1983

Zaterdag 1 Januari

NIEUWJAARSDAG

Dit zijn mijn goede voornemens:

1) Ik zal elke avond minstens twee uur aan mijn examens werken.

2) Ik zal niet langer mijn moeders eeltborsteltje gebruiken om het bad schoon te maken.

3) Ik zal een suèdeborstel voor mijn jas kopen.

4) Ik zal geen erotische gedachten meer koesteren onder schooltijd.

5) Ik zal elke week mijn fiets smeren.

6) Ik zal proberen Bert Baxter weer aardig te vinden.

7) Ik zal mijn boetes van de bibliotheek betalen en me weer in laten schrijven.

8) Ik zal mijn vader en moeder weer bij elkaar brengen.

9) Ik zal mijn Beano abonnement opzeggen.

Zondag 2 Januari

Vandaag de inventaris opgemaakt van mijn uiterlijk. Ik ben maar een centimeter of zes gegroeid dus zal ik ermee moeten leren leven een van die mensen te zijn die nooit goed kunnen zien in de bioscoop.

Mijn huid is volledig naar de knoppen. Mijn oren steken uit en mijn haar heeft drie kruinen en ziet er nooit modern uit, welke kant ik het ook opkam.

Maandag 3 Januari

Er zijn onderhandelingen gaande tussen mijn ouders over een hervatting van hun huwelijksleven. Mijn moeder zei: ‘Maar kan dat ooit goed gaan, Adriaan? Er is zoveel te vergeten.’ Ik stelde hypnose voor.

Dinsdag 4 Januari

Nog meer onderhandelingen achter gesloten deuren. Toen mijn vader wegging vroeg ik hem een verslag van de vergadering. Hij zei: ‘Geen commentaar!’ en stapte in zijn auto.

Woensdag 5 Januari

De onderhandelingen zijn vastgelopen.

Ik hoorde de suikerpot kapotslaan op de keukenvloer en harde stemmen. Toen werd de deur dichtgeknald.

Donderdag 6 Januari

Via een tussenpersoon (ik) werd de boodschap doorgegeven dat nieuwe onderhandelingen welkom zouden zijn. Het antwoord luidde positief dus werd het aan mij overgelaten de tijd, plaats en babysit details te regelen.

Vrijdag 7 Januari

De ontmoeting vond plaats in een Chinees restaurant om 8 uur. De onderhandelingen duurden de hele avond en werden pas geschorst toen een van de partijen naar huis moest om de baby te voeden.

Zaterdag 8 Januari

De gezamenlijke partijen hebben het volgende communiqué uitgegeven:

Overeengekomen is dat Pauline Monica Mole en George Alfred Mole zullen proberen in wederzijdse harmonie te leven gedurende een proefperiode van een maand. Indien gedurende die tijd Pauline Monica Mole (hierna te noemen P.M.M.) en George Alfred Mole (hierna te noemen G.A.M.) de volgende overeenkomst niet zullen nakomen, zal deze overeenkomst ongeldig verklaard worden en zal automatisch een echtscheidingsprocedure volgen.

De Overeenkomst

1. G.A.M., zal opgewekt en zonder eraan herinnerd te moeten worden een redelijk deel van het huishoudelijk werk op zich nemen.
2. P.M.M., zal haar helft van de slaapkamer in een hygiënisch verantwoorde en presentabele staat houden.
3. Beide partijen zullen ‘s zondags op lunchtijd naar het café gaan.
4. De kinderen uit het huwelijk, Adriaan en Rosie Mole, zullen van beide ouders een gelijke redelijke hoeveelheid aandacht krijgen.
5. Financiële zaken zullen iedere vrijdagavond om 7 uur besproken worden.
6. Er zal een aparte bankrekening geopend worden voor P.M.M.
7. Geen van beide partijen zal zich te buiten gaan aan flirten met, verleiden van of overspel met de andere sekse zonder volledige voorkennis of toestemming van de andere partij.
8. P.M.M., zal na gebruik het dopje weer op de tandpasta tube doen.
9. G.A.M., zal zijn eigen zakdoeken wassen.
10. Beide partijen krijgen onbeperkte vrijheid voor hobby’s, politieke interessen, demonstraties en sociaal verkeer buitenshuis.
11. G.A.M., zal zijn keperen cavalerie-uniformbroek en zijn oude sloffen wegdoen.
12. P.M.M., zal niet voortdurend zeuren over de Doreen Slater-episode. G.A.M., zal niet hetzelfde doen inzake de Lucas-episode.

Getekend op de 8ste januari 1983

Pauline Mole

George Mole

A. Mole, 1ste getuige

Rosie Mole, 2de getuige. Haar kruis X

Zondag 9 Januari

Vandaag heeft mijn vader zijn uniformbroek en zijn sloffen verbrand in de achtertuin. Terwijl hij in de flarden brandende stof stond te poken zei hij: ‘Tja, van nu af aan geen slippertjes meer voor mij.’

Ik weet niet of hij het over zijn leven of over zijn voetbekleding had.

Maandag 10 Januari

Die smerige rotschool begon vandaag weer. Iedereen liep op te scheppen met nieuwe rekenmachientjes. Mijn schapenieren jas veroorzaakte enige opschudding waar hij zich maar vertoonde—en hij vertoonde zich overal. Hij is veel te waardevol om in de garderobe te laten hangen. Pandora en ik hielden elkaars hand vast tijdens de weekopening. Maar meneer Scruton had ons in de gaten. Hij zei: ‘Bewaar jullie onnozele puberale hofmakerij maar voor buiten de schooluren.’ In de pauze was Pandora nog steeds overstuur maar ik heb haar getroost in de jongens wc’s door uit te leggen dat meneer Scruton waarschijnlijk impotent is en daardoor razend wordt wanneer hij jonge gelieven ziet die barsten van exotische belofte.

Dinsdag 11 Januari

Vanavond Roy Hattersley op de televisie gezien. Hij is dikker geworden. Hij moet maar op dieet gaan voor het geval er verkiezingen komen. De kijkers houden niet van dikke politici. Kijk maar hoe het Churchill is vergaan na de oorlog. Hij is eruit gewerkt omdat hij te dik werd. Dat weet ik zo precies omdat we vandaag bij geschiedenis een film hebben gezien over de Tweede Wereldoorlog. Misschien word ik later wel historicus als mijn geheugen tenminste wat beter wordt.

Woensdag 12 Januari

Nigel heeft op school een flikkerclub opgericht. Tot dusverre is hij het enige lid, maar het wordt interessant om te zien wie zich ervoor opgeeft. Ik zag Bolleboos Henderson met een zorgelijk gezicht bij het aanplakbiljet rondhangen.

Donderdag 13 Januari

Meneer Scruton heeft opheffing van de flikkerclub bevolen. Hij zei dat hij en het schoolbestuur het gebruik van de gymzaal voor ‘onzedelijke doeleinden’ niet kunnen tolereren. Nigel hield zich van de domme. Hij zei: ‘Maar meneer, de flikkerclub is voor leerlingen die in de grote pauze morse willen leren voor lichtsignalen met zaklantaarns enzo. Wat is daar voor onzedelijks aan?’

