Man van haar dromen?

Schrijver en schoonheid

Cateau van der Stoor

Annechien Jonkers runt samen met haar oudere broer en schoonzus de boerderij van hun ouders en zou nooit meer anders willen. Ze heeft een poosje in de stad gewoond, maar kon daar niet wennen. Ze had heimwee naar de boerderij en het platteland. Annechien zou het liefste zelf een boerderij hebben, met de man van haar leven, maar ja, geschikte mannen zijn dun gezaaid in de regio…

“Joris?” Annechien liep met grote passen het erf op. Tippy, de labrador van de familie Jonkers, draaide blaffend om haar voeten heen, denkend dat ze gingen wandelen. Het was het einde van de middag en normaalgesproken zat het werk er voor Annechien rond deze tijd wel zo´n beetje op en ging ze er met de hond op uit, maar vandaag had Tippy pech.

“Sorry Tip,” zei ze lief tegen de hond en aaide het dier even achter haar oren. “Je zult nog even moeten wachten met wandelen, want we zijn nog niet klaar. Er komen veulentjes aan!”

“An? Riep jij?” Joris, Annechiens broer, kwam de stal uit. “Is Mara zo ver?”

Annechien knikte: “Ja, Paula is al bij haar met de dierenarts. Kom je? Het veulentje kan elk moment geboren worden.”

Joris knikte, veegde zijn handen af aan zijn overall en rende met zijn zus mee. Mara was hun beste paard waarmee Paula, Joris vrouw en de schoonzus van Annechien, al heel wat prijzen had gewonnen en ze verheugden zich erg op een veulentje. Paula kwam oorspronkelijk uit de paardenfokkerij en na haar huwelijk met Joris had ze haar paarden meegenomen naar zijn boerderij en was hun bedrijf een stuk groter geworden. Joris had een jaar daarvoor samen met Annechien de boerderij van hun ouders, een melkveebedrijf, overgenomen. Die hadden ze nu dus uitgebreid met paardenstallen, een bak en een manege waar Paula les gaf.

Broer en zus runden samen hun eigen deel en Jan, hun vader, was ook nog geregeld op het bedrijf te vinden, net als moeder Corry. Jan en Corry woonden in de oude boerderij, waar Annechien een eigen verdieping had. Joris en Paula hadden een nieuw huis op het terrein laten bouwen en woonden daar. 

Het was een grote en drukke familie en er waren altijd wel mensen over de vloer. Joris en Annechien hadden namelijk nog twee zussen, Mieke en Aukje, en ook zij waren allebei boerin. Ze waren iets ouder dan de andere twee en waren beide met een boer getrouwd en runden nu samen met hun mannen en kinderen die bedrijven. Mieke en haar man hadden een geitenboerderij en Aukje en haar man hadden een gemengd bedrijf met melkvee en slachtvee. Ze hadden allebei drie kinderen en Annechien was dol op haar neefjes en nichtjes. Gelukkig was iedereen in hetzelfde dorp blijven wonen en op zondagen zaten ze dan ook vaak met wel twintig man aan tafel.

Annechien leunde tegen een balk in de schuur aan en keek peinzend naar de veearts die naast Paula in het stro zat en zich om het prachtige, zwarte paard bekommerde. Joris volgde alles op de voet en Annechien kon een glimlach niet onderdrukken. Ze was blij dat ze weer thuis was. 

Ze was intussen alweer een jaar terug en ze had nog geen moment spijt gehad van haar beslissing. Dit was haar thuis, dit was waar ze hoorde. Ze hield van haar familie en haar vrienden en het brak haar hart om te bedenken dat ze een leven zonder hen zou moeten opbouwen, weg van haar geboortegrond. Ze was nooit zo sentimenteel geweest vroeger en ze had jarenlang geroepen dat ze zo ver mogelijk weg wilde, dat dit boerenbestaan niks voor haar was, maar bloed kroop waar het niet gaan kon, en ze was toch naar huis gekomen. En nu wilde ze nooit meer weg.

Hun bedrijf floreerde, de samenwerking met Joris en Paula ging geweldig en ze had weer bossen en velden om zich heen, in plaats van stenen en beton!

Zeven jaar geleden was ze hier weggegaan. Net 19 en klaar voor het avontuur. Ze was klaar geweest met de middelbare school en had niet kunnen wachten om het kleine dorp de rug toe te keren. Ze wilde in de stad wonen en de wereld zien. Ze had schoon genoeg van het dorp waar iedereen elkaar kende. Ze vond haar familie boers en bekrompen en had het idee dat niemand haar begreep. Je kon je leven toch niet tussen koeienstront uitzitten? Nee, zij had grootste plannen en de vrijheid van een eigen leven in de stad trok.

Ze was vertrokken en het had heel lang geduurd voordat ze weer een keertje omkeek. Ze was op reis gegaan. Had twee jaar lang over de hele wereld gezworven en overal gewerkt en gefeest. Het was een geweldige tijd geweest tot ze besloot dat het nu tijd was om iets te gaan leren en een toekomst op te bouwen. Daarom was ze teruggekomen naar Nederland en in Amsterdam gaan studeren, vast van plan om het anders te doen dan haar familie. Ze had rechten gestudeerd en had nu ruim anderhalf jaar geleden met hele goede resultaten haar studie afgerond. In de vier jaar dat ze in de stad woonde, was ze misschien zes keer terug geweest naar haar ouders en het dorp en elke keer kon ze niet wachten tot haar vader haar op zondagavond weer naar de trein bracht en ze weer terug mocht naar haar leven in de stad.

Tot ze afgestudeerd was en opeens echt moest gaan bedenken wat ze wilde. Opeens zat ze op kantoor en was er geen sprake meer van haar vrije leventje van vroeger. Ze werd opeens omringd door driedelig grijs en langzaam maar zeker begon alles wat haar vroeger zo aantrok in de stad, haar tegen te staan: de drukte, de herrie, het verkeer, het snelle tempo van leven. Er was geen tijd meer om elke dag naar kroegen en feestjes te gaan en de van mooie dingen van de stad te genieten. Opeens waren de nadelen opgedoken: ze kon niet meer mee in het ritme van haar woonplek, ze stond elke dag uren in de file om naar anonieme, grijze bedrijventerreinen te kunnen, kwam elke avond moe en gestrest thuis, moest hard werken om de exorbitante huur van een klein appartementje te kunnen betalen en wanneer ze er even uit wilde, rust en ruimte en natuur wilde, moest ze eerst uren in de auto of de trein zitten om de stad zelfs maar uit te kunnen. Als student had ze geen last gehad van de drukte, ze hoefde namelijk niet op zaterdag de stad in, maar nu zat ze tijdens kantooruren op kantoor en werd ze gek van de drommen mensen die net als zij op zaterdag hun hele leven probeerden te regelen in winkels en bij instanties.

Paula praatte zachtjes tegen het mooie paard en Annechien glimlachte even. Ze had haar werk niet leuk gevonden, ze had geen zin gehad in de netwerkborrels en het competitieve gebral van collega´s. Langzaam maar gestaag was de heimwee gaan groeien, naar haar ouders en broer en zussen. Naar het dorp waar ze iedereen kende en waar iedereen tijd nam om een praatje te maken, of een ander te helpen. Naar de velden en de bossen en de rust en ruimte. Naar dieren om zich heen. Naar hard werken en fysiek moe worden in plaats van de hele dag achter een computer te zitten en afgestompt thuiskomen. Ze wilde weer regen op haar gezicht voelen, wilde laarzen aan om door de modder te lopen en iets met haar handen doen! Ze wilde ergens wonen waar het mooi was en het leven wat minder jachtig. 

Ze was eerst een weekje naar huis gegaan, als vakantie. Om te kijken of het echt was zoals ze het zich herinnerde, of dat ze alles geromantiseerd had. Ze wist hoe hard het boerenbestaan was. Dat ze langere dagen hard zou moeten werken voor minder geld, dat er regeltjes en beperkingen waren, dat er risico´s waren en dat er net zoveel nadelen aan het platteland kleefden als aan de stad. Ze wist dat ze gek zou worden van het geroddel en iedereen die alles van elkaar wist. Ze wist dat ze soms de rust en de ruimte verschrikkelijk zou gaan vinden en behoefte zou hebben aan stad en drukte en opwinding. Ze wist dat ze mijlenver van alles verwijderd zou zitten en dat het een hele vreemde zet was na haar opleiding, maar ze wist ook dat ze het moest doen. Dat ze anders altijd spijt zou krijgen. 

Dus had ze haar baan en haar appartement opgezegd en was ze met een busje vol spullen terug naar het dorp verhuisd om samen met Joris de boerderij over te gaan nemen. Haar ouders waren dolblij geweest. Ze hadden haar heel erg gemist in de jaren daarvoor en ze waren blij dat hun zoon er niet alleen voor zou komen te staan. Ze hadden alles goed geregeld en Joris en Annechien waren zakenpartners geworden. Jan en Corry hadden de boerderij laten verbouwen om ruimte te maken voor een eigen appartement voor hun dochter en uiteindelijk was alles op zijn plek gevallen.

Nu draaiden haar dagen om de dieren en viel ze aan het einde van de dag bekaf, maar heel erg voldaan in bed, blij dat ze haar dagen weer buiten doorbracht en ze het gevoel had echt iets gedaan te hebben. Ze miste de stad weleens, haar vrienden daar en het feit dat je elke dag uit honderden dingen kon kiezen om te doen. Waar je wilde eten, naar welke kroeg je zou gaan, of je naar theater of opera of film wilde, of je wilde sporten of een cursus doen, wat dan ook: het was er.

In hun kleine dorp was er maar één kroeg tegenover de kerk, zoals het hoorde, was er één winkel en waren er verder alleen boerderijen. Het was een half uur met de auto naar het dichtstbijzijnde, wat grotere stadje en die afstand moest je afleggen voor alles wat je wilde hebben wat niet rechtstreeks bij een boer vandaan kwam. Maar Annechien had het er graag voor over. Ze voelde zich thuis in de natuur en op de boerderij en ze genoot nu extra van de weekenden dat ze naar de stad ging om mensen op te zoeken. Dan kleedde ze zich leuk aan en genoot ze met volle teugen van drie dagen lang eten en uitgaan en alles en iedereen bezoeken. Toch was ze elke maandag na zo´n weekend weer blij dat ze haar overall aan kon trekken en haar laarzen en niet een grijs mantelpakje. Ze had haar plek gevonden hier.

“Chien, wat sta je te dagdromen?” Paula kwam naast haar schoonzusje staan en lachte even. Het meisje was heel ver weg geweest met haar overpeinzingen en keek nu een beetje verward op. “Oh sorry, ik stond te overdenken dat het zo’n vreemd jaar geweest is. Er is zoveel veranderd in mijn leven in betrekkelijk korte tijd. En ik stond net te denken hoe blij ik ben dat ik die stap heb gezet en dat ik teruggekomen ben. Dit soort dingen betekenen zoveel meer voor me dan fusies en contracten. Ik ben gewoon zo blij dat ik weer thuis ben, met jullie allemaal en met de boerderij.”

Ze haalde even een beetje onbeholpen haar schouders op en Paula knuffelde haar even. “Fijn. Wij zijn namelijk ook heel erg blij dat je er weer echt bent. Dit dorp is niet hetzelfde zonder jou en de familie ook niet. Oh, kijk! Oh wat schattig.”

Ze liet haar schoonzus los en rende naar het veulentje dat wankel probeerde op te staan, ondersteund door de neus van zijn moeder. Annechien glimlachte en draaide zich toen om: fijn dat er weer een gezonde aanwinst was. Ze liep de stal uit en floot tussen haar handen. Tippy kwam meteen aanrennen en Annechien pakte een bal uit de schuur: ze gingen lekker wandelen!

“Het is een hele rustige weg. Er komt hier eigenlijk nooit iemand,” zei Tamara de Klein een beetje nerveus terwijl ze wees. “Het huisje is de enige woning aan dit weggetje en daarna loopt het dood. Er heeft dus verder niemand iets te zoeken. Zoals u ziet bent u aan alle kanten omringd door velden, meneer Winters, en achter de woning is een diepe tuin aangelegd, die overgaat in het bos.”

“Zeg maar jij hoor, en Victor,” zei Victor voor de derde keer terwijl hij met een schuin lachje naar de nerveuze vrouw keek. Hij had geen idee waarom ze zo zenuwachtig was.

Tamara knikte verwilderd en trapte hard op de rem zodat ze met een schok voor de deur tot stilstand kwamen. Het was haar eerste huisbezichtiging en ze had het idee dat het helemaal niet goed ging. Ze kon zich niet herinneren wat ze wel en niet verteld had en was bang dat de man naast haar dingen zou vragen, die ze helemaal niet wist. Ze was pas net aangenomen als makelaar en er waren tot nu toe helemaal geen klanten geweest. Het was dat de oude Tom met pensioen wilde, anders had ze het kunnen vergeten. Er waren hier in de omgeving nauwelijks huizen te koop. Zo nu en dan een boerderij van mensen die geen kinderen hadden die de zaak over wilden nemen en een handjevol zomerhuisjes, maar verder niet veel. Dus als ze dit verprutste, kon ze het verder wel vergeten in deze regio. Tamara stapte uit de auto en smeet de deur per ongeluk iets te hard dicht.

Victor stapte ook uit en volgde haar naar de voordeur, half geamuseerd, half bezorgd.

“Het huisje is vorig jaar helemaal verbouwd en voorzien van dubbel glas en nieuwe leidingen,” vertelde Tamara. “De badkamer en keuken zijn vernieuwd en het huisje is van alle gemakken voorzien. Er is een ruime woonkamer, een keuken, een badkamer, een slaapkamer en een werkkamer en het huis kan met of zonder meubels en inboedel opgeleverd worden. Het contract is voor minimaal een jaar en daarna per maand met een maand te verlengen.”

Victor grijnsde en liep weg van de babbelende makelaar die strak naar haar schoenen staarde en met rode wangen van de inspanning haar informatie oplepelde, erop gebrand niks te vergeten. Hij keek rond. Het was klein, maar gezellig. De werkkamer keek uit over een prachtig landschap en het huisje lag lekker afgelegen. Hij dacht dat hij hier wel kon werken.

“Water en elektriciteit zijn centraal…”

“Ik neem het,” onderbrak Victor het meisje dat met grote ogen opkeek. “Voor een jaar graag en daarna zien we wel weer verder. Ik zou graag vandaag nog tekenen en de sleutels ontvangen en dan verhuis ik morgen wat spullen. Ik wil de meubels en inboedel graag hier houden, ik neem alleen wat persoonlijke spullen en een laptop mee. Kan dat?”

Tamara kreeg een kleur als vuur en knikte verward: “Wilt u het contract misschien zien?”

Victor knikte en schoof een stoel naar achteren: “Heel graag, maar je hebt alles ook uitstekend uitgelegd, dus ik neem aan dat daar niks geks meer in staat. Ik ben erg enthousiast over het huisje en zou hier graag een jaar wonen.”

Tamara voelde de opluchting door haar lijf stromen. Ze lachte stralend, voor het eerst sinds hun ontmoeting, en plofte naast Victor aan tafel. Ze haalde een contact uit haar tas en bleef stil zitten hopen terwijl Victor het doorlas. Hij pakte een pen en zette een zwierige handtekening onder het contract en schoof het naar haar toe. 

Vervolgens tekende hij een cheque en zei: “De eerste drie maanden huur zoals gevraagd. Ik zal van de week op kantoor komen regelen dat het daarna automatisch gaat.”

Tamara, die er tegenop had gezien om daarom te vragen, voelde zich blozen. Zij schoof op haar beurt wat beduusd de sleutels naar hem toe en zei: “Water en licht wordt meteen aangesloten. Wat ons betreft, kunt u er meteen in. Zal ik u terugrijden naar uw hotel, zodat u uw auto en spullen op kunt halen?”

Victor schudde zijn hoofd en wees op zijn tas: “Nee dank je, ik heb wel even iets bij me voor vandaag en dan laat ik alles morgen wel door het hotel brengen. Heel erg vriendelijk bedankt voor uw hulp en prettig zaken gedaan te hebben.”

Tamara stapte over de drempel en schudde zijn hand en toen ging de deur met een klik achter haar dicht. Ze bleef even op de stoep staan en keek naar het contract en de cheque in haar handen. Toen brak er een brede lach door op haar gezicht: het was gelukt! Ze was nu echt makelaar! Ze had een huis verhuurd!

Victor glimlachte toen de jonge vrouw het tuinpad bijna af huppelde en liep toen zijn huis in. Hier zou het de komende maanden gaan gebeuren! 

Hij wandelde de keuken in, trok hier en daar een kastje open, wandelde door de woonkamer naar de gang en liep toen de trap op. Er was een gezellige slaapkamer boven, een badkamer met een bad op pootjes en een smalle werkkamer waar een groot, houten bureau voor het raam stond te wachten op woorden die zouden komen.

