18

De grote vrijstaande spiegel was het eerste wat ik zag toen ik mijn kamer binnenkwam. Het kamermeisje had ’m vast expres zo opgesteld. Mijn weerspiegeling was Bizarro Angela. Pannensponshaar, zwarte ogen met rode randjes en een neus waarbij die van Rudolph zou verbleken. Ik wou dat ik mijn telefoon nog had – Louisa moest hier een foto van hebben. Als waarschuwing voor mijn aanstaande petekind om nooit op mij te willen lijken. Zo zag het er dus uit als je compleet in de vernieling lag.

Als mensen in de film treurden, werden hun ogen een beetje vochtig, droegen ze iets te wijde jeans en deden hun haar misschien in een paardenstaart, maar dan ook alleen als het echt bar en boos was. Nooit werd er eens iemand in een kerstelfenkostuum wakker naast een homo in een smerig bed in een sekshotel. Waar bleef die film? Het idee bleef bij me terwijl ik onder de douche stond en tegelijk het bad liet vollopen. Ik voelde me zo smerig dat douchen óf in bad gaan niet volstond, het moest allebei.

Ik vroeg me af wat Jenny zou doen met Jeff. Ik vroeg me af wat ik in vredesnaam nog zou kunnen doen met Alex. Ik vroeg me af wat James zou gaan doen met acht dozen Cheeto’s en drie puppies. Ik vroeg me af of dit iedereen overkwam die naar Vegas kwam. Midden in mijn derde shampooronde hoorde ik de hoteltelefoon in mijn kamer overgaan. Een van de dingen die het De Lujo zo’n toptent maakte was dat ze in elke denkbare hoek telefoons hadden neergezet, tot op het toilet. Om een of andere reden vond ik dat eindeloos indrukwekkend. Ik veegde zeepresten uit mijn ogen, kwam onder de straal vandaan en nam op. ‘Met Angela.’

‘Gaaf. Je leeft nog.’

Het was een redelijke reactie, gezien het aantal berichten dat ik vannacht bij hem had ingesproken.

‘Het spijt me.’ Ik kon wel proberen om het uit te leggen, maar ik kon net zo goed me aanhoudend blijven verontschuldigen tot hij me zou afkappen. ‘Het spijt me zo. Het spijt me meer dan je je ooit kunt voorstellen. Het spijt me echt ontzettend. Het sp…’

‘Sorry, wat zei je nou?’ onderbrak hij me. Ik was blij met het lachje dat ik in zijn stem hoorde. ‘En wat heb je vannacht in vredesnaam allemaal uitgespookt?’

Ik ging met mijn schuimhoofd op het toilet zitten. ‘Tequila, cafeïnepillen en een puppyopvang. Het is meer een verhaal om te vertellen als je mijn gebaren erbij kunt zien. Hoe laat vlieg je?’

‘O ja.’ Zijn stem kalmeerde mijn cafeïnekater beter dan de douche, het bad en de twee pakjes M&M’s uit de minibar die ik had verzwolgen. ‘We blijven nog een nachtje.’

‘O ja?’ Had Jenny niet gezegd dat Jeff aan het pakken was om naar huis te gaan?

‘Ik ben morgen weer thuis, laat op de avond. Dat dan weer wel.’

Ik blies verdwaalde zeepbellen uit mijn ogen en voelde mijn maag weer in de knoop raken. ‘We eh… moeten echt even praten over wat er gisteravond allemaal is gebeurd,’ zei ik, me opeens pijnlijk bewust van het feit dat ik naakt op een toilet zat.

‘Dat is zo,’ stemde Alex in. ‘Maar dat hoeft niet per se hier, dat kan ook thuis.’

‘Niet als jij niet thuis bent.’ Ik hoorde dat ik op het randje van jammeren zat. Het enige wat ik wilde was het vliegtuig halen, thuis naar bed gaan, onder het dekbed kruipen en er nooit meer onder vandaan komen, maar zonder Alex was daar helemaal niets aan. ‘Ik dacht dat we met dezelfde vlucht zouden terugvliegen.’