Meneer Scruton zei: ‘Nigel, het woord flikker heeft een andere betekenis gekregen dan het werkwoord flikkeren.’ Nigel vroeg: ‘Wat dan, meneer?’

Scruton begon te zweten en aan zijn pijp te frunniken, maar hij gaf geen antwoord. Dus stak Nigel hem de helpende hand toe en zei: ‘Sorry, meneer, ik zie wel dat ik een moderner woordenboek aan zal moeten schaffen!’

Vrijdag 14 Januari

Ik moet echt eens gaan kijken hoe het met Bert gaat. God! Ik wou dat ik hem nooit ontmoet had, hij hangt als een molensteen om mijn nek.

Zaterdag 15 Januari

Er is een nieuwe moppenrage op school. Als je het mij vraagt zijn die zogenaamde moppen onwijs kinderachtig. Ik zie met verbazing hoe mijn medeleerlingen in de gangen over de grond rollen en huilen van het lachen wanneer ze ze aan elkaar vertellen.

1) Er was eens een mannetje dat was zó mager…dat hij maar een streepje op zijn pyjama had.

2) Er was eens een mannetje dat was zó dik…dat hij met een schoenlepel in het bad moest.

3) Er was eens een mannetje dat was zó klein…dat hij op een stoel moest gaan staan om zijn haar te kammen.

4) Er was eens een mannetje dat was zó dun…dat hij onder de douche van straaltje naar straaltje moest rennen.

Kom terug, Oscar Wilde, je land heeft je nodig!

Zondag 16 Januari

6 uur Mijn vader heeft vandaag zijn nieuwe spijkerbroek aangedaan. Hij staat onwijs stom. Over oude wijn in nieuwe zakken gesproken. Het lijkt meer op ouwe klare in een zuigfles. Ik moest vandaag voor Rosie zorgen terwijl mijn ouders naar het café afzakten. Ik moest ook zorgen voor het vlees en de gebakken aardappelen en de groente opzetten. Rosie voeden ging goed, alleen kostte het uren om haar te laten boeren. Ik heb haar eindeloos op haar rug geklopt maar ze liet pas een boertje toen ik haar ondersteboven hield. Ik deed net alsof ik niet gemerkt had dat ze verschoond moest worden en deed heel verbaasd toen mijn moeder opmerkte dat het behoorlijk stonk in de kamer.

10 uur ‘s-avonds Nu kom ik bij een moeilijk gedeelte. Wat vind ik er eigenlijk van dat mijn vader weer thuis is? Hij is nu een week terug en ik heb volop de tijd gehad erover na te denken, maar ze hebben al eerder van die verzoeningen gehad en het liep altijd op een tragedie uit. Dus denk ik maar dat ik mijn oordeel opschort tot het geslijm afgelopen is en ze weer gewoon doen.

12.15 uur Waarom ben ik niet naar Bert gegaan? Wat ben jij toch een misselijke rotzak, Mole!

Maandag 17 Januari

Vandaag is de ontbijttelevisie van start gegaan. Ik ben om kwart voor zes opgestaan om niets te hoeven missen van dit historische gebeuren. Ik heb ontbijt gemaakt voor mezelf en de hond en mee naar de zitkamer genomen. Normaal gesproken zijn cornflakes streng verboden in de kamer, vanwege die ene die altijd wel uit de kom valt en in het kleed blijft kleven. Maar ik was ervan overtuigd dat mijn moeder het voor deze ene keer niet erg zou vinden.

De hond maakte wel een beetje rommel door in zijn bak te gaan staan en zijn vlees en zijn brokjes in het kleed te trappen. Maar ik heb het ergste eraf gekrabd met een leeg sigarettenkartonnetje en ging zitten wachten op halfzeven. Om vijf voor halfzeven heb ik mijn ouders wakker gemaakt door keihard naar boven te schreeuwen dat de ontbijttelevisie begon. Mijn vader schreeuwde keihard naar beneden dat hij geen enkele behoefte had aan het gezicht van Frank Bough om halfzeven ‘s-morgens en dat hij mijn nek zou breken als ik de tv niet zachter zette. Rosie werd wakker en begon te huilen. Ik kreeg natuurlijk weer de schuld en door al dat geruzie en geschreeuw miste ik precies het begin. Ik balen! Ik vond de horoscoop, het nieuws, de bekende persoonlijkheden en Frank Bough goed. Hij lijkt me een betrouwbaar soort man. Ik zou best zo’n vader willen hebben. Maar het allerbeste was Selina Scott met haar verrukkelijke gezicht en kwikzilveren geest. Courtney Elliot kwam mee zitten kijken om kwart voor acht. Hij verklaarde dat het intellectuele ruggengraat miste en zei dat hij het maar bij Radio 4 zou houden op zijn walkman. Ik kwam te laat op school omdat Frank pas tegen negen uur de champagne open mocht maken! Ik heb schriftelijk mijn beklag gedaan bij de directeur.

Geachte Heer,

 

Graag wens ik u geluk met uw nieuwe programma, de ontbijttelevisie. Ik heb de eerste uitzending gezien en vond het een opmerkelijke prestatie alles in aanmerking genomen. Ik en mijn medeleerlingen kwamen echter te laat op school vanwege het late openen van de champagne. Dit toont een duidelijk negeren van uw tienerpubliek of een betreurenswaardige onbekendheid met de tijd waarop ik en mijn collega’s ‘s-morgens op school moeten zijn. Ik stel voor, mijnheer, dat u voortaan grondiger research verricht. Tenslotte wil ik ervoor pleiten dat u in de toekomst speciale onderdelen zoals Ernest Hemmingway die over zijn laatste boek spreekt of Prinses Diana die haar horoscoop krijgt voorgelezen, laat plaatsvinden vóór 8.30 uur (behalve op vrijdag, wanneer we wat later beginnen).

 

Bij voorbaat mijn dank voor uw antwoord,

Uw dienstwillige dienaar,

A. Mole (15 jaar en 9 maanden)

Dinsdag 18 Januari

Lord Franks heeft zijn rapport over de Falklandoorlog gepubliceerd. Ik zal er hier niet verder op ingaan vóór ik het hoofdartikel in de Guardian over deze kwestie heb bestudeerd.

10.30’s-avonds Kan de Guardian niet vinden. Hij ligt niet op zijn gewone plaats in de hondenmand.

Woensdag 19 Januari

De Guardian gevonden in de vuilnisbak, gewikkeld om de wegwerpluiers van gisteren. Ik heb heftig geprotesteerd bij mijn moeder. Haar zwakke excuus was dat de plastic pedaalemmerzakken op waren.

