Dean Street, Soho

Woensdag 30 april 1997

Opnieuw grijp ik naar de pen om manhaftig een belangrijke periode in het menselijk bestaan vast te leggen (en omdat de bedoeling is dat dit een geheim dagboek wordt, hoefik er goddank niet vrouw-haftig of menshaftig van te maken).

Ik voorspel dat wanneer de dag van morgen, 2 mei, aanbreekt, de Labour Party een nipte overwinning behaalt en de volgende regering zal vormen. Al dat gepraat over een aardverschuiving is hysterische onzin opgezweept door de media.

Mijn eigen voorspelling is gebaseerd op de kennis van een insider. De insider is een acteur die Fred Gipton heet. Hij speelde in An Inspector Calls met Tony Booth, de schoonvader van onze toekomstige minister-president. Gipton verklapte dat in Hoi Polloi, het restaurant waar ik werk, na twee flessen Jacob's Creek, een pernod en een wodkasorbet. Eerst smeekte hij me mijn kiezen op mekaar te houden en daarna vertelde hij me dat hij via een kronkelige weg had gehoord dat meneer Blair verwachtte te winnen met een piepkleine meerderheid. Het genoemde aantal was drie. Hij vertelde me ook dat meneer Blair een pruik draagt, maar ik heb een video-opname van het nieuws stilgezet waarin hij uit een helikopter stapt op een sportveld en ik ben ervan overtuigd dat geen enkele pruik bestand is tegen de draaiwinden die de propellerbladen veroorzaakten. Tony draagt zijn eigen haar, dat is certaimment.

Dus elke stem telt en dat is dan ook de reden dat ik vannacht naar Ashby-de-la-Zouch zal rijden na afloop van mijn dienst in het restaurant. Toen ik Savage vertelde dat ik een dag vrij moest nemen om te gaan stemmen, begon hij aan een lange tirade over hoe stom het was om de 'hoi polloi' stemrecht te geven. 'Als ik dit k**land regeerde,' zei hij (ik kan me er niet toe brengen het woord k**, op te schrijven), zou ik alleen stemrecht geven aan mannen boven de vijfenveertig, en dan zou ik het nog beperken tot alleen die mannen die meer dan 70 mille per jaar verdienen.'

'Zou jij vrouwen dan geen stemrecht geven?' vroeg ik ten overvloede.

'Nee, dat zou ik zeker niet,' brulde hij. 'Al die k**wijven zijn stapelgek. Als ze geen PMS hebben, dan hebben ze wel HRT of ZPL.'

Ik wees hem erop dat ZPL staat voor zichtbare panty lijn, maar hij was zoals gewoonlijk niet meer voor rede vatbaar. Toen hij de wandaden en de misdrijven van zijn ex-vrouw Kim begon op te sommen, ging ik de keuken in om uiensaus te maken.

Toen hij een beetje gekalmeerd was, benaderde ik hem nog eens. 'Meneer Savage,' zei ik, 'ik heb al in geen zes weken een vrije dag gehad.'

'Waarop wil jij gaan stemmen?' vroeg hij provocerend.

Ik vond het niet leuk dat hij dat vroeg, maar ik antwoordde: 'Labour.'

'Dan kun je het mooi op je k**buik schrijven!' brulde hij. Hij duwde een bierglas onder de rumhendel en hield het daar tot het halfvol was (of halfleeg, afhankelijk van je persoonlijkheidstype). Hij goot het naar binnen alsof het een glaasje fris was.

'Waarom zou ik een waardevol lid van de staf moeten missen op een van de drukste dagen van het jaar alleen maar om die miet van een Blair te helpen gekozen te worden?' Hij hoestte en stak een van zijn gore Franse sigaretten op. Ik wees hem erop dat meneer Blair allesbehalve een poot is en dat hij in feite een drietal kinderen heeft voortgebracht. Savage liet een afschuwelijk kucherig lachje horen waarbij hij zijn benen kruiste (hij lijdt aan stressincontinentie). Hij nam me mee naar de voordeur van het restaurant en wees op Hot Rods boetiek aan de overkant. Rod stond zelf in de etalage een paar met metaal beslagen onderbroeken over een stel op elkaar gestapelde sokkels te draperen. 'Is dat een winkel voor homo's of niet, Mole?' zei hij terwijl hij rumdampen in mijn gezicht ademde.

'Die winkel is gespecialiseerd in kleren en accessoires voor homoseksuele mannen,' gaf ik toe.

'En geen van Rods klanten is gelukkig getrouwd?' vroeg hij terwijl hij zijn stem theatraal liet dalen.

Ik zei zwaar ironisch: 'Dus meneer Blairs huwelijk is een schijnvertoning en zijn kinderen zijn niet meer dan onbetekenende schijnfiguren verwekt in het bed van cynisme, zodat hij het Engelse volk op een dag zal kunnen verleiden op hem te stemmen in de gedachte dat hij een heteroseksuele socialist is, terwijl hij eigenlijk…'

'Let op mijn woorden, Mole, die Blair is een "maatje van Rods" neem dat nou maar van mij aan, en een k**socialist is hij ook al niet.'

Ik begon de kool klaar te maken voor het diner. Van Savage moet die minstens een halfuur koken. Mijn werk als chefkok is een makkie sinds Savage zijn Traditioneel Engelse geen-keuzemenu heeft ingesteld. Het feestmaal van vanavond is:

Heinz tomatensoep

(met witbrood-dobbelsteentjes)

•

Grijze lamskoteletjes

Gekookte kool met Dan Quayle aardappeltjes

Donkerbruine uiensaus

•

Krentenpudding à la Clinton

Vanillevla (vel 6 pond extra)

•

Cheddar kaas, creamcrackers

Nescafé

After Eight

•

Er zijn twee soorten wijn: witte 46 pond, rode 46 pond

Bediening niet inbegrepen. Er wordt verwacht dat u rookt tussen de gangen. Vooral pijpen en sigaren zijn welkom.

Het restaurant is al zes weken vooruit volgeboekt. Gisteravond heeft Savage prinses Michael van Kent nog weggestuurd. Ze was helemaal overstuur.

De restaurantcriticus A.A. Gill zei in zijn stuk in de Sunday Times dat Hoi Polloi alleen smerig kleutereten serveert. 'Het worstje op mijn bord had een drol kunnen zijn: het zag eruit als een drol, het smaakte als een drol, het had de structuur van een drol. In feite, nu ik erover nadenk, was het waarschijnlijk ook een drol.'

Savage heeft Gills kritiek laten uitvergroten in de Copy Shop en achter het raam gehangen, waar het veel bewondering oogst.

Rond middernacht vroeg ik mijn medearbeiders, althans degenen die Engels verstonden, of ze van plan waren vandaag te gaan stemmen. Luigi, de maïtre d', is een communist in Italië, maar hij gaat op de liberalen stemmen in Croydon waar hij woont. Malcolm de bordenwasser zei dat hij erover dacht op de conservatieven te gaan stemmen 'omdat zij kleine zelfstandigen helpen'. Ik wees Malcolm erop dat hij alleen maar een kleine zelfstandige is omdat Savage het verdomt om sociale zekerheid en belasting voor hem te betalen, maar Malcolm vervolgde met de opmerking dat hij John Major graag mag omdat hij (Malcolm) bij pleegouders in Huntingdon, Majors stemdistrict, heeft gewoond. Terwijl Malcolm worstelde met het blik van de krentenpudding in de gootsteen vroeg ik hem welke beloften de conservatieven tijdens de campagne hadden gedaan.

'Ze hebben gezegd dat ze de belastingen niet zullen verhogen,' zei hij met zijn schrille stemmetje.

Ik zei: 'Maar Malcolm, je betaalt helemaal geen belasting, weet je nog wel? Je wordt handje contantje betaald. Je staat niet in de boeken, waardoor je je uitkering van de sociale dienst kunt houden. Je krijgt gratis medische zorg, gratis taxi's naar het ziekenhuis, gratis van alles en nog wat.'

Malcolm zei: 'Ik kan natuurlijk ook op Labour stemmen.'

Donderdag 1 mei

Van Dean Street, Soho, naar Wisteria Walk, Ashby-de-la-Zouch, Leicestershire, in drie uur. Niet gek als je bedenkt dat ik de hele weg onder de maximumsnelheid heb gereden. Onderweg hoorde ik de Labour Party-kandidaat voor Ashby, dr. Pandora Braithwaite, op de radio praten over familiewaarden. Ik was zo verontwaardigd dat ik bijna stikte in een Opal Fruitzuurtje en op de inhaalstrook terechtkwam. Over hypocriet gesproken!

Pandora heeft open en bloot haar minachting getoond voor het gezinsleven. Haar eerste man, Julian, was openlijk, zelfs demonstratief, homoseksueel. En de minnaar met wie ze nu samenwoont, Jack Cavendish, is drie keer getrouwd en heeft tien erkende kinderen, van wie drie alle afkickcentra in het hele land vanbinnen hebben gezien. De oudste zit nog steeds in de gevangenis in Turkije. De meeste anderen lijken aangetrokken te worden door vreemde godsdienstige sekten. Tom, de jongste, is dominee in Huil.

Hoe Pandora ooit door de Labour-kandidatenselectie is gekomen, is me een raadsel. Ze rookt minstens veertig sigaretten per dag. De interviewer vroeg naar haar partner.

'Hij is professor in taalwetenschappen in Oxford,' antwoordde ze met haar hese stem. 'En hij is een grote steun voor me. Maar ja,' voegde ze eraan toe, 'ik ben ook een grote steun voor hem.'

'Dat is een ding dat zeker is!' schreeuwde ik naar de autoradio. 'Hij heeft jouw steun nodig omdat hij een chronische alcoholist is en zonder hulp niet overeind blijft na acht uur ‘s-avonds.'

Bij afslag 18 waren de Opal Fruits op, dus kocht ik bij een benzinepomp drie pakjes. Doet de fabrikant er soms iets extra's in? Iets verslavends? Ik lijk er de laatste tijd steeds meer van te eten. Gisternacht werd ik om drie uur wakker en zag tot mijn ontzetting dat er geen enkele Opal Fruit meer in de flat te vinden was. Ik struinde door de straten van Soho om ze te zoeken. Binnen twee minuten nadat ik het huis verliet, kreeg ik lesbische seks, heroïne en een Rolexhorloge aangeboden, maar het kostte me meer dan een half uur om een onschuldig rolletje zuurtjes op te sporen. Wat zegt dat over de wereld waarin we leven?

Een Labour-regering zal dat allemaal veranderen. Meneer Blair is een overtuigd christen en ik voorspel dat een godsdienstige opleving het land zal overspoelen. Ik hunker naar de dag dat ik ‘s-morgens wakker word en besef dat ik, halleluja, ook in God geloof!

Toen ik op de terugweg naar de auto het rolletje Opal Fruits openritste, kwam een lange man in een truckersoverall op me af. Aan de manier waarop hij me de weg versperde met zijn dikke arm zag ik wel dat hij ergens de pest over in had.

'Ben jij soms de stomme idioot van die Montego?' vroeg hij. 'Die debiel die constant op de middenbaan bleef rijden met een snelheid van 90 km per uur?' Zijn agressieve toon beviel me helemaal niet. Ik wees hem erop dat de weg behoorlijk nat was en dat een snelheid van 90 km per uur naar mijn mening meer dan snel genoeg was.