‘Ik heb m’n vlucht laten omzetten, niet in paniek raken.’ Hij was zeer kalm, zo’n beetje het tegenovergestelde van de laatste keer dat ik hem zag. Iemand was duidelijk niet druk geweest met prijsonderhandelingen over jurken met strippers en met veel trammelant midden in de nacht puppy’s lospeuteren. ‘Morgenavond ben ik thuis, dinsdag gaan we er eens goed voor zitten hoe we het een en ander gaan oplossen. Sms me even als je bent geland, oké?’

Sms’en, niet bellen.

Het stelde niets voor, maar het enige wat ik hoorde, was dat hij niet met me wilde praten. Misschien beeldde ik me dingen in. Dat deed ongepast naakt zijn nu eenmaal met me.

‘Ik zal sms’en.’ zei ik, pogend het knagende gevoel in mijn maag te negeren. ‘Ik hou van je. En nogmaals: het spijt me ontzettend van gisteravond en vannacht.’

‘Laat maar,’ zei Alex. ‘Tot morgen.’

Ik was er vrij zeker van dat hij daarmee wilde zeggen: Ik hou ook van jou en het spijt mij ook, laten we het er nooit meer over hebben. Maar dat kwam er dus niet uit. Desalniettemin besloot ik hem het voordeel van de telefoontwijfel-bij-moeilijke-gesprekken te geven, zei gedag en hing op. Ik zag mezelf bloot met inzakkend schuimhaar op de wc zitten in een spiegel en pruilde. Het was geen goed begin van de week als dit je best haalbare look was.

Nadat ik minimaal zeven lagen huid had weg gescrubd, me had afgedroogd en aangekleed en al mijn wereldse bezittingen had gepakt, ging ik naar de woonkamer om op Jenny en Sadie te wachten. Die bij lange na nog niet klaar waren. En ik me maar haasten.

‘Ik maak buiten nog even een ommetje,’ riep ik in de deuropening naar Jenny. Die knikte dat ze me had gehoord en ging verder met tegen haar bagage vloeken. Ik zag meteen dat ze de diamanten ring niet meer droeg. Mijn koffertje dat als handbagage mee ging liet ik in de lounge staan en mijn handtas pakte ik op om de schade op te nemen. In een fontein vallen zou nooit terechtkomen op de lijst van Goede Dingen die een Marc Jacobs konden overkomen. Maar als het je overkwam als schitterende leren tas die – in alle eerlijkheid – zijn beste tijd had gehad, dan was het echt een tragedie.

‘Het spijt me zo,’ fluisterde ik, en ik aaide hem lief. ‘Ik zeg de hele dag al sorry, geloof ik.’

De tas kreunde meelevend toen ik het hengsel over mijn gestreepte American Apparel-shirt gooide en tegen mijn in jeans gestoken heup liet rusten. Elke centimeter van mijn lichaam was bedekt. Niemand zou me ooit nog aanzien voor een stripper, een hoertje of een paaldanseres. Hopelijk.

Het casino gonsde van de mensen, van wie de meeste een bloody mary vasthielden. Als ode aan de zondag? Ik wou dat ik mijn telefoon nog had zodat ik het aantal kerken in Vegas kon googelen. Het was moeilijk in te schatten of het er meer of juist minder dan in de gemiddelde stad zouden zijn.