Donderdag 20 Januari

Selina Scott waart rond in mijn dromen. Vannacht liep ze in onze straat komkommers te verkopen. Ik heb er zes gekocht met een biljet van 50 pond dat in mijn portefeuille zat. Ze glimlachte verlegen en zei: ‘Edele heer, hoe oud zijt gij?’ Ik antwoordde: ‘Vijftien jaren, schone jonkvrouw.’ Toen sprong de hond op mijn gezicht en werd ik wakker. Ik probeerde mijn droom aan mijn moeder te vertellen maar zij wilde niet luisteren. Ze zei: ‘Het enige dat nog stomvervelender is dan naar de dromen van andere mensen te moeten luisteren, is het aanhoren van problemen van andere mensen.’

Vrijdag 21 Januari

Vannacht zijn Selina Scott en ik helemaal alleen over de Atlantische Oceaan gaan roeien. Selina viel overboord en werd opgeslokt door een dolfijn. Ik zwom de buik van de dolfijn binnen en ging bij Selina zitten: het was heel knus. We dronken een glas champagne en daarna zwommen we naar buiten en klommen weer in de boot waar we Frank Bough aantroffen, die bezig was Pandora te leren hoe ze de voetbaluitslagen voor moest lezen. Ik vertelde mijn droom tot in details aan mijn vader (wat Selina aanhad enz.) maar ik zag wel dat het hem niet echt interesseerde. Nu weet ik waarom mensen naar psychiaters gaan. (Dat zijn de enige mensen die nog naar ze willen luisteren.)

Zaterdag 22 Januari

Geen Selina vanmorgen dus moest ik het doen met naar de stad gaan met Pandora, die een paar lichtgevend roze beenwarmers wilde kopen. Na vijftig winkels te zijn afgeweest waar Pandora haar neus ophaalde voor al die minderwaardige kleuren roze, stelde ik voor een kopje koffie te gaan drinken. Terwijl ik het schuim eraf lepelde biechtte ik Pandora mijn gevoelens voor Selina op. Pandora vatte het heel kalm op. Ze zei: ‘Ja, die Selina Scott is een hele flinke. Niet veel vrouwen hadden de pijn van al die plastische chirurgie kunnen verdragen!’ Volgens Pandora zijn Selina’s neus, mond, borsten en ogen onder het mes geweest. De arme Selina is wel drie uur bezig met het opmaken van haar gezicht om de littekens van de operaties weg te werken. Daarna zei Pandora: ‘Natuurlijk stond ze in de kliniek ingeschreven onder haar echte naam: Edna Grubbe!’ Ik vroeg aan Pandora hoe ze kwam aan al die informatie over het leven van beroemdheden. Pandora drukte haar sigaret uit en zei: ‘Mijn familie was vroeger bevriend met een hoge functionaris van de BBC.’

Ik vroeg wie dat dan wel was, een glazenwasser soms? Maar ik vroeg het heel zachtjes omdat ze in een van haar buien was. We gingen door met onze speurtocht maar geen van de beenwarmerwinkels had lichtgevend roze, dus gaat Pandora een ‘baal-dag’ opnemen om ze in Londen te gaan kopen. Ze zei: ‘God wat haat ik de provincie!’

Zondag 23 Januari

Die rotzak van een Lucas belde vandaag op. Ik vertelde hem dat mijn moeder naar het café was met mijn vader. Hij vroeg welk café, dus vertelde ik het hem. Maar in plaats van op te hangen stelde hij massa’s vragen over Rosie en vroeg zelfs of ik haar bij de telefoon wilde houden zodat hij haar kon horen gorgelen. Ik zei dat ze nogal achter was en nog in het krijsstadium verkeerde. Toen zei Lucas iets raars, hij zei: ‘Echt iets voor mijn kleine meid!’

Mijn moeder kwam thuis met een rothumeur en het humeur van mijn vader was nog slechter. Naar het schijnt is mijn moeder net op het belangrijkste moment van de dartswedstrijd naar de telefoon geroepen.

Maandag 24 Januari

De mensen van de waterleiding staken dus moesten wij allemaal vanavond in het bad van mijn vader. Inclusief de hond. Daarna verzamelde hij alle emmers en bakken en deed ze vol water. En dat alles deed hij fluitend en met een opgewekt gezicht. Mijn vader is dol op crisissen.

Dinsdag 25 Januari

Fantastisch! Geweldig! Buitengewoon! Fenomenaal! We mogen niet meer douchen op school!

De marteling van tweemaal per week mijn onderontwikkelde spieren te moeten vertonen, is verleden tijd. Ik hoop dat ze bij de waterleiding blijven staken tot ik mijn schoolopleiding voltooid heb. Ze moeten gewoon 500 pond eisen.

Woensdag 26 Januari

Courtney Elliot heeft aangeboden mij bijles te geven in mijn O-vakken. Hij schijnt een doctor in de filosofie te zijn die het academische leven heeft verlaten na een ruzie in de professorskamer over de verdeling van de nieuwe leren stoelen. Er schijnt hem een leren stoel beloofd maar niet gegeven te zijn. Om voor zo’n kleinigheid een goede baan op te zeggen. Tenslotte lijkt de ene stoel veel op de andere. Maar ja, ik ben dan ook een existentialist die zich nergens wat van aantrekt. Mij kan het niet schelen op wat voor stoel ik zit. Ik ben On The Road van Jack Kerouac aan het lezen.

Donderdag 27 Januari

Vanavond was Ken Livingstone op de tv om te praten over zijn triomf dat hij het Hooggerechtshof zover heeft gekregen dat ze de prijs van de buskaarten verlaagd hebben. Dit bracht mij ertoe mijn ouders om geld voor de bus naar school te vragen. Ik ben ‘s-morgens altijd doodop na die anderhalve kilometer lopen. Mijn vader zei dat hij altijd zes kilometer naar school en zes kilometer terug moest lopen door wind, regen, sneeuw, hagel, hitte en mist. Ik zei sarcastisch (maar geestig) ‘Wat hadden de Midlands dan een eigenaardig klimaat in de jaren vijftig!’

Mijn vader zei: ‘Weer was nog weer in die dagen. Jij zou echt weer nog niet herkennen als je er met je neus bovenop stond.’

Vrijdag 28 Januari

Ik herinnerde mijn vader eraan dat maandag de wet op de autogordels van kracht wordt. Hij zei: ‘Niemand krijgt George Mole in een babytuigje.’

Mijn moeder zei: ‘De politie wel, dus houd jij je grote mond maar.’

Zaterdag 29 Januari

Bert Baxter belde op om te vragen waarom ik zolang niet bij hem geweest ben. Ik zei dat ik het te druk had gehad. Bert zei: ‘Ja, ja. Te druk om een eenzame oude weduwnaar op te zoeken.’

