13

 

 

De rit terug naar het hotel was kort, maar toch nog frustrerend lang en ik durf niet te zeggen wie er meer van de leg was toen we voorreden bij het De Lujo: Alex, de taxichauffeur of ik. Alex had geen oog voor de schitterende lobby, maar sleurde me rechtstreeks de lift in en liet mij op het knopje drukken. Pas toen we de suite binnen stommelden, herinnerde ik me iets dat ik me moest herinneren.

‘Jenny!’ Ik greep een verdwaalde stiletto die naast mijn hoofd op de grond lag.

‘Als je op dit moment aan Jenny denkt, doe ik iets helemaal fout.’ Alex kwam overeind en liet een hand op mijn buik rusten.

‘Nee, ze is weg! Ben!’ Ik zwaaide de schoen heen en weer alsof dat hem opeens alles duidelijk moest maken.

‘Ben?’

‘Ben!’ Ik knikte koortsachtig. ‘Ze is hier! Ik moet haar halen.’

‘Je weet dat ik Jenny een leuke meid vind, maar ik had eigenlijk gehoopt het gewoon even bij jou alleen te houden. Kom hier, jij.’

Hoewel er vanbinnen vanalles smolt als hij dit soort dingen tegen me zei, was ik vervuld van dronken vastberadenheid.

‘Twee minuten.’ Ik wrong zijn vinger los van mijn mooie jurk en probeerde in een rechte lijn naar haar slaapkamer te zwalken. Afgezien van hier en daar een omgeklapte enkel lukte me dat in minder dan een minuut. ‘Jenny?’ fluisterde ik luid en klopte luchtig aan haar deur. ‘Jenny, ben je binnen?’

Naar mijn mening deed ik iets goeds. Ik voorkwam dat een vriendin een grote dronken vergissing maakte waar ze morgenochtend spijt van zou hebben. Het feit dat ik waarschijnlijk een nacht met Alex inruilde voor een avond haar krullen vasthouden en luisteren naar stil gesnik, was een offer voor mijn martelaarschap als beste vriendin. Het was niet anders.

‘Jenny,’ riep ik nu wat luider. ‘Ik weet dat je er bent.’

Ik was haar vriendin. En als haar vriendin was het uitgesloten dat ik haar relatie met Sigge zou laten stuklopen op een onenightstand met een ouwe onenightstand. Oké, Ben was hot, maar dat was Sigge ook en die hield van haar. En zij van hem. Jenny was impulsief en driftig, maar morgen zou ze zichzelf haten om dit slippertje. Ze had al eens eerder ‘per ongeluk’ iemand bedrogen van wie ze hield en zich dat nooit vergeven. Ik was niet van plan haar nog eens zo’n vergissing te laten begaan.

‘Jenny!’ brulde ik, met mijn vuist op de deur bonzend. ‘Doe open en wel nu meteen!’

Na al het gezeik dat ze met Jeff had gehad, was Sigge een feestje. Hij was lief, hij was attent en hij wist hoe hij koekjes moest bakken – wat wilde ze nog meer? Ze zou dat allemaal nooit op het spel zetten voor een vluggertje met Ben als we niet in Vegas waren.

Ik hoorde de deur zachtjes openklikken, alsof iemand de ander niet wakker wilde maken. Ongeduldig wachtte ik, met mijn preek paraat. Ben was een onruststoker, zoals ook Jeff niets dan ellende had opgeleverd.

Het was echter niet Jenny die de deur opendeed. Ik keek op naar de lange, volledig naakte blonde man die me aanstaarde. Zoals ik al zei: onruststoker, ellende.

‘Jeff?’

‘Angela.’

We keken elkaar even aan, Jeff bedekte haastig zijn mannelijkheid met zijn handen, ik keek blozend weg. Om een of andere reden had hij zijn sokken en zijn das nog aan. Het was geen sexy look.

‘Ik eh… Jenny?’

‘Ze slaapt.’ Hij kleurde inmiddels ook tomaatrood, hopelijk zou er zo wat bloed naar zijn hersens vloeien. ‘Ik sliep ook.’

Tuurlijk. Hier was verder niets anders aan de hand dan een volstrekt onschuldig spiernaakt logeerpartijtje.

‘Kijk eens aan.’ Ik probeerde weg te lopen, maar stond om onverklaarbare redenen aan de grond genageld. ‘Dan zal ik je maar laten… slapen.’

‘Ja. Slapen.’ Hij schuifelde terug de slaapkamer in. ‘Nou, eh, bedankt dan maar.’

Door de open deur kon ik haar bloot in bed zien liggen. Ze lag totaal bewusteloos op haar buik te snurken. Hier was echt helemaal niets aan de hand, zoveel was duidelijk.

‘Graag gedaan, geen probleem, sorry.’ Ik wuifde hem weg, overbeleefdheid maakte zich van me meester. Hoe ik ook van Amerika hield, ik zou altijd een keurig Brits meisje blijven. ‘Welterusten.’

 

Uiteindelijk besloten de goden der vernedering dat ik mijn portie wel had gehad en ontkoppelden ze mijn voeten, zodat ik kon terugsprinten naar de woonkamer. Alex had zijn jasje en das (goddank) al uit en was bezig met het derde knoopje van zijn shirt.