'Er hangt verdomme al vanaf Watford een truck achter je,' zei hij. 'Zag je me niet met mijn lichten knipperen?'

Ik antwoordde: 'Jawel, maar ik dacht dat het een vriendschappelijke begroeting was.'

'Waarom zou ik nou in godsnaam zo'n kaffer als jij vriendschappelijk willen begroeten?' riep hij.

Ik zat in de auto en zag hem de cabine van zijn truck inspringen. Ik was opgelucht te zien dat hij niet voor Eddie Stobart reed. Zijn chauffeurs dragen een overhemd en een das onder hun overall en zijn vrachtwagens zijn altijd in vlekkeloze staat. Deze kluns reed een vrachtwagen vol mineraalwater van Cornwall naar Derbyshire. Waarom? Derbyshire barst van het mineraalwater. Je kunt er geen voet verzetten zonder in een beek, een meertje of een kolkende rivier te vallen.

Ik bleef een paar minuten op de parkeerplaats wachten om de vrachtwagenchauffeur de kans te geven een paar kilometer voorsprong te nemen, daarna reed ik de snelweg weer op en mijn recente schermutseling indachtig drukte ik het gaspedaal omlaag tot 95 km per uur.

Ik was de afslag nog niet afgereden of ik werd geconfronteerd met Pandora's knappe gezicht dat me aanstaarde vanaf een verkiezingsposter die aan de kant van de weg op de stam van een kastanjeboom was getimmerd. Ik stopte de auto en stapte uit om hem van dichtbij te bekijken. Het was een glamourfoto die deed denken aan de jaren veertig in Hollywood. Pandora's oplichtende donkerblonde haar viel in deinende golven op haar schouders. Haar glanzende lippen waren geopend en toonden glorixwitte tanden. Haar ogen zeiden slaapkamer! Ze droeg een donker jasding met een glimp van witte kant eronder en daaronder meer dan een glimp van een voluptueus decolleté. Ik wist dat iedere man in Ashby-de-la-Zouch op zijn knieën naar de stembus zou kruipen om op haar te stemmen.

En dan te bedenken dat ik, Adriaan Mole, de eerste was die deze goddelijke lippen kuste en de eerste die mijn hand (de linker) onder haar witte katoenen sportbeha stak. En dat op 10 juni 1981 Pandora mij bovendien haar liefde verklaarde.

Het feit dat ze een keer getrouwd is, is van geen belang. Ik weet dat ik haar enige grote liefde ben en dat zij de mijne is. Wij zijn Arthur en Guinevere, Romeo en Julia, Charles en Camilla.

Toen ik met Jojo trouwde, kwam Pandora naar de bruiloft en ik zag haar de tranen uit haar ogen wissen voor ze tegen mijn nieuwe vrouw zei: 'Mijn welgemeende condoleances'. Ze bood meteen haar excuses aan voor haar faux pas en zei: 'Ik bedoel natuurlijk, mijn welgemeende felicitaties.' Maar ik wist dat haar verspreking haar diepe gekwetstheid verraadde over het feit dat zij het niet was die mevrouw Mole was geworden.

Ik zei: 'Ik hou van jou, mijn liefste,' tegen de Pandora op de boom, stapte vervolgens in mijn auto en zette mijn reis naar Ashby-de-la-Zouch voort. Langs de hele route bleef Pandora's gezicht me toelachen vanaf ramen en reclamezuilen. STEM BRAITHWAITE—LABOUR stond op de poster.

Van tijd tot tijd waren de groteske varkensachtige trekken van haar conservatieve rivaal, sir Arnold Tufton, te zien op posters achter de ramen van de grotere huizen. Als hij zich zou inschrijven voor de Beste Varken-competitie van de Leicester Landbouwjaarmarkt zou hij grote kans maken op een rozet. Tegen de stralende jeugd en het briljante intellect van dr. Pandora Braithwaite maakt hij geen schijn van kans—trouwens, Tufton is verwikkeld in een geschil over zijn innige vriendschap met Len Fox, de mobiele-telefoonmagnaat (iets over een Jiffy-tas in Marbella), waarmee hij zijn kansen nog verder vermindert.

De bevolking van Ashby-de-la-Zouch staat niet bekend om haar stormachtige karakter, dus was het moeilijk te zeggen of ze in de stemming waren voor een revolutie of niet. Zelfs de honden en katten leken te knikkebollen in de vroege ochtendzon.

Er hing een poster van de Labour Party achter het woonkamerraam van het huis van mijn ouders aan de Wisteria Walk, en een van de Spice Girls in het raam van mijn zuster Rosies kamer. Achter alle posters waren de gordijnen dicht. Ik moest vijf minuten op de voordeur bonzen voor hij openging. Mijn moeder stond voor me in een smoezelige badstof ochtendjas en een paar grijze wollen mannensokken. Een Silk Cut Ultra Low brandde tussen haar vingers. Haar paarse nagellak schilferde. De mascara van gisteravond zat uitgesmeerd rond haar ogen. Iemand had, misschien in een kapsalon, iets vreselijks gedaan met haar haar. Twee brillen hingen aan gouden kettingen om haar hals. Ze pakte een bril en zette hem op haar neus. 'O, ben jij het,' zei ze. 'Ik hoopte dat het de postbode was. Ik heb bij Next een broekpak besteld en dat zou vandaag bezorgd worden.' Ze zette de eerste bril af en verving hem door de andere. Ze tuurde de straat van links naar rechts af, daarna gaf ze me een zoen en liep voor me uit de gang door naar de keuken.

Mijn zoon William zat aan de keukentafel Coco Pops te eten met een opscheplepel. Toen hij me zag sprong hij van zijn stoel af en wierp zich op mijn genitaliën. Ik wist verschrikkelijke pijnen te voorkomen door hem op te pakken en in de lucht te gooien.

Het is drie weken geleden dat ik mijn zoon voor het laatst zag, maar zijn verbale vaardigheid is aanmerkelijk toegenomen (ik moet dat woord aanmerkelijk niet meer gebruiken—dat is de schuld van John Major). Hij is nog maar twee en driekwart jaar oud, maar hij is nu al tot mijn aanmerkelijke ontsteltenis verzot op die oen van dat televisieprogramma over auto's. Mijn moeder verwent het kind hopeloos door al diens testosteronaangedreven programma's op te nemen en toe te laten dat William daar aan een stuk door naar kijkt. Ik weet niet hoe hij aan die obsessieve belangstelling voor auto's komt. Niet van mijn kant van de familie, dat is een ding dat zeker is. Zijn Nigeriaanse grootmoeder was vroeger directeur van een importbedrijf van vrachtwagenbanden in Ibadan. Het is misschien een tamelijk zwak verband, maar genen zijn vreemde dingen. Niemand heeft ooit kunnen verklaren waar ik mijn talent voor creatief schrijven en koken vandaan heb. Mijn moeders familie (Norfolk) was praktisch analfabeet en leek te leven op gekookte aardappelen met HP-saus en mijn vaders familie (Leicester) bekeek boeken met diep wantrouwen tenzij er plaatjes in stonden om de saaiheid van de bladzijden 'een beetje te doorbreken'. Mijn grootmoeder van vaderskant, May Mole, kookte zonder franje, rechttoe rechtaan; ze beschouwde eten als een schandelijke uitspatting. Goddank is ze gestorven voor ik kok van beroep werd. Ze ging er prat op dat ze nog nooit van haar leven in een echt restaurant had gegeten. Ze praatte over restaurants alsof ze er drugs dealden.

Ik moet hier vermelden dat mijn zoon een knappe jongen is. Zijn huid is gaaf en heeft de kleur van donkere cappuccino. Zijn ogen hebben precies de tint van 'donker eiken' in de Cuprinol-beits kleurenwaaier. Fysiek domineert zijn Nigeriaanse bloed, maar ik meen iets Engels in hem te zien. Hij is erg onhandig, om maar eens wat te noemen, en wanneer hij naar dat stomme autoprogramma op de tv kijkt (bijvoorbeeld) valt zijn mond open en ziet hij er een pietsje onnozel uit.

'Heb je nog iets van Jo Jo gehoord?' vroeg mijn moeder. Ze schopte naar de Nieuwe Hond om hem te laten ophouden met het likken van zijn prominente testikels.

'Nee,' zei ik. 'Jij wel?'

Ze trok een la open en haalde een luchtpostbrief tevoorschijn die was volgeplakt met Nigeriaanse postzegels.

'Lees maar terwijl ik hem mee naar boven neem om hem aan te kleden,' zei ze.

Het gaf me een schok Jojo's buitengewoon mooie handschrift te zien. De curven en glooiingen van de zwarte letters deden me aan haar lichaam denken, en aan haar stem. Mijn penis bewoog licht alsof hij zijn belangstelling toonde voor wat mijn vrouw te vertellen had.

Lieve Pauline,

 

Tot mijn spijt moet ik je vertellen dat Adriaan en ik gaan scheiden.

Ik weet dat dit je niet zal verbazen, vooral niet na mijn laatste bezoek toen hij de weg naar Alton Towers kwijtraakte, mij de schuld gaf en de kaart doormidden scheurde.

Het speet me dat jij en George (en vooral William) zo'n scène moesten meemaken.

De waarheid is dat zich veel van zulke scènes hebben voorgedaan, Pauline, en ik heb het gevoel dat het beter is nu een punt achter ons huwelijk te zetten. Ik ben ziek van verlangen als ik aan William denk. Praat hij wel eens over mij? Stuur me alsjeblieft een recente foto van hem.

Ik ben je heel dankbaar, Pauline, dat je voor William wilt zorgen in de afwezigheid van zijn ouders. Op een dag, wanneer de politieke situatie hier wat beter is geworden, zal ik hem over laten komen.

 

Veel liefs voor jou en de familie, van Jojo.

'Je had me ook wel eens kunnen vertellen dat je gaat scheiden,' zei mijn moeder. 'Waarom heb je dat niet gedaan?'

Ik zei naar waarheid: 'Ik dacht dat ze nog wel van gedachten zou veranderen.'

'Je bent niet goed snik dat je zo'n prachtvrouw als Jo Jo door je vingers laat glippen,' zei ze. 'Je moet stapelgek zijn. Je zult nooit meer een andere vrouw van die klasse vinden. Zij had alles: schoonheid, hersens, geld, talent…'

'Ze kon niet koken,' viel ik haar in de rede.

'Ze kon heerlijk Nigeriaans koken,' zei mijn moeder, Jo Jo's grootste fan.

'Jawel,' zei ik, 'maar ik ben een Engelsman.'

'Gut, een klein Engelandertje,' hoonde mijn moeder die zelden de grenzen van Leicestershire overschreed. 'Wil je weten waarom ik denk dat jouw huwelijk op de klippen is gelopen?' vroeg ze.

Ik keek uit over de achtertuin: het grasveld was bezaaid met felgekleurde wasknijpers die van de waslijn waren gevallen.

'Toe dan,' zei ik.

'Ten eerste,' zei ze, 'had je de pest in dat zij een titel had. Ten tweede, heb jij je reis naar Nigeria vijf keer uitgesteld. Ten derde,' ging ze verder, 'heb je nooit kunnen hebben dat zij tien centimeter langer was dan jij.'

In stilte waste ik mijn handen in de gootsteen.