Ik beloofde hem morgenmiddag na het middageten bij hem langs te gaan. Bert zei: ‘Middageten? Wat is dat?’ Ik zei: ‘Je weet wel, Bert: vlees en groenten en jus en zo.’ Bert zei dat het zolang geleden was dat hij een behoorlijk middagmaal had gehad dat zijn vocabulaire er onder leed. Ik heb hem morgen te eten gevraagd en gezegd dat mijn vader hem wel op zal komen halen, maar toen ik het aan mijn ouders vertelde werden ze kwaad en zeiden dat ze hadden afgesproken morgen wat huizen te gaan bezichtigen en van plan waren eten bij de Chinees te gaan halen.

Huizen bezichtigen! Waarom hebben ze mij daar niets over verteld? Per slot van rekening is het mijn O-examenjaar en dus is het van het grootste belang dat ik geen grote verandering, trauma of neurose te verduren krijg.

Zondag 30 Januari

De hele zondag Bert The News of the World voor zitten lezen. Het verbaasde me hoeveel dominees hun kuddes in de steek laten en ervandoor gaan met aantrekkelijke gescheiden vrouwen. Ik heb hem ook een paar stukjes uit de kleurenbijlage van The Sunday Times voorgelezen maar Bert liet me ophouden. Hij vroeg: ‘Dacht je nou echt dat ik geïnteresseerd ben in Italiaanse stinkmeubels of ‘een dag uit het leven’ van een rottige pianospeler?’

Ik zei: ‘Ik vind toch dat je op de hoogte moet blijven van de moderne culturele tendensen!’

Bert antwoordde dat hij bij het horen van het woord cultuur altijd naar zijn flesopener greep.

Om 7 uur verscheen Berts Bejaardenzorg vrijwilliger om met Bert naar het café te gaan. Het is een magere, zenuwachtige man die Wesley heet. Sabre blafte en gromde en liet zijn afschuwelijke slagtanden zien toen hij de kamer binnenkwam. Bert zei: ‘Geen onverwachte bewegingen maken, Wesley, deze blaffende hond bijt.’

Ik kon het niet laten op te scheppen door met Sabre te stoeien en hem over zijn buik te aaien. Ik deed zelfs mijn grote truc: mijn hoofd in Sabres muil houden. Maar niet lang want Sabres adem stonk naar goedkoop hondenvlees. Toen Wesley en Bert weg waren heb ik een beetje opgeruimd. Ik vond de trouwfoto van Bert en Queenie onder Berts hoofdkussen. Het is een vreemde gedachte dat zulke oude, lelijke, viesruikende mensen ook sentimenteel kunnen zijn.

Maandag 31 Januari

Op weg naar school hadden ik en Nigel veel plezier in het seinen geven aan chauffeurs die vergeten waren hun autogordels om te doen. Vrijwel niemand bedankte ons.

Dinsdag 1 Februari

Vandaag verschenen de eerste scheuren in de nieuwe echtelijke alliantie: ruzie over geld.

Het rijk onderhoudt ons in de staat waarin ze ons willen houden: n.l. armoede. Mijn ouders kunnen gewoon niet tegen arm zijn. Voor mij maakt het niet uit. Ik heb nog nooit meer dan drie pond per week voor mezelf gehad.

Woensdag 2 Februari

Halverwege Coronation Street stond Lucas bij ons op de stoep en eiste Rosie te mogen zien. Mijn vader zei dat Rosie bezig was en niet gestoord kon worden. Maar Lucas begon te schreeuwen met zijn harde dreunstem, dus liet mijn vader hem maar binnen vanwege de buren. Mijn moeder werd onwijs bleek onder haar Max Factor. Lucas zei: ‘Pauline, ik verlang toegang tot mijn kind.’ Mijn vaders knieën begonnen te knikken en hij ging op de leuning van de bank zitten om bij te komen. Hij zei zwakjes: ‘Pauline, zeg dat Rosie mijn kind is!’

Mijn moeder zei: ‘Ja natuurlijk is ze jouw kind, George!’ Lucas haalde een zwarte zakagenda van 1982 uit zijn zak en zei: ‘Pauline en ik hebben onze liefdesverhouding hervat op 16 februari 1982. Wij hebben evenwel onze fysieke relatie pas hervat op zondag 13 maart 1982, toen Pauline naar een protestdemonstratie in Sheffield kwam.’

Mijn moeder schreeuwde: ‘Maar ik had toen mijn nieuwe pessarium in. Ik kan toen onmogelijk zwanger geraakt zijn!’ Mijn vader zei: ‘Overspelige vrouw!’

‘Ik ben niet overspelig,’ snikte mijn moeder. Mijn vader zei: ‘Al draagt een vrouw een gouden ring, ze is en blijft een lelijk ding.’

‘Ik heb echt mijn ring gebruikt!’ zei mijn moeder wanhopig. Lucas probeerde zijn armen om haar heen te slaan maar ze gaf hem een karateklap in zijn nek.

Iedereen was vergeten dat ik er was tot ik de kamer uitrende en riep: ‘Ik kan deze eeuwige onzekerheid niet verdragen!’ Toen ik naar mijn kamer holde kwam ik langs Rosies wieg. Ze lag met haar tenen te spelen, zich totaal niet bewust van het feit dat beneden werd uitgevochten wie haar vader is.

Donderdag 3 Februari

Naar het schijnt hielden mijn ouders er in maart 1982 allebei clandestiene verhoudingen op na, die resulteerden in de geboorte van twee kinderen. Toch staan in mijn dagboek over die periode alleen maar mijn kinderlijke veertienjarige gedachten en zorgen genoteerd.

Ik vraag me af of de vrouw van Jack the Ripper in haar onschuld schreef:

10.50 uur ‘s-avonds Jack laat thuis. Misschien moet hij overwerken.

 

12.10 uur Jack thuis. Onder het bloed. Hij is tegen een kar van het slachthuis opgelopen.

Pandora staat pal achter mij in deze tijd van crisis. Ze is een echte ouwe rots in de branding.

Vrijdag 4 Februari

Ik heb de hele dag in het kantoortje van de Matron gezeten omdat ik me niet lekker voelde tijdens het eerste uur (gym). Ze vroeg of er thuis iets mis was. Ik begon te huilen en zei dat alles mis was.

Ze zei: ‘Volwassenen hebben gecompliceerde levens, Adriaan. Het is heus niet alleen maar laat mogen opblijven en je eigen sleutel hebben.’ Ik zei dat ouders fatsoenlijk, consistent en principieel zouden moeten zijn.

Ze zei: ‘Dat is wel erg veel gevraagd.’

Ik liet haar zweren dat ze niemand zou vertellen dat ze me had zien huilen. Ze beloofde het en was zo vriendelijk me bij haar te laten blijven tot mijn ogen er weer normaal uitzagen.

Zaterdag 5 Februari

Lucas blijft ons achtervolgen.

Vandaag kwam een brief van een advocaat. Hij sleept ons voor de rechter als hij Rosie niet mag zien.

Courtney Elliot raadde ons aan een goede advocaat te zoeken en hem een brief terug te laten schrijven, dat we een injunctie zullen laten uitvaardigen als Lucas niet stopt met zijn campagne.