Binnen was het eeuwig schemerdonker. Geen klokken, geen daglicht, geen weer, alleen een constante aanvoer van cocktails en het tsjing-tsjing-tsjing van een gokmachine die uitbetaalde. Twilight was er niets bij. Die sprankelende vampiertjes waren niet goed bij hun hoofd. Ik begreep dat ze boete probeerden te doen voor een of andere vermeende zonde, maar wie haatte zichzelf nu genoeg om zich steeds weer opnieuw door de puberteit heen te worstelen? Voor altijd op de middelbare school zitten, dat was toch de hel? Jenny raakte altijd overstuur als ik kritiek had op haar favoriete saga, maar het klopte gewoon niet. Vaderlief werkte, de kinderen werden gedwongen dag na dag na dag wiskunde te doen, maar wat vrat moeders de hele dag uit? Ze hadden hiernaartoe moeten verhuizen en een hotel moeten openen. Dat was pas logisch geweest. Zij had mooi achter de roulettetafel kunnen staan.

Ik liep langs de speelautomaten, vond er een die niet bezet was en groef in mijn zak naar een paar muntjes om vervolgens naar alle schermen om me heen te kijken. Oooh, Snooki zou hier met Nieuwjaar zijn. Triest, Nieuwjaar was geen dag om te werken. Ik hoopte maar dat ze haar vrienden mee zou nemen.

Zoals ik al bewezen had, zat gokken me bepaald niet in het bloed, maar wat kon er misgaan met een gokmachine?

‘Schat, je doet het helemaal verkeerd.’

Ik herkende een New Jersey-accent uit duizenden en toen ik opkeek, wist ik meteen wie er gesproken had. Een klein oud dametje schudde zo hevig haar hoofd dat ik vreesde dat haar pruik eraf zou vallen. Allemachtig, wat was deze vrouw levendig oranje gespoten. Net Lady Gaga na een paar minuten in de magnetron.

‘Je moet opletten.’ Ze wees naar het scherm voor haar. ‘Je kunt niet zomaar lukraak knoppen indrukken.’

‘Dat is hoe dan ook goed advies.’ Ik probeerde te volgen wat zij deed, maar voor mijn ongetrainde ogen was het gewoon een koortsachtige streep van floepjes, stoppen en rollen. Het meest teleurgesteld was ik nog dat er niet daadwerkelijk een arm aan deze zogenaamde eenarmige bandiet zat. Je hoefde nergens aan te trekken, alleen maar te drukken op de kleurige knopjes, die in mijn ogen volstrekt willekeurig oplichtten.

‘Kom maar mee, dit zijn de machines waarop je zou moeten spelen.’ Ze haalde me weg van de enorme speelkasten die je alle pret van gokken beloofden in combinatie met je favoriete meidenfilm. Hoe kon je nu niet houden van een Sex and the City-gokgeval? Ik had echter het gevoel dat ik meer kon leren van mijn nieuwe vriendin dan van Mr. Big. En trouwens, ik had Aidan altijd leuker gevonden.

‘Je leert een hoop over het leven van een gokmachine,’ vervolgde ze, met haar ogen op de prijs gericht. ‘Je drukt de juiste knoppen in, je wacht op het goede moment. Soms verlies je een beetje, soms win je veel. Sommige mensen denken dat ze het kunnen winnen van het systeem.’ Ze wendde zich tot mij en maakte een minachtend geluid. ‘Dat kan niet, je wint nooit van het casino.’

‘Waarom speelt u dan?’ vroeg ik, toekijkend hoe ze de knoppen zonder enig beleid leek in te drukken. Hold. Shuffle. Spin. Heel verwarrend.

‘Omdat je soms veel wint.’ Ze keek weer naar de machine, het licht van het scherm reflecteerde in haar bifocale brillenglazen. ‘Iedereen wint af en toe, maar niet iedereen kan dan stoppen. En dan hou je niets meer over. Je hebt alles en voor je het weet heb je niets meer. Snap je? Begrijp je wat ik bedoel?’

‘Zorgwekkend genoeg wel.’ Een knikje voor mijn nieuwe vriendin, een muntje voor mijn machine.