Victor zette zijn tas neer en pakte zijn laptop uit. Hij zette het apparaat op het bureau, legde er een stapel notitieboekjes naast en een hele stapel pennen en gooide een dik vest over de stoel. De plek was klaar voor werk. Hij knikte tevreden en liep toen weer de trap af. Hij pakte zijn telefoon. Hij zou het hotel bellen en zijn spullen laten komen, zijn auto laten brengen en een hele hoop boodschappen laten bezorgen en dan kon het beginnen. In de keuken schonk hij een glas rode wijn in en schreef een briefje voor de bezorger, dat hij buiten op de deur hing. Toen liep hij met doelbewuste passen naar boven en ging achter het bureau zitten. Hij opende zijn laptop en klikte een nieuw document aan. Even dacht hij na en begon toen te tikken.

‘Rechercheur Jane Meadows is jong, intelligent en mooi. Ze heeft een succesvolle carrière, een prachtig huis en een man waar ze dolverliefd op is. Het leven lacht haar toe, tot haar man Leo op een nacht onder het bloed thuiskomt. Hij zegt een ongeluk te hebben gehad maar de volgende morgen is hij verdwenen met achterlating van een zeer cryptische brief. Vanaf dat moment begint er voor Jane een ware heksenjacht. Ze zet alles op alles om achter de waarheid te komen. Wat is er met haar man gebeurd is? Wanneer ze dieper graaft, stuit ze op dingen stuit haar voorstellingsvermogen te boven gaan. Wie is dan de kat en wie de muis in dit ijzingwekkende avontuur?’

Victor knakte nadenkend zijn vingers en tikte ‘Hoofdstuk 1’. Dit moest zijn zesde boek worden over de briljante vrouwelijke detective Jane Meadows en hij had de hele verhaallijn al in zijn hoofd. De dubbele lagen, de intriges, de koelbloedige moorden en het ware gezicht van Leo. De heldin van deze detectivereeks was pas twee boeken geleden getrouwd, maar hij had er nu al genoeg van. Jane was beter als hyper-intelligente, maar koele vrouw dan als gelukkig getrouwde echtgenote en daarom moest hij in dit boek van Leo af zien te komen. Jane zou erachter komen dat haar man niet was wie ze gedacht had en haar in de zoektocht naar hem zou ze op een gevaarlijk misdaadkartel stuiten. Jane zou de grootste bende van het land oprollen, met tot haar grote schok Leo aan het hoofd, die onuitspreekbare misdaden begaan had. Ze zou geschokt zijn, maar fel terugvechten en uiteindelijk zou het goede overwinnen en zette ze de klootzak achter de tralies. Hij wist zeker dat zijn vooral mannelijke lezerspubliek dat ook zou kunnen waarderen. 

Victor voelde de toetsen onder zijn vingers. Hij had zijn uitgever een nieuw Jane Meadows beloofd en hij zou het schrijven. Hij had een voorschot gekregen en gezegd dat hij twaalf maanden nodig had. Er kwam één Jane boek per jaar uit en zijn laatste lag net in de boekwinkels. Hij had dus nog een heel jaar om eraan te werken, maar hij was niet van plan om dat te doen. Nee, dit boek moest sneller af. Hij wilde dat het goed werd, natuurlijk. Hij wilde zijn fans niet teleurstellen en zou het boek afleveren wat ze van hem verwachtten: vol spanning, moord en intriges. Maar daarna wilde hij iets anders.

Zijn eerste boek over Jane Meadows had hij tien jaar geleden geschreven en vervolgens vier jaar in een la laten liggen, te onzeker over zijn schrijven om het op te sturen naar een uitgever. Tot hij eens in een dronken bui zijn manuscript aan een vriend had laten lezen, die het vervolgens had opgestuurd naar een uitgever en vanaf daar was het balletje gaan rollen. De uitgever was enthousiast geweest en had het boek uitgegeven en een jaar later stond zijn boek op nummer 1 in de thriller top 10. Vanaf dat moment had hij zijn kantoorbaan kunnen opzeggen en had hij elk jaar een nieuw boek over de rechercheur geschreven, die stuk voor stuk hoge ogen gooiden en als zoete broodjes over de toonbank gingen. Victor hoefde nooit meer te werken voor een baas en zijn naam in combinatie met die van Jane Meadows stond garant voor verkoopcijfers. Hij had een trouwe schare fans en de eerste vier drukken van het laatste boek vlogen de winkels uit. Hij had meer succes dan hij ooit had durven dromen maar, als hij heel eerlijk was, begon het hem een beetje te vervelen. Hij wilde meer.

Hij vond het nog steeds leuk om thrillers te schrijven en hij was ook wel gehecht aan Jane als personage, maar na zes jaar fulltime met haar avonturen bezig te zijn geweest, begon het tijd te worden voor iets anders. En daarom was hij hier. Om zonder afleiding van stad en vrienden een jaar lang non-stop te schrijven. Dat moest hem meer dan genoeg tijd geven om zowel deze thriller te schrijven en zo zijn uitgever en publiek tevreden te houden en om iets anders te schrijven, iets helemaal nieuws. Geen thriller, geen moordzaken, geen bloed en geweld, maar iets vanuit zijn hart. Hij wist nog niet wat hij wilde schrijven, hij wist alleen dat hij het wilde proberen.

Maar voordat hij daar ruimte voor had, moest hij eerst de misdaad induiken en een bloedstollend avontuur afleveren.

Vincent zette zijn vingers op het toetsenbord en begon te typen. Hij hoorde niet dat er twee auto´s zijn tuinpad opreden, hoorde niet hoe koffers en dozen boodschappen voor de deur werden neergezet en hoorde zelfs zijn autosleutels niet neerkletteren op de vloer van de gang. Hij zat in zijn eigen wereldje waar maffiabazen en lijkschouwers de scepter zwaaiden. Uren later, toen het buiten al donker was en zijn vingers en schouders verkrampt waren van het lange zitten, klapte hij met een tevreden zucht zijn computer dicht. De eerste 12 pagina´s stonden op papier, de kop was eraf. Hij rekte zich langzaam uit en zag tot zijn verbazing dat het al na middernacht was. Hij was vergeten te eten en zijn maag knorde nu opstandig. Victor trok zijn vest aan en liep op sokken naar beneden, de gezellige woonkamer in. Hij deed lampen aan en trok toen de voordeur open. Zijn auto stond voor de deur en op de stoep stonden drie koffers met spullen die hij meegenomen had en vijf grote dozen proviand. Hij wilde geen enkele reden hoeven hebben om het huis uit te gaan als het schrijven goed ging. Als hij er eenmaal in zat, wilde hij dagen aan één stuk door kunnen werken en niet voor dingen als koffie of brood zijn ‘flow’ doorbreken. 

Hij sleepte alle spullen naar binnen, gooide een pizza in de oven en begon de spullen uit te pakken. Boeken en muziek in de woonkamer, eten in de keuken en toiletspullen in de badkamer. Hij was net klaar met opruimen toen de oven piepte. Tevreden ging hij met een glas wijn en zijn pizza op de bank zitten en zette de tv aan om schaatsen te gaan kijken. Het was even mooi geweest met schrijven. Nu had hij even rust verdiend!

Sara keek stralend naar haar vriendinnen en wapperde met haar hand.

“Kijk dan. Mooi hè? Hij heeft me gisteren gevraagd. We gaan in de zomer trouwen en dan verhuis ik naar zijn boerderij. Bas heeft al met mijn vader gepraat en hij vindt het goed en ma is helemaal door het dolle heen. Ik heb het op school al verteld dat ik na de zomer niet meer terug kom, we gaan het echt samen doen, de boerderij en zo! Spannend hè?”

Annechien knikte en bewonderde samen met Nienke, Judith en Willemijn de ring. Ze waren al sinds de basisschool vriendinnen met zijn vijven en hadden veel samen meegemaakt. Annechien had de anderen een hele poos nauwelijks gezien; toen ze op reis was en aan het studeren, maar sinds ze weer terug was in het dorp, hadden ze hun vriendschap weer opgenomen en was ze weer in hun midden verwelkomd alsof nooit was weggeweest. Sara was de enige van Annechiens vriendinnen die net als zij nog niet getrouwd was, en daar ging nu dus verandering in komen. De andere drie waren allemaal al heel lang samen met hun mannen en ze waren het met Annechien eens, dat er verder ook absoluut ‘niets leuks’ rondliep. Alle mannen in het dorp settelden jong en tegen de tijd dat je, zoals zij midden tot eind twintig was, was er niemand meer vrijgezel die in de categorie leuke man viel, laat staan in de categorie lekker ding! Alle meiden deden hun uiterste best om met een man voor Annechien op de proppen te komen, maar na drie desastreuze blind-dates had die besloten om het voor gezien te houden met de goedbedoelde koppelpogingen. Ze was best tevreden met haar leven zo, maar op het vlak van de liefde was het ronduit saai. De mannen uit de omgeving die vrijgezel waren, waren absoluut niks voor haar en alle anderen waren al getrouwd of verloofd. Bovendien had ze het te druk met de boerderij om zin te hebben in een lange afstandsrelatie. Ze had een tijdje een vriendje gehad in Zwolle, maar het heen en weer rijden was hen allebei op gaan breken. Na een lange dag hard werken, wilde ze gewoon ontspannen en iets leuks doen en niet eerst anderhalf uur rijden en later weer anderhalf uur terug om vervolgens om zes uur ´s ochtends weer in de melkstal te staan. Hoe leuk ze de jongen ook vond, het was gewoon niet te doen geweest! Het werk op de boerderij stond nooit stil en ze werkte zeven dagen per week. Niet elke dag de hele dag, maar zomaar een weekend weg was lastig en als er iets met de dieren was, ging dat altijd voor. Iets wat de mannen van haar vriendinnen allemaal begrepen, maar iemand die zelf niet van een boerderij kwam vaak niet. Het moest je passie zijn, dit werk, het was namelijk absoluut geen negen tot vijf baan! En dat had die jongen niet zo goed begrepen met als gevolg dat het over gegaan was.

Ze was er destijds wel verdrietig om geweest, maar inmiddels zag ze wel dat het beter was zo. Ze zagen elkaar zo weinig en hij had helemaal niks gehad met het platteland en dan hield het gewoon op. Ze wilde gewoon een leuke jongen die met haar op de boerderij wilde wonen en die ze elke dag kon zien, naast haar werk, niet iemand die haar tussen die twee dingen wilde laten kiezen. Hij hoefde geen boer te zijn maar het zou wel erg fijn zijn als hij van het buitenleven hield en haar steunde in haar werk en haar de tijd gaf die ze nodig had om de boerderij goed te runnen. Annechien zuchtte: helaas waren zulke mannen dun gezaaid.

Ze lachte stralend naar haar vriendin: gelukkig had Sarah haar ware Jacob al wel gevonden! “En ik wilde jullie nog iets vragen,” zei Sara lief toen de bewonderende kreten, felicitaties en knuffels voorbij waren. “Willen jullie mijn bruidsmeisjes zijn?”

Annechien voelde de tranen in haar ogen springen en Willemijn begon te gillen. Nienke sprong op en knuffelde haar vriendinnetje weer en de andere meiden vielen haar bij.

“Ha, ha, is dat een ja?” lachte Sara.

Annechien lachte breed en zei: “Heel graag en ik denk dat ik dan wel voor iedereen spreek.”

Iedereen knikte en Willemijn zei gedecideerd: “Ik haal nog een fles wijn, dit moeten we vieren!”

Ze stond op en liep naar de bar in de gezellige dorpskroeg waar ze als vanouds weer elke vrijdagavond samenkwamen. Ze waren op de middelbare school begonnen met de traditie en spraken nog altijd elke vrijdag om 7 uur af in de locale kroeg. Vaak kwamen daar in de loop van de avond andere mensen bij en de mannen sloten zich vaak bij hen aan, maar ze begonnen samen. Om de week door te spreken, plannen te maken voor het weekend en alles te bespreken waar ze mee bezig waren, of waar ze mee zaten. Annechien besefte vaak op deze avonden hoe erg ze dit gemist had: haar vriendinnen en deze avonden in de kleine, vertrouwde bar waar iedereen op klompen en in truien binnenkwam en je niks hoefde te zijn wat je niet was. Niemand verwachtte ook maar enige mate van hipheid van je en het was heerlijk om zo´n moment te hebben van echte aandacht voor elkaar, wanneer iedereen alles kon zeggen wat ze maar wilde, onder het genot van wijn en bitterballen. 

“Oh, hebben jullie het trouwens al gehoord dat het huisje van Irma´s oma verhuurd is? Aan een schrijver!” Nienke lachte: “Maar voordat iedereen naar Annechien gaat kijken, hij is veel te oud. Jammer joh, toen ik het hoorde, zag ik meteen een romance voor me. Ik bedoel, hoe vaak komen er loslopende mannen naar ons dorp die ook nog schrijver zijn? Ik zag al een mooie, blonde man met golvend haar voor me en staalgrijze ogen die hele intelligente dingen zegt. Zo’n schrijver die op een goede dag met een writersblok naar het dorp zou komen, onze Annechien ziet en op eerste gezicht smoorverliefd op haar wordt. Hij voert haar als zijn muze mee naar zijn huisje en… Nou ja, dat deel laat ik aan jullie eigen fantasie over, dat wil ik namelijk liever niet visualiseren van iemand die ik ken, ha, ha! Maar ja, toen sprak ik Elianne, Irma´s nichtje, weet je wel, die hem al gezien heeft. Zij zei dat hij dik in de veertig is. En dat leek me weer een beetje oud voor An. Elianne zei dat hij een thrillerschrijver is en het klonk alsof het gewoon een wat saaie oudere man in een trui is, niet de jonge god waar ik An al aan had toegeschreven. Maar ja, je weet het natuurlijk maar nooit, misschoen nodigt hij wel woest aantrekkelijke schrijversvrienden uit en wordt mijn droom alsnog werkelijkheid!”

Alle meiden lachten. Annechien schudde het hoofd en zei met een gespeeld zielig gezicht: “Nee hoor, volgens mij word ik gewoon de oude vrijster van het gezelschap. Content om mijn dagen door te brengen tussen koeien en kalfjes.”

“Pfff,” blies Judith. “Echt niet! Er is echt wel ergens een leuke man voor jou, hoor! Je moet hem alleen nog even ontmoeten. Maar dat komt wel. Je bent een superleuke vrouw, slim, zelfstandig en bloedmooi. Alle kerels in dit dorp waren ontroostbaar toen jij jaren geleden vertrok en je had ze destijds voor het uitkiezen. Ik weet zeker dat als Harold of Kees bijvoorbeeld geweten hadden dat je ooit terug zou komen om je hier te settelen, dat dingen heel anders gegaan waren. Ze liepen als hondjes achter je aan. Volgens mij zouden ze als de situatie anders was, nog altijd dolgraag de toekomstige meneer Annechien zijn, maar ja, in jouw afwezigheid zijn ze allemaal maar met een ander getrouwd, uit pure armoede.”

Nienke proestte het uit: “Dat is ook zielig voor Babette en Juul. Dat kun je toch niet zeggen van hun mannen?”

Judith haalde haar schouders op en zei met de haar kenmerkende keiharde eerlijkheid: “Nou ja, we weten toch allemaal dat het zo is? Ik kan zo tien mannen aanwijzen die onze hele jeugd verliefd zijn geweest op Annechien en die al die tijd achter haar aangelopen hebben. Zij ging weg en andere meisjes niet en daarom zijn ze met hen getrouwd. Je gaat ook niet wachten op je ideale meisje dat nooit meer terugkomt, als er vrouwen in de buurt zijn, waar je wel een leven mee op kan bouwen. Ik denk wel dat ze van hun vrouwen houden inmiddels, maar als Annechien voor die tijd terug was gekomen en had gezegd dat ze interesse had, dan hadden ze het binnen no time uitgemaakt hoor en waren ze voor haar gegaan!”

Annechien rolde met haar ogen en nam een bitterbal. Met volle mond vroeg ze: “Waar haal je die wijsheid eigenlijk vandaan? Ik kan me niet herinneren dat ik me vroeger door hagen mannen heen moest worstelen.”

Alle vrouwen kreunden in koor: “Nee, dat was nou net het probleem, dat zag jij ook nooit. Maar onze hele klas was verliefd op je.” Willemijn vulde aan: “En hoewel Judith het weer eens wat lomp verwoordt, heeft ze wel een punt. Als jij gebleven was en interesse had getoond, waren er verschillende mannen liever met jou verder gegaan dan met hun huidige vrouwen. Maar ja, dat is toch wel vaker het geval: je ontmoet iemand die je leuk vindt, maar die jou niet ziet zitten en dan zoek je verder tot de liefde een keer wederzijds is. Dus ik denk dat die mannen er inmiddels wel overheen zijn, maar Juud heeft wel een punt: mannen vinden je geweldig, dus niet zo negatief doen! Jij wordt echt geen oude vrijster. Tjezus, schat, je bent nog steeds de mooiste vrouw van het dorp!”

Annechien schaterde het uit: “Lief, Wil. Niet waar, maar wel lief. Ach joh, weet ik veel. Tot nu toe heb ik geen man ontmoet, die ik leuk vind en die dit leven met mij wil leiden. We zien wel of dat ooit gaat gebeuren. Als boerin is het gewoon niet meer zo gemakkelijk als vroeger. Maar goed, ons Saartje is het wel gelukt om haar grote liefde te vinden en daar drinken we op. Op haar huwelijk!”