Ik weet niet wat het betekent maar het klinkt onwijs dreigend.

Zondag 6 Februari

Vandaag heb ik de maandenlange stilte doorbroken en ben ik vrede gaan sluiten met oma. Ze was eerst een beetje koeltjes maar daarna bood ze aan toffees voor me te maken, dus wist ik dat ze me vergeven had.

Ze heeft een kanarie gekocht die Russel heet. (Genoemd naar Russel Harty, haar meest favoriete persoon ter wereld na mij.) Ze zei: ‘Aan dat kleine vogeltje beleef ik meer plezier dan aan mijn hele familie bij elkaar, en bovendien kan hij luisteren en zegt hij niets terug.’

Ik vertelde haar niet over de affaire met Lucas. Een nieuwe schok zou haar dood kunnen zijn. Ze zei dat na het Wandelende Tak⁄Trevor Roper-schandaal haar haar was uitgevallen en niet meer aangegroeid. Dat verklaart waarom ze binnenshuis haar hoed op had.

Maandag 7 Februari

Michael Heseltine durft een openbaar debat over de kruisraketten met de Vredesbeweging niet aan. Hij zal wel bang zijn door de mand te vallen.

Iets dergelijks gebeurt ook bij ons thuis. Mijn vader weigert te praten met Pandora’s moeder, die bij het Adviesbureau voor Huwelijks- en Gezinsmoeilijkheden werkt. Rosie krijgt tandjes. Ze verbruikt wel zes slabbetjes per dag. Er hangt permanent spuug aan haar mond. Ze ziet eruit als een hondsdolle hond.

Dinsdag 8 Februari

Vraag me niet hoe ik deze lange schooldag ben doorgekomen. Ik loop rond als een glimlachende robot. Maar mijn ziel huilt, huilt, huilt. Als de leraren toch eens wisten hoe een onvriendelijk woord mij de tranen in de ogen doet springen. Ik red me eruit met te zeggen dat ik een oogontsteking heb, maar soms kan ik het maar net houden. Vandaag loopt de proefperiode af.

1 uur ‘s nachts De twee partijen hebben ingestemd met een verlenging.

Woensdag 9 Februari

Het renpaard Shergar is ontvoerd door de IRA. Pandora lijkt zich meer aan te trekken van het lot van het paard dan van het mijne. Ik vroeg: ‘Verlies je de verhoudingen niet een beetje uit het oog?’

Ze zei: ‘Nee, Shergar is een raspaard en uiterst gevoelig. Hij moet vast vreselijk lijden.’

Ik weet niet bij wie ik aan kan kloppen voor hulp. Misschien loop ik maar weg naar Londen.

Donderdag 10 Februari

Ik ga toch maar niet naar Londen.

Volgens The Guardian worden de cockneys die daar wonen gek van de loodvergiftiging.

Vrijdag 11 Februari

We hebben een advocaat die Cyrill Hill heet. Hij heeft een brief op poten gestuurd naar die rotzak van een Lucas, met de waarschuwing onze familie met rust te laten. De brief heeft ons 20 pond gekost.

Zaterdag 12 Februari

De atmosfeer in huis was om te snijden dus ben ik maar naar Bert gegaan. Ik kon er bijna niet in van alle vrijwillige hulpverleners die zich in de gang verdrongen om hun orders in ontvangst te nemen. Geen van hen bekommerde zich om Sabre dus heb ik zijn hok schoongemaakt en hem meegenomen voor zijn dagelijkse rondgang over het recreatieterrein. Barry was er met zijn bende—ze waren knopen in de touwen van de schommels aan het leggen—maar met Sabre naast me voelde ik me zeker genoeg van mezelf om de glijbaan af te gaan. Op de terugweg kwam ik verschillende Duitse herders met hun mannelijke eigenaars tegen. Misschien is het toeval maar al die eigenaars waren praktisch dwergen. Hun herders kwamen tot aan hun middel! Ik weet niet wat dat betekent, maar het moet iets betekenen.

Zondag 13 Februari

Morgen is het Valentijnsdag. Ik denk dat ik maar spijbel. Ik kan er niet tegen het enige kind van de hele klas te zijn dat niet binnenkomt met een handvol opzichtige kaarten en een zelfvoldane grijns. Ik weet zeker dat ik er een van Pandora krijg, maar zij telt niet mee. Ik ga nu al meer dan een jaar met haar.

Maandag 14 Februari

VALENTIJNSDAG

Vier kaarten gekregen. Een van Pandora, een van oma, een van mijn moeder en een van Rosie. Tjongejonge! Ik heb Pandora een kaart met een cupido en een minipakje After Eight’ gegeven. Lucas heeft Rosie een kaart gestuurd. Mijn ouders hebben er dit jaar niets aan gedaan, ze hebben al hun geld nodig om de brief van de advocaat te betalen.

Dinsdag 15 Februari

VASTENAVOND

Pandora praat niet meer tegen me omdat ik onnadenkend ‘Met de beste wensen’ in haar kaart geschreven heb. Ze zei: ‘Dat is symptomatisch voor het verval van onze verhouding, Adriaan.’ Ik denk dat ze misschien wel gelijk heeft. Ik ben niet meer zo dol op haar. Ze is me veel te slim. Mijn moeder had het te druk met Rosie om pannenkoeken te bakken, dus heb ik het maar gedaan. Ik begrijp niet waar mijn vader zich zo druk om maakte: het plafond van de keuken moest toch nodig geschilderd worden.

Woensdag 16 Februari

ASWOENSDAG

Deze dag is speciaal voor mijn ouders. Ze roken allebei wel dertig sigaretten per dag. Als de Sociale Dienst er lucht van krijgt dan staat ze nog wat te wachten! En terecht!

Donderdag 17 Februari

Vandaag heb ik op school een gedicht geschreven op de muur in de wc’s.

Het leek mij een goede manier mijn achterlijke medeleerlingen een beetje politiek bewustzijn bij te brengen.

De toekomst

 

Welke toekomst wacht de jeugd van vandaag? Welk lied wacht hun lippen is de vraag. Geen bergen die nog nooit beklommen zijn, Geen gedichten zonder ritme en rijm. Geen baan, geen zinvolle bezigheid. Wij verdelen en zij heersen nog altijd. Arbeidsplaatsenplannen geven zij jonge mensen, die alleen maar hoop en dromen wensen.

 

A. MOLE

Vrijdag 18 Februari

Vandaag moest ik bij het Hoofd komen. Hij was achter mijn wc-gedicht gekomen. Ik vroeg hem hoe hij wist dat ik het geschreven had. Hij zei: ‘Omdat je naam eronder stond, stomme idioot.’ Ik ben voor een week van school gestuurd.

Zaterdag 19 Februari

Barry Kent en zijn bende kwamen me vandaag ophalen. Kent zei: ‘We gaan naar de stad. Als je wil mag je wel mee.’

Ik voelde me nogal nihilistisch dus ben ik maar meegegaan.