‘Wat een geweldige suite.’ Hij gebaarde naar het uitzicht.

Ik kon er zelfs niet naar kijken, alle flikkerende lichten maakten me misselijk. Althans, ik gaf de lichten graag de schuld van mijn opkomend maagzuur. ‘Het is Ben helemaal niet.’ Fluisteren was totaal overbodig, maar leek me gepast. Ik ijsbeerde heen en weer en vroeg me af wat ik moest doen.

‘Angela, ik weet niet eens wie Ben is.’ Alex greep mijn hand om me tot stilstand te brengen. ‘Waar is Jenny?’

‘In bed!’

‘Met Ben?’

Ik sloeg mijn ogen ten hemel voor kracht. ‘Met Jeff.’

‘O, shit.’

Verslagen zakte hij achterover in de kussens. ‘Kom hier, jij.’

Dit keer klonk zijn verzoek heel anders. Ik nestelde me op de bank en kroop tegen hem aan om mijn hoofd op zijn schouder te laten rusten terwijl hij tevergeefs zijn vingers door mijn haar probeerde te halen. Elnett was echt een volhoudertje als het op versteviging aankwam.

‘Je kunt hier op dit moment niets aan doen, dus probeer het van je af te zetten,’ zei hij.

‘Ik zou naar binnen kunnen gaan, haar met een schoen meppen en kunnen vragen waar ze mee bezig is?’

‘Dat zou je inderdaad kunnen doen,’ beaamde Alex. ‘Maar ik denk dat we er wel van kunnen uitgaan dat ze op dit moment niet al te helder denkt, dus misschien maar beter van niet.’

Ik lag even tegen hem aan en probeerde rust te brengen in de draaikolk in mijn hoofd. Jenny, Jeff, Sigge, visum. Jakkes. Moe, dronken en emotioneel gingen nooit goed samen met stress, overstuur en uitgeput. Ik had totaal moeten instorten, maar in plaats daarvan voelde ik me rusteloos en ongemakkelijk. Te uitgeteld om te praten, maar te wakker om te kunnen slapen. Ik kronkelde en draaide tot ik met mijn hoofd in zijn schoot lag en strekte mijn benen over de leuning van de bank.

‘Slapen?’

Ik schudde mijn hoofd en staarde uit het raam tot alles wazig werd. Ik wachtte tot ik zou opkikkeren, maar in plaats daarvan begon de kamer om me heen te draaien. Dat hielp ook niet.

‘Praten?’

Ik slaakte een zucht, schudde mijn hoofd opnieuw en vlocht mijn zachte, bleke vingers door die van Alex, die eeltig waren van het gitaarspelen. Zo hield ik zijn hand stevig vast tot alles tot rust kwam. En dat duurde veel te lang.

We bleven zo een tijdje liggen in stilte. Hij streelde mijn haar en leek zo één voor één mijn zorgen weg te aaien. Langzaam begon ik me te ontspannen. Of Alex had magische handen of ik had gewoon niet meer de energie om als een snaar gespannen te staan. Misschien was het allebei wel waar. Hoe dan ook: ik voelde me gelukkiger.

‘Bed?’ vroeg Alex zachtjes.

Ik kon hem maar net horen over de ruis van de airconditioning heen. ‘Ik ben niet moe,’ antwoordde ik al even zachtjes.

‘Mooi zo.’ Hij boog zich voorover en gaf me een heel zachte, lieve kus. Onmiddellijk lieten mijn gedachten alles los en was er alleen nog maar het tintelen van mijn lippen. De drang was hetzelfde als de laatste keer, maar werd getemperd door de dageraad die aan de horizon te zien was. Lui kuste ik hem terug en ging zo liggen dat hij zijn lange benen op die van mij kon leggen.

‘Onvoorstelbaar dat het nog maar twee dagen geleden is dat we elkaar gezien hebben,’ merkte hij met halfgesloten ogen op. ‘Het voelt als veel langer.’

‘Nog niet zo lang geleden kon je ruim een maand zonder me,’ herinnerde ik hem. ‘Was dat zo anders, dan?’

‘Wie zegt dat ik zonder je kon?’ Langzaam bewogen zijn vingers zich over mijn ruggengraat. ‘Ik heb het volgehouden. Verder dan dat kom ik niet als jij niet de buurt bent.’

‘Leugenaar.’

Alex krabbelde overeind en stak zijn hand uit om me overeind te trekken. Zijn overhemd was verkreukeld, zijn haar zat plat aan de achterkant en hij zag eruit om op te vreten. ‘Ik lieg nooit,’ zei hij. ‘En al helemaal niet tegen jou.’

De eerlijkheid en intimiteit van het moment was me allemaal even te veel. Bij gebrek aan een betere respons kwam ik ook overeind en leunde tegen hem aan voor nog een lange kus, voor ik mijn hoofd onder zijn kin stopte en naar zijn hartslag luisterde. Ik was echt een waardeloze volwassene.

Alex kuste mijn kruintje en legde zijn grote handen op mijn heupen. ‘Bed,’ zei hij met een knik naar de gang waaraan mijn slaapkamer zich bevond.

Ditmaal klonk het niet als een vraag.

