2004

Zaterdag 21 juli 2004

Het is vandaag een jaar geleden dat Robbie omkwam. Mijn moeder bracht me vanochtend een brief, met de datum van gisteren erop.

Adriaan Mole

De Oude Varkensstal 1

De Varkensstallen

Laatste Veld

Karrenpad

Mangold Parva

Leicestershire

 

Beste heer Mole,

 

Zoals u onlangs in de kranten hebt kunnen lezen, of hebt opgemaakt uit het Butler-rapport, heeft meneer Tony Blair toegegeven dat er nooit massavernietigingswapens zijn geweest die het eiland Cyprus binnen drie kwartier konden bereiken.

Ik hoop dan ook dat u me geen brieven meer zult sturen waarin u teruggave eist van uw aanbetaling van £ 57,10.

Voorts wil ik u er nog op attenderen dat er tot nu toe zestig Britse en meer dan duizend Amerikaanse militairen bij de oorlog zijn omgekomen. Er zijn naar schatting tussen de tien- en twintigduizend Irakezen omgekomen. Niemand kan het met zekerheid zeggen, aangezien er geen officiële telling is bijgehouden.

 

Vriendelijke groet,

Johnny Bond

Latesun Travel Ltd.

‘Schrijf Johnny Bond en zeg dat hij gelijk had,’ zei Daisy.

Om vier uur vanmiddag duwden Daisy en ik Gracie Mangold Parva binnen om een Leicester Mercury te kopen. Ik mis mijn auto eigenlijk helemaal niet, maar Daisy klaagt dat het niet meevalt om op hoge hakken over landweggetjes te lopen.

Op de terugweg naar de Varkensstallen kwamen we langs mijn moeder en Beest, die aan het foerageren waren in het struikgewas en af en toe een rijpe bes voerden aan mijn vader in zijn rolstoel.

Mijn arme vader is tegenwoordig een sir Clifford Chatterley, met mijn moeder en Beest respectievelijk in de rollen van Connie en Mellors. Toch schijnt dit ménage à trois de babyboomers uitstekend te bevallen.

Mijn moeder tilde Gracie uit haar kinderwagen en kirde: ‘O, je bent echt om op te eten!’

Beest plukte een stengel fluitenkruid en Gracie nam de bloem in haar mollige knuistje.

Thuis sloegen we de Mercury open bij de pagina met familieberichten, en we lazen de twee in memoriams voor Robbie, een van mij en een van Glenn, gedicteerd vanuit Bosnië.

Soldaat Robert Patrick Stainforth, op 21 juli 2003 omgekomen tijdens de strijd in Irak. Hij was erheen gestuurd omdat een ijdele, arrogante man oorlog wilde, en hij is een afschuwelijke dood gestorven. Hij was slechts achttien jaar.

 

Voor soldaat Robbie Stainforth

Veilig achter hun bureau zaten de wereldleiders,

En bedienden ze hun raketgeleiders.

Toch zullen zij boeten voor alle doden,

Zij waren het immers die de oorlog geboden.

In hun hart weten ze dat jij nu nog zou leven

Als zij niet zo blind waren geweest in hun streven

Om voor het gulzige koekoeksjong van het Westen te garanderen

Dat het ons niet zal ontberen

Aan het levenselixer van onze economie:

Olie.

 

A. A. Mole

Robert (Robbie) Stainforth, je was de beste kameraad die ik me kon wensen. Hieronder het gedicht dat je uit je hoofd had geleerd.

Glenn Bott-Mole

 

Survivors

No doubt they’ll soon get well; the shock and strain

Have caused their stammering, disconnected talk

Of course they’re ‘longing to go out again,’—

These boys with old, scared faces, learning to walk.

They’ll soon forget their haunted nights; their cowed

Subjection to the ghosts of friends who died,—

Their dreams that drip with murder, and they’ll be proud

Of glorious war that shatter’d all their pride…

Men who went out to battle, grim and glad;

Children, with eyes that hate you, broken and mad.

Siegfried Sassoon, oktober 1917

Zondag 22 juli

‘Gelukkige mensen houden geen dagboek bij.’ Dat zei ik vanochtend in bed tegen Daisy.

‘Waarom begin je er dan weer mee?’ vroeg ze een beetje geschrokken.

‘Ik overweeg een autobiografie te schrijven,’ zei ik.

‘Kipling,’ zei ze, ‘ik vind je geweldig fascinerend, maar ik weet niet of andere mensen dat ook vinden. Ik bedoel, je woont in een varkensstal met je vrouw en kind, je gaat op de fiets naar je werk, je fietst weer naar huis, je speelt met Gracie, je werkt in de tuin, je gaat naar bed, je leest een boek, je vrijt met mij en je slaapt. Wat is er dan te vertellen?’

EINDE