Zondag 20 Februari

Met Barry Kent en de jongens in het verlaten winkelcentrum rondgehangen. Ik voel een eigenaardige affiniteit met de criminele klassen. Ik begin te begrijpen waarom lord Longford (ook een bekende intellectueel) altijd bij gevangenissen rondhing. Barry was zo vriendelijk mij toestemming te geven hem ‘Baz’ te noemen.

Maandag 21 Februari

Baz heeft me vandaag mee naar huis genomen en aan zijn familie voorgesteld.

Mevrouw Kent vroeg: ‘Ben jij niet die jongen van dat schandaal?’ Ik zei: ‘Jawel, en wat dan nog?’ Mevrouw Kent zei: ‘Wel beleefd blijven, jongeman.’ Meneer Kent zei: ‘Zo praat je niet tegen rnijn vrouw.’ Ik heb meteen mijn excuses aangeboden en werd o zo beleefd. Ik ben zelfs opgestaan om mevrouw Kent de enige hele stoel aan te bieden. De Kentkinderen zwermden rond de huiskamer en keken naar een televisieprogramma over de bevolkingsexplosie. Op de radio stond een felgekleurde foto van Clive Kent in zijn legeruniform. Ik vroeg hoe het met hem ging. Mevrouw Kent zei: ‘Hij zit in een militair hospitaal. Zijn zenuwen hebben het begeven na de Falklands.’

Ik dronk gezellig thee met de familie en at sandwiches met patates en tomatensaus. Toen ik eenmaal aan de vreemde lucht in huis gewend was, ontspande ik me voor het eerst in weken.

Dinsdag 22 Februari

Een briefje van Pandora:

Adriaan,

 

Aangezien je de voorkeur schijnt te geven aan het gezelschap van tuig en asociale drop-outs, lijkt het me het beste dat het uit is tussen ons. Jij hebt een ander pad gekozen dan dat waarop ik van plan ben mijn weg in de wereld te vinden.

 

Bedankt voor de mooie momenten.

Pandora Braithwaite

Woensdag 23 Februari

Vandaag heb ik wat geld van mijn spaarrekening bij de Building Society opgenomen en mijn eerste Doc Martens-laarzen gekocht. Ze zijn bruin en hebben tien rijen vetergaatjes. Ze maken me bijna drie centimeter groter.

Donderdag 24 Februari

Vroeg in de avond bij het café gestaan met de jongens. Met mijn geestige opmerkingen over voorbijkomende meisjes heb ik de jongens aan het lachen gemaakt. Ze noemen me nu ‘Brein’. Baz heeft zich laten ontvallen dat ik leiderscapaciteiten heb.

Vrijdag 25 Februari

Mevrouw Kent heeft besloten dat ze nieuwe meubels wil hebben, dus zijn we met de jongens naar de vuilstortplaats gegaan om te kijken wat we konden vinden. We kwamen terug met: twee bijna gave keukenstoelen, een rieten wasmand en een haardkleedje. Morgen gaan we terug met Rosies kinderwagen om de wasmachine met mangel op te halen. Mevrouw Kent was heel blij met onze oogst. Ze zei: ‘Het is toch een schande wat mensen allemaal weggooien!’ Meneer Kent is twee maanden geleden zijn baan kwijtgeraakt toen de melkfabriek dichtging. Hij keek een beetje beschaamd toen we de nieuwe meubels binnenbrachten. Ik hoorde hem tegen zijn vrouw zeggen: ‘In voor- en tegenspoed, hè Ida?’

Zaterdag 26 Februari

Ik kon de kinderwagen wel lenen maar jammer genoeg met Rosie erin. Dus moest ze eruit gehaald worden en de hele weg vanaf de vuilnisbelt gedragen worden. Maar ze was heel zoet en heeft niet één keer gehuild. Mevrouw Kent was erg in haar schik met haar nieuwe wasmachine. Hij zag er nog heel goed uit toen hij afgesopt was. Meneer Kent haalde de defecte motor eruit en begon hem schoon te maken op het haardkleedje. Mevrouw Kent zei er niets van! Mijn moeder zou door het lint gegaan zijn! Mijn vader mag nog niet eens zijn aansteker vullen in de woonkamer.

Maandag 28 Februari

Rosies eerste tandje is erdoor. Mijn vinger bloedt nog steeds.

Dinsdag 1 Maart

Vanavond bij de afhaal-Chinees rondgehangen met de jongens en met kroepoek lopen gooien. Ik heb al tijden geen boek meer gelezen. In plaats van lezen over het leven, leef ik het nu in het echt.

Woensdag 2 Maart

We worden vervolgd door de politie!

Toen we vanavond een beetje rotzooiden bij het winkelcentrum kwam een politieauto heel langzaam langsrijden en de agent achter het stuur keek naar ons.

Over een politiestaat gesproken!

Donderdag 2 Maart

De wijkagent Cordon is bij mijn ouders geweest om ze te waarschuwen dat ik me met een beruchte bende ophoudt. Morgen komt hij weer om mij een preek te geven over verantwoordelijk burgerschap.

Zondag 27 Februari

Goed nieuws. De wasmachine doet het. Er hing een hele rij grijze luiers aan mevrouw Kents waslijn. Ik heb haar verteld over ‘Ariel’ waspoeder en ze zei: ‘Zal ik morgen kopen wanneer ik de kinderbijslag krijg.’

Vrijdag 4 Maart

Wijkagent Cordon is het soort gozer dat je wel aardig móét vinden. Hij is mager en vrolijk en noemt iedereen ‘ouwe jongen’. Maar hij zei dingen als: ‘Jij bent kennelijk een slim kereltje, Adriaan’, en ‘Je komt uit een goed gezin’ (Ha!), en ‘Kent en zijn bende zijn de uitzichtlozen, daar heb jij niets aan.’

Hij vroeg me waarom ik zo plotseling van het rechte pad ben afgestapt. Ik zei dat ik een existentialistische nihilist ben.

Hij zei: ‘De meeste jongens zeggen dat ze het uit verveling doen.’

Ik glimlachte cynisch en zei ‘Ja. Existentialistisch nihilisme is alleen een stapje verder.’ Ik zag wel dat hij onder de indruk was van mijn woordenschat.

Later kwamen mijn ouders binnen en gebruikten clichés als:

‘Thuis is hij heus een goeie jongen’ (mijn vader), en ‘Barry Kent heeft een slechte invloed op hem’ (mijn moeder).

Toen hij weg was heb ik mijn laarzen gepoetst en ben naar bed gegaan met de hond.

Zaterdag 5 Maart

Oma belde op en zei dat het de hele 65+ club rondging dat ik in slecht gezelschap verzeild was geraakt. Ze beval me langs te komen op theetijd. Ik had niet veel zin, maar oma’s stem heeft iets waardoor je haar gehoorzaamt, dus ben ik gegaan. Terwijl oma koek roosterde op de elektrische kolenhaard, vertelde ze me dat mijn vader in 1953 met de politie in aanraking was gekomen. Ze zei: ‘Hij is betrapt toen hij appels pikte. Ik en je lieve grootvader gingen bijna dood van schaamte.’ Ik vroeg of mijn vader zijn criminele carrière voortgezet had. Ze zei: ‘Ja zeker. Hij ging van kwaad tot erger. Hij ging ook peren en pruimen jatten.’