‘Ik ben vier keer getrouwd geweest.’ Ze hield haar linkerhand omhoog om me een set ringen te laten zien die kon doorgaan voor een boksbeugel. ‘En vier keer koos ik een sukkel die niet wist wanneer het genoeg was. Die niet wist wanneer hij weg moest lopen, behalve als het ging om weglopen bij mij. Mannen verpesten hun leven en geven dan hun vrouwen de schuld. Ze zijn trouwer aan hun blackjack-croupier dan aan hun gezin en de croupier krijgt ook al hun geld.’

Meer muntjes in de machine. Nog maar wat knoppen indrukken.

‘Meiden zoals jij, jullie zijn geen haar beter.’ Ze pauzeerde even om met een lange vingernagel in mijn richting te prikken om zich ervan te verzekeren dat ik wist dat ze mij bedoelde. ‘Ik zie jullie hier rondvlinderen van de ene machine naar de andere. O, deze betaalt niet uit, op naar de volgende. En de volgende. Maar ze betalen geen van alle uit, dus wil je terug naar de eerste, maar dan is het te laat en heeft iemand anders de jackpot al gewonnen. Geduld is een schone zaak, schat.’

‘Daar zit wel wat in.’ Ik had geen idee dat gokken zo’n accurate metafoor voor het leven was. Of toch minimaal voor sletterige meiden.

‘Het zit zo.’ Ze wijdde zich weer aan haar machine, drukte nog één keer op een knop en wachtte tot er een wit bonnetje naar buiten kwam. ‘Je zoekt een machine die je bevalt, je blijft op die kast spelen en je kapt ermee als je op winst staat. Shuffle. Stick.’

‘Dus je gaat bij je vriend weg voor hij bij jou weg kan gaan?’

Drie ananassen verschenen op mijn scherm en mijn mentor knikte trots. ‘Zo zie je maar.’

Ik was bovenmatig opgewonden. Het grimmige vooruitzicht op een leven waarin ik voor kwartjes zou dansen op de straathoeken van New York verscheen voor mijn ogen. Ik had absoluut geen wilskracht.

‘Dus u zegt dat ik mijn vriend moet dumpen?’ Ik keek van mijn gokgoeroe naar de flitsende gokkast. ‘Heb ik iets gewonnen?’

‘Wie heeft het hier over vriendjes?’ Ze klauterde van haar krukje en plukte even aan wat voor haar haar moest doorgaan. ‘Vriendjes in het algemeen leveren niet veel goeds op. Je moet iets voor jezelf vinden. Iets wat je gelukkig maakt. Zorgen dat je daar je zaak van maakt. En als er dan nog een leuke vent bij komt, prima. Zo niet, dan ben je toch gelukkig. En ja, je hebt wat gewonnen. Vijf dollar. Sla het niet in één keer stuk.’

‘Denkt u dat u ooit nog zult trouwen?’ vroeg ik, ondertussen proberend hetzelfde patroon te volgen dat zij me had voorgedaan.

Mijn adviseur rammelde met de ketting van de Chanel handtas aan haar arm en pakte haar grote beker met muntjes op. ‘Ik kijk wel uit, schat. Ik heb al een hele tijd geleden mijn hart verloren. Pamela De Lujo is de naam.’ Ze drukte me zo krachtig de hand dat ík bijna mijn pruik verloor. ‘Ik ben getrouwd met deze plek en het is een grotere klootzak dan mijn vorige vier echtgenoten bij elkaar, maar ik kan je niet zeggen hoe gek ik erop ben. Ik hoop dat je het naar je zin hebt hier. Goed onthouden wat ik net zei, hoor!’

En met die woorden kuierde ze weg, terwijl ik haar met open mond nastaarde. Een persoonlijke masterclass gokken met de eigenaresse van het casino, mooier kon haast niet.

‘Ik wed dat ze een vampier is,’ fluisterde ik tegen de gokkast, met een druk op de play-knop. Die rinkelde instemmend. En rinkelde door. En bleef maar rinkelen.

