voor de zekerheid.

“Mooi, dan kunnen we meteen beginnen.”

Ze loopt achter hem aan naar de miniatuurarena op het terrein van het hotel. Sean maakt verder weinig woorden vuil aan smalltalk. Hij stelt haar voor aan een aantal leden van het entertainmentteam en daarna beginnen ze met repeteren. Als Sandy hoeft Emma gelukkig het grootste gedeelte alleen maar te playbacken. Een paar simpele danspasjes daargelaten. De andere leden van het team moeten het meest dansen. Emma is blij dat de paar streetdancelessen die ze in het verleden heeft gehad ervoor hebben gezorgd dat ze enig gevoel voor ritme heeft gekweekt.

Als Sean haar de danspassen voor het nummer You’re the one that I want uitlegt, heeft de hitte plaatsgemaakt voor een aangename warmte. Emma zet haar handen in haar zij en kijkt aandachtig, maar het is moeilijk om niet afgeleid te worden door de spieren die onder zijn T-shirt opbollen.

“En dan volgt hier de zoen, daarna loop jij twee passen verder en ik loop achter je aan. Ik pak je hand en zoen je nog een keer. En dat was het.”

“Oké, even zien of ik het goed begrepe…Zei je nu net zoenen?”

Sean knikt. “Je hoeft niet bang te zijn. Ik zal je niet opeten.” Hij loopt iets dichter naar haar toe, pakt haar beide handen vast. “Zonder tong, dat beloof ik.” Hij kijkt haar heel serieus aan. Emma opent haar mond om iets te zeggen. Eigenlijk heeft ze geen flauw benul wat ze moet zeggen, dus doet ze snel haar mond weer dicht.

Sean glimlacht. “Kijk niet zo benauwd. Zie ik eruit als baviaan of zo?”

Emma schudt heftig nee. “Het is eerder het tegenovergestelde,” zegt ze bijna op fluistertoon.

“Emma, je bent een ontzettende lieverd, weet je dat. Zullen we het even proberen?”

Ze knikt. Ineens is ze blij dat ze haar jurkje aan het begin van de middag heeft verruild voor de korte broek en het T-shirt. Daarin voelt ze zich iets meer op haar gemak.

De muziek begint. John Travolta zingt dat hij chills heeft en dat ze multiplyen. Het enige waar Emma aan kan denken is of ze niet uit haar mond ruikt naar het gekookte ei dat ze tussen de middag heeft gehad. Ze vergeet bijna de tekst en de pasjes. Voor ze er erg in heeft, is het moment daar. Sean trekt haar tegen zich aan en heel zachtjes kust hij haar. Ze is te verbouwereerd om weg te lopen en Sean geeft haar een zacht duwtje. Dan weet ze het weer en loopt ze een stappen bij hem vandaan waarbij ze, naar ze hoopt sexy, over haar schouder kijkt. Sean volgt haar, pakt haar hand en nogmaals drukt hij zijn lippen op de hare. Iets steviger dit keer en misschien verbeeldt ze het zich, maar ze durft te zweren dat het ook iets langer is. Misschien hoort dat erbij.

“Jij hoeft je nergens zorgen over te maken vanavond. Dat gaat helemaal goed komen,” zegt Sean.

“Emma!”

Emma maakt zich los uit zijn omhelzing en zwaait naar Marieke, die in het gangpad staat te kijken.

“Niet vergeten, vanavond om een uurtje of zes hier zijn. Dan nemen we alles nog even door en om halftien is het showtime..” Sean pakt een handdoek uit zijn tas die in een hoekje van het podium staat en veegt zijn voorhoofd af. Emma is blij dat het podium zich voor het grootste gedeelte onder de koelte van de bomen bevindt. Het scheelt in ieder geval een paar graden. Ze volgt Seans voorbeeld en loopt naar haar tas. Ze gooit deze over haar schouder, pakt het flesje water waar nog een bodempje in zit. Het is lauw, proeft ze als ze een slok neemt terwijl ze op Marieke toe loopt.

“Ik ben wel toe aan een verkoelende duik,” zegt ze als ze samen naar het zwembad lopen. Het blauwe water ziet er fris en uitnodigend uit.

“Het zag er ook behoorlijk heet uit,” zegt Marieke.

Emma werpt een blik opzij. “Marieke!”

“Wat? Het is zo. Er is duidelijk chemie tussen jullie. Weet je wat, het appartement is vanavond helemaal voor jou. Ik trek me terug. Desnoods slaap ik bij Simon.”