Alle vrouwen tilden hun glazen op. Ze keken elkaar stralend aan en toostten. “Op Sara!”

Annechien nam een slok wijn en zuchtte toen diep. Ze had geen idee of ze haar eigen woorden geloofde, maar ze hoopte alleen dat het waar was. Hoe gelukkig ze ook was zo, ze hoopte wel dat er ooit een leuke man in haar leven bij zou komen om het plaatje compleet te maken. Maar hoe en wanneer? Ze had geen idee!

Victor leunde achterover en liet zijn ogen over de pagina´s glijden. Hij had net het allerlaatste stukje van hoofdstuk 3 van zijn thriller geschreven en hij was tevreden. Hij had heel erg hard gewerkt de afgelopen weken en er stond een goed begin op papier. Jane´s man was inmiddels verdwenen en vanaf de volgende hoofdstukken zou haar zoektocht gaan beginnen. Victor masseerde zachtjes de gespannen spieren in zijn nek en keek naar buiten. Opeens lachte hij en met een groot gebaar klapte hij zijn laptop dicht.

Hij woonde hier nu drie weken en hij had nog niks van de omgeving gezien! Hij had de eerste week als een gek gewerkt om de structuur van zijn boek op te zetten en had daarna elke dag minstens zestien uur per dag aan zijn bureau gezeten, als een bezetene typend. Hij zat helemaal in zijn verhaal en stond vroeg op, at snel iets en begon dan met schrijven tot hij ´s avonds laat uitgeput in bed viel. Hij nam alleen pauze´s om te eten en drinken, liet boodschappen bezorgen en had zich al dagen niet meer aangekleed. Als hij eenmaal in het ritme van schrijven zat, was het het beste om zich er aan over te geven en net zo lang te werken tot hij niet meer kon. Drie hoofdstukken schrijven in drie weken was snel, zelfs voor zijn doen, en hij was dolblij met de vooruitgang die hij boekte.

Maar nu was het even mooi geweest! Het was prachtig weer, er floten vogels, de zon scheen en hij wilde naar buiten! Hij had nog niks van de omgeving gezien, was nog niet eens in het dorp geweest en het idee om zich weer eens fatsoenlijk te douchen en aan te kleden, stond hem ook wel aan. Hij had hard gewerkt en had dus wel een vrij weekend verdiend! Even twee daagjes uitrusten en opladen om aan de volgende etappe te kunnen beginnen. De komende maand moest namelijk het plot uitgewerkt worden en daar zou hij meer dan genoeg werk aan hebben!

Victor stond op en kreunde van de spierpijn. Hij liep zijn werkkamer uit en even voelde de rest van het huisje als een vreemde plek. Hij had nog niet veel tijd doorgebracht in de andere ruimten met zijn ritme van werken, eten en slapen. In de slaapkamer viste hij een spijkerbroek en een grijs shirtje uit zijn kast en slenterde richting badkamer.

Hij grijnsde breed naar zijn spiegelbeeld. Hij had zich al dagen niet geschoren, had wallen onder zijn ogen en zag er moe en duf uit. Victor zette de douche aan en stapte eronder: zo kon hij niet naar buiten!

Een uur later was hij netjes geschoren, aangekleed, had hij zijn huis opgeruimd, afgewassen en een boodschappenbriefje gemaakt en voelde hij zich weer een beetje normaal. Inmiddels zat er een hele serie sportbroeken en T-shirts in de wasmachine en was er schoongemaakt. Victor begon zich weer een beetje mens te voelen.

Hij liep de zandweg af die van zijn huis via de velden van de buurman naar het dorp liep. Hij wilde een krant kopen en zou eens kijken of hij ergens koffie kon drinken. Er zou vast wel ergens een café zijn. Hij had geen idee wat er de afgelopen drie weken in de wereld gebeurd was en het werd hoog tijd om dat eens bij te spijkeren.

Hij keek om zich heen en genoot van het uitzicht en de zon op zijn gezicht. Het was hier wel mooi met de groene velden die omzoomd werden door rijen populieren. In de verte stond een molen en daarachter begon een uitgestrekt bos. Kleine sloten verdeelden de velden in kavels en vormden patronen in het landschap. Het rook naar gras en bloemen en koeien en Victor keek blij om zich heen. Hij had te lang in de stad gewoond! Hij was bijna vergeten hoe lekker het was om buiten te wonen.

Als kind had hij met zijn ouders en oudere zussen op het platteland gewoond. In een klein dorp waar de meeste mensen om hen heen boer waren. Zijn vader had een groentewinkel gehad en zijn moeder had, toen de kinderen wat ouder waren, op een lokale basisschool gewerkt. Zijn vriendjes van school kwamen bijna allemaal van een boerderij en Victor was vaak jaloers op hen geweest: dat wilde hij ook! Hij wilde toen niets liever dan boer worden, koeien en paarden verzorgen en op de tractor over het land rijden. Hij vond zijn vaders winkel maar saai en vond het vreselijk als hij op zondag moest helpen met de voorraad, wetende dat zijn vrienden mochten helpen met hooien en melken en beesten voeren.

Op zijn dertiende waren ze verhuisd en hadden ze het kleine dorp verruild voor de grote stad. En zoals dat vaak ging, werden zijn dromen om boer te worden vervangen door dromen om agent of brandweerman te worden en later, journalist en schrijver. Hij was nooit meer teruggegaan naar het platteland, of alleen voor een weekendje weg, maar nooit meer zoals dit, dat hij in een echt klein dorp met niets te doen en omringd door boerenbedrijven was gaan wonen en daar zijn dagelijkse dingen deed.

Jantien Mechels stond in de deuropening van haar huis en keek verbaasd naar de vreemde man: wie was dat nou weer en waarom was hij midden op de dag in hun dorp aan het rondwandelen? “Goedemiddag,” zei hij beleefd en kwam haar kant op. “Weet u of ik hier ergens een krant kan kopen? Ik ben hier net komen wonen, in het huisje aan het eind van de zandweg daar. Ik ben Victor trouwens.”

Hij stak zijn hand uit en Jantien giechelde even tegen wil en dank. Het kwam niet zo vaak voor dat er aantrekkelijke mannen op haar stoep stonden en tegen haar begonnen te praten. “Oh, bent u de schrijver?” zei ze blozend. “We hoorden al dat er een man in het huisje was komen wonen die thrillers schrijft. Klopt dat? Bent u echt de schrijver van de Jane Meadows-boeken? Mijn zus is helemaal idolaat van u en verslindt die boeken!”

Victor grinnikte en knikte: “Ik ben bang van wel, maar maakt u zich geen zorgen, ik ben een stuk ongevaarlijker dan waar ik over schrijf. Ik ben gekomen voor de rust, om lekker ongestoord te kunnen schrijven.”

“Nou, dan bent u aan het goede adres,” lachte Jantien: “van rust hebben we hier meer dan genoeg. We hebben hier in het dorp een kerk, een school, één kroeg en één winkel en een handjevol boerderijen: dat was het. Voor uw krant moet u dan ook bij de winkel van Siem zijn. Hij verkoopt van alles en als hij het niet heeft, is het er niet.  Zeg, mag ik u heel misschien iets vragen nu u er toch bent?”

Victor zei lachend: “Jawel, maar alleen als je je en jij gaat zeggen en Victor. Zo voel ik me mijn vader.”

“Oké, maar dan moet jij ook Jantien zeggen,” zei ze verlegen. “Mag ik jou dan iets vragen? Ik heb net vorige week je laatste boek gekocht voor mijn zus en ik vroeg me af of je er misschien iets in zou willen zetten. Alleen als je wilt, hoor. Ik snap dat mensen je altijd lastigvallen en dat je daar misschien helemaal geen zin in hebt maar… Nou ja, ze vind je zo geweldig dat ik dacht, ik vraag gewoon of…”

“Geen probleem. Graag zelfs,” onderbrak Victor haar vriendelijk. “Dat is een kleine moeite voor iemand die zo trouw mijn boeken leest. Heb je het boek hier?”

“Ja!” zei Jantien stralend. “Ik pak het even. Heb je een seconde?”

Victor knikte en lachte toen ze met een gilletje van opwinding het huis in rende en uit zicht verdween. Haar hakken tikten tegen de vloer en binnen een paar seconde was ze terug met Victors laatste boek in haar armen geklemd. Zijn eigen gezicht lachte hem toe van de achterflap en Victor nam de pen aan die Jantien naar hem uitstak. “Hoe heet je zus?”

“Karlijn.” Jantien keek stralend toe hoe Victor een lief berichtje in het boek zetten. Hij klapte het dicht en stak het naar haar uit. Jantien nam het aan en zei blij: “Dank je, ze gaat uit haar dak!”

“Heel graag gedaan. Nou, dan ga ik nu eens even kijken of Siem een krant voor me heeft. Heel erg leuk je ontmoet te hebben.”

Jantien zwaaide en zei: “Oh en Victor, als je morgenavond niks te doen hebt, kom dan naar de kroeg, dan stel ik je aan iedereen voor. Eén avond in het café en je kent het hele dorp.”

“Ik zal erover nadenken,” riep Victor van een afstandje en stak zijn hand op.

Hij liep de straat uit en zag de winkel die Jantien aangewezen had. Ze had niet overdreven: er was echt maar één winkel en recht daartegenover was de kroeg. Victor duwde de deur open en liep naar binnen. Een oude man stond achter de toonbank en knikte hem enthousiast toe: “Aha, de schrijver! Kom binnen, kom binnen.”

Victor lachte en nam een krant uit het rek. “Hallo, ik ben Victor.”

“Siem,” zei de man streng. “Oh Annechien! Dit is Victor, de schrijver waar iedereen het over heeft. Hebben jullie elkaar al ontmoet?”

Annechien stak haar hoofd om de hoek van het gangpad en lachte beleefd: “Nee, nog niet. Hallo, ik ben Annechien, welkom in het dorp, Victor.”

Ze trok haar hoofd weer terug en riep vanuit het gangpad: “Heb je ook rozemarijn, Siem?”

Siem schudde zijn hoofd en mopperde: “Altijd iets met die vrouw. Ze woont hier alweer een jaar en nog steeds komt ze met rare vragen. Nooit eens: heb je tomatensoep Siem? Of rookworst? Of tonijn uit blik? Nee, die vrouw wil saffraan en rozemarijn en wat was het van de week? Oh ja, vijgen! Alsof die hier groeien!”

Annechien kwam grinnikend naar de toonbank toe en gooide een hele verzameling kruiden op de toonbank. “Niet zo mopperen Siem, je hebt het namelijk nu allemaal opeens wel! Kijk, saffraan!”

De oude man schudde zijn hoofd en stopte alles zonder iets te zeggen in een zakje. Hij nam het geld van Annechien aan en zei toen: “Neem die krant maar mee hoor, hij is van gisteren. Trakteer deze dame hier maar op koffie van het geld wat je bespaart.”

Victor bedankte de man en hield de deur voor Annechien open. Zij liep lachend met hem naar buiten en zei: “Dat hoeft niet hoor, die koffie, Siem zegt maar wat.”

Victor keek even naar haar en hield zijn hoofd schuin. Hij had nog nooit iemand gezien wiens naam zo niet bij haar leek te passen als Annechien. Toen hij die naam hoorde had hij een blonde, Hollandse dame verwacht met blozende wangen, maar in plaats daarvan stond er een tengere vrouw met lange, rode krullen naast hem, met grote groene ogen. Ze zag eruit alsof ze in de jaren zestig van de vorige eeuw op een platenhoes had moeten staan.

“Oh, nou het hoeft natuurlijk niet als je geen zin hebt, maar mij lijkt het wel gezellig. Ik ken nog niemand in het dorp en was al van plan om koffie te gaan drinken. Dus als je zin hebt om me gezelschap te houden, dan heel graag!”

Annechien hield haar hoofd even schuin en lachte toen: “Nou, in dat geval graag. Ik heb de hele middag vrij en was van plan om uitgebreid te gaan koken, maar dat kan wel even wachten. Koffie dus!”

Ze wees naar de kroeg aan de andere kant van de straat: “Ben je al in de kroeg van Klaas geweest? Het is de hipste tent van het dorp, vooral omdat het ook de enige is.”

Victor lachte en hield de deur voor haar open: “Dat idee kreeg ik al, ja.”

Ze liepen samen het café in en Annechien zwaaide naar Klaas, de barman. “Mogen wij twee koffie?”

Ze liep naar een tafeltje en plofte neer. Ze legde haar hoofd op haar handen en zei: “Zo meneer de schrijver. Vertelt u me maar eens wat er allemaal waar is van alle verhalen die er over u de ronde doen…”

Victor gooide zijn hoofd in zijn nek en lachte bulderend. Het was eind van de middag en Annechien en hij zaten nog altijd in het café waar ze uren geleden neergestreken waren. Ze waren inmiddels drie koppen koffie en twee glazen wijn verder en Klaas kwam er alweer aan met nog twee glazen, een bakje pinda´s, een schaaltje bitterballen en een schoteltje met blokjes kaas en augurken met kleine vlaggetjes erin geprikt. Victor wees met een serieus hoofd naar het bordje en zuchtte: “Dat krijg je dus alleen in dit soort kroegen. Probeer in een hippe bar in de stad maar eens een blokje kaas te krijgen, laat staan met een vlaggetje erin! Nee, daar moet je voor op het platteland zijn.”

Annechien grijnsde. Ze was er net achtergekomen dat Victor helemaal niet zo´n stedeling was als hij leek en dat hij eigenlijk van het platteland kwam.

“Waarom wilden je ouders eigenlijk weg van het platteland?” wilde ze weten.

Victor haalde zijn schouders op: “De winkel liep niet goed genoeg. Er waren niet genoeg klanten voor een goede omzet. Boeren verbouwen natuurlijk het meeste zelf en hadden maar af en toe iets van ons nodig. Mijn vader heeft in Den Haag, waar we heen verhuisden, weer een kruidenierszaak gehad en die liep fantastisch. Hij was veel gelukkiger daar en mijn zussen ook. Maar ik denk dat mijn moeder nog altijd heimwee heeft en het heeft heel lang geduurd voordat ik gewend was. Ik kan me het gevoel nog herinneren, dat alles zo groot en druk was en dat de mensen zo gek praatten. We woonden in een volkswijk en iedereen sprak plat Haags. En dat leek in niks op het Twents wat ik gewend was.

Mijn zussen gingen naar een school in het centrum en spraken binnen twee weken bekakt Haags en ik ging naar een andere school en heb nog twee jaar Twents gesproken voordat ik ook van school verhuisde en Haags begon te spreken. Bizar voor een clubje kinderen uit een gehucht met drie boerderijen. Mijn moeder is de enige die haar accent niet verloren is en die nog geregeld iets zegt over het dorp en de boerderijen. Ze mist het uitzicht en de zon over de velden en de lange wandelingen die ze daar kon maken.

Mijn vader niet, dat is eigenlijk een echte stadsman. Hij is nu 67, maar wil niet horen van stoppen met werken. Hij doet niets liever dan de hele dag over de toonbank heen met mensen ouwehoeren. Mijn oudste zus doet alle inkoop en administratie, maar het is mijn vader die elke dag in een ouderwetse blauwe jas achter de toonbank staat. Hij is echt een instituut in die wijk. Mijn moeder is gelukkig wel gestopt met werken. Ze schildert veel en maakt aquarellen die het heel goed doen. Ze hangt in verschillende galeries. Ze schildert nu vooral zeezichten. Nu ze de velden en bossen niet meer zo gemakkelijk in kan, neemt ze bijna elke dag de tram naar de duinen en naar zee. Ze rijdt zelf geen auto en mijn vader is zes dagen in de week in de zaak en heeft dan op zondag geen zin om helemaal richting Twente of waar dan ook te rijden, dus ze komt niet veel meer op dit soort plekken. Ik zou haar eens moeten ophalen om hier een poosje op bezoek te komen, volgens mij zou ze dat leuk vinden.”

Annechien keek naar de man tegenover haar, terwijl hij liefdevol over zijn gezin praatte. Ze bestudeerde zijn gezicht. Hij was heel anders dan ze verwacht had. Al dat gepraat over dat hij een oude man in een grijze trui was, sloeg nergens op! Victor had een karakteristieke kop met een jongensachtige uitstraling. Hij had blauwe ogen met lachrimpeltjes ernaast, die hij bijna helemaal dichtkneep wanneer hij moest lachen. Zijn dikke haren waren iets te lang en hij had een sterke kaaklijn die zijn gezicht mannelijk maakte, en mooie lippen die hij steeds scheeftrok in een schuin lachje wanneer hij iets vertelde dat grappig of gênant was.

Annechien vond hem een buitengewoon mooie man, hoewel… Nee, mooi was hij niet, maar wel aantrekkelijk en interessant en iets in zijn gezicht maakte dat ze ernaar wilde blijven kijken. Victor haalde weer zijn schouders op, een beetje verbaasd hoeveel hij deze onbekende vrouw in één keer vertelde.