‘O, shit!’ Ik deed maar alsof ik niet door had dat er tientallen mensen naar me stonden te kijken. ‘Ik geloof dat ik ’m kapot heb gemaakt.’

‘Integendeel, schat,’ antwoordde een passerende serveerster. ‘Ik haal even een glaasje champagne voor je.’

Waanzin, alsof ik al niet genoeg had gezopen.

Een uur nadat we hadden moeten vertrekken, liet ik me door Jenny in een limousine proppen, daas en gaar. Sadie rommelde achter me aan en strekte haar ellenlange lijf helemaal uit over de bank tegenover me. Mooie mensen hoefden geen veiligheidsriem om. En ze hadden meer bagage voor een weekendje weg nodig dan al mijn bezittingen bij elkaar. Waarom Sadie drie gigantische koffers had terwijl ze nooit iets droeg wat groter dan een beenwarmer was, bleef een raadsel. Ik zat intussen zoet met mijn handtas op schoot en mijn kleine blauwe koffertje aan mijn voeten. Ik wist niet wat ik moest zeggen, ik kon nog steeds niet geloven wat er net was gebeurd.

‘Ongelofelijk dat we alweer weg moeten.’ Bedroefd staarde Sadie uit het raam toen we het witte marmeren majestueuze casino van Pamela achter ons lieten. ‘Ik zou best in het De Lujo willen wonen, het is alsof het voor me is gemaakt.’

Ik glimlachte bij het idee dat dit super-de-luxe paleis met haar stranden, bars en bikinibabes eigendom was van een klein oud vrouwtje met oranje haar uit New Jersey die graag op gokmachines speelde. Ik kon me niet voorstellen dat Sadie dit als lifestyle begeerde.

‘Moet je deze week werken?’ vroeg Jenny aan Sadie, terwijl ze Kiehls lippenbalsem in haar lippen begon te masseren. Het vochtinbrengingsritueel voor de vlucht was begonnen. ‘Of ben je thuis?’

‘Thuis, en ik zal voortaan wat vaker thuis zijn, denk ik,’ antwoordde Sadie met een stralende blik naar mij. ‘Angela heeft me echt geweldig advies gegeven.’

‘Is dat zo?’ Jenny keek naar mij. ‘En wat heeft Angela dan zoal tegen je gezegd?’

Het was onmogelijk om aan te geven wat me een ongemakkelijker gevoel gaf, de kracht van de grijns van een levende Barbie of Jenny’s meest dreigende blik.

‘Neem alsjeblieft in acht dat wat ik de afgelopen vier dagen ook heb gezegd niet tegen me kan worden gebruikt in geval van een rechtszaak.’ Ik trok mijn tas wat dichter tegen me aan om een buffer op te werpen tussen mijn beste vriendin en mezelf. ‘Ik bevind me niet in een positie om advies te geven aan wie dan ook over wat dan ook.’

‘Nee, ik bedoel wat je zei over iets doen dat me gelukkig maakt,’ legde Sadie uit. ‘Daar heb ik over nagedacht. Wat zou ik willen doen als alles mogelijk was? Dus ik heb vanmorgen een paar mensen gemaild en ik mag met een paar van hen meelopen, om eens te kijken of het wat voor me is.’

‘Wat dan precies?’ wilde Jenny weten. Ze keek nog steeds naar mij, maar haar blik was er nu eerder een van lichte bewondering.

‘Ik heb het met een meisje dat ik bij Sephora leerde kennen gehad over een eigen make-uplijn en ik ga een paar dagen meelopen op de redactie van Belle, om te zien of ik iets zou kunnen doen voor een modeblad.’ Ze kwam overeind en porde me in mijn arm. ‘Ken je Spencer Media? Misschien kan ik ze wel overhalen om je werk te geven.’

Nou en of ik Spencer Media kende.

‘Ik denk niet dat Belle mij ziet zitten.’ Ik had even geen zin om op de details in te gaan. ‘Maar jij moet het beslist proberen, puur om te kijken of het iets voor je is.’