Emma onderdrukt een diepe zucht. “Marieke, doe niet zo gek. Denk je nou echt dat ik met hem het bed in duik? Ik ken hem amper en ik zie hem na deze vakantie nooit meer. En zei je nu echt dat jij bij Simon…?”

“Nou ja, bij wijze van spreken dan. Simon valt meer in de categorie just friends. En het is moeilijker dan ik dacht om Roy te vergeten. Maar jij hebt geen excuus! Denk je eens in hoe heerlijk het juist is om je helemaal te laten gaan bij een vakantieliefde. Beleef hitsige zomernachten, doe dingen die je anders niet doet. Wat maakt het uit, je ziet hem hierna nooit weer.”

“Jij begrijpt er ook totaal niets van.” Emma overhandigt Marieke het lege flesje water, zet haar tas op een van de schaarse lege ligbedjes en trekt haar T-shirt over haar hoofd en korte broek uit. Een actie waar ze meteen spijt van heeft. Ze was even vergeten dat ze in plaats van haar bedekkende badpak de ieniemienie bikini aan heeft. Snel springt ze in het water. Niet veel later volgt Marieke haar voorbeeld. Als ze afgekoeld is, loopt Emma zo snel mogelijk naar het ligbedje en grist haar handdoek uit haar tas. Gelukkig is dat ding groot genoeg om haar hele lichaam te bedekken.

∗

“Zijn er veel mensen?” Emma staat in de kleine ruimte achter het podium. Ze heeft een witte, hooggesloten jurk aan en blonde pruik op.

“Het zit zowat vol. Ben je er klaar voor?” vraagt Sean.

“Ik denk het. Heb je nog tips? Zoals me voorstellen dat iedereen in zijn ondergoed zit?” Niet zo’n slimme opmerking. Het beeld van Sean in een goed gevulde boxershort dringt zich aan haar op, waardoor ze nog zenuwachtiger wordt.

“Geen tips. Gewoon blijven ademhalen, dan kan er niets gebeuren. En trouwens, ik ben bij je.”

Niet veel later staat ze op het podium. Alles waar ze bang voor was, dat ze zou struikelen, de pasjes zou vergeten, op Seans tenen zou gaan staan, gebeurt niet. En het applaus dat inzet op het moment dat Sean haar zoent bezorgt haar een warm gevoel door haar hele lichaam. Weer vergeet ze weg te lopen, net als tijdens de repetitie, en Sean geeft haar lachend een duwtje. Ze loopt een paar stappen, het publiek lijkt nog harder te gaan klappen en ze ziet zelfs een paar mensen opstaan, Sean pakt haar hand en trekt haar tegen zich aan. Iets te hard, waardoor ze tegen zijn borstkas aan botst. Ze voelt zijn warmte door de dunne stof van zijn T-shirt heen. Zijn bruine ogen glijden over haar gezicht en blijven hangen bij haar lippen. Het publiek en het applaus vervagen. Op dat moment ziet ze alleen nog maar Sean en zijn volle lippen die steeds dichterbij komen. Zodra ze de hare raken, lijkt haar lichaam in brand te vliegen. Ze voelt haar hartslag versnellen als ze zijn zoen beantwoordt. Intens is het enige woord dat ze op dat moment kan bedenken om de kus te beschrijven. Bijzonder intens merkt ze als zijn tong langs haar lippen strijkt, ze iets van elkaar duwt. Misschien iets te intens. Ze trekt zich terug, legt haar hand op zijn borstkas en bijt op haar lip. Even weet ze niet waar ze moet kijken. Ineens lijkt hij zich te realiseren dat ze niet alleen zijn en hij draait zich naar het publiek en maakt een lichte buiging. Emma volgt zijn voorbeeld en snel rennen ze backstage. Een paar seconden later komen ze met de hele groep nog een keer op het podium. Emma ziet Marieke op de eerste rij haar duim naar haar opsteken en ze voelt dat ze een kleur krijgt. Het strakke leren pakje dat ze aan heeft zorgt er ook niet bepaald voor dat ze zich op haar gemak voelt. Vanuit haar ooghoek kijkt ze naar Sean. Wat gebeurde er net tussen hen? Misschien heeft ze het zich verbeeld, hoorde het bij de show.

Eenmaal in de kleine kleedkamer ontvangt Emma de complimentjes van de rest van het entertainmentteam. Stiekem is ze ook wel een beetje trots op zichzelf. Als ze erover nadenkt is het een van de spannendste dingen die ze de laatste tijd gedaan heeft.

Ze is net bezig de knopen van het leren hesje los te maken als ze twee handen op haar schouders voelt. Verschrikt draait ze zich om.