'Er is een PS,' zei mijn moeder. Ze las het postscriptum met verve voor. 'PS. Heb je de kritiek van A.A. Gill over Hoi Polloi in de Sunday Times gelezen? Ik moet het verborgen houden voor mijn familie.'

Dus zelfs in Lagos, Nigeria, maken ze mijn culinaire talenten belachelijk! Ik had Savage nooit moeten overhalen om puree met worstjes op het menu te zetten.

En waarom, o waarom moesten Gill en zijn metgezel nou ook zo nodig die avond uitkiezen, toen de traditionele handgemaakte worstjes die ik altijd bij de slager in Brewer Street koop, op waren. Ik had Gill recht in de ogen moeten kijken en het ronduit moeten toegeven in plaats van iemand naar de supermarkt te sturen.

Buiten klonk het ronken van een dieselmotor, en daarna een luid geklop op de voordeur. Toen ik opendeed stond er een knappe blonde man met een pakje. Het was Nigel. Hij was mijn beste vriend op de Neil Armstrong School.

'Nigel!' zei ik. En daarna: 'Wat doe jij achter het stuur van een vrachtwagen? Ik dacht dat je homo was.'

Nigel snauwde: 'Homo zijn is geen carrière, Moley, het is een seksuele geaardheid.'

'Ja maar,' stamelde ik, 'ik had verwacht dat je iets artistieks zou gaan doen.'

'Je bedoelt zoiets als koken?' vroeg hij lachend.

'Maar ik dacht dat je boeddhist was,' groef ik een volgend conversationeel graf.

Hij zuchtte en zei toen: 'Boeddhisten mogen vrachtwagens besturen.'

'Maar je draagt geen gele gewaden meer,' zei ik ten overvloede, aangezien hij van top tot teen in denim was gehuld.

'Ik besef nu dat de uitwendige manifestaties van spiritualiteit de inwendige maskeren,' zei hij.

Ik vroeg naar zijn ouders: zijn vader had in het ziekenhuis gelegen voor een nieuwe stalen plaat in zijn hoofd en zijn moeder vroeg nog steeds aan haar zoon wanneer hij nou eens met een aardig meisje thuiskwam.

'Heb je je ouders niet verteld dat je homo bent?'

'Nee,' bekende hij met een blik op de vrachtauto die langs de stoep stond te ronken.

'Hoor eens, dit wordt een lang gesprek zo, waarom spreken we niet een keertje af?' zei hij. We wisselden mobiele nummers uit en hij reed weg.

Toen mijn moeder met William beneden kwam, scheurde ze gretig het pakje open. 'Het is mijn Labour-overwinningstenue,' zei ze. 'Dat doe ik vanavond aan bij de telling.' Haar gezicht zakte nog verder in elkaar dan normaal toen ze het marineblauwe broekpak tussen de vellen tissuepapier zag liggen. 'Ik had rood besteld!' schreeuwde ze. Ze jammerde door over de onmogelijkheid in marineblauw op Pandora's overwinningsfeestje te verschijnen. Ze dreigde de winkel Next voor de rechter te slepen om smartengeld te krijgen voor het psychologische trauma dat haar was toegebracht. Ik haalde de bestelbon uit de verpakking en zag dat mijn moeder marineblauw had aangestreept in het kleurenvakje. Het was onmiskenbaar haar karakteristieke teken. Ten slotte gaf ze toe dat de fout niet bij Next lag. Als Charlie Dovecote het geweten had, zou hij dikke tranen geweend hebben over zijn gemiste honorariurn. Ze wacht op de rechtszaak tegen Shoe Mania! omdat een stilettohak van haar schoen afbrak op de top van Snowdon. Persoonlijk hoop ik dat ze verliest. Als ze zou winnen, zou het recht nog meer voor gek staan. Charlie Dovecote maakt duidelijk misbruik van een halfgetikte menopauzale vrouw die geen geschikte hormoontherapie kan vinden.

Ik bood aan de Next te bellen voor een snelle noodlevering van een rood pakje. Ze zei honend: 'Ja ja!' Maar ik belde Nigel op zijn mobiele telefoon en hij beloofde te zien wat hij kon doen, al waarschuwde hij me wel dat alles wat rood was de winkel uitvloog en voorspelde een reusachtig grote overwinning voor Labour. Ik probeerde hem over mijn zegsman Fred Gipton te vertellen, maar mijn telefoon hield ermee op. Ik zag tot mijn ergernis dat Williams melk in de gaatjes van het microfoontje was gelekt.

Mijn ergernis werd nog groter toen William, afgeleid door de Nieuwe Hond, een tweede kom omgooide en een smerig mengsel van bruine melk en suiker van de rand van de tafel op het kruis van mijn steenrode broek drupte. Ik sprong naar de gootsteen, griste een theedoek op en veegde het af, maar de doek droeg kennelijk een andere, nog ergere vlek bij zich in de vouwen—sinaasappelsap misschien—en die vlek ging over op de Coco Pops-vlek. De twee vermengden zich tot een nieuwe vlek, die wees op langetermijnincontinentie. Zoekend naar de wasmachine keek ik rond, maar ik kreeg de mededeling dat hij de inzet van een geschil was en terug naar de fabriek. Nog een klus voor Charlie Dovecote.

'Je zult een broek van je vader moeten lenen,' zei mijn moeder.

Ik lachte hardop bij het idee dat ik in staat van ontbinding in een greppel zou worden gevonden met mijn vaders broek aan. 'Waar is hij eigenlijk,' vroeg ik.

'Boven in bed. Hij is klinisch depressief,' zei mijn moeder zonder een spoor van medelijden.

'Hoe is dat zo gekomen?' vroeg ik terwijl we de trap opliepen (die gevaarlijk vol lag met myriaden speelgoedautootjes).

Op de overloop liet ze haar stem dalen. 'Ten eerste, hij weet dat hij nooit meer zal werken, niet in een echte volle baan. Ten tweede, hij heeft aambeien, maar hij is bang voor de operatie. Ten derde, hij is nu al drie maanden impotent.'

Mijn vader schreeuwde uit de slaapkamer: 'Ten vierde, hij wordt ziek van zijn verdomde vrouw die zijn seksuele geheimen aan Jan en alleman rondbazuint.' Mijn moeder gooide de deur van de slaapkamer open. 'Adriaan is niet Jan en alleman!' riep ze door de wolk sigarettenrook.

'Nee, maar de man in de verdomde videowinkel wel!' bulderde hij.

William wierp zich boven op mijn vaders liggende gestalte en zoende hem hartstochtelijk. Mijn vader mompelde: 'Dit ventje is de enige reden dat ik me nog niet van kant heb gemaakt.'

'Wat is "van kant gemaakt", opa?' vroeg William die de knopen van mijn vaders pyjamajasje begon los te maken. (Zijn fysieke vaardigheid is verbazingwekkend.)

Ik kwam snel tussenbeide—mijn ouders deinzen er niet voor terug het concept van zelfmoord uit te leggen aan een kind van twee en driekwart jaar oud. 'Van kant gemaakt betekent…eh…dat iemand opzij is gegaan,' loog ik. 'Zou je je niet beter voelen wanneer je de gordijnen en het raam opendeed en wat lucht en licht naar binnen liet?' vroeg ik.

'Nee,' jammerde mijn vader. 'Ik hou niet van licht.' Het klonk net als Blanche Du Bois.

Ik keek de kamer rond en realiseerde me dat mijn moeders waanzinnige troep van boeken, tijdschriften, cosmetica en schoonheidsproducten ontbrak. Afgezien van mijn vaders flesjes met kalmeringspillen was de kamer volledig verstoken van al die persoonlijke dingetjes die van een huis een thuis maken. Ze sliepen kennelijk in aparte kamers.

'Ben je nog van plan je bed uit te komen en je door mij naar het stembureau te laten rijden?' vroeg ik vriendelijk.

Mijn vader kreunde en draaide zijn gezicht naar de muur. Ik zag dat zijn kale plek die op woensdag 2 april 1997, de laatste keer dat ik hem zag, nog de grootte had van een gulden, nu het formaat had van een kaakje.

Ik besloot een poging te doen tot een doorbraak in onze verhouding: ik ging proberen met mijn vader te praten alsof hij een echt mens was. Ik begon met William opzij te duwen en naast mijn vader op het bed te gaan liggen. Ik klopte op zijn knokige schouder en zei iets wat ik een deskundige had horen voorstellen in de Oprah Winfrey-show.

'Het spijt me dat je niet gelukkig bent, pap,' zei ik. 'Kan ik je helpen?'

Mijn vader draaide zich om. 'Je klinkt als een verdomde winkeljuffrouw,' antwoordde hij. 'En het spijt me dat ik niet gelukkig ben, Adriaan, maar weet je wat Freud heeft gezegd over geluk?'

'Nee,' zei ik. 'Ik ben een aanhanger van Jung.'

Mijn vader richtte zich op een elleboog op. 'Freud schreef in de Reader's Digest: "Om gelukkig te zijn heeft een man twee dingen nodig: liefde en werk," en die heb ik geen van beide meer.' Zijn mond schrompelde ineen en hij draaide zijn gezicht weer naar de muur.

'Nou bedankt, George,' zei mijn moeder zwaar sarcastisch. 'Mijn liefde telt dus niet mee.' Tranen sprongen in haar ogen en dreigden over haar wangen te lopen en klodders mascara mee te nemen. Ze zei tegen mijn vaders rug: 'Tony Blair zal jou wel een baan bezorgen, George,' zei ze. 'En dat liefdesgedoe komt ook wel weer goed.' Ze draaide zich om naar mij en zei zachtjes: 'Wanneer hij liefde zegt, bedoelt hij seks.' Ze boog zich over hem heen en gaf hem een zoen op zijn kale kruin. 'Zullen we dan maar teruggaan naar die sekstherapeut?' Ik stond op en schuifelde steels in de richting van de deur. Ik had er spijt van dat ik het initiatief had genomen tot deze Oprah-achtige familiebiecht. William legde zijn hand in de mijne en samen gingen we de kamer uit, maar jammer genoeg niet voordat ik mijn vader hoorde zeggen: 'Maar ik weiger die injecties in mijn jongeheer, Pauline.'

'Wie is die jongeheer?' vroeg William op de trap naar beneden.

Een van de Spice Girls, Emma, stond in de keuken een bloesje ter grootte van een postzegel te strijken. Het was Rosie, mijn zuster.

'Hoe gaat het op school?' vroeg ik.

'Ach die k**school,' zei ze honend. Ik vond het mijn plicht haar te wijzen op het belang van een serieuze voorbereiding op haar eindexamen. Haar ouders hadden het kennelijk te druk met het nieuw leven inblazen van hun ingezakte seksleven om aandacht te schenken aan de opleiding van hun dochter. Ik was nog maar halverwege mijn kleine preek toen Rosie een driftbui kreeg en het strijkijzer op de plank neerbonkte. Stoom siste terwijl ze schreeuwde: 'Hou je gedeisd, man, ik ben cool over dat klotek**examen!'

'Alsjeblieft,' zei ik. 'Niet vloeken waar William bij is.'

'Klotek** is geen vloek, jij treurige lamzak,' zei ze.