Hij viste een trui uit zijn tas en trok die aan: grijs. Annechien lachte ondanks zichzelf: de trui klopte dus wel, maar het oud en saai absoluut niet. Ze vond Victor buitengewoon goed gezelschap. “Hoe oud ben jij eigenlijk?” wilde ze weten. “Ik wordt binnenkort 41. Jij?” kaatste hij de vraag terug terwijl hij nonchalant een augurk bietste. “27.”

Hij knikte en even viel het gesprek stil. Ze wisten eigenlijk allebei niet zo goed wat ze met die informatie aan moesten, of waarom ze het eigenlijk hadden willen weten.

Victor nam een slok wijn en zei toen zacht: “En jij dan? Hoe is het voor jou om na al die tijd weer terug te zijn op je geboortegrond? Hoor je hier nog, of ben je te veel veranderd? Het lijkt me namelijk niet gemakkelijk na zo lang gereisd, gestudeerd en in de stad gewoond te hebben om weer in een klein dorp te wonen.”

Annechien speelde met haar glas en dacht even na. Ze leunde met haar kin op haar hand en zag niet hoe Victor haar net zo aandachtig bekeek als zij hem eerder had gedaan. Hij volgde met zijn ogen de golven in haar rode haren, de lijn van haar hals en de vormen van haar knappe gezicht. Ze was zo prachtig! Ze had een paars, wollen vest aan over een strak, zwart jurkje met een dikke legging en aan haar voeten had ze gebloemde laarzen gehad, die ze nu onder de tafel had uitgetrapt. Ze zat met haar voeten op haar stoel en zag er kwetsbaar en sterk tegelijk uit. Ze leek volkomen op haar gemak te zijn en bewoog zich met de zekerheid van iemand die wist wat ze wilde en waar ze mee bezig was.

Ondanks die no-nonsense houding leek ze eerder achter een piano of schildersezel thuis te horen dan in een melkstal. Misschien was het haar schoonheid of haar jeugd, maar hij had heel erg de neiging om haar te willen beschermen en in de watten te leggen en hij vroeg zich af hoe ze het volhield om twaalf uur per dag heel hard te werken, waarvan een groot deel fysieke arbeid was.

Annechien keek op en haar groene ogen keken even recht in de zijne, iets wat een plotselinge schok in zijn maag teweeg bracht. Ze lachte, zich niet bewust van haar effect op hem en zei heel eerlijk: “Het is een mix. Ik ben aan de ene kant heel erg blij om terug te zijn. Ik vind het heerlijk om mijn familie en oude vrienden weer veel te zien, geniet van mijn werk en ik vind het heerlijk om weer natuur en rust en schoonheid om me heen te hebben. Maar ik voel me wel vaak anders dan de rest. Dat heb ik altijd al gedaan.

Mensen vinden het leuk voor me, maar snappen niet waarom ik zo nodig wilde reizen en studeren en waarom ik minstens één keer per maand een weekend naar de stad moet, of op een tripje wil. Ik word goedmoedig geplaagd als ik weer een weekend weg ga, naar Istanboel of Rome of Riga of waar dan ook, maar echt snappen doen ze het niet. Ik wil namelijk wel blijven bewegen en dingen blijven doen die buiten de comfortzone van dit dorp vallen. Ik wil niet het gevoel krijgen dat ik hier opgesloten zit. Ik woon en werk hier en vind het hier prachtig en houd van de mensen om me heen, maar er is een hele grote wereld om ons heen, waar ik ook zoveel mogelijk van wil zien! 

Daarom is het ook zo fijn dat mijn broer en schoonzus en ik het samen doen. Als je alleen een boerderij hebt, dan kun je nooit weg. Vooral niet in het begin. Als je bedrijf goed genoeg loopt, kun je knechten inhuren, maar dat is erg duur en dat doe je niet zomaar voor een weekendje weg, zeker niet tien keer per jaar. Maar nu, met mijn vader die nog heel actief betrokken is en Joris en ik die het bedrijf samen runnen, hebben we allemaal nog de nodige vrijheid voor een leven naast de boerderij en dat is wel heel lekker.

Aan de andere kant zorgt die drang tot weg zijn er wel voor, dat ik nooit ergens honderd procent thuis ben. Dit is wel mijn thuis en ik wil hier ook niet meer weg, maar ik heb ook stukjes hart in de stad liggen en op allerlei bijzondere plekken waar ik geweest ben. Ik ken door mijn reizen over de hele wereld mensen en dat is leuk, maar dat wil ook zeggen dat je altijd iemand mist. Je hebt nooit meer je hele wereld op één plek en je hart is voor altijd verdeeld. Daardoor voel ik me soms toch nog wel een beetje een buitenstaander. Omdat zoveel mensen dat hier wel hebben, dat alles wat ze willen en waar ze van houden, hier is. Ik blijf toch een beetje import, ook al ben in dat eigenlijk niet. Ik hoor hier wel, maar toch iets minder dan de rest.

Ik weet ook niet of men ervan uitgaat, dat ik vanaf nu voor altijd blijf. Ik denk zelf van wel, maar ja, de tijd zal het leren. Misschien heeft het allemaal alleen nog wat meer tijd nodig en ben ik over vijf jaar weer volkomen ingeburgerd. Maar ik ben bang dat ik altijd tussen twee werelden in zal blijven staan. Ik woon hier uit overtuiging maar weet ook heel goed dat dit niet de hele wereld is.”

Ze keek Victor een beetje verlegen aan en zei: “Klinkt dat stom?”

Hij schudde zijn hoofd en zei zacht: “Nee, helemaal niet, ik snap precies wat je bedoelt. Hoe groter je wereld is, hoe moeilijker om te bepalen waar je thuis hoort, omdat je op zo veel plekken zou kunnen leven en zoveel andere personen zou kunnen zijn. Dit is de plek waar je nu bent, maar je weet ook dat het allemaal heel anders had kunnen zijn. Maar het went wel, denk ik. En je hebt alle vrijheid om weg te gaan en andere plekken te zien en mensen te ontmoeten en dat is soms lastig, maar ook heel erg mooi.”

Annechien glimlachte en knikte. Ze sneed een luchtiger onderwerp aan: “En over plekken zien gesproken: heb jij eigenlijk je omgeving al een beetje verkend? Ben je al bij het ven geweest? Je hebt een prachtige wandeling die eigenlijk precies achter jouw huis begint! En ben je al op een paar boerderijen geweest? Boris, jouw buurman, verkoopt de lekkerste geitenkaas van de omgeving en je moet bij Froukje zijn voor eieren en hoe heet die imker nou ook alweer, nou ja, die heeft geweldige bloemenhoning.”

Victor keek de vrouw tegenover hem schuldbewust aan en zei: “Ik heb nog helemaal niks gezien, erg hè? Ik ben aangekomen, heb bagage en boodschappen laten bezorgen en ben in de afgelopen drie weken twee keer even tien minuten in de tuin geweest en verder heb ik achter mijn bureau gezeten. Schandalig eigenlijk, maar ik zat in een goede schrijfflow en wilde daar even mee verder. Ik heb mezelf dit weekend voor het eerst vrij gegeven en was van plan om de komende twee dagen een beetje te gaan rondkijken. Jij hebt niet toevallig zin en tijd om een medestedeling een beetje rond te leiden dit weekend?”

Hij merkte dat hij even nerveus werd. Hij wilde dolgraag dat ze ‘ja’ zou zeggen. Wilde het belachelijk, buiten proportie graag. Hij wilde niet dat ze op zou staan, zeggen dat ze naar huis moest en zou vertrekken. En als dat dan moest, wilde hij graag weten dat hij haar snel weer zou zien, zo snel mogelijk wat hem betrof. Hij was nog lang niet uitgepraat met haar en er was nog zoveel wat hij wilde weten en vragen. Hij deed zijn best om casual te zijn, alsof de rondleiding het ding was waar hij op uit was, en niet te laten merken dat hij haar het liefst over zijn schouder op zou tillen en mee zou voeren naar een stille plek waar verder niemand was om uren en dagen zo door te praten.

“Lijkt me leuk. Ik moet even met mijn broer overleggen, maar ik denk dat dat wel kan. Als jij mij dan morgenvroeg op de boerderij komt helpen, zal ik je ´s middags de omgeving laten zien en zondag ben ik sowieso vrij,” antwoordde Annechien.

Victor onderdrukte de neiging om te juichen, of een rondedansje te maken en zei rustig: “Top, wat leuk! Ik ben al jaren niet meer op een boerderij geweest, dus ik kom je met alle liefde en plezier helpen. Ik weet niet of ik je niet van de regen in de drup help met mijn gebrekkige kennis van het boerenbedrijf, maar ik kom het graag proberen. Maar eh… Dit klinkt nu wel erg opdringerig en ik wil zeker geen beslag op al je tijd leggen, maar ik wilde nu nog even mijn benen gaan strekken en een rondje gaan lopen. Je had het over een wandeling naar een ven? Toevallig zin om me te vergezellen? Misschien in ruil voor een etentje? Ik geloof namelijk nooit dat er nu nog iets terecht komt van die curry die je wilde gaan maken.”

Annechien keek gespeeld beledigd en keek toen op haar horloge: vijf uur. Ze had nog niet eens al haar ingrediënten en het moest ruim drie uur sudderen. Dat werd hem inderdaad niet meer vandaag. En eigenlijk vond ze het ook veel te gezellig om al naar huis te willen. Daarom knikte ze: “Lijkt me leuk. Het blijft toch nog een hele tijd licht. Ik laat mijn boodschappentas wel even hier, geen zin om daarmee te slepen. Het is een mooie wandeling van ongeveer een uur, dus dat is perfect als pre-dinner loopje. Maar waar wil je daarna gaan eten dan? Er is hier verder niks in de wijde omtrek en de winkel gaat stipt om vijf uur dicht.”

Victor haalde zijn schouders op en stond op: “Dan rijden we toch gewoon ergens heen? Het is minder dan een uur rijden naar Zutphen als er verder echt niks is, dus dat lijkt me goed te doen. Ik ga even afrekenen, nee, nee, ik trakteer, dat heb ik Siem beloofd en dan gaan we even een stukje lopen?”

Annechien knikte en keek hoe hij naar de bar liep en daar even met Klaas kletste. Hij zag er goed uit in zijn vale jeans met shirtje en grijze trui. Mannelijk en op een vreemde manier sexy en betrouwbaar tegelijk. Ze glimlachte onwillekeurig. Nienke moest eens weten dat ze eigenlijk toegezegd had om haar hele weekend met deze man door te brengen, zomaar vanuit het niets! Victor kwam terug en keek haar vragend aan. Annechien voelde dat ze bloosde en sprong snel op: hoog tijd voor wat frisse buitenlucht, misschien dat ze dan weer wat helderder ging nadenken!

“Luister eens, het kan me niet schelen wat je zegt. Ik heb het recht om te weten waar Victor is! Ik ben verdorie zwanger van zijn kind en er is iets aan de hand! Ik bel toch niet zomaar. En het gaat je niks aan wat er aan de hand is, er is een medisch probleem en dat ga ik niet met jou bespreken voordat Victor er vanaf weet. Hij kan zich wel ergens op het platteland begraven hebben, maar dit kan niet wachten. Dus ik wil dat je me nú zijn adres geeft.”

Lloyd zuchtte. Hij was de redacteur voor Victors boeken en de mannen hadden over de jaren een hechte vriendschap opgebouwd. Hij wist precies hoe Victor over dingen dacht en als hij over één onderwerp duidelijk was, was het Mireille wel!

“Ik kan dat niet doen, Mireille. Weet je wat? Ik zal Victor zelf bellen en zeggen dat je gebeld hebt en als hij je dan wil spreken, zal hij zelf wel contact opnemen.”

“Pardon?” gilde de vrouw. “Ik ben de moeder van zijn kind! Je kunt me niet zomaar opzij zetten! Wie denkt je wel wie je bent? En wie denkt hij wel niet wie hij is! Hoe haal je het in je hoofd om hem te dekken! Hij heeft me zwanger gemaakt! Hij heeft een verantwoordelijkheid! Dit is zijn kind en hij…”

“Ik moet nu ophangen Mireille. Ik zeg Victor dat je gebeld hebt,” onderbrak Lloyd haar vriendelijk maar ferm en hing toen op. Hij zuchtte diep en schudde zijn hoofd: hier zou Victor niet blij mee zijn! Wat zorgde die vrouw toch steeds voor problemen.

Hij toetste Victors nummer in en hoorde de telefoon overgaan. Voicemail… Hij zuchtte weer en drukte het nummer weg: dit was geen boodschap voor een voicemail, hij zou het later nog wel eens proberen.

“Neem je je telefoon niet op?” vroeg Annechien loom. Victor schudde zijn hoofd: “Nee, wat het ook is, het kan vast wel wachten. Ik kan me niet voorstellen dat er iets belangrijker is dan dit.”

Annechien giechelde toen hij haar in haar nek kuste en ze sloeg haar armen om zijn nek. Hij beantwoordde de omhelzing meteen en drukte zijn lippen teder op de hare. Ze kusten traag en Annechien kon een tevreden zucht niet onderdrukken. Het was eind van de middag op zondag en ze hadden het meest heerlijke weekend achter de rug. Hun wandeling van vrijdagmiddag was de opmaat geweest voor drie dagen waarin ze onafscheidelijk geweest waren. Ze waren na de wandeling naar Zutphen gereden en hadden daar de hele avond gegeten en wijn gedronken en waren daar toen in een hotel gaan slapen. Ze hadden het allebei te gezellig gevonden om nog rekening te willen houden met naar huis rijden en hadden zich overgegeven aan de avond. Victor had zich een beetje zorgen gemaakt dat ze zou denken dat het kwade opzet was, een gladde versiertruc om haar in bed te krijgen en hij had zijn zorg maar meteen eerlijk opgebiecht. Iets wat Annechien weer heel erg schattig vond en waarna ze na een hele avond gezellig gepraat te hebben, knus samen waren gaan slapen in elkaars armen, zonder ook maar meer te doen dan zoenen. Ze wilden allebei het signaal afgeven dat dit bijzonder was, dat ze dit meenden, dat dit niet alleen voor één nachtje was.

De dag erna waren ze na het ontbijt teruggereden en had Victor zich aan zijn belofte gehouden: hij kwam helpen op de boerderij. Annechien had hem een blauwe overall en een paar laarzen gegeven en had zich de hele dag slap gelachen om Victors jongensachtige enthousiasme. Hij had het gevoel dat zijn jeugddroom een beetje uitkwam en had zich vol overgave op de klusjes gestort. Ze hadden samen hooi gekeerd, de koeien die op stal stonden gevoerd en gemolken en waren op de trekker naar de buitenste velden gereden om sloten te dreggen en te kijken hoe het met de kalfjes was.

Tussen de middag hadden ze samen met Joris en Paula en de vader en moeder van Annechien gegeten en ze had gemerkt dat iedereen hem aardig vond. Hij had heel gezellig met haar broer zitten kletsen en de mannen hadden hem gepest met zijn stadse fratsen en gebrek aan boerenkennis. Victor had heel wat vragen gesteld en de lunch was voorbij gevlogen.

Annechien had gemerkt dat haar moeder af en toe zijdelings naar haar keek, maar had gedaan alsof ze niks in de gaten had. Ze had geen idee waar dit heen ging en voor nu wilde ze doen alsof ze echt alleen maar vrienden waren. Het ging verder niemand iets aan dat er een soort magische aantrekkingskracht tussen hen was. Ze had geen idee wat er speelde en wat ze hiermee zouden kunnen of willen en ze wilde het niet nu al lastig maken. Ze had hem normaalgesproken ook nog nooit mee naar huis genomen, maar ja, je kon niet op de boerderij werken en niet komen lunchen, zo werkte dat gewoon niet. En er kwamen wel eens vaker zomaar vrienden langs en die nam ze immers ook mee.

Ze had geen idee wat haar familie dacht, maar ze was wel opgelucht dat de ontmoeting zo gezellig was geweest. Joris was na de lunch even naar haar toegekomen en had heel nonchalant gezegd dat de jongens van Bert, vrienden van hem wier vader Bert heette, de middag en zondag kwamen helpen en dat als ze zin had in een vrij weekend, dit de uitgelezen kans zou zijn. Annechien glimlachte, haar broer was niet altijd even subtiel maar wel verschrikkelijk lief!

Dankzij hem hadden Victor en zij de hele zaterdag gewandeld en gepraat, waarna hij haar mee naar zijn huisje had genomen en een verbluffend goed diner voor haar gekookt had. De rest van de avond hadden ze ondanks het zwoele weer voor een haardvuur doorgebracht en nu was het ruim na lunchtijd op de zondag en lagen ze nog altijd samen in zijn bed.

Annechien zuchtte tevreden terwijl Victor haar schouders masseerde. De passie die gisteravond zo hevig opgelaaid was, was nog lang niet uitgewerkt, maar ze merkte nu al dat het meer was dan dat. Dat het meer dan fysieke aantrekkingskracht was. Ze hadden een klik die zo sterk was, dat ze er niks meer tegenin kon brengen.