 

De eerste vraag die acht uur later door me heen schoot, was wat er die ochtend bij het ontbijtbuffet op het menu zou staan. De tweede was: waarom voel ik me zo beroerd? En de derde verdween onder een lawine van drieduizend andere dingen die erop stonden me stapelgek te maken.

Voor een beetje troost rolde ik me om naar Alex, maar die was er niet meer. Dat verdomde traagschuimmatras ook, ik had helemaal niet gemerkt dat hij was opgestaan.

Ik maakte van zijn afwezigheid gebruik door mezelf wat toonbaarder te maken met tissues uit de doos op het nachtkastje, die toch niet helemaal opgewassen waren tegen aangekoekte en uitgelopen mascararesten.

Toen ik weer zicht had, viel mijn blik op een briefje dat op mijn nachtkastje lag.

 

Ben terug naar mijn hotel, bel me later – A

 

Hij was zo attent geweest om zijn nummer erbij te zetten, omdat ik hem had verteld over de verdronken BlackBerry, maar was het niet attenter geweest als hij, nou ja, even was gebleven tot ik wakker was? Even overwoog ik me hieraan te ergeren, maar besloot toen dat het me te veel energie zou kosten. Een blik op de klok leerde me dat het na twaalven was. Hij zou wel plannen hebben voor vandaag. Met Jeff.

Jeff.

Jenny.

Jenny en Jeff.

O, verdomme.

Hoewel ik het helemaal niet wilde, dwong ik mezelf uit bed te komen en naar de woonkamer te gaan. Jenny’s schoenen slingerden niet meer door de hal, in plaats daarvan lagen nu Sadies schoenen in de weg. Een karretje van de roomservice stond stilletjes in een hoekje en deed net alsof het er niet was. Ik wilde bijna weer terug naar bed gaan tot mijn oog viel op een deken op de bank die daar niet hoorde.

‘Hoi.’

Jenny’s hoofd stak onder de deken vandaan, haar opstandige krullen verraadden haar aanwezigheid.

‘Ook goedemorgen.’

Ik bleef staan waar ik stond, vouwde mijn armen over elkaar en probeerde te bedenken welke uitdrukking ik eens zou aannemen. Hoorde ik nu kwaad te zijn? Meelevend? Wilde ik alle details? Nou, dat laatste echt absoluut niet.

‘Nou, we moeten om twee uur bij de helihaven zijn.’ Ze schuifelde onder de deken vandaan en rekte zich uit als een stervende kat. ‘Ik kan niets bedenken wat ik op dit moment minder graag zou doen dan in een helikopter zitten, maar…’

‘We gaan in een helikopter?’ Ik was meteen klaarwakker. En snel afgeleid. ‘Echt waar?’

‘Dat had ik gisteravond nog tegen je willen zeggen,’ knikte ze, veel te hard in haar ogen wrijvend voor iemand van boven de dertig. ‘Kerstcadeautje van Erin.’

Wat lief van Erin. Ik zou haar alsnog die sjaal maar geven. En een dikke knuffel.

‘Jenny?’

‘Angela?’

‘Wat is er gisteravond gebeurd?’

Ze stond op, sloeg een arm om de tegenoverliggende schouder, liet haar beste yogastretch zien, deed toen de andere kant en keek me toen schouderophalend aan. ‘Niks.’

Zozo.

‘Niks?’

‘Behalve dan dat jij contact leek te hebben gelegd met je inner-Gaga.’

‘Wat is er met jou gebeurd?’

‘Er is niets met mij gebeurd.’ Ze schoot zowaar in de lach. ‘Ik ben hier niet degene die heeft besloten om eerst te gaan paaldansen om vervolgens haar vriend te pakken achter een gordijntje.’

‘Zo ver ging het allemaal niet,’ zei ik, en ik probeerde wanhopig de herinnering aan het paaldansen te onderdrukken. Dat moest echt de kluis in. Maar zo ging ze het dus spelen, alsof er niets was gebeurd?

‘Relax.’ Jenny gaf me in het voorbijgaan een korte knuffel voor ze naar haar kamer verdween. ‘We zijn in Vegas, het telt niet. Hier gebeuren altijd krankzinnige dingen.’

Ik stond met mijn mond vol tanden.

Blijkbaar, dacht ik. Zoals ik hangend aan een paal, en een encounter met een filmster en zijn scharrel in het toilet. Waar selectief geheugenverlies al niet goed voor was.

 

Tijdens de rit naar de helihaven voelde ik me nogal opgelaten. Sadie, die altijd alleen aandacht had voor Sadie, praatte non-stop over zichzelf en haar fantastische avond waarop ze had gedanst met James Jacobs (ze wist nog niet zo zeker of hij wel homo was, want hij had toch wel op een bepaalde manier naar haar gekeken – ik kon het niet opbrengen haar uit de droom te helpen). Ze beweerde zich geweldig te voelen en ik kon me niet anders voorstellen dan dat daar farmaceutische interventie aan te pas was gekomen. Het was fysiek onmogelijk om zoveel alcohol te drinken en dan de volgende dag alweer zo kwiek te zijn. Jenny moedigde haar gebabbel aan met af en toe een geanimeerd geluid, maar keek het grootste deel van de tijd uit het raam, flesje Vitamine Water in haar rechterhand, mobieltje in de linker.