Met opzettelijk kalme stem wees ik haar erop dat het strijkijzer haar zogenaamde bloes verschroeide. Ze griste het strijkijzer op en zette het overeind. Een wolk stoom ontrok haar aan het gezicht, wat me sterk deed denken aan een griezelfilm die ik had gezien over een moordenares die het op haar heupen kreeg in een sauna in New York.

Terwijl ik naar mijn zoon keek die een derde kom Coco Pops soldaat maakte, probeerde ik me te herinneren of ik als jonge tiener ook zo onhandelbaar was geweest als Rosie. Maar eerlijk waar, lief dagboek, ik ben er zeker van dat ik een zorgeloze knaap was, beleefd, vol egards en uitermate goed aangepast. En als je bedenkt dat ik geen enkele ouderlijke ruggensteun ondervond (geen encyclopedie, geen knikarmlamp) deed ik het helemaal niet gek op mijn examen.

Ik belde het hoofdkwartier van de Next en bestelde een broek uit hun catalogus. Daarna belde ik Nigel opnieuw op zijn mobiele telefoon en verzocht hem de broek tegelijk met mijn moeders rode broekpak te bezorgen.

Hij vroeg: 'Wil je soms ook nog een dekbedovertrek en een paar slopen?' Maar ik verzekerde hem dat ik genoeg beddengoed had.

Ik zei tegen hem: 'Wil je wel de maat van de broek in de gaten houden, taille 81cm, binnenkant been 78,5 cm.' Ik hoorde hem luidruchtig schakelen, daarna werd zonder dat hij afscheid nam de verbinding verbroken.

Om wakker te blijven terwijl William elke Coco Pop twintig keer kauwde (dat kind is een genie—hoeveel kinderen van nog geen drie kunnen tot twintig tellen?), las ik Pandora's verkiezingsfolder, die met een postman-Pat-magneetje op de koelkast was bevestigd. Het was een nogal smakeloos, schreeuwerig document. Ze was veel te scheutig met haar uitroeptekens.

Beste kiezer (begon het)

• Hebt u ook zo genoeg van steeds diezelfde matte excuses voor het geslons van de kennelijk moreel bankroete Tory-kandidaat voor Ashby-de-la-Zouch, sir Arnold Tufton?Ja!Ik ook.'

• Denkt u dat zijn staat van dienst op het gebied van burgerlijke vrijheden (zijn petitie aan de gemeenteraad van Ashby-de-la-Zouch vandalen te weren door het installeren van close-circuit televisiecamera's in de hokjes van de openbare toiletten) beneden alle peil is? Ja! Ik ook!

• Bent u het eens met sir Arnold Tufton dat zwartkijkers een minimum van vijftien jaar gevangenisstraf moeten krijgen? Nee! Ik ook niet!

• Eist u een verklaring voor het feit dat sir Arnold Tufton in Marbella gefotografeerd is in gezelschap van de bekende misdadiger Len Fox? Zou u graag willen weten wat er in het plastic tasje zat dat Len Fox aan sir Arnold overhandigde in de Espnnol?Ja!Ik ook.'

• Als u op 1 mei op mij stemt, zweer ik dat ik, dr. Pandora Braithwaite, don aan de universiteit van Oxford, taalkundige, afkomstig uit Leicester, consciëntieus, eerlijk en zonder angst zal werken om de wensen van de bevolking van Ashby-de-la-Zouch te vertegenwoordigen. In deze wieg van de democratie! De moeder aller volksvertegenwoordigingen! Kies mij in het parlement!

• DAT IS HET VERSTANDIGSTE WAT U KUNT DOEN!

Om negen uur bracht ik een kopje Nescafé naar mijn vader. Hij lag zoals we hem hadden achtergelaten met zijn gezicht naar de muur en zijn handen ineengeklemd als in wanhopig gebed. Hij zei dat hij de stem van Tony Blair in de hoek van de kamer hoorde fluisteren. Een halve seconde dacht ik dat de gekte had toegeslagen en hij in een dwangbuis het huis zou moeten verlaten, maar toen realiseerde ik me dat de wekkerradio was aangegaan en Radio Four Tony Blairs leuzen uitzond. Ik liep door de kamer, zette hem af en toen leek mijn vader zich een beetje te ontspannen. Maar ik kon hem niet overhalen uit bed te komen en met mij en mijn moeder mee te gaan stemmen. Ik ging naar zijn kant van de klerenkast en rommelde door zijn pathetische verzameling broeken, een loflied op door mensen gemaakte vezels en Elvis-in-Las-Vegas-stijl, en liet ze voor wat ze waren. In een lade aan zijn kant van de ladekast vond ik echter een nooit gedragen jeans, blijkbaar een cadeau van mijn moeder in 1989. Toen ik die aandeed en in de spiegel op de kastdeur keek, viel een zonnestraal op het topje van mijn hoofd en zag ik tot mijn grote schrik dat mijn haar zo dun was geworden dat het licht erdoorheen viel, helemaal tot op de haarwortels. Ik ging de badkamer in en inspecteerde mijn schedel bij het verwoestende licht van de vergrotingsspiegel op de vensterbank. Het bewijs was onweerlegbaar: ik was mijn haar aan het verliezen.

Terwijl ik keek raakte een haar los, zweefde van mijn hoofd naar beneden en landde op de bodem van de wastafel. Met grote moeite viste ik hem eruit en stopte hem in het borstzakje van mijn overhemd met het Ralph Lauren-logo erop. Vraag me niet waarom.

Ik nam William en de Nieuwe Hond mee voor een wandelingetje rond het blok. De straat was een weelde van kersenbloesem. Is het in Ashby-de-la-Zouch verplicht een kersenboom in je voortuin te hebben? Heeft de gemeenteraad daar een besluit toe genomen? Er lagen hopen afgevallen bloesem op de stoep. William rende erdoor, graaide er handenvol van bij elkaar en bedekte de Nieuwe Hond ermee. Hij zag eruit als een grauwkijkende bruid.

Hoe ik het ook probeer, ik kan maar niet wennen aan de Nieuwe Hond: hij kijkt zo ongelukkig—de Oude Hond grijnsde altijd. Bovendien toont de Nieuwe Hond totaal geen nieuwsgierigheid: hij trekt nooit aan de lijn en windt zich nergens over op. Alleen toen een witte bestelwagen met een sleep van blauwe ballonnen voorbijreed, die Landof Hope and Glory uit krakende luidsprekers liet schallen, draaide de Nieuwe Hond zijn ruige kop om en ontblootte zijn tanden. Dus was ik iets milder gestemd jegens hem, maar niet veel.

Terwijl William op de schommel zat, belde ik Nigel in zijn vrachtwagen en annuleerde mijn bestelling van de broek. Hij was heel kortaf tegen me en zei dat hij er ontzettend veel moeite voor had gedaan enz. enz. Hij zei dat hij op dat moment op weg was om hem af te leveren. Ik legde uit dat ik de jeans had gevonden, maar hij wilde het niet horen. Ik vind het altijd vervelend om een gesprek op een onaangenaam moment te beëindigen, dus vroeg ik hem of hij op Pandora ging stemmen. Hij zei dat hij al op de kandidaat van de Groenen, Lilian Dale, had gestemd, die campagne had gevoerd op een mountainbike tot deze gestolen werd. Nigel is kennelijk een enthousiaste fietser geworden. Ik wees hem erop dat te veel druk van het zadel zijn spermaproductie in gevaar kan brengen (volgens een Amerikaans onderzoek). Hij zei, nogal sarcastisch leek me: 'O jeetje, en ik was nog wel van plan om vier kinderen te krijgen met dat aardige meisje waar mijn moeder altijd over zeurt.'

Ik vroeg hem waar we elkaar zouden ontmoeten voor dat drankje, maar hij zei dat hij zijn elektronische organizer niet bij zich had, dus namen we afscheid. Ik sleurde William van de schommel af en we gingen naar huis.

Mijn moeder en ik lieten William achter onder hoede van zijn depressieve grootvader en zijn vuilbekkende tante en liepen de vierhonderd meter naar het stembureau.

Er stond een groepje kiezers buiten de padvindershut waar gestemd werd. Een paar ondernemende padvinderssenioren hadden een kraampje neergezet waar ze dorito's met chilismaak en kleine potjes salsa verkochten. Als drank kon je kiezen uit cola en cola light. 'Wat is er gebeurd met de thee en de eigengemaakte scones?' vroeg mijn moeder aan een hopmanachtige figuur die de leiding scheen te hebben.

'We moeten met onze tijd meegaan,' zei hij beleefd. 'Dit is wat het publiek wil.'

'Baden-Powell zou zich in zijn graf omdraaien,' zei ze. De man bloosde, draaide zich om en begon aan de salsadip te frunniken alsof hij er verlegen mee was. 'Heb ik iets verkeerds gezegd?' vroeg ze aan mij terwijl we het onwelriekende clubhuis binnengingen.

'Baden-Powell is in diskrediet gebracht door World in Action. Hij werd een beetje te dol op de jongens,' zei ik.

'Er zijn geen helden meer over,' zei ze. 'Afgezien van Tony Blair dan…'

Een vrouw die dringend de hulp van een orthodontist nodig had, glimlachte en gaf ons onze stembiljetten. Het was spannend Pandora's naam daar te zien staan—ik was vergeten dat ze nog twee namen had: Louise Elizabeth. Ik vroeg me af of ze haar initialen ooit gebruikte. Ik ging het stemhokje in en pakte het rode potlood aan het touwtje en wachtte even om van het ogenblik te kunnen genieten. Ik, Adriaan Mole, stond op het punt mijn democratische recht uit te oefenen en op de regering van mijn keuze te stemmen. Mijn dromerijen werden onderbroken toen een van de mensen van het stembureau vroeg: 'Gaat het wel goed met u daarbinnen, meneer?' Ik zette met potlood een dik kruis naast Pandora Louise Elizabeth Braithwaites naam en trok mij terug uit het stemhokje.

Toen ik voor de stembus stond en mijn biljet opvouwde tot een klein vierkantje, probeerde ik me de kolossale betekenis van het ogenblik ten volle te realiseren. Misschien was het de haveloze omgeving van de padvindershut—de slappe vaantjes die aan de muren hingen, de stapel wrakke stoelen, de vergeelde foto's van zomerkampen—die mij verhinderde een sterke emotie te registreren, afgezien van een licht gevoel van anticlimax. Onze stemprocedure zou eigenlijk vergezeld moeten gaan van het geluid van trompetten of massale koren of op zijn allerminst van iemand die vrijheidsliederen zong begeleid door een gitaar. We zouden onze democratische rechten moeten celebreren. Misschien zou er champagne of bier geschonken moeten worden (beslist niet meer dan één glas per kiezer) nadat we onze biljetten in de stembus hadden gedeponeerd. Als ik Pandora vanavond zie, zal ik het er misschien met haar over hebben.

Mijn moeder nam mijn arm toen we naar huis wandelden. Dat kon me niet schelen omdat ze er nu zo oud uitziet (ze is drieënvijftig) dat ik wist dat niemand die ons samen zag ons voor geliefden kon houden. Toen we Wisteria Walk inliepen, boorde ze haar nagels in mijn arm en zei: 'Ik wil niet naar huis.' Ze klonk als een klein kind. Toen ik haar vroeg waarom, zei ze: 'Drie redenen: George, Rosie en William.' Toen ze mijn gezicht zag, zei ze: 'Ze betekenen allemaal zoveel werk, Adriaan.' Ze ging op een laag muurtje zitten waarop iets blauws groeide en stak een sigaret op. 'Ik ben aan één stuk door in touw,' zei ze. 'En de Nieuwe Hond is alleen maar een grote lastpost. Ik heb mijn leven vergooid.'