Ze had het allemaal wel gedacht: dat het te vroeg was, dat het nergens op sloeg, dat er een enorm leeftijdsverschil was, dat dit nergens heen kon gaan, dat ze afstand moest bewaren. Maar het had allemaal geen zin. Ze wilde gewoon bij hem zijn! Hem beter leren kennen, met hem praten, zoenen, eten, drinken, dansen, lachenen vrijen…

Victor kuste heel zachtjes de achterkant van haar nek terwijl zijn sterke handen de knopen in haar schouders losmaakte. Annechien kreunde van genot. Het nadeel van het boerenleven was, dat haar schouders altijd vast zaten door het zware werk. Vooral hooien en voederen kostte veel kracht in je armen en ze merkte dat ze nog lang niet zo sterk was al Paula of haar vriendinnen, die dit werk nu al tien jaar lang deden. Het ging haar wel steeds makkelijker af, maar een massage was wel heerlijk.

Ze rolde zich op haar rug en glimlachte loom naar Victor. Hij ging naast haar liggen en trok haar dicht in zijn armen. “Heb je hier iets wat je geschreven hebt?” wilde Annechien weten. Victor knikte en trok een gezicht: “Ja, ik heb mijn laatste boek hier en de eerste drie hoofdstukken van de volgende. Maar dat kan ik nog niet laten lezen. Ik weet nog niet precies wat ik daar wel of niet van wil houden en wat er goed en slecht is. Ik moet eerst het hele verhaal schrijven en dan pas ga ik herlezen en pas ik het aan en ga ik herschrijven. Dit is echt nog een ruwe versie.”

Annechien glimlachte: hij was overdreven bescheiden over zijn werk, vond ze. Hij wuifde het steeds een beetje weg als ze het over zijn succes had en hij was opgelucht geweest, dat ze nog nooit een boek van hem gelezen had. Op de een of andere manier leek hij nog steeds onzeker over zijn schrijven te zijn, ook al stonden er al zes bestsellers op zijn naam.

“Mag ik je laatste boek zien?” wilde ze weten.

Victor keek even bedenkelijk en knikte toen: “Zal ik het voor je pakken?”

“Graag,” zei ze terwijl ze hem even kuste: “Ik ben benieuwd naar wat je doet namelijk.”

Victor stond op uit bed en liep naar zijn werkkamer. Toen sprintte hij zo snel mogelijk weer terug en sprong van een flinke afstand weer in bed waar hij Annechien en de dekens over zich heentrok en zich dicht tegen haar aan nestelde. Ze gilde het uit en lachte schaterend toen hij haar overdekte met kusjes. “Je probeert me gewoon af te leiden met je verleidingstrucs! Hier dat boek!” eiste ze lachend maar kuste hem heftig terug.

Victor liet zijn handen over haar nog altijd naakte lichaam dwalen en nam haar volle borsten in zijn handen. Annechien hapte naar adem toen hij haar borsten kuste en haar tepel tussen zijn tanden nam. Zijn handen gingen brutaal op onderzoek uit en die van haar volgden zijn voorbeeld. Ze streelde zijn brede schouders en de spieren in zijn armen. Victor kuste haar hartstochtelijk en rolde hen om zodat ze bovenop hem kwam te zitten. Een zachte kreun ontsnapte aan zijn lippen terwijl hij rechtop ging zitten en haar prachtige lichaam naar zich toe trok.

Annechien ademde zwaar terwijl ze haar vingers door zijn haar liet glijden. Victor streelde als in trance haar rug en omlaag over haar billen. Hij trok haar met kracht bij zich op schoot en zoende haar nek, haar kaak en nam toen bezit van haar mond. Even aarzelden ze allebei, maar toen was het verlangen niet meer te stoppen en zoenden ze elkaar wild en hongerig. Haar lippen waren op de zijne, in zijn nek, achter zijn oor en hun handen verkende strelend elkaars lichaam.

Victor trok haar heupen dicht tegen de zijne en Annechien kreunde zachtjes terwijl ze haar hoofd in haar nek wierp. Zijn lippen dwaalden van haar nek naar haar borsten en hij nam haar tepels in zijn mond. Zachtjes beet hij en genoot van de geluidjes die zij daardoor maakte. Haar benen waren om zijn heupen geslagen en maakten hem gek met hun ritmische beweging. Opeens duwde ze haar handen tegen zijn borst en zorgde ervoor dat hij weer achterover op het bed viel. Tergend langzaam gleden haar handen over zijn gespierde borst naar beneden en nog lager. Haar vingers haakten zich achter de band van zijn boxershort en trokken deze naar beneden. Haar mond volgde het spoor van haar handen en Victor voelde de wereld om zich heen exploderen. Hijgend kuste hij haar wild en rolde haar lichaam onder het zijne. Hij pinde haar handen boven haar hoofd vast. Annechien gooide haar hoofd uitdagend in haar nek en klemde haar benen om zijn heupen.

“Ik wil je! Ik wil je nu!” hijgde ze in zijn oor en Vincent voelde zich licht in zijn hoofd. Niet in staat zich nog langer te beheersen, zoende hij haar heftig en heel langzaam kwam hij in haar. Even keken ze elkaar doodstil aan en daarna leek de storm los te barsten. Samen bewogen ze als één lichaam en Annechien verloor ieder besef van tijd. Zijn handen waren overal en ze klampte zich aan hem vast als aan een reddingsboei op volle zee. Sneller, steeds sneller bewogen ze totdat eindelijk de ontlading kwam.

Hijgend en bezweet lagen ze in elkaars armen en keken elkaar aan, niet in staat tot woorden. Zachtjes zoende hij haar en een beetje beverig sloeg zij haar armen om zijn nek. Zo bleven ze verstrengeld liggen tot ze allebei weer een beetje op adem gekomen waren.

Annechien glimlachte toen hij voorzichtig zijn boek dat nog altijd in bed lag onder zijn heup vandaan viste en op de grond gooide: ze konden in elk geval niet zeggen dat het geen spannende lectuur was!

“En dan? Wat moet je daar dan mee? Daar kan toch niks goeds van komen! Kind, hoe oud is die man wel?” Annechiens moeder Corry stond met haar handen op haar heupen in de keuken en keek haar dochter wanhopig aan. “Iedereen heeft het er al over en iedereen zegt hetzelfde: dat het best een aardige kerel is, maar niet van hier en veel te oud voor jou.”

Annechien smeet met kracht een aardappel in een pan water en pakte de volgende. Ze schilde met agressieve gebaren verder en snauwde: “Oh ja? En wie bepaalt dat? Waar bemoeit iedereen zich mee? Ik weet nu weer precies waarom ik hier zo snel mogelijk weg wilde vroeger, vreselijk die bemoeienis! Het is toch zeker mijn leven? Nou dan bepaal ik ook zelf wel wat ik ermee doe. Het gaat het dorp geen donder aan hoe ik mijn leven wil leiden en al helemaal niet met wie! Al was mijn vriendje 85, liep hij achter een rollator en had hij geen haar meer op zijn hoofd, dan ging ze dat nog geen reet aan! Als ik hem maar leuk vind.”

Corry keek naar haar kind en ging zuchtend aan tafel zitten. Als Annechien in zo´n bui was, dan hielp er toch niets.

“Maar lieverd,” zei ze kalm en sussend, “Het gaat toch helemaal niet over het dorp? Natuurlijk praten mensen, dat hebben ze altijd gedaan en dat zullen ze altijd blijven doen ook. En jij bent een jonge, mooie vrouw en één van de weinige vrouwen van jouw leeftijd in de buurt, die nog niet getrouwd is. Natuurlijk letten mensen op mannen in jouw omgeving en ontstaan er meteen praatjes. Als jij een vriendje krijgt, zal iedereen er een mening over hebben, wie die man ook is.

Dat moet je ook gewoon naast je neer leggen. Je hebt groot gelijk dat het jouw leven is en dat je dat moet leiden met wie je wilt. Maar ik mag als je moeder toch wel bezorgd zijn? We zien Victor graag hier op de boerderij en ik vind het een hartstikke aardige man, maar toch niet als jouw partner! Je kunt met zo´n man toch helemaal geen toekomst opbouwen? En jij zei dat zelf ook. Je roept nu al weken dat jullie alleen vrienden zijn en dat er niks aan de hand is…”

“Nou, dat was gelogen,” zei Annechien plompverloren. “We hebben vanaf het allereerste weekend interesse in elkaar gehad. Ik had gewoon nog even geen zin in vragen en commentaar zo lang ik zelf niet wist wat ik hiermee wilde. Maar ik ben eruit en wat mij betreft, mag iedereen het weten. Ik ben verliefd op hem, leeftijdsverschil of niet, en ik wil bij hem zijn. En daar ga ik ook niet over in discussie!”

“Hoe bedoel je, verliefd?” piepte Corry terwijl ze een ui snipperde en tranen wegveegde. “Is hij ook verliefd op jou? Is er iets gezegd? Is hij je vriend? Maar hij is in de veertig en hij gaat straks weer weg! Hij is hier maar voor even.”

Annechien klemde haar kaken op elkaar en deed haar best om rustig en vriendelijk te blijven praten.

“We zijn nu twee maanden aan het daten en ja, we zijn verliefd. Ik op hem en hij op mij. En dat is het enige wat we nu weten. Hij blijft nog ruim negen maanden hier en ik ga echt niet verder vooruit kijken dan dat. Hij is nog druk met schrijven en blijft tot volgend jaar lente hier wonen. Dat duurt nog hartstikke lang! Ik wil nu gewoon genieten van het samen zijn met Victor en kijken waar dit heen gaat. Daarna zien we wel weer verder. Moet ik daar nu al een mening over vormen, zodat het dorp zich er vast op voor kan bereiden?”

Ze plonsde weer een aardappel in de pan en prikte de volgende aan het mes.

Corry veegde de uien in een schaal en zei: “Nee, natuurlijk niet. Ik snap best dat het nu leuk is, maar ik wil gewoon niet dat je straks gekwetst raakt. Wat nou als je het nu negen maanden lang heel erg leuk hebt en hij daarna weer weg wil? Wat moet jij dan? En stel nou dat hij wel wil blijven en het gaat allemaal goed, wat dan? Dan heb je toch nog geen toekomst?  Hij is ruim veertig, jij bent 27, dat kan toch niet goed gaan? Wat nou als jij kindjes wilt? Daar heeft hij vast geen zin meer in en dan? Dan moet je dat maar opgeven?”

Annechien draaide zich om en stampte ondanks zichzelf op de grond: “Houd nou eens op. Ik ben net twee maanden samen met Victor, mogen we elkaar eerst even beter leren kennen, voordat ik over dat soort dingen moet nadenken? Als hij over negen maanden weg wil en we willen samen blijven, dan zullen we dat te zijner tijd wel uitzoeken.

Ik heb er in elk geval geen enkel probleem mee dat hij ouder is. Dat dat voor jou blijkbaar zo´n punt is, is jouw probleem, maar mij maakt het niets uit. We hebben het leuk samen, we klikken, we vinden elkaar leuk en zijn graag samen en die leeftijd heeft er niks mee te maken. Dat is toch helemaal niet relevant? En als ik over twee jaar kinderen wil en hij niet, dan komt ook daar wel een oplossing voor, of niet.

Als dat het geval is, kan het dan altijd nog uitgaan. Maar ik ga niet al bij voorbaat iets beëindigen omdat het misschien over negen maanden, of negen jaar weleens mis zou kunnen gaan. En ik vind het jammer dat jij er blijkbaar zo tegen bent, ik had gehoopt dat je hem leuk vond en dat je blij voor me zou zijn, maar blijkbaar niet. En dat vind ik jammer maar ik ben verliefd op hem! En ik ga hier niet mee stoppen. Dus dan kun je je daar vast op voorbereiden. En zeg het ook maar tegen al die kletskousen in het dorp!”

Ze klemde haar kaken weer op elkaar, gooide de laatste aardappel in de pan en deed toen met drukke gebaren haar schort weer af. “Ik blijf bij nader inzien toch niet eten. Ik ga naar Victor.”

“Lieverd, wacht nou, ik bedoelde toch alleen maar…” riep Corry tegen de rug van haar dochter terwijl die op hoge poten de deur uit beende.

Annechien gooide de deur achter zich dicht en Corry ging verdrietig aan tafel zitten. Dat had ze niet zo handig aangepakt. Ze maakte zich gewoon zorgen over Annechien. Er waren zoveel dingen die ze graag voor haar wilde: een man en kindjes en een gelukkig leven samen met iemand op de boerderij. Corry zag dat gewoon niet gebeuren met Victor. Ze vond het een ontzettend leuke man, maar ze wist gewoon zeker dat Annechien niet gelukkig met hem zou worden. Niet omdat hij niet leuk en aardig was, maar door het leeftijdsverschil en het feit dat hij niet van hier was.

Annechien had al zoveel gereisd en gezworven en nu ze eindelijk weer hier was, wilde Corry haar ook zo graag hier houden. Wat nou als ze weer vertrok, achter een man aan terug naar de stad? Dan bleef ze daar en dan waren ze haar weer helemaal opnieuw kwijt. En het was net zo fijn nu, met al haar kinderen in het dorp en met haar zoon en Annechien samen op de boerderij. Als daar toch op den duur toch nog een leuke boerenzoon bij zou kunnen komen, waar ze kindjes mee kon krijgen en dit leven mee kon voortzetten, dat zou prachtig zijn! Maar nee, Annechien verloor haar hart natuurlijk weer aan iemand die zo’n toekomst op losse schroeven zou zetten.

Corry zuchtte diep en liep naar het aanrecht: de mannen kwamen zo eten en ze moest de hele stamppot nog maken met dat gepeins. Was het egoïstisch dat ze zo graag een bepaalde toekomst voor Annechien wilde? Zou ze niet gewoon blij voor haar moeten zijn dat ze iemand ontmoet had, in plaats van beren op de weg te zien? Maar wat nou als het misging? En wat nou als het wel goed ging? Wat stond haar dan voor een leven te wachten met een man die bijna haar vader had kunnen zijn?

Corry pakte de boerenkool uit de koelkast en legde vier rookworsten in warm water om te wellen. Ze probeerde de tranen terug te dringen. Was ze alleen maar bang voor haar eigen geluk? Was dat het? Was ze bang om Annechien weer te moeten missen in plaats van bezorgd te zijn over haar dochters toekomst? Of was het allebei? En als het beide was, was dat dan erg?

Ze had Annechien moeten steunen en zonder oordeel moeten luisteren, maar ze had haar al die jaren zo gemist, dat ze gewoon bang was om weer die pijn in haar hart te voelen. Corry wilde haar dochter het liefst heel erg dichtbij houden. Maar ja, daar kon Annechien niks aan doen en zij moest het leven leiden waar zij gelukkig van zou worden; niet wat haar moeder wilde dat ze deed. Maar leg een moederhart dat maar eens uit!

Corry vermande zich en begon systematisch de boerenkool klein te snijden. Ze keek steeds weer uit het raam om te zien of haar kind toch nog terugkwam, maar op het erf bleef het stil. Ze had het goed verbruid, vreesde ze.

Intussen stormde Annechien woedend het dorp in. Victor had in de laatste weken de gewoonte ontwikkeld om een deel van de dag in het café bij Klaas te gaan zitten schrijven en dat was dan ook de plek waar ze hem kon vinden als hij niet thuis was. Ze duwde de deur van het café open en liet de ruitjes rinkelen in hun sponningen. Ze keek rond. Aan een tafeltje bij het raam zaten Nienke en haar tante Florentijn en verder was de kroeg leeg.

“Hij is er vandaag niet,” riep Klaas. “Had geen inspiratie zei hij. Hij heeft zijn laptop achtergelaten en is zelf weer vertrokken. Hij zei iets over met de auto weg en een dagje naar de stad om spullen op te halen. Hij vroeg om jou te zeggen dat hij tegen etenstijd weer terug was, als ik je zag. Nou weet ik niet of hij weet dat we hier om vijf uur eten, maar hij zal zo wel komen.”

Annechien knikte even en liep richting haar vriendin en haar tante. Florentijn wierp een blik op haar gezicht, stond op, kuste beide meisjes op hun wangen en zei: “Ik ga weer naar mijn kippen. Veel plezier meiden. Nienke ik zie je zondag? Kom jij wat eerder om te helpen?”

Nienke knikte en zwaaide haar tante na: “Familie brunch. Bij Florentijn. Ze maakt zich natuurlijk nu al zorgen over voor hoeveel weeshuizen ze denkt te moeten koken, dus ik heb aangeboden om te komen helpen. Maar dat doet er niet toe. Wat is er met jou aan de hand? Je ziet er verschrikkelijk uit!”