“Relax, ik ben het. Ik wilde alleen maar even zeggen dat je geweldig was. Volgende week weer?”

Emma klemt het hesje tussen haar vuist dicht. Ze probeert zo onopvallend mogelijk naar beneden te kijken of er verder niets te zien is, maar ze denkt dat het meevalt. Hij ziet haar blik en verontschuldigt zich. Hij maakt zich uit de voeten en Emma trekt haar vertrouwde kleren weer aan. Natuurlijk had Marieke haar ongezouten mening gegeven voordat ze het appartement verliet. Die lange spijkerbroek was toch veel te warm? En dat shirt dat zo hoog gesloten was dat het tot aan haar neus kwam, hoe wilde ze daar Sean nu mee verleiden? Emma had de opmerkingen genegeerd. Het zijn de kleren waarin ze zich op haar gemak voelt en dat heeft ze deze avond zeker nodig.

Ze verlaat de kleedkamer via het podium. Het publiek is weggestroomd uit de arena en het doet kil en verlaten aan.

“Hé,” hoort ze een bekende stem zeggen. Sean zit op de rand van het podium en kijkt naar haar op. “Zin in een wandeling?”

Emma knikt en niet veel later lopen ze richting de zee. Sean praat en praat en praat. Hij vertelt over zijn Italiaanse moeder en Britse vader, zijn opleiding in het toerisme die hij inmiddels heeft afgerond en dat hij deze zomer wil uitvogelen wat hij wil met zijn leven. Emma ontkomt er niet aan ook iets over haar leven te vertellen. Over haar saaie baan als receptioniste, haar dito single leven en haar twee katten waar ze erg aan gehecht is.

“Moet ik mijn verontschuldigingen aanbieden voor wat er gebeurd is?” zegt Sean uit het niets als ze op een muurtje aan het strand zitten. Emma hoort de zee ruisen. Af en toe ziet ze schuimkoppen oplichten in de volle maan.

“Die zoen bedoel ik.” Hij staart voor zich uit. Zijn handen wrijven over de stof van zijn korte broek.

“O, dat,” zegt Emma. “Ik dacht dat het erbij hoorde.”

Sean stoot een lachje uit. “Nee,” zegt hij hoofdschuddend, “ik zoen niet al mijn tegenspeelsters zo uitgebreid.”

“Gelukkig, dan hoef ik daar in ieder geval niet van wakker te liggen. Weet je, eigenlijk ben ik best wel moe. Ik denk dat ik maar eens naar het appartement ga, als je het niet erg vindt.” Ze zwaait haar benen over het muurtje en laat haar voeten op de stenen van het trottoir zakken.

“O, oké. Als dat is wat je wilt. Ik breng je wel even.”

In eerste instantie wil ze protesteren. De drang om alleen te zijn is groter dan ooit. Ze moet rustig overdenken wat er gebeurd is. Wat moet ze nu weer met die zoen? Ze wil helemaal geen vakantieliefde! Dat is niets voor haar. Maar waarom moet hij nou zo ontzettend leuk zijn? Kijk dan naar dat schattige kuiltje in zijn wang, die zwarte bos haar die nog steeds in een John Travolta-kapsel is gekamd en hem er zo sexy uit doet zien. Die gespierde borstkas waar ze een poosje geleden zo dicht tegen aan stond.

Even knijpt Emma haar ogen dicht en kijkt dan stug voor zich terwijl ze zwijgend verder lopen. Als ze uiteindelijk bij haar appartement aankomen en Emma de deur wil openen, voelt ze hoe zijn vingers zich om haar pols sluiten. Ze draait haar gezicht naar hem toe en ze realiseert zich dat er geen ontkomen meer aan is. Hij legt zijn hand op haar wang, speelt met een rebels krulletje.

“Je bent zo mooi en zo anders dan al die meiden die ik ken,” zegt hij schor. Emma knikt. Het schattige kuiltje smeekt haar praktisch om gezoend te worden. De aandrang is te sterk om te weerstaan en ze gaat iets op haar tenen staan om er goed bij te kunnen. Meer aanmoediging heeft Sean niet nodig en hij beantwoordt haar zoen vol overgave. Ze rommelt wat aan de deur van het appartement en loopt achterwaarts naar binnen, terwijl Sean de deur voorzichtig dichtduwt met zijn voet en haar T-shirt over haar hoofd trekt.