Ik staarde priemend naar Jenny door de erg grote, erg donkere glazen van mijn zonnebril, klaar om elk moment op te springen en ‘J’accuse!’ te roepen, maar ik hield me in. Wel was ik kwaad op haar dat ze Sigge had bedrogen. Ik was kwaad op haar omdat ze met een man had geslapen die met een ander verloofd was. En ik was vooral kwaad op haar omdat ze tegen mij had gelogen. Ik voelde me gekwetst. Mijn redelijke innerlijke stem – die gek genoeg sprekend op die van Louisa leek – herinnerde me eraan dat dit echter nu eens een keer niet over mij ging. Misschien had Jenny oprecht verdriet en spijt, en was ze er nog niet aan toe om dat allemaal hardop uit te spreken.

Mijn meer oordelende innerlijke stem – die sprekend op die van mijn moeder leek – wees me erop dat ze recht in mijn gezicht gelogen had en dat ik het volste recht had om kwaad te zijn. Ik wist niet wat ik moet doen. Het hielp niet dat de iets te zelfingenomen verontwaardiging zoveel luider klonk door de begeleidende soundtrack van Sadies geklets en een opkomende koppijn.

Mokkend keek ik naar Jenny. Had ik maar wat Vitamine water.

 

Na de langste autorit in de geschiedenis van de mensheid rolden we de wagen uit, de schelle zon in hoewel het verontrustend koud aanvoelde. We werden naar een klein kantoortje geleid, waar we overalls overhandigd kregen waarin iedereen er afschuwelijk uit zou zien, behalve Sadie en Jenny. Daarna werden we gewogen. Alsof ik al niet genoeg zelfhaat had.

‘Oké, dames.’ Een jongeman in shorts, t-shirt en gympen verscheen overdreven kauwend voor ons. ‘We gaat het zo doen. Mijn naam is Cody, we vliegen naar de Canyon, cirkelen daar een beetje rond zodat jullie foto’s kunnen maken en zetten de bak dan even aan de grond zodat jullie een beetje kunnen wandelen. Daarna gaan we weer terug, het zal allemaal zo’n twee uur duren. Nog vragen?’

Ik had er maar één en stak mijn hand op. ‘Ben jij de piloot?’

‘Jep,’ bevestigde Cody met een kort knikje.

Opeens keek ik niet meer zo uit naar de helikoptervlucht. Piloten waren net artsen. Ze hoorden altijd ouder dan jij te zijn en een pak te dragen. Of toch minimaal fatsoenlijke schoenen. En ze heetten nooit Cody, maar hadden respectabele namen zoals Peter, Brian of Colin. Ik wilde er wat om verwedden dat een Colin nooit met een vliegend voertuig was neergestort. Niemand met gezond verstand stapte in een heli met iemand die maniakaal kauwgom kauwde.

‘Ik kan u verzekeren dat ik mijn brevet heb, mevrouw.’ Hij knipoogde olijk, wat me alleen maar meer verontrustte. ‘Ik vlieg al acht maanden en er is nog niemand in gebleven.’

Acht maanden?

‘Hé, zolang hij er nog nooit een heeft laten neerstorten, is er niets aan de hand, toch?’ Jenny liet een hand op mijn schouder rusten. ‘Eitje.’

‘Ik zei niet dat ik nog nooit neergestort was, ik zei dat er nog nooit iemand het leven heeft gelaten,’ zei Cody met een smakelijke lach. ‘Nou, laten we jullie dan maar even maar in gespen.’

Jezus christus, zo zou ik dus aan mijn einde komen.

‘Eh, Angela?’ Hij wees op mij. Ik stak gedwee mijn hand op, wat Sadie erg grappig vond. ‘Jij bent het zwaarst, dus jij gaat achterin.’

En bedankt.

‘Jenny? Jij gaat naast Angela en dan kan Sadie voorin naast mij zitten.’

Ik koos ervoor zijn zwijmelende uitdrukking te negeren en hoopte dat hij de heli ook met een erectie nog in de lucht zou kunnen houden. Sadie lachte hem stralend toe en deed iets irritants met haar schouders. Het was niet ophalen en ook niet schudden, maar het etaleerde haar borsten optimaal en maakte tegelijkertijd mij woest.

Eenmaal binnen werden we uitgerust met headsets en microfoons, en kregen we te horen dat onze piloot, jolige Cody, zo met ons zou communiceren en wij zo ook met elkaar zouden kunnen praten. Ik vroeg me af hoeveel verwijzingen naar Tom Cruise er tijdens de vlucht zouden doorkomen. Ik hoopte op Airplane!, maar stelde me in op Top Gun. Ik was er al niet dol op om ergens aan vast te zitten, dus mezelf laten vastgespen door een man die grapjes maakte over neerstortende helikopters voor hij over een enorme kloof zou vliegen deed echt niets voor me. Ik had me zo op het idee van een helikoptervlucht verheugd en was vervolgens zo pissig op Jenny geweest dat ik nooit had overwogen dat de realiteit wel eens een vlucht kon zijn waarop ik me ellendig voelde. Ik had nog nooit in een heli gezeten. Na mijn tweede borrel was ik een voorbeeldige vliegtuigpassagier, maar dit was anders. Groot vliegtuig plus een gin-tonic stond gelijk aan een happy Angela. Helikopter plus de avond ervoor enkele liters wodka en champagne stond gelijk aan een helemaal niet happy, maar wel erg misselijke Angela.