Ik haastte me haar tegen te spreken, maar ik wist niets anders te zeggen dan: 'Nee, nee, dat heb je niet.' Het hoogtepunt van haar leven schijnt 1982 geweest te zijn, toen ze wegliep naar Sheffield, met die rat van een Lucas, onze buurman.

'Moet je al die letters zien die Pandora voor en achter haar naam heeft staan.' Ze trok een verkreukelde verkiezingsfolder uit haar zak en samen keken we erop neer. 'Ze is doctor, BA, MA, PhD, en morgen is ze nog MP, parlementslid, ook. Achter mijn naam staat niks en ervoor staat alleen maar mevrouw,' zei ze bitter. 'En,' vervolgde ze, 'Pandora spreekt zes talen vloeiend. Ik kan alleen "Twee bier, alstublieft" zeggen in het Spaans.'

Net op dat moment kwam een oude vrouw met een looprek de hoek van het huis om lopen en schreeuwde: 'Jullie pletten mijn aubrietia!' Ik had geen idee waar ze het over had, maar ik bood de eigenaresse van het muurtje onze excuses aan en we liepen door.

Ik zat te wachten op het ontdooien van Sainsbury's lasagne in de magnetron toen de telefoon ging. Het was Iwan Braithwaite, Pandora's vader. Hij vroeg of mijn moeder thuis was. Ik zei: 'Hallo, Iwan, dit is Adriaan.'

'O, hallo,' zei hij niet erg enthousiast. 'Ik dacht dat jij in Londen zat. Ik heb iets over je gelezen in de Sunday Times, iets over worsten, of waren het wormen?'

Lief dagboek, zal dat stuk van A.A. Gill mij de rest van mijn leven achtervolgen? Misschien moet ik Charlie Dovecote in de arm nemen om een brief aan Gill te schrijven waarin hij dreigt met een rechtszaak als Gill zijn bespottelijke beweringen niet terugtrekt.

Ik riep mijn moeder naar de telefoon. Ze kwam de keuken in met William op haar heup geklemd en gaf hem aan mij met de woorden: 'Niet op de grond zetten, hij speelt dat het een zee is.'

Na 'Iwan, wat leuk dat je belt,' bleef mijn moeder zwijgen, alleen knikte ze van tijd tot tijd (Iwan Braithwaite mag zijn eigen stem altijd graag horen). Ten slotte viel ze hem in de rede en zei: 'Ja, na tuurlijk willen we je graag helpen, we zien je over een halfuur.'

Toen ze de telefoon neerlegde, straalden haar vermoeide ogen van opwinding. 'Ze hebben ons nodig, Adriaan,' zei ze. 'Pandora heeft niet genoeg auto's en chauffeurs om de oudjes naar het stembureau te vervoeren.'

'Betalen ze de benzine?' vroeg ik, niet onredelijk, vond ik zelf. Een schaduw trok over mijn moeders gezicht. 'Dit is een kans om die dikke lamzak van een sir Arnold Tufton eruit te werken en jij zeurt over de prijs van een paar liter benzine,' zei ze terwijl ze haar hand uitstak naar haar tasje met make–up;spullen, altijd binnen handbereik. Tegen de tijd dat ze haar gezicht had vermomd was het 2 uur. Ik was al achttien uur achter elkaar in touw.

De Labour Party had een tijdelijk kantoortje gevestigd in een voormalige snoepwinkel, die in een haveloze winkelstraat in de buitenwijken van Ashby-de-la-Zouch stond. Het hoofdkwartier werd geflankeerd door Jolie Madame, een dameskapper, waar enkele bijzonder weinig jolie-uitziende madames onder metalen droogkappen zaten. Aan de andere kant van het hoofdkwartier verkochten ze futons. Een man met een hangsnor staarde uit het raam; er waren geen klanten in de winkel en te oordelen naar de hopeloze uitdrukking op het gezicht van de man, waren die er nooit geweest ook. De futonrevolutie was aan Ashby-de-la-Zouch voorbijgegaan.

Pandora zat met haar rug naar me toe, met haar kousenvoeten op de oude toonbank van de snoepwinkel. Een paar zwartsuède schoenen lagen op de vloer waar ze ze had uitgeschopt. Ze droeg een strak scharlakenrood pakje, een grote rode roos was op haar linkerborst gespeld en een rozet zat op haar rechter. Ze praatte met hese stem in de kleinste mobiele telefoon die ik ooit had gezien. Haar andere hand greep haar lange gouden haar en draaide het in een knot voor ze het weer op haar schouders liet vallen.

Een niet erg aantrekkelijke vrouw met een gerende rok en een vest overhandigde haar een kopje thee. Pandora lachte haar stralend toe en zei: 'Mavis, je bent een engel.'

Mavis straalde alsof Richard Gere haar net zijn liefde had verklaard en had gevraagd of ze er met hem vandoor wilde gaan naar Malibu.

Ik stond naast Pandora en wachtte tot ze klaar was met haar gesprek met iemand die Boris heette van de Daily Telegraph. 'Boris, lieverd, als ik vanavond word gekozen, beloof ik je dat we heel binnenkort een etentje zullen hebben om het vieren, en als ik verlies zullen we nog eerder samen gaan eten. Dag, dag, vreselijke Tory dat je bent.'

Ze zette de glimlach af tegelijk met de telefoon, stond op en deed haar schoenen aan. 'Wat doe jij hier?' vroeg ze. 'Ik dacht dat jij in Londen zat om drollen te bakken voor A.A. Gill.'

'Ik kom je helpen,' zei ik zonder op haar spottende gelach te letten.

Ze stak een sigaret op en een van de vrijwilligers, een magere man met een baard, kwam aanrennen met een asbak. 'Chris, je bent een schat,' zei ze schor. Chris liep struikelend weg alsof hij een glimp van het paradijs had opgevangen.

'Iedereen eet weer uit je hand, zoals gewoonlijk,' zei ik met een blik op de vrijwilligers die druk in de weer waren met papieren, theebuiltjes en telefoons.

Pandora zei: 'Ze vinden het heerlijk om geassocieerd te worden met mijn succes. Ze weten dat ik vanavond ga winnen.'

Ik antwoordde: 'Laatst hoorde ik je nog op de Labour Party schelden omdat ze het socialisme hadden verraden.'

'Ach, hou toch op!' snauwde ze. 'Wil je de Tory's soms aan de macht?'

'Nee, natuurlijk niet,' antwoordde ik.

'Hou dan je stomme kop dicht,' zei ze. 'Ik leef in de echte wereld.'

Ik keek het hoofdkwartier rond. Dat was inderdaad de echte wereld. Mijn moeder hield een clipboard in haar hand en kreeg een rozet op haar jasje opgespeld door Iwan Braithwaite. De rug van zijn harige hand gleed over haar linkerborst en hij bood meteen zijn excuses aan. Ze rekte haar lippenstiftlippen op en boog haar hoofd naar een kant in een gebaar van onderwerping dat ik laatst nog in een documentaire over diergedrag (gorilla's) op de televisie had gezien. Ik had dat schuinhouden van haar hoofd eerder gezien en het voorspelde meestal niet veel goeds.

Mavis kwam aanrennen en zei: 'Pandora, de laatste prognoses zijn reuze goed.'

Ze gaf Pandora een vel papier, waar Pandora een snelle blik op wierp voor ze het verfrommelde en in de prullenmand gooide. 'Ik vlieg even naar huis,' zei ze. Ze legde een roodgeklauwde hand op mijn schouder. 'Wat enig om je te zien, schat,' zei ze.

'Waag het niet mij schat te noemen, Pandora,' zei ik. 'Ik ken je al van toen je dertien en driekwart jaar oud was. Ik heb in je rommelkamertje gewoond toen je in een ménage à trois leefde met een homoseksuele echtgenoot en een dyslectische bodybuilder. Ik ken jouw geheimen.'

'Sorry,' zei ze. 'Ik ben nogal een monster geworden sinds deze campagne begon. Ik lijd aan een ernstige vorm van ambitie, ' voegde ze er treurig aan toe alsof ambitie een levensgevaarlijke ziekte was. Haar mobiele telefoon rinkelde. Ze drukte op een knop. 'Mandy!' zei ze en draaide haar rug naar me toe.

Ik weekte mijn moeder los van Iwan Braithwaite en zijn malle gebeeldhouwde bakkebaarden en reed naar de eerste die we moesten ophalen: een oude vrouw die Ida Peacock heette en in een huis woonde dat naar dode katten stonk. Ze liep met twee stokken. Ze vertelde me dat Tony Blair haar twee nieuwe heupen zou geven. Onze tweede passagier was Mabel d'Arcy, wier achter-achter-grootvader een overlevende officier van de Titanic was. Ze schepte daarover op tegen mijn moeder tot Ida Peacock zei: 'Hij had met zijn schip ten onder moeten gaan zoals het hoort.' Ze zeiden verder geen woord meer tegen elkaar.

Ons laatste oudje was een oude vent die Harry Worthington heette. Hij zei dat hij al een week het huis niet uit was geweest. Mijn moeder zei dat het haar speet dat hij zo geïsoleerd was. Worthington zei dat hij allesbehalve geïsoleerd was, hij was pas verliefd geworden en had het grootste deel van de tijd in bed doorgebracht met zijn nieuwe vriendin, Alice Pope. Ida en Mabel giechelden als bakvissen en wierpen Harry vele bewonderende blikken toe. Hij was negenenzeventig maar die ouwe patjakker gedroeg zich alsof hij Hugh Grant was. Hij had een hele bos haar en een borstelige snor. Ik vroeg hem waarom Alice niet ging stemmen en hij zei dat zij anarchiste was en in geen enkele vorm van regering geloofde. Ik vroeg hem wie in het onwaarschijnlijke geval dat Alice Popes anarchisten aan het bewind kwamen, de riolen zou onderhouden. Hij zei dat Alice niet in riolen geloofde. Ik wees hem erop dat de hele beschaving draait om riolen. Geen wonder dat hij een week het bed niet uitkwam. Zo te horen was ze een beest.

Toen ik Mabel bij het stembureau uit de auto hielp, bleek dat zij een aanhangster van sir Arnold Tufton was en van plan was op de conservatieven te stemmen. 'Hij was heel aardig toen er bij mij ingebroken was,' zei ze.

'Heeft hij de inbreker gepakt of ervoor gezorgd dat u uw gestolen goederen terugkreeg?' vroeg ik op quasi naïeve toon.

'Nee, maar hij beloofde dat als hij minister van Binnenlandse Zaken wordt, hij de handen van dieven zal afhakken,' zei ze beminnelijk.

'Dr. Pandora Braithwaite is erg geïnteresseerd in Schuld en Boete, ' zei ik. Dat was geen leugen. Ik wist maar al te goed dat Pandora een essay over Dostojevski's meesterwerk had geschreven en daarvoor het hoogste cijfer ooit in de Midlands gegeven, had gekregen.