Waar ben je mee bezig? vraagt een stemmetje in haar hoofd. Je staat op het punt om seks te hebben met een complete vreemde! Dit moet echt ophouden, echt ophoud…

Ze laat haar handen onder zijn shirt glijden Zijn borstkas is glad en stevig. Ze trekt de dunne stof over zijn hoofd en haar lippen glijden via zijn hals naar beneden. Hij kreunt zachtjes. Ze lopen verder naar de slaapkamer en ze sjort aan zijn broek, maar heeft moeite met de knopen.

“Ahem.”

Ze verstijft. Dat was niet de stem van Sean. Honderdduizend gedachten vliegen door haar hoofd. Ze is in het verkeerde appartement, de sekspolitie heeft hen betrapt, haar vader heeft besloten haar te komen opzoeken.

Dan floept er een lamp aan en Emma knippert tegen het felle licht.

“Em!” roept Marieke, die half onder de lakens ligt.

“Mariek!” roept Emma op haar beurt. “En Roy?”

Mariekes ex-vriend (Emma twijfelt of dat nog steeds zijn status is) ligt half over Marieke heen en kijkt verschrikt haar kant op. Dan beseft ze dat ze half naakt is en slaat ze haar armen voor haar borst. Dit is echt te erg. Sean kijkt verbijsterd van haar naar Marieke en Roy en weer terug.

“Sorry,” zegt ze tegen hem. “Misschien kun je beter gaan.”

Sean knikt en ze loopt met hem mee naar de deur. “Wanneer zie ik je weer?” vraagt hij.

“Ik weet het niet.” Emma vist haar shirt van de grond en trekt het over haar hoofd. “We kunnen we hier beter mee ophouden voor het goed en wel is begonnen. Dat lijkt me beter.”

Sean kijkt haar niet-begrijpend aan, maar voor hij ook maar iets kan vragen heeft Emma de deur opengetrokken en duwt ze hem het appartement uit.

∗

“Zo, je hebt inmiddels een mooi kleurtje gekregen.” Simon springt over het muurtje en ploft naast haar in de lege terrasstoel. Hij neemt een slok van zijn biertje, een Heineken dit keer.

“Ja, goed hè. En het is niet eens rood.”

“In de schaduw word je ook wel bruin.”

Emma knikt en neemt een slok van haar frisdrank.

“Jammer dat je straks weer naar huis gaat?”

“Nee, vind ik eigenlijk wel lekker. En we hebben nog een paar dagen, hè.”

Ze staart naar de oranje zon die steeds verder achter de horizon zakt. De vakantie was heerlijk. Nadat Roy Marieke voor zich had gewonnen en zijn status van ex-vriendje was veranderd in huidig vriendje, had Marieke Emma tot op zekere hoogte met rust gelaten. Ze hoefde niet meer iedere avond tot in de vroege uurtjes te stappen en ze had het te druk met haar eigen liefdesleven om zich met dat van Emma bezig te houden.

“En is het je vriendin nog gelukt om je aan een vakantie-liefde te helpen? Ik dacht even dat er iets moois opbloeide tussen jou en die knakker van het animatieteam.”

Emma schudt haar hoofd. Haar blote voeten rusten op de muur van het balkon en ze wiebelt met haar tenen.

“Wat heb je daar nou aan? Als je weer naar huis gaat, zie je zo iemand nooit weer en als je echt verliefd bent, levert het alleen maar een hoop verdriet op.”

Simon staart voor zich uit en neemt een slok van zijn bier. “Tja, dat is een manier om ernaar te kijken. Ik denk altijd maar: je leeft maar één keer, dan kun je beter zorgen dat je er alles uit haalt wat erin zit.” Hij drinkt zijn flesje leeg. “Ik moet gaan, ik zie je nog wel.”

Emma blijft alleen achter op het balkon en vraagt zich af wat ze zal gaan doen. Marieke en Roy zijn in zijn appartement een paar verdiepingen lager. Ze heeft nog een uur de tijd voordat ze met z’n drieën ergens gaan eten. Ze besluit nog even naar het strand te gaan. Haar haar laat ze los over haar schouders hangen ook al weet ze dat het door de wind zal gaan knopen en klitten. Het kan haar niets schelen. De laatste paar dagen waren relaxed. Ze heeft veel gelezen, gezwommen. Ze heeft zelfs geleerd om wijn te drinken.

Haar bikini bleek uiteindelijk toch een goede aankoop. Alleen al vanwege het feit dat haar buik voor de verandering ook eens bruin is geworden. En dan is er nog Sean. Lieve, sexy Sean. Ze heeft hem niet meer gesproken sinds ze hem zonder pardon de deur uit zette. Wel gezien van een afstandje. Hij zwaaide, maar zij deed of ze het niet zag. Stel je voor dat hij naar haar toe zou komen. Wat moest ze zeggen?