Zodra we in de lucht waren, werd het een ik-tegen-de-rest-van-de-wereld-gevecht om niet over te geven. En ik wilde niet verliezen, ik had voor mijn hele leven genoeg overgegeven in het bijzijn van anderen. Nog uitsluitend kotsen in de privacy van mijn eigen badkamer was zelfs een van mijn goede voornemens voor het komende jaar. Samen met niet uitgezet worden, net als de rest van de wereld een iPhone kopen en altijd keukenrol op voorraad hebben. Op een of andere manier grepen we daar altijd naast. Ik zou het nu ook wel kunnen gebruiken, want op het moment dat de helikopter naar voren schoot, kwam ook de inhoud van mijn maag in beweging.

‘Alles oké?’ vroeg Jenny.

‘Zie ik eruit alsof alles oké is?’ antwoordde ik kortaf.

Ze trok een gezicht waaruit ik kon opmaken dat ze me kattig vond en keek weer uit het raam. Ik probeerde hetzelfde te doen, gewoon uitkijken over de woestijn als natuurverschijnsel, met goudkleurige kloven onder ons. Maar het enige wat me te binnen schoot, was dat het een stomme plaats was om Megatron van Transformers in te begraven, met al die enorme natuurlijk gevormde treden waarmee hij zo kon ontsnappen. Het was het levende bewijs van hoe beroerd ik was, dat mijn hersens niet wensten te accepteren dat Transformers geen documentaire was.

Zo vlogen we dus over een van ’s werelds grootste wonderen der aarde. Sadie en Jenny ooh’den en aah’den, de piloot speelde de herkenningsmuziek van Top Gun, ik sloot mijn ogen, leunde tegen het koele glas en wachtte zo geduldig tot we zouden landen.

Het duurde zeker een kwartier voor ik weer het lef had om uit het raam te kijken. Het uitzicht was echt schitterend, het landschap had alle kleuren van de herfstcatalogus van Bloomingdale’s – bruin, goud, brons, geelbruin en diep, diep rood, met hier en daar een flintertje groen en een lintje blauw. Het was duidelijk dat ik al veel te lang met Jenny bevriend was.

‘Hé, gaat het echt wel?’

Ze porde me even aan en keek bezorgd, maar de bezorgdheid voelde fake en de por deed me alleen maar kokhalzen. Alweer. Genoeg was genoeg.

‘Nee,’ snauwde ik. ‘Het gaat helemaal niet. En met jou?’

‘Oké?’ Ze keek me aan alsof ik gek was geworden. Charlie Sheen-gek.

‘Echt waar?’

‘Ja?’

‘Eh, jullie weten toch dat we jullie kunnen horen, hè?’ Sadies stem kraakte door de koptelefoons.

Helaas voor Sadie en Cody kon me dat geen ruk schelen.

‘Is er niet iets wat je aan me wilt vertellen?’

‘Nee?’

‘Echt Angela, we kunnen elk woord horen.’

‘Val dood, Sadie. Helemaal niks?’

‘Neuh-uh.’

‘Als jij het zegt.’

‘Oké dan. Jezus!’ Ze wendde zich weer tot het uitzicht en haalde haar mobieltje uit haar tas om een nieuw berichtje te lezen. Ik kon duidelijk zien dat het van Jeff was.

‘Geef die telefoon hier!’ Geheel op eigen initiatief schoot mijn arm uit en graaide naar Jenny’s iPhone, maar die gaf ’m niet zo snel op.

‘Zeg, dames,’ meldde Cody zich per headset. ‘Het is over het algemeen niet zo verstandig om te vechten in een helikopter.’

‘Laat los, gek!’ Jenny verzette zich hevig en wrong zich bijna uit haar stoelriem om me met de telefoon op mijn hoofd te slaan. Het maakte de zaak alleen maar erger. Voor ze eens goed kon uithalen, peddelde ik als een hondje in de lucht. Rechtstreeks in haar gezicht. Het was niet meer dan normaal dat ze zich probeerde te verdedigen. Het was wel pech dat haar afweertechnieken ervoor zorgden dat mijn handen tegen Cody’s achterhoofd kletsten.

‘Godverdomme!’ bulderde hij. ‘Kappen nou, of ik draai onmiddellijk om.’

Net mijn vader als we op weg waren naar Alton Towers. Loze dreigementen.

‘Spoor je niet of zo?’ Jenny schoof haar telefoon diep in haar tas. ‘Hoe dronken ben je op dit moment?’

‘Ik weet dat je met Jeff hebt geneukt!’ brulde ik rechtstreeks in de microfoon. ‘Ik weet alles, dat jij het even weet!’

De feedback krijste al door de headsets voor ik was uitgesproken. Sadie en Jenny deden hun best hun trommelvliezen te redden. Cody verstrakte zichtbaar over zijn hele lijf en de helikopter schommelde even en zakte een stukje. Maar dat kleine stukje was net genoeg om mijn maag het laatste duwtje te geven. Voor ik een kotszakje kon pakken, voor ik mijn haar naar achteren kon vegen, spuugde ik over Jenny’s schoenen. Nog een geluk dat ze geen sandalen droeg.