Terwijl Mabel de oprit van de lagere school afstrompelde, probeerde ik haar te hersenspoelen om haar politieke voorkeur te wijzigen. Ik vertelde een paar leugens: dat Pandora een bloedverwant van Winston Churchill was, dat Pandora op jacht ging met de Quorn, dat Pandora haar eigen brood bakte. Maar wie zal zeggen op wie het ouwe wijf uiteindelijk haar stem uitbracht?

Harry was Pandora innig toegedaan; de dingen die hij van haar bewonderde, waren: 'haar zoenbare lippen, haar verrukkelijke borsten' en haar benen 'zoals die van Cyd Charisse'.

Ida Peacock stemde op Paddy Ashdown omdat hij 'een legerman' is. Had ze geen bezwaar tegen zijn toegegeven overspel, vroeg ik haar. Ida grijnsde en toonde haar eenentachtig jaar oude tanden. 'Alle nette meisjes vallen op matrozen,' zong ze.

Harry Worthington viel in en zong daarna het vreselijke lied 'I'll See You Again' inclusief bonkend vibrato en belachelijk Noël Coward-accent, de hele weg terug naar zijn aanleunwoning. Ik was blij toen ik van ze afwas.

Een bejaarde, die Bert Baxter heette, is een tijdlang de vloek van mijn leven geweest. Hij was een communist met een onbetrouwbare herdershond die Sabre heette, die verslaafd was aan bietjes (Bert, niet de hond). Baxter dwong me tot zulke onsmakelijke activiteiten als zijn hoornige teennagels knippen en zijn in staat van ontbinding verkerende hond begraven in de keiharde aarde met behulp van een kolenkit. Sabres begrafenis was een van de vreselijkste dagen van mijn leven. Het zit me nog steeds dwars. Bert is twee jaar geleden gestorven. Ik was verbaasd hoeveel het me deed, al moet ik bekennen dat mijn voornaamste emotie toen ik het nieuws hoorde, opluchting was dat ik nu nooit meer zijn teennagels hoefde te knippen. Bert was Leicesters oudste en afstotelijkste man. Op zijn lojde verjaardag waren Pandora en ik erbij toen hij werd geïnterviewd in de foyer van het Alderman Cooper Zonneschijn Tehuis, waar hij omgeven was door de burgemeester, de burgemeesteresse, medebewoners, staf en vrienden. De interviewer, een jonge vrouw in een roze broekpak, die Lisa Barrowfield heette, probeerde manmoedig Bert te weerhouden van opmerkingen over haar borsten, die niet bijzonder prominent waren, als ik me goed herinner: net iets groter dan Jaffa-sinaasappels maar niet helemaal het formaat van Marks & Spencers-grapefruits.

Lisa vroeg: 'Bert, je bent 105 jaar oud. Waaraan denk je dat je dat lange leven te danken hebt?'

De arme Lisa stelde die vraag wel veertien keer. Geen van Berts antwoorden kon uitgezonden worden voor negen uur. Nadat de burgemeester en zijn vrouw zich ten slotte hadden teruggetrokken, belde Lisa haar baas bij Central TT en vroeg wat ze moest doen. Ze kreeg te horen dat ze maar een paar verschillende interviews moest opnemen en dat ze die in de studio dan wel zwaar zouden bewerken. Mijn ontgoocheling met de televisie begon de avond daarop. Bert Baxter was bewerkt tot een onschuldige, vriendelijke oude man. Hieronder volgt, om de ware gang van zaken te registreren, een van Bert Baxters echte antwoorden:

LISA: Bert, je bent 105 jaar oud. Wat is je geheim?

BERT BAXTER: Nou, ik heb altijd zestig Woodbine-sigaretten per dag gerookt, die volgens mij voor een soort gezonde laag op mijn longen hebben gezorgd. Ik heb nooit gejogd of aan sport gedaan en ik ben nog nooit nuchter naar bed gegaan, dus ik heb altijd goed geslapen. Ik heb door heel Europa links en rechts rondgeneukt tijdens de oorlog en ik leef voornamelijk van brood met bieten, pap en vla. Maar het geheim van een gezond leven, en dat wil ik elk jonge vent voorhouden, is dat je nooit al dat sperma in je ballen moet laten oplopen, laat het eruit! (gelach) Gooi het er allemaal uit! (gekuch) Steek eens een saffie voor me op, Pandora, dan ben je een beste meid.

Wat uitgezonden werd was deze manifestatie van zwarte kunst van de tv-editor:

BERT: Brood met bieten is het geheim van een gezond leven. Ik heb altijd goed geslapen en aan sport gedaan. Ik heb nooit gerookt en ik heb heel Europa rondgejogd.

Bert was diep geschokt bij het zien van de uitzending van Mtdlands Today, die de hele dag was aangekondigd. Een onzichtbare man zei dan bijvoorbeeld tussen twee programma's: 'En in Midlands Today vanavond om half zeven, de bejaarde man in Leicester die zegt dat heel Europa rondjoggen hem 105 jaar lang in leven heeft gehouden.' waar die nadruk op 'heeft' voor diende, weet ik niet. Was daarover gediscussieerd? Dat denk ik niet.

Ik was blij dat Bert stierf tijdens een ongeluk met een traplift nog voor zijn 106e verjaardag. Ik had niet nog zo'n huiveringwekkende verjaardag kunnen verdragen. En ik weet dat de burgemeester en de burgemeesteresse van Leicester een vakantie in Tenerife hadden geboekt om die dag, 9 mei, te omzeilen. Ik denk wel dat Bert tevreden zou zijn geweest met het formaat van de kop in de Leicester Mercury, al zou hij dat minder met de inhoud zijn geweest.

TRAPLIFTTRAGEDIE: OUDSTE JOGGER STERFT Bertram Baxter, de oudste inwoner van Leicester, stierf vandaag door een ongeluk met een kamerjaskoord en het mechaniek van een traplift in het Alderman Cooper Zonnenschijn Tehuis, in Brook Lane, waar hij al vele jaren woonde. Meneer Baxter, wiens vrouw Queenie in 1982 is gestorven, werd door de hoofdverpleegster mevrouw Loretta Harvey beschreven als: 'een excentriekeling, die een gruwelijke hekel had aan stommelingen'.

Mevrouw Harvey herinnerde aan de keer dat meneer Baxter het Alderman Cooper Zonneschijn Tehuis had aangeklaagd omdat daar niet werd voorzien in zijn dieetbehoeften. Meneer Baxter at uitsluitend brood met bieten, pap en pudding. De zaak werd een cause célèbre toen meneer Baxter in hongerstaking ging en een tijdlang grote nationale bekendheid genoot, en de bijnaam Bietenbertje kreeg. Zijn overwinning werd alom toegejuicht als een triomf voor het gezond verstand—al beweerde mevrouw Harvey dat het keukenpersoneel er veel hinder van ondervond.

Het zou me niet spijten als ik nooit meer een bejaarde hoefde te zien. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik hun traagheid, hun slechtpassende tanden en hun manie voor ingemaakte groenten niet kan verdragen. Mijn moeder kreeg algauw genoeg van het bijstaan van bejaarden: ze zei dat ze liever in het brandpunt van de gebeurtenissen wilde zijn, dus zette ik haar af bij het hoofdkwartier van de Labour Party, en ging alleen verder.

De volgende die ik ophaalde was een oude man die Archie Tait heette. Tergend langzaam stapte hij in de auto. Hij hoestte en proestte in een grote witte zakdoek en toen ik hem sarcastisch vroeg of hij wel helemaal in orde was, zei hij nee, dat was hij niet, hij had longontsteking. Hij praatte heel netjes voor iemand uit een rijtjeshuis.

'Moet u dan niet in bed liggen, of in het ziekenhuis?' vroeg ik.

'Nee,' zei hij, 'ik moet stemmen, ik ben een socialist.'

'Meneer Blair zou heus niet willen dat u bezwijkt in het stembureau,' zei ik.

'Meneer Blair?' zei hij minachtend. 'Ik zei toch dat ik een socialist ben. 'Ik stem Socialistisch Labour, op Arthurs partij.'

'Arthur?' vroeg ik.

'Arthur Scargill, ' zei hij alsof hij het tegen een idioot had.

Ik probeerde nog hem over te halen van gedachten te veranderen en op Pandora te stemmen. Ik vertelde hem dat ze meneer Scargill had gesteund tijdens de mijnwerkersstaking door een loterij te organiseren op school en de opbrengst (19,76 pond, als ik me goed herinner) in het stakingsfonds te storten, maar hij was er niet vanaf te brengen.

'Ik ben mijn linkerlong en mijn rechterbeen kwijtgeraakt bij Arnhem,' deelde hij mee terwijl hij achterstevoren de auto uitstrompelde, 'en dat heb ik niet gedaan om Engelse mannen en vrouwen Europeanen te laten worden die lauwe cappuccino drinken.'

In een poging iets aan zijn fanatisme te doen zei ik: 'Cappuccino is een volkomen onschuldige, smakelijke drank. Ik drink daar elke dag wel zes koppen van.'

'Het is een scheutje koffie met een verdomde hoop schuim,' zei hij.

Hij schudde mijn hand en bedankte me voor de lift. Ik zei dat ik op hem zou wachten om hem weer naar huis te brengen. Moreel gesproken zou ik volmaakt gerechtigd zijn hem daar bij de Carts Lane Lagere School achter te laten met zijn rechterlong en zijn linkerbeen.

Ik voelde me een beetje nijdig dat hij onder valse voorwendsels een lift had aanvaard, door net te doen alsof hij op Labour ging stemmen terwijl hij eigenlijk de hele tijd een socialist was.

Toen we terugreden naar zijn huis, bood hij zijn excuses aan voor de krachtterm die hij eerder had gebruikt. Ik zei dat ik schandelijke taal niet langer opmerkte. Ik legde uit dat ik in een restaurant in Soho werkte waar afleidingen van de scheldwoorden voor onze genitaliën werden gebruikt als deelwoorden, bijvoeglijke naamwoorden en werkwoorden—waar ze dienden als bouwstenen voor de meeste zinnen in Soho.

Toen we voor zijn huis stonden, kreeg hij zo'n heftige hoestbui dat zijn gezicht knalrood werd en zijn ogen traanden. Het kostte hem heel veel tijd weer op adem te komen, dus hielp ik hem de auto uit en ondersteunde hem tot aan zijn voordeur. Hij haalde een bos sleutels uit zijn broekzak en gaf die aan mij terwijl hij naar adem snakkend tegen de muur leunde.

Toen de voordeur openging, zag ik een boekenkast propvol boeken. Tegenover me stonden Das Kapital, Ulysses en de dagboeken van Harold Nicolson. Onder het raam dat op de straat uitkeek stond een enkele sofa met een tafeltje ernaast vol medicijnen en potjes. Een kolenvuurtje flikkerde in de haard. Een dikke kat zat op de mat. Tait ging op de sofa liggen en sloot zijn ogen. Hij was een lange man en zijn voeten (voet) hingen over het voeteneinde. Toen ik naar het piepkleine keukentje aan de achterkant ging om de ketel op te zetten, vervloekte ik God en het socialisme die deze bejaarde op mijn pad hadden gebracht. Kom ik dan nooit van ze af? Zijn bejaarden mijn noodlot? Is het mijn noodlot het leven door te moeten met hun met levervlekken bedekte handen om mijn nek?