Nee, het is beter zo. Ze is niet verliefd geworden. Natuurlijk niet, daarvoor kende ze hem niet goed genoeg, en ze is niet gekwetst. Ze is veilig.

Als ze bij het strand aankomt, is het praktisch verlaten. De ligbedden worden weggesleept en in keurige stapels opgeruimd. Ze klimt over het muurtje en loopt naar de zee. Haar slippers doet ze uit en ze loopt een stukje het water in. Het water is fris, verkwikkend. Nog niet zo lang geleden was ze hier met Sean. Ze kijkt over haar schouder naar ‘hun’ muurtje.

Op dat moment valt haar het getoeter van een auto op. Ze ziet een blauwe Mercedes bij de stoeprand staan. De achterdeur gaat open en Marieke stapt uit. Ze wenkt haar. Wat is dit nu weer? Emma loopt bij de zee vandaan, richting de taxi. Het mulle zand maakt het er niet makkelijker op.

“Volgens mij moet jij nog een verplichting nakomen,” zegt Marieke. “Stap in.”

Emma blijft staan, veegt het zand van haar voeten. Marieke zit alweer op de achterbank.

“Wat bedoel je precies? Wat is er loos?” vraagt Emma terwijl ze naast Marieke schuift.

Marieke zwijgt en zegt tegen de chauffeur dat hij kan gaan.

“Waar is Roy?”

“In het appartement. Weet je, ik kan er nog steeds niet over uit dat hij speciaal voor mij hierheen is gekomen. Is dat niet romantisch?”

Emma knikt en zegt op de juiste momenten ‘ja’ en ‘uhu’ als Marieke doorratelt over hoe geweldig Roy is.

De taxi stopt voor een hotel een halfuurtje buiten Alanya. De naam van het resort komt Emma vaag bekend voor. Als ze uitstappen en naar de incheckbalie lopen, blijft ze staan. Ineens weet ze weer waar ze het hotel van kent: de tweede uitvoering van Grease.

Sean loopt op haar af. “Je bent er,” zegt hij op een toon alsof hij het zelf niet kan geloven.

“Blijkbaar,” zegt Emma.

Sean richt zich tot Marieke. “Dank je,” zegt hij.

Hij pakt Emma’s hand en voor ze iets kan zeggen, sleept hij haar praktisch mee naar het podium. Ook dit hotel heeft een miniarena en het begint al aardig vol te stromen. Als Emma uiteindelijk samen met Sean op het podium staat, vergeet ze even wat er gebeurd is en geniet ze met volle teugen. Het einde nadert sneller dan haar lief is en voor ze het weet staat ze heel dicht bij Sean. In plaats van haar op de mond te zoenen, kust hij haar wang. Dit keer vergeet ze niet weg te lopen en over haar schouder te kijken. Hij pakt haar hand, trekt haar terug en ze heft haar gezicht naar hem op zodat hij haar kan zoenen.

“Ik denk dat ik snap waarom je me wegstuurde en ik vind het behoorlijk dom,” fluistert hij. “Ik vind je echt leuk. Waar ik nog geen kans voor kreeg om je te vertellen, is dat ik heb gesolliciteerd op een baan bij een hotel in Amsterdam. Daar woon jij toch vlakbij?”

Emma luistert ademloos naar zijn gefluister. Zegt hij nu echt wat ze denkt dat hij zegt?

“Ik heb een paar dagen geleden gehoord dat ik ben aangenomen.”

Voordat alles goed en wel tot haar doordringt, raken zijn lippen de hare en hoort ze in de verte het publiek klappen. Steeds harder.

“Dus je komt naar Nederland?” vraagt Emma zodra Sean haar los heeft gelaten. Sean knikt. Het kuiltje in zijn wang ziet er zoals altijd zeer verleidelijk uit. Ze slaat haar armen om zijn hals en kust hem nogmaals.

“Misschien moeten we onze actie van een paar dagen geleden nog eens overdoen. En dan zorgen we dat er in ieder geval geen ander stel in de slaapkamer ligt.”

Sean lacht, laat haar los en maakt een buiging naar het publiek. Marieke steekt dit keer twee duimen op en heeft een smile van oor tot oor op haar gezicht. Emma kijkt haar hoofdschuddend aan. Het is haar gelukt, hoor. Zij, preutse Emma, heeft een vakantieliefde. Ze werpt een blik opzij naar Sean. In haar achterhoofd weet ze zeker dat dit veel meer is dan een vakantieliefde. Veel en veel meer.