Annechien lachte ondanks zichzelf om de lompheid van die opmerking en zei: “Ruzie met mijn moeder. Over Victor. Ze vindt hem niks en stak dat niet onder stoelen of banken. Nou ja, ze vind hem heel aardig, maar niet als vriend voor mij. Al dat gelul wat ik steeds van iedereen hoor: hij is te oud, hij is niet van hier, wat nou als je kinderen wilt? Wat als hij ouder wordt en hij dingen niet meer kan die jij wel kunt en dat soort gelul. Alsof hij verdorie bejaard is! Hij is net veertig! We schelen dik dertien jaar en ja dat is een verschil, maar het is niet dat hij met pensioen is en ik pas achttien, of zo. Waar maakt iedereen zich toch zo druk om? En dan mijn moeder! Met haar: ‘Ik vind hem heel leuk, alleen niet voor jou.’ Onzin! Ze wil gewoon niet dat ik weer wegga en dat vind ik heel erg lief, maar ik ga toch niet voor eeuwig alleen hier wonen terwijl ik een geweldige, fantastische man ontmoet heb? En ik heb geen idee of met Victor samen zijn wel moet betekenen dat ik hier weg moet. Dus waarom maakt iedereen hier zo´n probleem van?”

Nienke keek haar even aan en zei zacht: “Nou ja, hij is een stuk ouder. Nee, wacht nou even! Luister nou eerst even. Met de rest ben ik het ook niet eens. Nou en, dat hij niet van hier is? En jullie vinden vast wel een oplossing voor praktische zaken als werk en wonen, maar je kunt niet ontkennen dat dertien jaar een groot leeftijdsverschil is. Als jij op je 35e kinderen zou willen, is hij al bijna vijftig. Dus tegen de tijd dat je kind gaat studeren, is hij gepensioneerd en ben jij pas 55. Dat is toch wel echt een verschil! Hij zal minder dingen kunnen en echt oud worden tegen de tijd dat jij net aan een soort tweede fase in je leven begint en weer tijd hebt voor leuke dingen met hem, zonder kinderen. Tegen de tijd dat jij met pensioen kun is hij al tachtig! Dat is gewoon echt oud, hoor Ann! Kijk eens naar onze moeders en probeer dan voor te stellen dat ze samen zijn met een man van tachtig! Ik snap best dat je daar nu nog niet mee bezig bent, maar zo zal het wel gaan. En dat is wel een risico en iets waar iedereen terecht bezorgd over is. De komende tijd maakt het nog niks uit. Misschien gaat het echt heel lang goed en wil hij wel nog kindjes en wordt hij gewoon een actieve, leuke, oudere vader. Desondanks zal hij gewoon echt oud worden op een tijd dat jij nog best jong bent en daar moet je wel rekening mee houden.”

Annechien keek haar vriendin met tranen in haar ogen aan en zei bitter: “Dus jullie denken er ook zo over! Jullie allemaal? Nou fijn dat ik het weet, blijkbaar hoef je van je familie en van je vrienden niks te verwachten.”

Ze stond op, deed met agressieve gebaren haar vestje weer aan en snauwde: “Ik ben verliefd op hem Nienke! Hij is de eerste man waar ik echt op deze manier van gehouden heb. Waar ik van houd! En iedereen maakt er iets moeilijks en negatiefs van. So what dat hij ouder is? Daar heb ik natuurlijk ook wel over nagedacht, ik ben echt niet gek! Maar als ik op mijn 65e samen ben met mijn grote liefde van tachtig na veertig gelukkige jaren, dan lijkt dat me alleen maar heel erg mooi. Maar ik ben blijkbaar de enige die er zo over denkt.”

Ze draaide zich om en deed alsof ze Nienke niet hoorde roepen. Waarom was de hele wereld tegen hen? Was dit nu echt zo gek allemaal? Waarom gunde niemand dit haar? Met tranen in haar ogen vluchtte Annechien de kroeg uit: ze wilde Victor en ze wilde hem nu!

Mireille sloeg het portier van haar auto dicht en liep heupwiegend het tuinpad op. Ze keek om zich heen: dus dit was waar hij zich verstopt had.

Ze wandelde rustig om het huisje heen. Ze had van de buurvrouw al gehoord dat Victor niet thuis was en nam haar tijd. Hij was blijkbaar weg met de auto, iets wat het hele dorp leek te weten. Mireille fronste de wenkbrauwen, het was niks voor Victor om dit kleinburgerlijke getrut leuk te vinden. Wat moest hij hier bij deze mensen die zich niet wisten te kleden, plat praatten en alles van elkaar leken te weten? Hij was een succesvol schrijver en kon gaan en staan waar hij wilde. Waarom ging hij hier dan tussen de velden zitten wegkwijnen?

Ze keek met een vies gezicht naar de modder aan haar pumps en zuchtte diep. Je moest wat over hebben voor de man van je dromen, maar dit ging wel ver! Mireille hield zich vast aan de vensterbank en zwikte op haar torenhoge hakken door de modder tot de achterdeur. Ze voelde even aan de klink en tot haar verbazing gaf hij mee. Dit was echt het platteland! Wie liet er nou zijn achterdeur open als je wegging? Iedereen kon zomaar binnen lopen en god wist wat meenemen!

Mireille glimlachte. Ze vond het dom, maar vandaag kwam het haar bijzonder goed uit. Ze stapte het huisje in en deed de deur achter zich dicht. Ze veegde haar voeten aan een mat met welkom erop en grijnsde: dat zou ze ter harte nemen!

Ze liep rustig door de ruimte en voelde haar hart sneller kloppen. Het rook naar hem, meende ze. Gemengd met de geur van soep, brandend hout en oude boeken. Ze hield van zijn geur, het zorgde ervoor dat ze zich thuis voelde. Ze schopte haar schoenen uit en keek rond. Op de bank lag een dik, wollen vest en ondanks de stralende zon buiten, liet ze het kledingstuk over haar schouders glijden. Gehuld in zijn vest en zijn geur verkende ze de keuken en de woonkamer. Daarna liep ze de trap op.

Het bed in de slaapkamer was niet opgemaakt en ze ging in de holte van het matras liggen en sloeg de dekens over zich heen. Ze rilde van genoegen. Het was bijna alsof hij hier was, bij haar. Alsof zijn armen om haar heen geslagen waren. Ze duwde haar gezicht in zijn kussen en nestelde zich genoeglijk in de verbeeldde omhelzing. Toch veerde ze op. Hij zou zo thuiskomen en ze wilde er niet verkreukeld uitzien. Ze stond op en streek haar dunne jurkje glad. Ze fatsoeneerde een krul die losgeschoten was en liep naar zijn kast.

Ze neusde door de kledingstukken en fronste toen haar oog op een licht, wit vestje viel. Het hing aan een hangertje en was onmiskenbaar van een vrouw. Was er een ander? Was hij vreemdgegaan? Ze trok de kussens van het bed, een zwart nachthemdje lag onder één van de kussens. Mireille schreeuwde hardop van woede en voelde haar bloed koken toen ze het kanten ding uit elkaar trok: wie was die vrouw? Was het een onenightstand, of hadden ze een affaire?

Ze gooide het kapotte kledingstuk in een hoek en beende naar de badkamer. Twee tandenborstels naast elkaar in een beker, parfum, deo, lippenstift, een oogpotlood. Op de badrand vrouwelijke producten en een scrubhandschoen. Niet van Victor, dat wist ze zeker! Mireille voelde haar hart bonzen: dit zag er niet uit als een onenightstand. Na één keer seks liet je je nachtgoed en toiletspullen niet achter! Ze liep weer naar de slaapkamer en trok alle laden en deuren open. Meer kleding: jurkjes, ondergoed, slippers en een bikini. Wat schattig, ze woonde hier dus, bedacht ze bitter. Wie was die slet?

Mireille liep de werkkamer in en slaakte een zucht van opluchting, hier was alleen Victor geweest, dat wist ze zeker. Hij liet nooit iemand in zijn werkkamer, alleen haar. Ze streelde het bureau, het stapeltje notitieboekjes, het half lege glas wijn dat nog in de vensterbank stond. Ze ging op zijn bureaustoel zitten en stelde zich voor dat hij hier zat. Dat hij woorden en zinnen uit zijn vingers liet vloeien terwijl zij achter hem stond en toekeek. Hoe ze zijn schouders zacht zou masseren tot hij niet langer kon typen en hij haar in zijn armen trok en zou kussen. Hoe hij haar op schoot zou trekken en haar langzaam uit zou kleden.

“Ik houd van je…” zei ze hardop en liet haar handen over haar lichaam glijden, zich voorstellend dat het de zijnen waren. “Ik houd alleen van jou, nog steeds. Na alles wat er gebeurd is en zelfs na dit kleine avontuurtje met die slet. Ik had hier moeten zijn, dan was dat nooit gebeurd. Als die zogenaamde vrienden van jou bij je uitgeverij ons niet uit elkaar hadden willen houden, dan was ik hier al veel eerder geweest. Dan was je niet eenzaam geworden, dan had je niet naar andere vrouwen hoeven gaan. Maar nu ben ik er! En nu komt alles goed! Nu zijn we weer samen, voor altijd!”

Victor reed zacht fluitend door de velden naar huis. De radio speelde en het was stralend weer. Hij had een lekker rustig dagje gehad en genoot van het gevoel van pauze. Hij was klaar met de eerste opzet van zijn Jane Meadows boek en had besloten dat hij er wel even tussenuit mocht om dat te vieren. De komende maand zou hij alles gaan herlezen en drastisch herschrijven en dan ging de eerste versie naar zijn uitgever.

Er kwamen dan nog allerlei rondes met herschrijven, aanpassingen en tijdrovende overleggen, maar tot die tijd zou hij dan eindelijk tijd kunnen maken om aan zijn andere project te werken. Hij was nerveus, maar hij verheugde zich er ook op. Dit boek was goed gegaan en hij had het met meer plezier geschreven dan hij verwacht had, waarschijnlijk ook omdat hij wist dat er ook andere dingen kwamen. Jane was nog steeds een geweldig personage en hij schreef graag over haar. Hij wilde alleen zijn horizon verbreden en als hij nou nog een maandje goed zijn best deed voor deze thriller, dan kon hij een prachtig resultaat afleveren en verder gaan met nieuwe dingen.

Victor grijnsde: hij had zich er op betrapt dat Jane in dit verhaal steeds meer trekjes begon te krijgen die hem aan Annechien deden denken.

Ze had hem al gepest dat ze royalties zou eisen als hij haar zou gebruiken voor zijn verhaal, maar stiekem was ze best gevleid geweest. Victor zette de radio harder en draaide de weg naar het dorp in. Hij hoopte maar dat ze de verrassing leuk zou vinden. Hij had vanmorgen, toen hij klaar was met het laatste hoofdstuk, meteen naar de boerderij willen gaan om het te vieren, maar had zich bedacht. Hij nam al genoeg van haar tijd in beslag en hij wist dat het momenteel druk was op de boerderij. Annechien en haar broer hadden veel werk aan de kalfjes en ze kon er niet zomaar midden op de dag tussenuit. Zij hield heel veel rekening met zijn schrijfschema en hij wilde haar niet zomaar van haar werk wegtrekken, wanneer het hem uitkwam.

Daarom was hij vandaag met de auto naar Zwolle gereden en had een verrassing bedacht voor het komende weekend. Annechien had vrijdag tot en met zondag vrij deze week en hij wilde iets leuks met haar gaan doen om te vieren dat het boek af was in een eerste versie en om te vieren hoe gelukkig ze hem maakte en hoe leuk ze was en al die sentimentele redenen die hij nooit gedacht had dat zijn brein zou verzinnen. Maar dat deed het dus wel voor Annechien!

Hij had een hotel voor hen geboekt met een spa en gereserveerd in een mooi restaurant. Hij had ook een hele route uitgezet door de stad die hen langs allerlei leuke dingen zou voeren, waar ze dan een verrassing zou krijgen, of een cadeautje, of waar ze iets zouden eten of drinken. Hij hoopt dat ze het leuk zou vinden en dat ze nog geen andere plannen voor het weekend had, want dan viel de verrassing in het water. Hij zong luidkeels mee en deed de drumsolo mee op zijn autostuur.

Hij wist niet wat hem bezielde, maar die vrouw maakte hem gek! Hij had zich nog nooit zo levend gevoeld, zo vol energie, maar ook nog nooit zo onnozel. Hij kon soms zomaar niet meer stoppen met lachen en betrapte zichzelf er geregeld op dat hij als een soort malloot in de ruimte zat te stralen, alleen maar omdat hij aan haar dacht. Hij voelde zich afwisselend een klein, onzeker jongetje, bang dat dit voorbij zou gaan, bang om te gelukkig te zijn en het dan weer te verliezen. Het volgende moment was hij weer een zeer zelfverzekerde man, omdat de mooiste en leukste en liefste vrouw ter wereld naast hem liep. Naast hem!

Ze verraste hem nog elke dag met haar liefheid, humor, diepgang, spontane invallen en de originele manier waarop ze naar de wereld keek. Hij wilde nooit meer zonder haar en wanneer ze elkaar een dag niet gezien hadden, zoals vandaag, dan werd het hem tegen het einde van de middag wat teveel en wilde hij haar gewoon zien! 

Hij wilde aan het einde van een dag met haar gaan wandelen of samen op de bank kruipen en hun dag bespreken en alles delen wat ze die dag gedaan, gezien of bedacht hadden. Als het aan hem lag, deden ze dat vanaf nu voor altijd. Het maakte hem niks uit wat ze wilde doen, waar ze wilde wonen en wat hij moest doen om haar aan zich te binden: als ze maar samen waren. Als maar elke dag eindigde zoals de maanden hiervoor: met hen twee samen in zijn bed, wetend dat de ander er de volgende dag nog zou zijn, en de volgende, en de volgende.

Als dat betekende dat hij op het platteland moest blijven wonen, dan bleef hij hier wonen. Hij vond het hier sowieso prettig, maar al wilde ze in Honolulu gaan wonen, het maakte hem niks uit: als hij met haar mee mocht.

Victor keek even naar het pakje dat naast hem op de passagiersstoel lag en wenste dat het vast weekend was. Het zou goed zijn om er even tussenuit te gaan. Hoewel Annechien en hij dolgelukkig waren en ze beter waren samen dan hij ooit had durven dromen, was het de laatste tijd wel een beetje vervelend geweest dat het dorp zich nogal met hun relatie was gaan bemoeien. Hoe serieuzer hun relatie werd, hoe meer mensen in hun omgeving het nodig leken te vinden om hen te waarschuwen.

Steeds meer mensen lieten doorschemeren dat ze hem wel een beetje oud vonden voor haar en maakten zich zorgen omdat hij niet 'van hier' was. Nou maakte dat laatste hem niks uit en Annechien ook niet, maar het commentaar op het leeftijdsverschil kon hij jammer genoeg niet echt weerleggen. Hij was ook een stuk ouder. Victor voelde een knoop in zijn maag komen die elke keer ontstond wanneer hij hier aan dacht. Wat nou als Annechien naar die goedbedoelde raad zou gaan luisteren? Als ze zelf ook ging twijfelen? Wat nou als ze hem echt te oud ging vinden? Dan raakte hij de vrouw van zijn dromen kwijt.

Het ergste was dat hij er niks aan kon doen, hij kon niet jonger worden dan hij was en ergens hadden ze natuurlijk gelijk. Annechien verdiende misschien ook een jongere man. Niet dat hij haar niet alles wilde geven wat een jongere man ook kon: hij wilde niks liever dan met haar trouwen en kinderen krijgen. Maar hij zou wel een oudere vader zijn en een oudere partner. Misschien zou hij veel eerder hulpbehoevend worden dan zij, ging hij eerder dood en zou ze jong weduwe worden, of kon of wilde hij over twintig jaar dingen niet de dingen die een man van haar eigen leeftijd wel zou doen en kunnen. Aan de andere kant, niemand wist toch ooit wat er om de hoek lag? Ze kon ook een man van in de twintig trouwen die morgen onder een auto kwam en ook de rest van zijn leven zorg nodig zou hebben.

Ja, de kans was groot dat het verschil als ze echt ouder werden, duidelijker zou worden, maar hij kon en wilde haar gewoon niet laten gaan, omdat ze ooit misschien tegen problemen aan zouden gaan lopen. En dat was misschien heel egoïstisch, dat hij haar in zijn leven wilde houden tegen elke prijs, ook al zou op den duur een andere man misschien beter voor haar zijn. Hij wilde haar gewoon niet kwijt. Hij hield van haar!

Victor draaide zijn eigen weg op en klemde zijn kaken op elkaar: hij zou haar zo gelukkig gaan maken en alles doen om te zorgen dat ze nooit spijt had van haar keuze voor hem. Er was niks wat een andere man haar kon geven wat hij niet kon, alleen jeugd. Maar met een liefde als de hunne moesten ze dat toch kunnen overwinnen? Hij remde af en voelde opeens zijn hart een salto maken. Annechiens rode haren vlamden in de zon, nog een heel eind voor hem uit. Ze stapte net voor het huisje van haar fiets en liep zonder de auto te zien de tuin in. Victor voelde zijn hart sneller kloppen. Wat fijn dat ze er al was! Hij had haar gemist en kon niet wachten om haar te vragen voor dit weekend en haar te verzekeren dat hij alles voor haar wilde zijn wat ze maar nodig had, wat iedereen in het dorp ook zei. Dat ze het wel zouden redden. Hij parkeerde de auto en stapte uit met het pakje in zijn handen. Hij rende bijna de tuin in, te ongeduldig om ook maar één seconde extra te wachten. Annechien was er!