Ik maakte het hem zo gemakkelijk als een eenbenige, eenlongige man met longontsteking maar kan zijn en noteerde zijn telefoonnummer. Ik vernam van hem dat hij geen familie had (natuurlijk), en geen vrienden (naturellment), dat hij ruzie had met zijn buren (maisout) en raad eens? Quelle surprise! Hij is helemaal alleen op de wereld. Behalve dan zijn grote rode kater, die Andrew heette. Ik complimenteerde Tait met het dier en zei dat hij de grootste kat was die ik ooit had gezien.

Toen schreef ik mijn mobiele nummer op, legde het onder een potje piccalilly op het tafeltje, en zei dat hij me kon opbellen wanneer hij ‘s-avonds hulp nodig had. Hij verzekerde me dat hij prima in orde was en vroeg me weg te gaan en hem met rust te laten. Ik wist dat hij geen slok zou nemen van de thee die ik voor hem gemaakt had in de grote porseleinen kop met de roze opdruk en de gouden rand. Hij leek nog niet genoeg kracht te hebben zijn hoofd van het kussen op te lichten. Toen ik terugreed naar het hoofdkwartier, wenste ik vurig dat iedereen boven de vijftig massaal zelfmoord zou plegen om de rest van ons een lol te doen.

Ik begrijp wel dat zekere 'grijze' industrieën te gronde zouden gaan; tuinhekjes en thermisch ondergoed om maar eens wat te noemen. Maar de voordelen zijn duidelijk: geen pensioenen hoeven betalen, geen bejaardentehuizen onderhouden en minstens de helft van de parkeerplaatsen voor invaliden buiten de supermarkt zou weer beschikbaar komen voor jonge validen.

Opnieuw dank ik Pepys, de god der dagboekschrijvers, dat mijn eigen dagboek tijdens mijn leven nooit gelezen zal worden. Ik zou niet graag hebben dat men mij onverschilligheid en leeftijdsdiscriminatie zou verwijten. Ik weet zeker dat wanneer ik vijftig word, ik graag bereid zal zijn mijn leven op te offeren zodat de jongeren niet opgescheept zitten met de ouderen.

Nu ik erover nadenk, is vijftig misschien te jong. Vijfenvijftig zou een redelijker afbreekpunt (indien in goede gezondheid of niet-rokend), maar zestig zou mijn absolute maximum zijn. Wat heeft het leven nog voor zin daarna? Sans tanden, sans spierkracht en sans seks?

Mijn laatste taak voor het sluiten van het stembureau om tien uur was het ophalen van een mevrouw Clough in Bevan Close, de Beveridge Estate. Tot mijn grote afschuw had ze drie kleine kinderen bij zich. 'Ik moet ze wel meenemen,' zei ze. 'Ik heb geen babysitter.'

Mevrouw Clough was erg opgewonden over het vooruitzicht van een Labour-overwinning. Ze dacht dat Blair 'alleenstaande moeders' zou steunen. Dat had ze hem in het programma van Jimmy Young horen zeggen, dus wist ze dat het waar moest zijn. Ik verzekerde mevrouw Clough dat meneer Blair een betrouwbare, meelevende man was die zijn leven in dienst had gesteld van het rechtzetten van de fouten van onze onrechtvaardige maatschappij.

'Kent u meneer Blair dan?' vroeg ze diep onder de indruk.

Ik zag in de achteruitkijkspiegel hoe mijn gelaatsuitdrukking veranderde van vol zelfvertrouwen tot geheimzinnig. 'Kent iemand Tony echt?' vroeg ik. 'Ik denk dat zelfs Cherie zou zeggen dat ze Tony niet echtkent.'

Mevrouw Clough mopperde op haar kinderen, die aan de dennengeurluchtververser frunnikten, en met een tikje irritatie in haar stem vroeg ze: 'Maar hebt u hem ontmoet en met hem gesproken? Kent hij uw naam?'

Ik moest wel toegeven dat ik hem, nee, nog nooit had ontmoet, nee, nooit met hem had gesproken; en dat nee, Tony mijn naam niet kende. De rest van de rit verliep in stilte. Mevrouw Clough zou bij het Leicestershire politiekorps moeten gaan—ze zou heel effectief zijn in het rechercheteam.

Nigels Nexttruck stond voor het huis geparkeerd toen ik thuiskwam. Hij zat in de keuken thee te drinken met mijn moeder en Iwan Braithwaite. Mijn moeder paradeerde tussen de werkbladen in een nieuw scharlakenrood broekpak, dat, naar mijn mening, afschuwelijk vloekte met haar rode haar. Iwan Braithwaite (vijfenvijftig, dus rijp voor de schroothoop) zei echter: 'Het is buitengewoon elegant, Pauline, maar er horen naaldhakken bij.'

Hoe haalt Braithwaite het in zijn hoofd om mijn moeder te adviseren op het gebied van passend schoeisel! De man is een volslagen ramp op kledinggebied. Hij is het Pompeji vanherenkleding met zijn afgrijselijke Rohan-sportbroek en zijn Birkenstock-sandalen⁄witte-sokkencombinatie.

Ik merkte op dat ik verbaasd was dat hij tijd had om thee te drinken—was het niet de bedoeling dat hij als Pandora's coördinator voor de lokale media zou fungeren? Hij zei dat hij de plaatselijke persberichten al geschreven had. Een voor als Pandora wint en een voor als ze verliest. Hij zei dat er veel belangstelling van de landelijk pers was voor Pandora omdat ze uitzonderlijk mooi is en lang haar heeft. De meeste andere vrouwelijke Labour-kandidates hadden kort haar en konden nog geen 36-AA-cupbeha opvullen. Bovendien brachten ze ondanks de verzorgingslessen hun make–up; aan alsof ze kleuters waren die uit hun bol waren gegaan bij de make–up;toonbank van Boots.

Ik was geschokt door Braithwaites oppervlakkige houding tegenover het democratische proces. Geen enkele keer hoorde ik hem praten over zijn dochters politieke overtuiging, principes of beleidsopvattingen. Dat zei ik ook en ik herinnerde hem eraan dat hij ooit om principiële redenen uit zijn plaatselijke Labour Party-afdeling was gestapt (iemand had met het theegeld gesjoemeld).

Ongetwijfeld om de stilte in het gesprek hierna op te vullen, zei Nigel dat het hem speet te horen dat mijn huwelijk op de klippen was gelopen. Ik wierp een giftige blik op mijn moeder, die het fatsoen had te blozen en een andere kant op te kijken (nog een lelijk vloekende kleur rood erbij). Ik zei tegen Nigel dat ik, integendeel, beter afwas zonder haar. Mijn moeder zei: 'Integendeel, het is Jojo die beter af is zonder hem.'

Ik zei dat ik er niets van begreep dat ze van me gescheiden was op grond van onredelijk gedrag. Mijn moeder antwoordde: 'Kom nou zeg! En de Cotswolds nies-ruzie dan? Die heeft wel drie dagen geduurd.'

Ze refereerde aan de tijd dat ik Jojo ervan beschuldigde op exhibitionistische wijze te niesen, door onnodig veel nadruk te leggen op de tsjoe! van hatsjoe! En door de tsjoe langer aan te houden dan functioneel noodzakelijk is. Ik beschuldigde haar ervan de aandacht op zich te willen vestigen. Jo wees me erop dat zij een lange, hoogzwangere zwarte vrouw was met vlechtjes en kraaltjes, die door een Cotswoldstraat liep die volledig bevolkt werd door blanke mensen die haar openlijk aanstaarden. 'Ik kom veel dingen te kort, Adriaan, maar wat ik niet te kort kom is aandacht! Ze nieste opnieuw en hield het tsjoe! belachelijk lang aan. Mannen hebben om minder gemoord. En dat zei ik ook. Mijn moeder en vader die ik stom genoeg had uitgenodigd om te komen logeren in ons gehuurde huisje, kozen ronduit de kant van Jojo. Ze lieten me zo ongeveer links liggen. Intussen werd Jo Jo's exhibitionisme steeds erger. Ze begon nu zelfs nog meer nadruk, een buitensporige hoeveelheid spanning, vond ik, te leggen op de ha! voor de tsjoe! Ik werd er gek van. Dokter Ng, mijn eigen huisarts, schreef me Prozac voor toen we weer thuiskwamen in Soho.

Kort na het Cotswolddebacle werd William geboren in een kinderbadje in de Koninklijke Kraamkliniek, Leicester—op mijn uitdrukkelijke verzoek, opdat de dynastie van de Moles die daar het eerste levenslicht hadden gezien (in de kraamkliniek, niet het geboortebad) zou worden voortgezet. Het was mijn wens dat William ter wereld zou komen met warm water, kaarslicht en Bach, zoals beschreven in een folder van de Vereniging van Radicale Vroedvrouwen. Jo Jo verzette zich daar eerst tegen, vreemd genoeg, ze zei dat ze veel liever buiten westen was tijdens de bevalling. Toen ik mijn verbazing hierover uitsprak en zei: 'Het spijt me dat te horen, Jojo, ik had gedacht dat jij, als Afrikaanse vrouw, wel een natuurlijker houding zou hebben tegenover het geboorteproces,' barstte ze tot mijn stomme verbazing in tranen uit en schreeuwde woedend: 'Waarom zoek je geen akker voor me wanneer mijn vliezen breken, waarop ik kan werken tijdens de bevalling? En dan moet er wel een boom op die akker staan want als Afrikaanse vrouw wil ik mijn kind natuurlijk wel onder zijn takken krijgen. En zodra ik klaar ben, zal ik natuurlijk het kind op mijn rug binden en doorgaan met het werk op de akker.'

Ik moet wel zeggen dat het geboortebad een grote teleurstelling was. De vroedvrouw gaf me de opdracht Jo Jo's nageboorte op te vangen in een speelgoedvisnetje. De laatste keer dat ik zo'n netje gebruikte, was toen ik acht jaar oud was en kikkervisjes wilde vangen, die ik in een jampotje deed. Tragisch genoeg miste ik het precieze moment van mijn zoons geboorte omdat mijn moeder net dat ogenblik koos om de kraamafdeling te bellen en te informeren naar de stand van zaken. Dat zal ik haar nooit vergeven.

Iwan Braithwaite nodigde mijn moeder en mij, en Nigel en Nigels vriend Norbert uit voor de telling in het stadhuis en het overwinningsfeest daarna in het hotel the Red Lion. Mijn vader of mevrouw Tania Braithwaite werden niet één keer genoemd. Ze lijken al weggevaagd uit de geschiedenis, zoals Stalin of Anita Harris.

Na een afschuwelijke maaltijd die haastig en met tegenzin was bereid door mijn moeder (kreeftnuggets en Uncle Ben's oriëntaalse rijst) ging ik naar boven en probeerde mijn vader over te halen zijn bed uit te komen. Ik vertelde hem dat Pandora's laatste prognoses er goed uitzagen.

'Dat kan me geen reet schelen, Adriaan,' zei hij. 'Niets kan mij iets schelen. Mijn leven is totaal nutteloos. Ik heb niets gedaan en ben nergens geweest. Mijn naam is bij niemand bekend buiten mijn eigen familie en de radiatorenindustrie. Ik heb zelfs niet eens mijn kwartiertje roem zoals die verdomde Andy Warhol beloofde.'

'Dat zei Marshall McLuhan,' verbeterde ik hem.

'Zie je wel?' zei hij en draaide zijn rug naar de muur.