‘Aan de andere kant: Belle?’ Jenny leek niet overtuigd. ‘Ik weet dat ze ontzettend modieus zijn, maar op een of andere manier lijkt het me niets voor jou. Ik lees het blad elke maand en qua mode is helemaal het einde, maar wanneer heb je voor het laatst echt iets gelezen in Belle?’

Ik dacht even na. ‘Afgezien van wat ik zelf voor hen schreef?’

‘Ja, dat spreekt natuurlijk voor zich,’ redde ze zich haastig. ‘Maar het is gewoon niet meer van deze tijd. Belle snapt niets meer van wat er gebeurt in mijn leven en ik behoor nota bene tot de doelgroep.’

‘Hun idee van mode is inderdaad nogal over de top,’ stemde Sadie in. ‘En je hebt gelijk dat ik niet echt heel veel editorial shoots doe. Ik haat bovendien het gewicht van de maandelijkse glossy’s – die zijn veel te zwaar. Maar de weekbladen vind ik allemaal zo ranzig. Ik wil niet ergens werken waar ik het gevoel heb dat ik steeds moet douchen.’

‘Het is inderdaad lastig om onder de douche je mail te checken,’ zei Jenny meelevend. ‘Maar je hebt gelijk: de maandbladen wegen een ton en de weekbladen hebben niets goeds te bieden.’

‘Wat blijft er dan over, websites?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Ik hou nou net zo van door een tijdschrift bladeren. Je zit ermee op de bank, het is een ritueel. Dat vind ik minstens zo belangrijk als de inhoud.’

‘Ik begin ooit mijn eigen blad,’ verklaarde Jenny. ‘Dat maakt allemaal deel uit van het Nieuwe Oprah Plan. Mijn tijdschrift bestaat nog niet, het zal het gat in de markt zijn.’

‘Als het maar minder weegt dan tien kilo,’ bromde Sadie. ‘Hoewel zo’n blad lezen wel meteen uitstekende training voor je biceps is.’

‘Toch zou ik even meedraaien bij Belle,’ zei ik tegen haar. Het zal een goede ervaring voor je zijn, ook al is het een stom blad.’

‘Ja, om eerlijk te zijn, kijk ik er best naar uit.’ Ze keek verbaasd. ‘Modellenwerk vind ik leuk, maar ik weet dat het niet voor altijd is. Ik was vergeten hoe leuk het is om iets nieuws te doen. Het voelt als de eerste dag van school.’

‘Je had het naar je zin op school, hè?’ merkte Jenny op.

Sadie knikte. ‘Ja, leuke tijd gehad.’

‘Cheerleader?’

‘Uh-uh.’

‘Dat verklaart alles.’

Het verkeer stond kop aan kont op de Strip, waardoor we veel te lang voor het Wynn stonden. Ik staarde uit het raam, voelde mijn ogen prikken en mijn neus tintelen. Hij was daar ergens. Ik liet mijn haren naar voren vallen tot ze mijn gezicht verborgen en ademde de geur van shampoo in tot ik mezelf weer onder controle had.

‘Heb je hem nog te pakken gekregen?’ vroeg Jenny. Ze veegde mijn haren uit mijn gezicht, waarmee ze al mijn camouflagewerk teniet deed.

Ik knikte. ‘Hij blijft nog een nacht.’ Kijk eens aan, ik kreeg het toch over mijn lippen. ‘Heb jij Jeff nog gesproken?’

Ze strekte haar lange benen uit over de achterbank van de limo en keek op naar het schuifdak. ‘Ja.’

‘Alles oké?’

‘Nee.’

Ze miste niet alleen haar trouwring, maar ik realiseerde me opeens dat ze ook geen make-up droeg. Jenny verliet het pand niet zonder mascara. Ze had zelfs de ambulancebroeders laten wachten tot ze eyeliner had opgedaan, voor ze haar met een vermeende acute blindedarmontsteking naar het ziekenhuis mochten afvoeren. We bereidden ons duidelijk voor op een huilbui.