 

We waren nog niet geland, pal naast een afgrond van de Grand Canyon, toen ik al met mijn hoofd op mijn knieën zielsgelukkig op de vaste grond zat.

Jenny daarentegen, was minder blij. ‘Jezus, Angela!’ schreeuwde ze. ‘Dit zijn Tony Burch-laarzen.’

Het was nooit een goed teken als ze haar stem tegen mij verhief.

‘Sorry,’ mompelde ik, al speet het me helemaal niet. Ik was kwaad.

‘Je vond dit een goed moment om erover te beginnen? In een helikopter, verdomme?’

‘Niet echt,’ gaf ik toe. ‘Maar vanmorgen was je nu eenmaal niet zo spraakzaam, toen je me blijmoedig vertelde dat er niets aan de hand was.’

‘Misschien was ik er wel niet aan toe om erover te praten.’ Ze gooide haar armen in de lucht en blokkeerde zo de zon. Zelfs haar silhouet was woedend. ‘Ik hoef niet alles wat ik in mijn leven meemaak aan je te vertellen. Ik hoef je zelfs helemaal niets te vertellen!’

‘Fijn zo.’ Mijn redelijke stem zei dat ze alleen zo tekeer ging omdat ze gekwetst was. Mijn gemene stem meldde dat ze gewoon een vals kreng was dat een flinke klap nodig had. ‘Dank je wel.’

‘O, die toon zou ik helemaal niet aanslaan, als ik jou was.’ Ze schopte een steen over de rand van de klif. Ik zag het als een waarschuwing en schuifelde een stukje terug.

‘Waag het niet om me te veroordelen. Het spijt me dat mijn leven niet zo volmaakt is als dat van jou, maar soms gaan dingen nu eenmaal niet volgens plan.’

‘Dat is een geintje, toch?’ Ongelovig keek ik haar aan. ‘Bij mij gaat niets volgens plan!’

‘Onzin – je weet best dat het allemaal goed gaat komen met jou.’ Ze schreeuwde veel te hard naar Cody’s zin. Het stoorde hem bij het bekijken van Sadie alsof ze een met chocolade bedekte WK cup was. ‘Alex zal op het laatste moment als de prins op het witte paard aan komen galopperen en met je trouwen zodat hij zijn eigen was niet hoeft te doen en dan is alles weer okido.’

‘Ik doe zijn was niet.’ Om eerlijk te zijn, deed hij de mijne; ik was bang voor de wasserette. ‘En je weet best dat zoiets niet gaat gebeuren.’

‘Nee, ik weet dat jij net doet alsof het niet gaat gebeuren.’ Jenny liet zich voor me op de grond vallen. ‘Omdat je bang bent dat hij nee zegt als je het vraagt.’

Ik haatte het als vriendinnen mijn gedachten konden lezen. ‘Nee, ik wil hier alleen blijven op mijn eigen verdiensten,’ loog ik halfslachtig. ‘Ik zeg niet dat ik niet met Alex wil trouwen, ik zeg alleen dat ik het niet op deze manier wil. Bruiloft noch visum.’

‘Nou, dan wens ik je veel plezier in Engeland. Ze zullen je wel gemist hebben.’

‘Volgens mij kan ik Engeland niet zoveel schelen,’ snufte ik. ‘Er is geen Facebook-campagne geweest of zo.’

Ze stompte me op mijn arm. Hard ook. ‘Angela, wees nou eens niet zo’n bange trut en doe het gewoon. Vraag hem. Jij weet tenminste wat je wilt.’

Open doel, ik kon het niet laten. ‘En jij niet, dan?’

Jenny ademde diep in en stak haar handen in de mouwen van haar sweatshirt. ‘Nou, misschien niet, nee.’

Ik durfde haar niet te omhelsen – we zaten erg, erg dicht bij de rand van de kloof – dus in plaats daarvan strekte ik mijn been uit tot mijn voet haar tenen kon aanraken. De kotsschade was miniem, dus mijn Converse liepen geen risico.

‘Je gaat toch niet alles wat je met Sigge hebt opgeven voor één onenightstand?’

Ze tuurde naar de grond, pakte een paar steentjes op en legde ze weer terug. Interessant antwoord.

‘Gaat het niet lekker tussen jou en Sigge?’

‘Dat is het niet, het gaat prima met ons.’ Ze ontweek mijn blik.

Ik had niet lang nodig om het licht te zien. ‘Dus… het was geen onenightstand?’

Eerst bewoog ze helemaal niet, vervolgens schudde ze heel langzaam haar hoofd.

‘En het heeft zich niet tot Vegas beperkt?’

Meer geschud.

‘O, shit, Jenny.’ Dit was geen moment om hoogtevrees te hebben. Op mijn knieën kroop ik naar mijn vriendin. Onder haar krullen was haar gezicht nat van de tranen. ‘Waarom heb je me dat niet gezegd?’

‘Omdat ik weet dat het stom is.’ Haar stem was al rauw en krasserig. ‘Ik ben zo stom. Gaat het net allemaal goed en dan dit. Maar ik kan er niet mee kappen. Ik wil het wel, maar ik kan het niet. En ik wilde niet dat jij me een vreselijk wijf zou vinden.’