Annechien deed de achterdeur van Victors huisje open en stapte naar binnen. Ze snuffelde: het rook gek. Naar een zwaar, bloemig parfum die overheerste in de kleine ruimte die normaal zo lekker naar haardvuur, brood en boeken rook. Ze keek om zich heen en haar mond viel open. Op de grond lag een spoor kleren. Vrouwenkleren. Pumps lagen uitgeschopt naast de bank en een rok, hemdje en vestje trokken een spoor richting de trap. Ze stapte er overheen en liep richting trap. Een sjaal, bh en kanten slipje lagen op de treden naar boven en even stond ze verwilderd stil. Toen begon haar hart wild te bonken. Het was toch niet… Het zóu toch niet? Victor zou toch nooit…

Ze liep met knikkende knieën de trap op en bleef in de deuropening van de slaapkamer staan. Op het bed lag een naakte, blonde vrouw met een voluptueus figuur, volle lippen en grote ogen. Ze staarde Annechien verbaasd aan en gilde toen. Annechien bleef als versteend staan en kon alleen maar staren. Er was een andere vrouw. Een naakte, andere vrouw in Victors bed. Haar Victor! Met wie zij haar hele wezen en hele leven had willen delen. De tranen sprongen in haar ogen terwijl haar wereld om haar heen in elkaar stortte. De vrouw stamelde: “Wie ben jij! Waar is Victor? Hoe durf je zo binnen te komen lopen, wacht maar tot mijn echtgenoot thuis komt! Wie bén jij? Een of ander sletje met wie hij zich vermaakt heeft terwijl ik weg was? Nou schatje, het speelkwartier is over, je betekent niks voor hem. Hij is van mij!”

Annechien wilde zich omdraaien toen ze opeens de achterdeur hoorde opengaan. Ze hoorde Victor lachen en hij riep: “Lief! Dit noem ik nou nog eens een veelbelovende thuiskomst!”

Ze hoorde zijn voeten op de trap, rennend. Hij rent, dacht ze bitter, om zo snel mogelijk bij deze blonde del te zijn. Deden ze dit vaker? Dat zij naakt in zijn bed op hem lag te wachten? Wanneer hij het tenminste niet te druk had met onnozele meisjes? Waar kwam deze vrouw opeens vandaan? Victor en zij hadden elkaar nu maanden lang elke dag gezien. Hoe goed kon hij dan wel liegen om een echtgenote verborgen te kunnen houden? Hoe kon hij haar dat aandoen?

Victor kwam boven en keek stralend naar Annechien. Hij stapte naar haar toe om haar in zijn armen te nemen maar zag opeens haar tranen. “Lief wat is er?”

“Vraag dat maar aan je vróuw!” snikte Annechien en duwde zich langs hem op. Verblind door tranen rende ze de trap af, de deur uit en het bos in. Ze haatte hem! 

Mireille lachte een klein lachje en strekte zich behaagziek uit op het bed. “Hallo lieveling, ben je blij me te zien?”

Victor draaide zich als in trance om. Hij hoorde Annechien de deur achter zich dicht smijten en keek met grote ogen naar de vrouw in zijn bed.

“Mireille?” zei hij vol verbazing en met nauwelijks verholen minachting in zijn stem. “Wat doe jij hier? Hoe weet je waar ik woon en hoe kom jij binnen? Ben je helemaal gek geworden? Wat doe je in mijn bed en wat heb je mijn vriendin verteld?”

Mireille pruilde en kwam overeind: “Nou zeg, ben je eigenlijk wel blij om me te zien? Krijg ik niet eens een kus? Kom op Vincie, doe eens niet zo flauw. Ik heb helemaal niks gedaan, ik wilde je gewoon verrassen en dat meisje rende opeens binnen. Je meent toch niet echt dat dat je vriendin is, wel? Sinds wanneer val jij op kleuters?”

Ze liep naar hem toe en probeerde hem te kussen. Victor greep haar polsen en duwde haar achteruit. “Mireille, ik heb hier echt geen zin in. Ik moet achter Annechien aan. Ik wil dat je je aankleedt en verdwijnt. Ik heb je al honderdduizend keer gezegd dat ik niets met je wil. Tjezus, ik ken je niet eens! Hoe haal je het in je hoofd om mensen te vertellen dat je mijn vrouw bent? Je bent nog gestoorder dan ik al dacht!”

Hij draaide zich om en liep de kamer uit: hij moest Annechien vinden!

Mireilles ogen vernauwden zich tot spleetjes en met een getergde kreet rende ze achter hem aan en stortte zich de trap af, achter hem aan. Ze klauwde naar zijn schouders en klemde zich aan hem vast. Victor slaakte een kreet en samen vielen ze de laatste treden naar beneden.

Mireille lachte hees en sloeg haar armen en benen strak om hem heen terwijl hij van de vloer probeerde op te staan.

“Zie je wel Victor, schatje? Jij wilt dit net zo graag als ik. Wat houd jij toch van spelletjes! Foei, en dan met zo´n jong meisje. Terwijl je best weet dat wij voor elkaar geschapen zijn. Oh lieveling wat moet je wel gedacht hebben toen je verhuisde en ik steeds maar niet kwam! Die vervelende man van je uitgeverij wilde me niet zeggen waar je was! Ik heb honderden boekwinkels gebeld en dagenlang achter je editor aangelopen en eindelijk had hij jou dan aan de lijn en hoorde ik in welk dorp je was. Nou ja, toen was het niet meer moeilijk om je te vinden. Het heeft langer geduurd dan ik wilde, maar nu ben ik er! En ik laat je nooit meer alleen, dat beloof ik je. Oh Victor ik houd zo vreselijk veel van je! Zelfs wanneer je ondeugend bent en stoute dingen met andere meisjes doet! Maar jij en ik zijn echt en voor altijd!”

Victor hapte naar adem toen ze met al haar kracht haar ledematen om hem heen sloeg en dacht koortsachtig na. Ze was gek, ze was hartstikke gek! En hij had geen idee hoe hij deze situatie kon oplossen, zonder dat alles hopeloos uit de hand liep. Ze was tot alles in staat en het laatste wat hij wilde, was dat ze Annechien, hem of zichzelf iets aan zou doen. Mireille snikte in zijn nek over hun grote liefde en hoe ze hem tot het graf zou volgen en haar liefde zou bewijzen.

Medelijden en afkeer streden in Victor om voorrang. Hij kende Mireille nu een jaar of drie. Ze was ooit naar een lezing van hem gekomen en ze waren na afloop met een aantal mensen iets gaan drinken. Ze had gezegd dat ze groot fan was van zijn werk en zelf ook schrijver wilde worden. Ze had advies gewild en had schoorvoetend gevraagd of hij misschien eens iets van haar wilde lezen.

Ze waren een paar keer iets gaan drinken en hadden op een gegeven moment een nacht samen doorgebracht. Ze waren allebei vrijgezel, ze was een prachtige vrouw en het klikte goed, maar na nog een paar dates was Victor er achtergekomen dat zijn gevoel voor haar toch niet diep genoeg ging. Ze hadden het leuk samen maar ze liet zijn hart niet sneller kloppen. Daarom had hij een punt gezet achter hun beginnende relatie en toen was de ellende begonnen. Opeens was de leuke, gezellige Mireille die kon lachen en praten over literatuur en schrijven verdwenen en verscheen steeds vaker een zwaar gefrustreerde vrouw die hevig in de war leek en steeds vreemder gedrag begon te vertonen. Ze dook opeens overal op: op feestjes, bij lezingen en signeersessies, op straat voor zijn huis, bij vrienden die ze opeens 'toevallig' ontmoet had…

Victor was zich langzaam maar zeker bedreigd gaan voelen door haar. Hij had geprobeerd om vriendelijk en beleefd te blijven, maar Mireille accepteerde geen enkele afwijzing en haar gedrag ging van kwaad tot erger. Ze schopte scènes in het openbaar, klampte zich aan hem vast in de horeca en bleef net zo lang roepend achter hem aan lopen op straat, tot hij met haar wilde praten. En als hij dan toegaf, praatte ze non-stop over hoe ze voor elkaar gemaakt waren, dat hij haar grote liefde was en dat ze hem terug wilde. Het werd zo erg dat Victor op een gegeven moment een straatverbod tegen haar aangevraagd had, een geheim nummer had genomen, verhuisd was en iedereen in zijn wijde omgeving gewaarschuwd had nooit, maar dan ook nooit, iets over hem te onthullen aan die vrouw!

Hij had de politie ingeschakeld en die hadden de situatie iets weten te verbeteren, maar waar hij ook heen ging, vroeg of laat vond Mireille hem en dan begon de ellende helemaal opnieuw. Tot ongeveer een jaar geleden. Opeens was ze weg geweest en had hij niks meer van haar gehoord. Hij had gedacht dat ze het eindelijk begrepen had, of zelf een leven had weten op te bouwen en ze over hem heen was.

Daarom had hij Annechien nog niks over haar verteld. Hij voelde zich ongemakkelijk over het onderwerp omdat die aantrekkingskracht in het begin, voor hij wist hoe gek ze was, wel degelijk wederzijds was geweest. Hij was er niet trots op dat hij een onenightstand gehad had met een fan die later gestoord bleek te zijn. Omdat hij dacht dat Mireille eindelijk uit de picture was, had hij er nooit iets over gezegd. Met als gevolg dat Annechien nu verschrikkelijke dingen dacht!

De gedachte aan Annechien maakte hem opeens heel kalm. Dit gestoorde wijf ging toch zeker zijn grote liefde niet verpesten! Hij greep Mireilles armen en rukte ze van zijn nek. Hij was altijd bang om haar pijn te doen en hield zich in, maar nu niet meer. Hij rolde op zijn zij en pinde haar handen tegen de grond terwijl hij met kracht zijn benen losmaakte. Ze piepte even en keek met grote ogen naar hem op.

“Oh Victor, wat ben je wild vandaag. Ik heb jou ook gemist liefste! Heel erg veel.”

Victor sleurde haar overeind, plantte haar op de bank en gooide een dekentje over haar heen. Hij pakte zijn telefoon en belde een nummer terwijl Mireille hem gespannen volgde.

“Politie? Ja, hallo, ik wilde graag een insluiper rapporteren. Ik ben schrijver en er is een gestoorde fan die me al jaren lastig valt en ze is nu mijn huis binnengevallen.”

Mireille gilde en sloeg de telefoon uit zijn hand tegen de muur. Het ding viel in stukken uiteen. 

“Mireille, het kan me niet schelen wat je doet,” zei Victor kalm terwijl hij haar in bedwang hield. “Ik houd niet van je. Ik wil niets met je. Ik houd van dat meisje wat je net zag en wil bij haar zijn. Jij en ik hebben een paar dates gehad en hebben een keer seks gehad en dat was het. Meer is het niet en zal het ook nooit worden. Ik houd niet van jou. Ik vind je zielig. Je bent ziek en in de war en je hebt hulp nodig. Ik stel voor dat je die nou eindelijk gaat zoeken. Maar wel zonder mij. Er is geen enkele rol die ik in jouw leven zou willen spelen.”

Ze keek hem aan en lachte een hysterisch, hoog lachje.

“Ach Victor nou toch, doe eens niet zo lelijk. Probeer je me te straffen omdat ik je zo lang alleen heb gelaten? Maar lieveling je moet me geloven, dat wilde ik helemaal niet! Ik zal het goed met je maken. Vergeef me alsjeblieft schatje…”

Victor keek wanhopig om zich heen: wat moest hij nou? Wat hij ook zei, hij drong toch niet tot Mireille door. Hij had haar al zo vaak gezegd dat hij geen interesse had, gedreigd met politie en wat al meer en ze gedroeg zich steeds alsof ze bezig waren met een soort krankzinnig voorspel. Hoe moest hij haar in godsnaam uit zijn leven krijgen?

Opeens vloog de achterdeur open en stapte Annechien binnen, nota bene met een hooivork in de hand. Ze keek strijdlustig en leek voor de duvel niet bang. Ze keek hem niet aan maar liep rechtstreeks naar de andere vrouw en zei grimmig: “Ik heb eens even het een en ander over jou nagetrokken en ik geloof dat je tegen me gelogen hebt, gestoorde trut!”

Victor hapte naar adem, maar kon een grijns niet onderdrukken. Hij had Annechien weleens boos gezien of verdrietig, maar nog nooit als zo’n ijskoude, vastberaden vrouw. Opeens leek ze wel heel erg veel op Jane Meadows en hij keek met open mond toe. “Je bent helemaal niet met Victor getrouwd,” ging Annechien uiterlijk dodelijk kalm verder. “Sterker nog, op een paar dates na ken je hem niet eens. Je bent alleen maar een zielig, wanhopig, eenzaam, psychotisch geval dat al jaren achter hem aanloopt, terwijl hij je niet eens wil en zijn best doet bij je uit de buurt te blijven. Beetje treurig, vind je dat zelf niet ook?”

Mireille keek haar uit de hoogte aan en zei: “Ik heb seks met hem gehad, dus lieg jezelf niet voor dat hij me niet wilde, want dat deed hij wel. En nog steeds! Hij verlangt naar me, ook al geeft hij dat niet toe.”

Annechien tuitte haar lippen en zei op een toon alsof ze tegen een klein kind praatte: “Je hebt één nacht met hem gehad, drie jaar geleden toen hij nog vrijgezel was. Maar nu is hij met mij en hij slaapt elke nacht met mij. Niet één keer, nee, elke nacht! Omdat hij en ik verliefd zijn, een echte relatie hebben en samen willen blijven. Met jou wilde hij dat allemaal niet. Dus wanneer dringt het tot die botte kop van jou door, dat hij je niet wil? Vandaag niet, morgen niet en over drie jaar ook niet! Hij is van mij en ik laat hem niet meer gaan. In onze relatie is geen plek voor jou!”

Ze keek de andere vrouw van heel dichtbij strak aan.

Mireille keek hulpzoekend naar Victor en smeekte: “Help me, lieveling. Zeg jij eens tegen dit meisje dat ze het fout heeft! Dat jij en ik samen zijn! Dat we een te gecompliceerde liefde hebben voor haar om te snappen. Dat je haar niet wil, niet echt tenminste. Ik ben terug, je hoeft je niet flinker meer voor te doen.”

Victor schudde het hoofd: “Er is geen ons, geen samen, Mireille. Ik ken je nauwelijks en ik houd niet van je. Dit meisje zoals jij haar noemt, is Annechien en zij is mijn aanstaande vrouw en de moeder van mijn kinderen. En ik heb geen enkele boodschap aan jou. Daarom wil ik dat je nu weggaat en nooit meer terugkomt.”

Mireille lachte schel en hysterisch en haalde haar handen door haar haren. “Je liegt! Je liegt! Je doet alleen maar stoer! Je houdt van me, ik weet het zeker! Ik ben de enige die alles van je weet, de enige!”

“Oh ja?” bitste Annechien: “Hoe drinkt hij zijn koffie? Wat is zijn favoriete outfit in om te schrijven? Wat vind hij de beste film ooit en welk liedje ontroerd hem het meest? Waar kan hij niet tegen kietelen en wat gebeurt er als je in zijn linker oor bijt?”

Mireille keek naar Victor en zag er danig in de war uit. “Zwart, een trui, hij houdt van allerlei films en muziek, hij huilt nooit en…”

“Met melk en geen suiker, hij schrijft in een grijze sportbroek met een trui van Terschelling. Annie Hall is zijn favoriete film en hij krijgt een brok in de keel bij the River van Bruce Springsteen. Hij kan niet tegen kietelen in zijn knieholtes en als je in zijn oor bijt gaan de tenen van zijn rechtervoet wiebelen. Je hebt geen idee wie deze man is. Je hebt jezelf drie jaar lang een soort droombeeld aangepraat en je hebt geen idee wie hij als mens is. Je weet niets van deze triviale feitjes die je alleen kent als je echt samen bent en niet van de grote dingen die van binnen gebeuren. Je weet niks. Omdat er niks tussen jullie is. En nu donder je op, of ik prik je met deze hooivork in je billen!”

Ze griste de stapel kleren van de vrouw van een stoel en smeet die naar haar toe. Toen wendde ze zich naar Victor en begon hem te zoenen, lang en provocerend en nog steeds met die hooivork in de hand.

Mireille keek toe, niet meer wetend wat te doen. Ze stonden stil voor wat wel uren leek, tot ze opeens haar kleren aantrok en naar de deur beende.

“Denk niet dat je gewonnen hebt,” siste ze zacht, “zodra je een steek laat vallen, zal ik er zijn om hem op te rapen. De seconde dat je hem loslaat, is hij van mij!”

“Gut, het dreigement van de eeuw,” zei Annechien nuchter. “Al was je de laatste vrouw op aarde, dan nog zou hij je niet willen. Nou, wel thuis hè, en niet meer terugkomen!”