‘Trek je het nog?’

‘Ja.’

Ze klonk niet erg overtuigd, maar het was een begin. Sadie keek me aan met haar gigantische Sneeuwwitjesogen, zichtbaar snakkend naar details, maar ik schudde nauwelijks zichtbaar mijn hoofd. Ze zou er wel mee komen als ze zover was. Jenny kennende kon dat nooit lang duren.

‘Hij gaat uitzoeken wat we moeten doen om het huwelijk nietig te laten verklaren.’

Zei ik het niet?

‘Hij denkt dat het sowieso niet rechtsgeldig is, omdat we geen vergunning hebben aangevraagd. En hij wil praten wanneer we terug zijn.’ Ze lachte kort. ‘Hij weet niet zeker of het wel eerlijk is tegenover zijn verloofde om alles op het laatste moment af te zeggen.’

‘Is het dan wel eerlijk om haar te laten trouwen met een klootzak?’ vroeg ik. ‘Of hem te laten trouwen met iemand van wie hij niet echt houdt?’

‘Hij houdt wel van haar,’ antwoordde Jenny effen. ‘Hij houdt van ons allebei. Hij is erg in de war. Alles is in Vegas uit de hand gelopen, hij heeft tijd nodig om het even allemaal op een rij te zetten.’

Dat kwam blijkbaar vaker voor bij mannelijke gasten van het Wynn. Duidelijk het tophotel voor zelfreflectie. Ik haalde mijn schouders op. Jenny schudde haar hoofd. Woorden leken overbodig.

‘Flauwekul.’ Sadie dacht er anders over. ‘Vegas krijgt altijd de schuld van stomme dingen die stomme mensen doen,’ verklaarde ze met opnieuw verbijsterend bewijs van inzicht. ‘Niemand die een pistool tegen je hoofd houdt en zegt: “Hé, lulhannes, je bent nu in mijn stad, dus moet je vijfentwintig tequilashots achterover slaan en een ezel neuken, anders schiet ik je neer.”’

Goed punt. Fraai verwoord, ook.

‘Ik ben gek op Vegas,’ zei ze, en ze pakte Jenny’s lipbalsem uit haar tas om die op haar eigen pruil te smeren. ‘Het is een kans om even de realiteit te ontvluchten, maar geen excuus om je als een eikel te gedragen.’

De limousine kwam weer in beweging en ik zei in stilte gedag. Dag Venetian. Dag Bellagio. Dag enorme nepvulkaan. Ondanks alles voelde ik me een beetje triest. Sadie had gelijk: de stad dwong mensen niet tot achterlijk gedrag, dat deden ze helemaal zelf. Vegas zorgde alleen voor een kleurrijk decor tijdens het begaan van wandaden en dat leek excentriek gedrag aan te moedigen. Misschien kwam het door de hoge concentratie tijgers op deze locatie. Waarvan ik er niet één had gezien. Treurig.

Gelukkig ging ik niet met lege handen weg. Ik had genoeg materiaal voor honderd blog-posts, ongeveer zeventien theezakjes die ik uit de suite had gejat en – het belangrijkste van alles – ik had een idee. Pamela, Sadie en Jenny hadden iets in me wakker gemaakt wat naar meer smaakte. En hoewel ik wanhopig graag wilde vragen of we bij het Mirage konden stoppen zodat ik even Siegfried en Roy kon spelen (wel de Roy van voordat hij een lekker hapje voor tijger Montecore werd, uiteraard), ik kon toch niet wachten om naar huis te gaan en met mijn idee aan de slag te gaan. In elk geval iets om naar uit te kijken.

Net als naar de vijftigduizend dollar die ik net op de gokmachine had gewonnen. Ook niet verkeerd.