Ik was benieuwd hoe ze mijn vader weer op het rechte pad hadden gekregen. Oma zei: ‘Je opa heeft hem een flink pak slaag gegeven met de gespkant van zijn riem.’ Arme pap! Dat verklaart waarom hij zo vol ingehouden woede zit.

Zondag 6 Maart

Lid zijn van een bende is niet zo opwindend als ik gedacht had. Het enige dat we doen is rondhangen bij winkelcentra en recreatieterreinen. Soms verlang ik erg naar mijn kamer: lekker liggen lezen met de hond naast me.

Maandag 7 Maart

Net terug van een koude, saaie nacht met veel geschreeuw in stille straten. Barry Kent gooide voor de lol een vuilnisbak om, maar erg lollig was het niet. Ik moest me dwingen met de anderen mee te grinniken. Barry Kent zei: ‘Als ik er niet was zou mijn oom Pedro zijn baan kwijtraken!’ Zijn oom Pedro is straatveger.

Toen Barry Kent naar huis was heb ik de glasscherven opgeraapt en weer in de vuilnisbak gedaan. Ik zou niet graag willen dat er een klein kind in zou vallen.

Dinsdag 8 Maart

Vanavond was er een heel vervelend incident. Barry Kent schreeuwde gemene scheldwoorden naar twee van de Singh-kinderen. Ik zei: ‘Laat ze toch, Baz. Ze zijn oké.’ Barry zei honend: ‘Ik haat iedereen die niet Engels is.’ Ik herinnerde hem aan zijn oom Pedro en hij zei: ‘Behalve Spanjolen.’ Ik kan dit dubbele leven niet veel langer volhouden.

Woensdag 9 Maart

Ik heb besloten geen examen te doen. Ik zak toch dus waarom zou ik al die neurosen verspillen aan in de zenuwen zitten. Ik zal alle neurosen die ik kan krijgen nodig hebben wanneer ik straks schrijver ben.

Donderdag 10 Maart

De eerste bladzijde van mijn nieuwe roman

Precint door A. Mole, 15 jaar en 11 maanden

Jake Butcher sloot zijn ogen tegen de snijdende windvlagen die over de tegels van het verlaten winkelcentrum floten. Met een vloek viel de sigaret uit zijn mond. ‘Verdomme!’ spuugde hij.

Het was zijn laatste sigaret. Hij trapte de gevallen peuk uit onder de zool van zijn vertrouwde Doc Martens-laars. Hij begroef beide vuisten in de warme zakken van zijn windjack en met zijn andere hand trok hij de rits van zijn Adidas sporttas dicht.

Net op dat moment deed een plotselinge zonnestraal de ramen van Tesco’s oplichten. ‘Christus,’ zei Jake bij zichzelf, ‘die ramen zijn van het zelfde geel als de zonnebloemen van Van Goghs schilderij!’ Zo bracht Jake zijn tijd door met overpeinzingen over kunst en cultuur. Weldra deed een donderslag zich horen. ‘Christus,’ zei Jake, ‘die donderslag klinkt net zo als de kanonnen in de 1812 symfonie!’

Bitter trok hij zijn capuchon over zijn hoofd toen regendruppels als reuzentranen op de betonnen woestenij neerkwamen. ‘Wat doe ik hier?’ vroeg Jake zich af. ‘Waarom ben ik hier gekomen?’ wanhoopte hij. ‘Waar ga ik heen?’ folterde hij zichzelf. Toen verscheen plotseling een regenboog. ‘Christus,’ zei Jake, ‘die regenboog lijkt precies op…’

Daar moest ik stoppen. Ik heb geen idee waar Jake vandaan komt en waar hij naartoe gaat.

Vrijdag 11 Maart

Pandora Braithwaite gaat met Bolleboos Henderson. Ik hoop dat ze heel gelukkig worden. Nigel zegt dat ze de hele tijd samen over hogere wiskunde praten.

Een beetje staan schreeuwen bij de ingang van de jongerenclub. Riek Lemon deed net alsof hij ons niet hoorde, maar ik zag de ader in zijn slaap kloppen. Waarom hebben mijn ouders niet in de gaten dat ik een nozem aan het worden ben?

Zaterdag 12 Maart

Kwam vanavond Danny Thompson, de blanke Rasta, tegen bij de afhaal-Chinees. Hij vroeg of ik al teksten voor de groep had geschreven. Ik zei dat ik meteen naar huis ging om er wat te schrijven. Ik was blij dat ik een excuus had om naar huis te gaan. Ik was Barry Kents pogingen om kroepoek in mijn broek te stoppen spuugzat.

Zondag 13 Maart

MOEDERDAG

Die rotzak van een Lucas heeft mijn moeder een kaart voor moederdag gestuurd getekend ‘Rosie’.

Oma heeft de Wandelende Tak een kaart gestuurd getekend ‘Brett’. Mijn moeder heeft oma Mole een kaart gestuurd getekend ‘George’. Mijn vader heeft oma Sugden een kaart gestuurd getekend ‘Pauline’. Ik heb dit jaar geen kaart gestuurd aan de vrouw uit wie ik geboren ben. Interpersoonlijke relaties zijn in onze familie volledig naar de knoppen. Dat krijg je van het leven in de schaduw van de Bom.

Maandag 14 Maart

Barry Kent is gearresteerd voor het vernielen van de hyacinten op het stadhuisplein gisterenmorgen om 7 uur. Hij voert verzachtende omstandigheden aan: Ze waren bestemd voor zijn moeder.

Dinsdag 15 Maart

Redenen om te leven

Het wordt misschien beter

Redenen om niet te leven

Je gaat toch dood

Leven is een en al ellende

Er is zoveel wreedheid in de wereld

Examen in juni

Mijn ouders haten mij

Ik ben Pandora kwijt

Niemand verlaat levend Barry’s bende.

Woensdag 16 Maart

Elizabeth Sally Broadway grist steeds mijn schooldas van mijn nek en rent ermee weg zodat ik achter haar aan moet rennen. Dat is een duidelijk teken dat ze romantische gevoelens voor me koestert. Voor het eerst in maanden voelde ik mijn hormonen in beweging komen.

Donderdag 17 Maart

ST.-PATRICKSDAY

Tussen de middag griste Elizabeth mijn attachékoffertje weg en sprintte ermee het sportveld over.

Ik kreeg haar te pakken in het struikgewas waar we een heel plezierige stoeipartij hadden, die vijf minuten duurde en waarbij ik als climax haar bril en haar haarspelden verwijderde. Ze zag er zonder bril met losse haren heel anders uit. Ik zei: ‘Maar Elizabeth, je bent mooi!’