Ze liep met grote passen naar de deur, smeet die in Mireilles gezicht dicht en rende toen terug naar Victor. Deze ving haar op en zei: “Hoe ben je hier allemaal achtergekomen?”

“Je uitgever belde me, hij kon jou niet bereiken zei hij en wilde je waarschuwen dat Mireille onderweg was. Hij heeft je makelaar gebeld en gevraagd of zij een Annechien kende. Je had het zoveel over mij zei hij, dat hij dacht dat ik je wel zou weten te vinden.” Ze kuste hem en keek hem toen serieus aan: “Hij heeft me alles verteld over jullie. Daarom ben ik teruggekomen. Ik laat mijn man niet zomaar alleen met een gevaarlijke gek!”

Victor kuste haar en trok haar heel dicht tegen zich aan: dat klonk heerlijk, ‘mijn man’. Hij was niets liever. 

Nienke stak haar hoofd om de hoek van de keuken en riep: “Daar komen ze aan, snel, opschieten, iedereen weg!”

Willemijn giechelde veel te hard en kreeg een nerveus tikje van Corry. “Stil nou, dit mag niet misgaan.”

Victor en Annechien liepen hand in hand het erf op. Victor rekte zich lang en overdreven uit terwijl hij stilstond om over de velden uit te kijken. Het was een prachtige middag en alles rook naar gras en bloemen. De koeien van Annechiens familie liepen langzaam door het volle, vette gras en kleurden het groen zwart met wit. In de verte renden paarden door de naburige wei en een groepje zwaluwen dook door de lucht, langs de populieren.

Het was een idyllische dag, zo´n dag waarop hij zich afvroeg waarom hij niet jaren eerder de stap had gezet om de stad te verlaten. Schone lucht, vriendelijke mensen, prachtige natuur. Hij voelde zich hier thuis. Hij keek terloops op zijn horloge: ze waren precies op tijd. Het was zondagmiddag, twee dagen na hun avontuur met Mireille en Annechien en hij hadden het hele weekend samen doorgebracht, pratend over wat er gebeurd was. Ze hadden allebei geen zin meer gehad in het verrassingsweekend en hadden in plaats daarvan twee hele dagen op een kleedje in zijn achtertuin gelegen. Annechien was die dagen wel honderd keer gebeld door bezorgde familieleden en vrienden die het fijne wilden weten van wat er gebeurd was. Nieuws ging vlug in deze contreien en binnen een dag wist iedereen tot de laatste man wat er gebeurd was. Victor lachte. Hij wist nog steeds niet hoe het gebeurd was, maar nu er groter nieuws was omtrent hen samen, leek niemand zich meer druk te maken over het feit dat ze überhaupt samen waren. Het hele dorp nam het als kennisgeving aan dat Annechien en Victor nu officieel samen waren en het enige waar men het over had, was hoe Annechien zijn stalker overdonderd had en hem gered had.

Annechien kneep in zijn hand. Ze was een beetje nerveus. Ze had haar moeder niet meer gesproken sinds hun ruzie en hoewel iedereen in het dorp normaal leek te doen nu, wist ze niet hoe haar moeder zou reageren. Zou ze nog steeds afwijzend zijn over Victor en haar dochter? Annechien had geen idee waarom Victor erop gestaan had om te gaan wandelen en haar in een rechte lijn zonder al te veel plichtplegingen naar de boerderij had geloodst.

“Hé lief, ik ga denk ik nog even een rondje wandelen, goed. Dan kun jij even rustig met je moeder praten zonder dat ik daar bij ben. Ik kom daarna terug, oké?” 

Zonder echt haar antwoord af te wachten, kuste hij haar en koos toen zo snel hij kon het hazenpad. Annechien keek hem verbaasd na en schudde haar hoofd: duidelijk zijn was niet echt zijn sterkste punt. Waarom zei hij niet gewoon dat hij dacht dat ze met haar moeder moest praten? Ze haalde diep adem en liep naar de keukendeur. Ze duwde de deur open en schrok zich dood toen een hele groep vrouwen in koor riep: “Verrassing!”

Ze keek met grote ogen om zich heen. Haar moeder, zussen, schoonzus en vriendinnen stonden allemaal met een hooivork in hun handen in de keuken en de tafel was afgeladen vol met hapjes, drankjes en een gigantische taart. 

“Hè, wat is dit nou? Ik ben toch niet jarig,” lachte Annechien. 

Haar moeder schudde haar hoofd en kwam dichterbij: “Nee, dit is een feestje om te laten zien dat we van je houden. We hebben je geen van allen gesteund in je keuze voor Victor en dat spijt ons. Hij is een geweldige, leuke man en je moet houden van wie je houdt, zonder dat alle andere mensen in je leven daar moeilijk over doen, omdat het een beetje anders is dan wij ons hadden voorgesteld. Het spijt me, kindje, als jij bij Victor wilt zijn, zal ik hem met alle liefde in onze familie verwelkomen en ik hoop oprecht dat jullie heel gelukkig worden. Hij was bijzonder lief in zijn hulp om dit kleine feestje op te zetten en ik weet zeker dat hij je op handen draagt en heel gelukkig zal maken. Wij staan helemaal achter je!”

Nienke kwam dichterbij en zei: “Wij allemaal. We zijn er allemaal niet voor je geweest en dat spijt ons. Dus dit is een verzoeningsfeestje. En een feestje om te zeggen dat we extreem, onwijs, oorverdovend trots op je zijn dat je dat rare mens hebt weggejaagd met een hooivork! Het is nu al het beste verhaal van dit jaar!”

Iedereen begon te lachen en door elkaar heen te praten, drank in te schenken en taart uit te delen. Annechien keek met tranen in haar ogen naar de vrouwen in de keuken en viel toen haar moeder in haar armen.

“Wat verschrikkelijk lief van jullie. Het is ook wel goed. Ik snap best dat je andere dromen voor me had dan een oudere man en dat je bang bent dat ik weer wegga, maar dat gebeurt niet hoor. Integendeel zelfs,” ze keek haar vriendinnen even aan en zei, “dit is nog geheim maar Vic en ik zijn erover aan het nadenken om samen een klein boerderijtje te kopen hier. Niet als bedrijf hoor, ik wil hier namelijk niet weg en hij is natuurlijk geen boer maar schrijver, maar om te wonen. Met een paar kippen; een paardje, misschien een paar schapen en een moestuin, gewoon voor de lol. Hij is net zo verliefd geworden op deze plek als op mij en hij wil graag blijven. Dus je was voor niks bezorgd, mam, ik blijf gewoon hier, maar dan wel met Vic.”

Haar moeder knuffelde haar weer en fluisterde: “Het spijt me zo, dat ik je niet gesteund heb.”

Annechien pakte haar gezicht tussen haar handen en zei streng: “En nu houden we erover op. Ja, jullie waren allemaal stom en lullig en gemeen en jullie hadden geen vertrouwen in mijn grote, ware liefde, maar nu is er taart en champagne en hebben jullie sorry gezegd en is alles weer goed. Als je vanaf nu maar een beetje leuk tegen mijn liefste doet, hebben we het nergens meer over. Mag ik dan nu een stuk van die taart? Die ziet er heerlijk uit!”

Haar moeder lachte en Judith vroeg: “Oké en dan willen we nu het hele verhaal van vrijdag! Wat gebéurde er nou allemaal?”

Annechien lachte en ging gelukkig tussen haar zus en beste vriendin in zitten. Wat hield ze van al deze vrouwen en wat was ze blij dat ze de moeite hadden genomen om het weer goed te maken en dat ze haar uiteindelijk toch begrepen.

Ze keek nog eens zwijgend om zich heen voor een optimaal effect en stak van wal: “Nou, ik kwam bij Victor thuis en vind een heel spoor kleren door zijn huis. Dus ik denk al, hier klopt iets niet…”

Alle vrouwen lachten en op het erf sloeg Jan tevreden zijn armen om de schouders van Victor en zijn zoon. Het gelach en gegil was buiten te horen en de mannen bleven op veilige afstand.

”Mooi dat ze weer praten,” zei Jan met een zucht. “Dat is niks gedaan als de vrouwen het niet kunnen vinden onderling. Annechien heeft te veel vriendinnen om dat vol te houden en haar moeder heeft al nachten niet geslapen. Maar zo zal het wel weer goed zijn. Kom op, er zijn koeien te melken. Help je mee, jong?”

Victor knikte en volgde de twee andere mannen naar de stal. Ze werkten zonder veel te zeggen zij aan zij. Annechien had hem goed opgeleid en hij kon zonder om hulp te vragen doen wat moest gebeuren. Af en toe knikte Jan tevreden en Floris neuriede zacht mee met de radio.

Nadat alle koeien gemolken waren en weer naar de wei mochten, kwam Jan weer op de andere man af en zei: “Het vrouwvolk had het trouwens fout. Het is niet erg als de man wat ouder is. Ons meidje is volwassener dan haar jaren en die jochies zijn niets voor haar. Corry was gewoon bang dat ze geen kleinkinderen zou krijgen. Ik zie het wel zitten, zo lang je haar maar gelukkig maakt, anders krijg je met mij aan de stok. Annechien is niet de enige die een hooivork weet te hanteren! Nou, we gaan maar bij Joris een hapje eten, die keuken daar durf ik voorlopig niet in!”

Victor lachte hardop en knikte. De mannen keken nog even naar de inmiddels verlichte keuken waar nog steeds hard gelachen werd: ze gingen mooi ergens anders heen!

“Hallo schatje, oh wat ziet dat er lekker uit, ik barst van de honger! Ronja was ontzettend opstandig en ze heeft een hele groep koeien heel erg laten schrikken. Dan denk je dat zo´n hond je minder werk oplevert, maar in praktijk zorgt ze alleen maar voor moeilijkheden, hè Ronja?” Annechien aaide hun hond en schudde het hoofd: “Een goede schaapshond, nou ja, koeienhond, is ze nog niet, maar ik hoop dat ze het leert. Hmmm lekker, dank je!”

Ze plofte aan tafel neer en liet zich gewillig kussen door haar man die een bord eieren met brood voor haar neerzette. Ze deed tegenwoordig de vroege melkronde met haar vader en kwam, zodra alle koeien tegen een uur of acht weer in de wei stonden, even thuis ontbijten. Victor stond iets voor die tijd op om ontbijt te maken voor hen beide en begon daarna aan zijn schrijfdag.

Het was een fijne manier om toch een soort van begin van de dag samen te hebben, ook al had Annechien er dan al twee uur zwaar werk opzitten. Na het ontbijt ging ze terug naar de boerderij en bleef ze daar tot ergens in de middag. Soms kwam Victor op de boerderij lunchen en soms bleef hij thuis om te schrijven tot zij tegen een uur of vier thuiskwam. Haar broer deed de late melkronde met een knecht en Annechiens dagen begonnen dan wel vroeg, maar ze was ook op een redelijke tijd weer thuis, zodat ze Victor ook kon zien. Hij had zijn ritme aangepast aan het hare en was druk bezig aan zijn eerste literaire roman.

Hij werkte tot een uur of vijf en tegen die tijd was Annechien thuis en gedoucht en gingen ze gezellig ergens heen of wandelen of lekker met een drankje op de bank zitten en eten koken. Het was een harmonieus, gelukkig leven en Annechien had zich nooit beter gevoeld. Ze woonden inmiddels bijna een jaar in hun nieuwe huisje, een schattig klein vakwerk boerderijtje een paar honderd meter buiten het dorp. Het was tien minuten fietsen naar de boerderij en het huisje werd omgeven door bomen.

“Ik moet weer weg, ik zie je straks goed?” ze kusten elkaar ten afscheid en Victor ging naar zijn werkkamer om zich te verliezen in de stroom van zijn werk, zoals hij nu al weken deed. Hij had boven een grote werkkamer die uitkeek over de velden van Annechien en haar broer en heel af en toe kon hij haar aan het werk zien tussen de bont gevlekte koeien. Het maakte hem altijd aan het lachen om haar zo buiten te zien, blij als een kind tussen haar dieren. Het paste bij haar, dit bestaan, en hij was blij te merken dat het ook bij hem paste. Hij vond het heerlijk om de hele dag te schrijven tot zijn meisje thuis kwam en dan gezellige avonden met haar, familie en vrienden te hebben. Hij was inmiddels druk bezig de laatste hand te leggen aan zijn roman. Hij had een half jaar geleden, na een jaar hard gewerkt te hebben, dit boek naar een uitgever gestuurd en ze waren enthousiast geweest! Het afgelopen half jaar had hij geschaafd en herschreven en nu was het zo goed als af. Hij was heel erg nerveus om hiermee naar buiten te treden. Mensen kenden hem toch als de schrijver van de Jane Meadows-boeken, waarvan de volgende alweer een ruwe versie had. De vorige Jane Meadows was weer razend goed ontvangen en zijn populariteit was nog gestegen. Hij had zijn liefde voor de thrillerserie weer hervonden en verheugde zich op de volgende, maar wel als onderdeel van zijn werk, niet uitsluitend. 

En nu zou bijna een roman van hem uitkomen in een heel ander genre. Hij hoopte dat hij binnen de literatuur net zo serieus genomen zou worden als binnen de wereld van thrillerliefhebbers, maar er was maar één manier om daar achter te komen: publiceren.

Gelukkig steunde Annechien hem door dik en dun. Victor voelde even aan het doosje in zijn bureaula en lachte. Annechien wist nog niet dat hij haar ten huwelijk wilde vragen bij de lancering van zijn komende boek. Er was een feestje georganiseerd in een mooi hotel en hij wilde dat moment aangrijpen om de vrouw van zijn leven te vragen, echt zijn vrouw te worden. Hij broedde hier al weken op en kon bijna niet meer wachten.

Hij had nooit verwacht zo moeiteloos gelukkig te kunnen zijn met iemand. Annechien en hij vulden elkaar op ieder vlak aan, hadden zelden ruzie en konden nog altijd praten en lachen en zoenen en dansen en vrijen zoals in het begin. Hij ging elke dag een beetje meer van haar houden en kon soms zijn eigen geluk niet geloven dat hij haar gevonden had en dat zij, zomaar leek het wel, ook van hem hield. Als hij haar zag lopen met haar lange, rode haren glanzend in de zon, zo op haar gemak in haar omgeving, met haar scherpe intelligentie en gevoel voor humor en eindeloze liefheid, dan wist hij soms niet waar hij dat allemaal aan verdiend had. Hij wist niet wat het was, maar hij moest iets goeds gedaan hebben ergens in zijn leven om dit te verdienen.

“Lieverd! Ik ben thuis!”

Annechien rende de trap op en kwam zijn werkkamer in. Victor keek op en lachte breed. De vrouw had zonlicht om zich heen hangen en alles wat ze deed, raakte hem. Ze stond lachend op haar sokken in de deuropening, vies tot aan haar kruin. Haar spijkerbroek en witte bloes waren bruin en ze had overal vegen modder op haar gezicht.

“Die onnozele zoon van Harry had de trekker vast gereden. We moesten hem uit de modder duwen. Nog even en hij was in de sloot gezakt en dan hadden we helemaal ellende gehad. Ben ik te vies om gekust te worden?”

“Nooit!” verkondigde Victor en ging haar meteen kussen. Annechien grinnikte en kuste hem vol overgave terug, haar modderige lijf tegen hem aan duwend: “Oh wat jammer, nu ben jij ook vies. Ik vrees dat je dan maar mee moet onder de douche.”

Victor lachte en trok haar mee naar de badkamer waar hij de douche aanzette en er met kleren en al onder stapte. Hij wenkte zijn meisje en nam haar weer in zijn armen.

“Jij maakt mij zo onwijs gelukkig,” fluisterde hij serieus tussen twee kussen in. “Ik zat net te dagdromen toen je binnenkwam en me af te vragen waar ik jou aan verdien. Wij samen in dit huisje op deze prachtige plek, ik had het niet mooier kunnen verzinnen.”

Annechien hield haar hoofd schuin en zei: “Echt niet? Zou je echt niks kunnen verzinnen wat dit nog mooier zou maken?”

Victor keek haar even onderzoekend aan en Annechien straalde terug.

“Echt?” vroeg hij zacht.

Ze knikte met tranen in de ogen en antwoordde: “Ja, nu twee maanden. Ik heb het net van de dokter gehoord.”

Victor gooide zijn hoofd in zijn nek en liet een juichkreet horen.

Annechien schaterde het uit en liet zich gewillig overdekken met kusjes: hun perfecte leven was zojuist nog een heel klein stukje mooier geworden!

Over VIER WEKEN verschijnt er alweer een nieuwe aflevering in deze romantische Favoriet-serie. Ook voor Boer & Liefde nr. 12 hebben we weer twee complete romans geselecteerd.

Die verhalen houden we nog even voor u geheim, maar één ding is zeker: de liefde op het platteland viert hoogtij! U kunt zich weer helemaal laten meeslepen door de romantische en emotionele gebeurtenissen, die u tot de laatste pagina in de greep houden. U mag ze dus zeker niet missen! Over VIER WEKEN is BOER & LIEFDE nr. 12 verkrijgbaar bij uw tijdschriftenhandelaar, de kiosk, het warenhuis of uw supermarkt.