Ik vond mezelf eerder een vreselijk wijf.

‘Jenny, je weet dat je altijd alles tegen me kunt zeggen. Waar we het gisteren over hadden, dat jij nooit iemand veroordeelt? Dat werkt ook van mijn kant zo.’

Met een ongelovige blik keek ze op.

‘Oké, ik veroordeel je wel,’ corrigeerde ik mezelf. ‘Maar daarna ben ik je steun en toeverlaat. Veroordelen in stilte, luid en duidelijk steunen, dat ben ik. Altijd. Ik ben er voor je, zelfs als ik terug naar Engeland moet. Dan veroordeel en steun ik je per skype.’

‘Ik weet gewoon niet wat ik moet doen.’ Ze ging achterover op de grond liggen en staarde naar de heldere hemel.

Ik fronste mijn voorhoofd bij de gedachte aan al het stof en de viezigheid en deed hetzelfde. Solidariteit, sister.

‘Sigge is geweldig. Hij is de liefste man met wie ik ooit iets mee heb gehad en weet je – ik kan me met hem een toekomst voorstellen. We hebben samen zoveel lol en ik weet dat hij het helemaal ziet zitten, maar het is alleen… Jeff, weet je wel?’

‘Hoe is het zover gekomen?’ vroeg ik, mijn ogen halfdicht. Ze was zo gek nog niet, met dit idiote liggen op de grond. Mijn maag kalmeerde en het oorverdovende gezoem in mijn hoofd was alleen nog maar een stille brom. Alleen jammer dat ik besefte hoe ontzettend ik moest plassen, nu ik me niet meer zo beroerd voelde. ‘Alleen als je het erover wilt hebben, natuurlijk.’

‘Kun je je nog herinneren dat hij opeens bij mijn appartement opdook, toen ik net Sigge had leren kennen?’

Natuurlijk wilde ze het erover hebben. ‘Dat is al maanden geleden, is het al zo lang gaande?’

‘Nee. Nee, hij kwam toen alleen maar langs om te praten.’ Ik kon de aanhalingstekens in de lucht horen in haar stem. ‘Ik heb toen tegen hem gezegd dat hij kon doodvallen en was supertrots op mezelf dat ik niet weer voor hem was gevallen. Maar ongeveer een maand later belde hij me en zei dat hij het wilde uitpraten met mij voor hij ging trouwen.’

Haar stem haperde even op het laatste woord en ik tastte naast me om haar hand te pakken. Na per ongeluk haar tiet geraakt te hebben, voelde ik eindelijk haar vingers.

‘Ik was toen heel gelukkig met Sigge, dus ik dacht dat ik het wel aankon. Dus ik zei: “Tuurlijk kan dat”, in de veronderstelling dat het voor mij ook iets zou afsluiten en dat ik er minimaal een heel leuk, heel duur etentje aan zou overhouden, maar we hebben het restaurant niet eens gehaald. Het was zo raar – één drankje en whám. Ik kon het zelf ook amper geloven.’

Als getuige van een met alcohol doordrenkte Jeff en Jenny Reünie geloofde ik het onmiddellijk.

‘Maar zodra we het gedaan hadden, voelde ik me afschuwelijk. Ik wilde alleen maar weg, maar hij zei dat we duidelijk nog iets voor elkaar voelden en dat is ook zo. Maar ik voel ook van alles voor Sigge. En Jeff heeft zijn bruiloft niet afgezegd. Hij is hier voor zijn vrijgezellenfeest, nota bene.’

Ik dacht aan de goede ouwe tijd waarin ik alleen maar hoefde te tobben over een visum.

‘Dus wat dacht je: dat je hiernaartoe zou gaan om hem van gedachten te doen veranderen?’ vroeg ik. ‘Wilde je hem overhalen om niet te trouwen?’

‘Geen idee. Toen ik jou vorige week op Bedford zag? Toen kwam ik bij hem vandaan. Naast jou, dus. Het was echt een wonder dat je me niet hebt betrapt. Hij wilde dat ik het zou uitmaken met Sigge, dan zou hij zijn huwelijk afblazen. Ik zei dat als hij zijn huwelijk afblies, ik het zou uitmaken met Sigge. Dus nu zitten we in een impasse.’

‘Wil je dat hij zijn huwelijk afzegt?’

‘Geen idee,’ zei ze. Ze schoot in de lach. En begon toen te huilen. ‘Ik wil dat iemand anders die beslissing voor me neemt. Als hij trouwt, is het echt over. Voorgoed.’

Jenny rolde om, poederde mijn gezicht met stof en Fekkai stylingproducten uit haar krullen en duwde haar hoofd onder mijn kin. Er ging toch maar niets boven een vloerknuffel tussen vriendinnen.

‘Ik mis samenwonen met jou, Angie,’ zei ze klaaglijk. ‘Dit zou allemaal niet gebeurd zijn als jij gewoon nog thuis woonde. Dit soort dingen gebeurde toen gewoon niet.’