God weet wat er gebeurd zou zijn als op dat moment niet de bel voor de volgende les gegaan was.

2 uur ‘s nachts Ik kan niet slapen van het kabaal van Ierse doedelzakken dat uit het huis van de O’Leary’s komt.

4 uur Wakker geworden van het geluid van brekend glas.

6 uur Net is een politieauto weggereden bij de O’Leary’s met Sean O’Leary erin. Sean keek heel vrolijk, hij zong zelfs een liedje over veertig kleuren groen.

Vrijdag 18 Maart

Eindelijk! Mijn ouders hebben in de gaten dat het de verkeerde kant met mij opgaat, en hebben me verboden uit te gaan na school. Vanavond Black Beauty herlezen voor de vijfde keer.

Zaterdag 19 Maart

Ik heb Barry Kent een brief geschreven om mijn lidmaatschap van de bende op te zeggen.

Beste Baz,

 

Mijn ouwelui zeggen dat ik een week binnen moet blijven. Dus kan ik niet met jou en de anderen mee. En ze dwingen me ook in juni dat smerige rotexamen te doen, dus kan ik maar beter helemaal geen lid van de bende meer zijn en mijn plaats beschikbaar stellen aan iemand die het nodig heeft.

Ik hoop dat je rechtszaak goed afloopt. Even goeie vrinden, hè?

 

Broederlijke groeten,

Brein

Zondag 20 Maart

BEGIN ENGELSE ZOMERTIJD

8 uur ‘s-avonds De hele dag is de regen met bakken uit de hemel komen vallen.

10.30 uur Hoe kan het nou ‘met bakken uit de hemel vallen’? Wat is onze taal toch eigenaardig.

Maandag 21 Maart

Mijn ouders hebben nauwelijks één woord met mij gewisseld sinds vrijdagavond. Ze hebben het veel te druk met het bestuderen van de ontwikkeling van Rosies handvaardigheid, iedere keer dat het kind een plastic blok pakt of een beschuitje in haar mond stopt wordt er geapplaudisseerd.

Dinsdag 22 Maart

Ik heb het besluit genomen van huis weg te lopen. Dat zal niemand iets kunnen schelen. Mijn ouders zullen waarschijnlijk niet eens merken dat ik weg ben. Ik heb de Building Society een week vooruit laten weten dat ik van plan ben 50 pond op te nemen. Het heeft geen zin onnodig rente te verspelen.

Woensdag 23 Maart

Ik bereid me voor op mijn vertrek. Ik heb mijn afscheidsbrieven al geschreven.

Pandora,

Ik blijf een tijdje weg.

Adriaan

Lieve mamma en pappa,

 

Wanneer jullie dit lezen ben ik al ver weg. Ik weet dat het tegen de wet is weg te lopen vóór je zestiende, maar eerlijk gezegd is een leven als vluchteling verre te prefereren boven mijn tegenwoordige miserabele bestaan.

Van je zoon,

A. Mole

Beste Bert,

 

Ik heb je raad opgevolgd en ben op weg gegaan om de wereld te zien. Je hebt mij niet meer nodig met al die zeurpieten van vrijwilligers om je heen. Maar kijk uit, Bert. Je bent alleen maar populair omdat ze je een excentriekeling vinden. Ze kunnen elk ogenblik tot de ontdekking komen dat je een rothumeur hebt en gore taal uitslaat. Ik zal je een briefkaart sturen uit een van de uithoeken van de wereld.

 

Adios Amigo,

Adriaan

 

P.S. De groeten aan Sabre en vergeet niet hem zijn Bob Martins te geven.

Lieve oma,

 

Het spijt me dat ik u ongerust maak, maar ik ga een poosje weg. Maakt u alstublieft geen ruzie met pappa en mamma. ‘Ze weten niet wat ze doen.’ Rosie is nu fantastisch, ze zou u echt graag eens willen zien.

 

Veel liefs van

Adriaan

Geachte meneer Scruton,

 

Wanneer u dit leest ben ik mijlenver verwijderd van uw schurftige school. Doe maar geen moeite het aan te geven bij de onderwijsinspectie. Ik ben van plan mezelf op te leiden in de grote school des levens en kom nooit meer terug.

A. Mole

 

P.S. Wist u dat uw bijnaam ‘Puiloog’ is vanwege uw afschuwelijke, krankzinnige puilogen. Iedereen lacht u achter uw rug uit, vooral meneer Jones de gymleraar.

 

P.P.S. Ik vind dat u zich behoort te schamen dat Barry Kent nog steeds niet kan lezen na vijf jaar op uw school.

Liefste Elizabeth,

 

Het spijt me dat ik weg moet net nu onze liefde begon te ontluiken. Maar een jongen moet nu eenmaal doen wat hij moet doen. Wacht niet op mij, Elizabeth. Ik blijf misschien lang weg.

 

De jouwe, met veel spijt en dierbare herinneringen,

Aidy Mole

Baz,

 

Ik knijp ertussenuit. De smerissen zullen wel achter me aan zitten. Probeer ze op een dwaalspoor te brengen als je kunt.

 

Brein

Nigel,

 

Het beste met je flikkerschap. Ik ben ook anders dan de kudde dus weet ik wat het is altijd uit de pas te lopen. Het zijn de gewone mensen die zullen moeten leren ons te accepteren.

 

De mazzel dus,

Je oude vriend Aidy

Donderdag 24 Maart

Nog vijf dagen. Ik laat een baard staan. Ik heb mijn opa’s koffer geleend. Hij had gelukkig dezelfde initialen als ik. Hij heette Arnold.

Oma denkt dat ik hem gebruik voor een kampeertocht met de jongerenclub. De waarheid zou haar dood zijn.

Vrijdag 25 Maart

Ik ben begonnen met het inpakken van mijn koffer. Een zekere rantsoenalisatie wat betreft schone sokken en ondergoed was nodig.

Ik zal mijn levensstandaard moeten verlagen en mij maar om de dag verschonen. Nog geen spoor van een baard.

Zaterdag 26 Maart

Courtney Elliot is door mijn vader geïnstrueerd geen brieven meer te bezorgen met het poststempel Sheffield. Maar vanmorgen bracht hij er toch een mee de keuken in. Hij zei: ‘De Posterijen moeten toch altijd doorkomen, meneer Mole. Wat dat betreft zijn we net de Pony-Express.’

Mijn vader scheurde de briefin kleine snippers en gooide hem in de pedaalemmer. Later heb ik ze eruit gehaald en aan elkaar geplakt.

…ole

…structie…cliënt…ucas, gerechtelijke stappen tenzij…

Ros…

ole…is zijn dochter. Hij verlangt dat voornoemde kind

voortaan…Rosie Lucas.

Mijn cliënt…bloedproef…onder ede dat…geslachtelijke

gemeenschap plaats…Pauline Mole…van u te vernemen…

 

Hoogachtend, Coveney, Tinker, Shulman, Advocaten