‘Exact dit soort dingen gebeurde toen wij nog een flat deelden,’ antwoordde ik. ‘Letterlijk, zelfs. Volgens mij moet je bepalen wat jij wilt. Jij moet de knoop doorhakken, je kunt niet Jeff je lot voor je laten bepalen. En als het niet goed zit met Sigge, dan moet je het uitmaken met hem, Jeff of geen Jeff.’

‘Maar het zit goed met Sigge.’ Jenny slaakte een zucht. ‘Ik weet dat het na vannacht belachelijk klinkt, maar ik ben echt verliefd op hem. Als Jeff niet in de buurt is, gaat er in mijn hoofd een knop om en denk ik niet eens aan hem. En dan wil ik niets liever dan met Sigge kleine Vikingen opvoeden in een groene vinex-wijk. Hij maakt me echt gelukkig. Ik meen het. Wat moet ik doen?’

Ik twijfelde geen seconde aan haar oprechtheid, maar ik kon haar geen antwoord geven. Zelf was ik nooit in een situatie geweest waarin ik verliefd was op twee mensen tegelijk. Ik had alleen ooit een seksuele relatie gehad met twee mensen die dat niet van elkaar wisten en dat kon ik al helemaal niet aan, laat staan daar ook nog eens grote gevoelens bijgooien, leek me een ramp.

‘Kun je echt niet kiezen tussen hen?’

‘Als ik denk aan Sigge verliezen dan word ik ziek van verdriet. Als ik denk aan Jeff verliezen, dan kan ik me dat niet voorstellen. Het is alsof mijn hersens die optie blokkeren. Alsof het onvermijdelijk is dat we weer bij elkaar komen.’

‘Maar maakt hij je gelukkig?’

‘Nee.’ Ze viel even stil. ‘Maar ik hou wel van hem.’

‘Balen.’

‘Jep.’

Ze snufte luider. ‘Misschien kan ik mezelf maar beter gewoon in de Canyon gooien? Oprah is niet langer op tv en ik heb de laatste Harry Potter-film gezien. Wat heb ik nu nog om voor te leven?’

Ik dacht diep na. ‘We hebben de nieuwste Twilight-film nog niet gezien.’

‘Ik heb het boek gelezen. Ze gaan allemaal dood.’

‘Echt waar?’

‘Tuurlijk niet, sufferd.’

En toen begon ze weer te huilen. Omdat ik niets beters in te brengen had, deed ik maar met haar mee.

‘Zeg, die vriendinnen van je – zijn zij een stelletje?’ vroeg Cody in een veel te luide fluister aan Sadie. ‘Die ruzie eerder, gekibbel tussen geliefden?’ Blijkbaar had het gebulder van de helimotor hen allebei doof en achterlijk gemaakt.

‘Ze zijn gewoon gestoord,’ antwoordde Sadie, vervuld van onwillige genegenheid. ‘Ze zijn gewoon alleen maar hartstikke gestoord.’

 

De terugvlucht ging me aanzienlijk beter af, ik bracht mijn tijd vooral door met bemoedigend, maar vruchteloos op Jenny’s hand kloppen, turen naar de Hoover Dam en filosoferen over de vraag of het niet simpeler zou zijn als Jenny en ik gewoon met elkaar zouden trouwen op de melodie van ‘Take My Breath Away’. Jenny’s dilemma maakte dat van mij zoveel eenvoudiger. Ik hield van iemand. Hij hield van mij. Ik wilde niet vertrekken, hij wilde niet dat ik wegging.

‘Weet je, als je het gewoon uitlegt dat je geen opties meer hebt, komt Alex vast zelf wel op het idee je ten huwelijk te vragen,’ merkte Jenny op en spreidde daarmee weer haar zorgwekkende talent voor gedachtenlezen tentoon.

‘Ik heb gezegd dat ik hem straks nog wel even zou spreken.’ Ik haalde even mijn schouders op. ‘Inmiddels kan ik er bijna niet meer onder uit om hem te vertellen hoe de zaken ervoor staan. Qua werk en zo. Eens kijken wat hij dan zegt.’

‘Zo erg is het allemaal niet,’ zei ze met een glimlach. ‘Een man die van je houdt en met je wil trouwen, wat ook de motivatie erachter is. En trouwens, zou jij met iemand trouwen van wie je niet hield, puur om die aan een visum te helpen? Ik moet er niet aan denken.’

‘Waarschijnlijk niet,’ zei ik aarzelend. ‘Maar je weet hoe moeilijk ik het vind om nee te zeggen. Ben ik veel te beleefd voor.’

Jenny schoot in de lach. ‘Herinner me daar nog maar even aan bij de volgende keer dat ik iets van je wil.’

‘Omdat serveren op je cocktailparty nog niet dol genoeg was?’ Ik huiverde bij de herinnering aan zweterige latex van mijn koude huid pellen.

‘Je hebt gelijk.’ Jenny huiverde ook. ‘We staan quitte.’

‘Zoiets dacht ik al.’

In stilte zei ik gedag tegen de rivieren, de rotsen en de wilde paarden toen Cody aankondigde dat we binnen tien minuten zouden landen en dus – veel belangrijker – binnen tien minuten in de buurt van een toilet zouden zijn. Alle majestueuze natuurlijke schoonheid die de aarde te bieden had, woog niet op naar mijn verlangen om even te kunnen plassen.