Ik probeerde hem op te beuren door hem eraan te herinneren dat hij wel beroemd was geweest—misschien geen vijftien minuten maar zeker vijf. Toen we met vakantie waren in Wells-next-the-Sea, was hij richting open zee gedreven op een opblaasbed in de vorm van een schaar. Hij was drie kilometer afgedreven voor hij weer in veiligheid was gehesen door de RAF. Het kwam op het plaatselijke tv-nieuws—Midlands Today—en de voorpagina van de Leicester Mercury. Zelfs de Daily Telegraph maakte er melding van.

MAN OP HET (K)NIPPERTJE GERED

Een man uit Leicester, die gisteren op een luchtbedje in de vorm van een schaar de zee opdreef, is op het nippertje gered. Captain Richard Brown van de RAF helikopterreddingsbrigade beschreef de man als een 'stomme idioot'.

'Het ding liep langzaam leeg door een lekje in een punt,' zei Captain Brown, 'hij zou het niet lang gemaakt hebben.'

Captain Brown vroeg om wetgeving die het burgers zou verbieden gebruik te maken van de zee. 'De zee is geen speelgoed,' zei hij vandaag.

Dat was een vergissing. Het schoot hem allemaal weer te binnen. 'De golven waren wel een meter hoog,' zei hij met een stem vol afschuw. 'En het enige wat ik aan had was een zwembroekje. Ik snakte naar een sigaret.'

Ik kalmeerde hem door een Rothmans kingsize op te steken en aan hem te geven.

William huilde en klemde zich aan mijn benen vast toen mijn moeder en ik weg wilden gaan. Rosie, die zou babysitten, zat met haar ogen gekluisterd aan dejerry Springer Show waar een reusachtig dikke zwarte vrouw haar man zat uit te schelden omdat hij travestiet was. Ik droeg de jongen naar boven naar mijn vaders slaapkamer en zei: 'Opa is een beetje ziekjes. Wil jij doktertje spelen?' Ik ging naar de badkamer en pakte de eerstehulpdoos uit het medicijnkastje. Ik haalde er de treurige, al lang geleden verlopen medicijnen uit (een tubetje oogzalf was gedateerd februari 1989) en gaf de doos aan William. Ik zei: 'Jij bent nu de dokter, William, wil je opa alsjeblieft beter maken, dan ben je een beste jongen.'

Mijn vader lag apathisch achterover in de kussens terwijl William verband om zijn arm begon te wikkelen. Toen ik de trap afliep, hoorde ik mijn vader jammeren: 'Niet zo allejezus strak! Je snijdt mijn hele verdomde bloedsomloop af!'

Net voor ik de voordeur achter me dichttrok, hoorde ik William schreeuwen: 'Niet vloeken, opa, anders stuur ik je naar de gevangenis.' De jongen is bepaald rechts waar het orde en veiligheid betreft.

Toen ik de motor startte, knalde Radio Four uit de luidsprekers—een schrijversforum besprak de implicaties van een Labour-overwinning voor de literatuur. Een of ander oud wijf wauwelde met verstikte stem een eind weg over Harold Wilson, ene Jenny Lee en de Kunstraad. Ze werd in de rede gevallen door Barry Kent, ex-skinhead en prijswinnende dichter en romanschrijver. Die zei met een overdreven Leicester-accent: 'Ja, ja, maar die Kunstraad-flauwekul kan niemand een bal schelen. Een schrijver moet een revolutionair zijn. Zijn ware functie is het (pieppiep) gevestigde gezag onderuit te halen, of het nou die (pieppiep) Tory-lamzakken zijn, of de (pieppiep) Labour-minkukels. En als een schrijver een zielige (pieppiep) beurs nodig heeft om een paar lullige woordjes op papier te zetten…' Hij lachte honend. 'Laat hem maar een paar dagen bij mij komen, dan zal ik hem de (pieppiep) ogen openen. Dan zal ik hem armoede en verloedering laten zien, dan zal ik hem meenemen naar de mensen die op het scherp van de (pieppiep) snede leven.' Meteen begon Kent een van zijn bombastische gedichten te declameren. Een van die belachelijke dingen waar hij zes poëzieprijzen mee heeft gewonnen (drie Engelse, drie Franse):

Dood de rijken!

Steek hun huizen in brand!

Schuif hun vrouwen aan de kant!

Enz. enz. enz.

Toen hij zijn eredoctoraat van de Montfort Universiteit in ontvangst nam, haalde hij alle voorpagina's in de Engelssprekende wereld door zijn toga open te slaan, waaronder hij piemelnaakt bleek te zijn, en te declameren: 'Yo! Ik ben een man,' het gedicht dat beroemd is geworden door de spreekkoren op alle voetbaltribunes van de hele beschaafde wereld.

Yo!Ik ben een man

Yo!

Ik ben een man!

Ik poets

Geen pan.

Doe geen luiers om.

Dat is stom.

Bij de match zijn

Dit is mijn terrein.

Yo!

Een man ben ik!

Bier in blik

Shag in pak

Kom op, zak

De scheids een prul!

Hi ha hondenlul!

Yo! Ik ben een man!

Yo! Ik ben een man!

Yo! Ik ben een man!

Yo!

De 500 studenten die al drie uur zaten te zweten in een oververhitte tent gingen uit hun dak en gaven Kent een ovatie. Daarna riep Kent zijn moeder, Edna, op het toneel en zei: 'En dit is Edna, mijn moeder. Zij is toiletjuffrouw en waarom zou ze zich daarvoor moeten schamen, hè?'

Mevrouw Kent, die naar mijn beste weten voor dit ogenblik nooit een spoor van schaamte had vertoond voor haar werk, schuifelde ongemakkelijk heen en weer en keek alsof zij Barry er straks achter de coulissen flink van langs zou geven, haar zo te kijk te zetten. Dat weet ik allemaal omdat mijn moeder het mij onderweg vertelde toen we naar de telling reden.

Er werden strenge veiligheidsvoorschriften in acht genomen buiten het stadhuis, welwillend gedoneerd door Citadel Security BV. We moesten in de rij staan om onze naam op een lijst te laten controleren. Mijn moeder verloor al snel haar geduld en begon luidkeels te klagen. Het kwam niet als een verrassing toen ze zogenaamd willekeurig uit de rij werd geplukt en meegenomen door een vrouwelijke veiligheidsbeambte met een grimmig gezicht en een vierkante kaak, Sandra Leaf, om gefouilleerd te worden. Toen mijn moeder terugkwam mompelde ze duistere bedreigingen tegen Sandra Leaf en Citadel Security BV. Ze zei dat ze de volgende ochtend Charlie Dovecote zou bellen om te zien of ze hen 'erbij kon lappen' voor seksuele pesterijen.

'Zodra, we in de zaal kwamen, rende Iwan Braithwaite op mijn moeder af en zei: 'Ja, Pauline, die schoenen zijn perfect]' Wat heeft die man toch? Is hij soms een soort schoenenfetisjist? Mijn moeder richtte haar ordinaire rode stilettohakken op hem en Iwan kwam ter plekke praktisch klaar. Ik zag tot mijn opluchting mevrouw Tania Braithwaite aankomen en tussen mijn moeder en haar man in gaan staan.

Ik vroeg me af hoelang mevrouw Braithwaite voor haar open klerenkast had staan aarzelen voor ze passende kleding voor deze verkiezingsavond had uitgekozen. Had ze mee laten wegen dat ze gefotografeerd en mogelijk gefilmd zou worden als moeder van de kandidate? Het was een warme avond. Was een groene mohair trui vol geborduurde Franse poedels echt een goed idee? Vormde dat een goede combinatie met een plooirok in de ruiten van de Prince of Wales? Waren marineblauwe sandalen de kroon op het ensemble? Nee! Nee! Nee! Wat was er gebeurd met de vrouw die ik altijd zo bewonderd had om haar elegante, bohemienachtige artistieke stijl?

Ik raadpleegde mijn moeder. Mevrouw Braithwaite had in december een lichte beroerte gehad; ze was daar goed van hersteld, alleen had ze haar instinct voor kleding verloren. Het was een verschrikkelijke tragedie. Toen ik zesentwintig jaar oud was, besefte ik pas dat er in feite zes zintuigen zijn: zien, horen, aanraken, ruiken, proeven en kleden.

Televisieploegen stonden in de rij om Pandora te interviewen. Tussen de opnamen door gebruikte ze een zwart poederdoosje met het Chanel-embleem erop om haar beeldschone gezicht te poederen.

Sir Arnold Tufton stond in een hoek omringd door mannen met bezorgde gezichten in gestreepte pakken.

Op de schragentafels die langs de wanden van de zaal stonden, groeiden intussen de hopen Labour-stemmen. Het woord 'aardverschuiving' ging fluisterend door de zaal. Pandora's verkiezingsagent, een vroegere Cockney wulkkraameigenaar genaamd Lennie Purbright, stelde zich aan me voor met de woorden: 'Ik wil u graag de hand drukken. Kortgeleden heb ik in uw restaurant uitstekend gegeten. Naar mijn mening verdient uw restaurant een Michelin-ster.' Natuurlijk was ik erg gevleid en vroeg hem wat hij gegeten had in Hoi Polloi. 'Pens, vette patat en witte bonen in tomatensaus,' antwoordde hij. Hij smakte met zijn lippen bij de herinnering. 'Al moet ik wel zeggen,' zei hij, 'dat u ons er behoorlijk lang op liet wachten.'

Ik legde hem uit dat Savage geen magnetron in de keuken toestond omdat hij geloofde dat er 'kwade stralen' uitkwamen wanneer het ding openging, zodat het ontdooien van de bevroren pens noodzakelijkerwijs een traag proces was. Hij zei: 'Ja, ja, het was het wachten waard. Ik klaag heus niet.'

Ik vroeg hem naar zijn ongebruikelijke overgang van wulkkraam-eigenaar naar fulltime politiek dier. Hij zei dat hij vroeg op een ochtend van Billingsgate terugreed met een bestelwagen vol wulken, en Roy Hattersley op het programma Today van Radio Four over John Mayor had horen zeggen: 'Hij zou nog geen wulkkraam kunnen runnen.' Lenny Purbright werd door Lord Hatterley's metafoor geïnspireerd een totaal andere weg in te slaan. Ik zei hem dat Lord Hatterley een vaste klant was van Hoi Polloi. Stoofpot met corned beef uit blik en HP-saus was zijn lievelingsgerecht. Buster, zijn hond, werd bij hoge uitzondering toegelaten in het restaurant op voorwaarde dat hij aan de voeten van zijn meester bleef zitten en het gevogelte en de andere gasten met rust liet.

Om 1.30 uur 's nachts werd het verzoek omgeroepen of de verschillende kandidaten over vijf minuten op het toneel wilden komen. Ik rende naar de toiletten. Mijn blaas heeft de neiging overactief te worden in tijden van opwinding. De pisbakken waren vol, dus keek ik onder de deur van het eerste hokje door om te zien of het bezet was. Dat was zo—door een paar rode naaldhakken en twee Birkenstock-sandalen. Er zijn natuurlijk vele verklaringen voor deze combinatie van schoenen, maar er schoot me er niet één te binnen behalve de meest voor de hand liggende: dat mijn moeder en Pandora's vader zo'n grote behoefte hadden aan privacy dat ze bereid waren ervoor in een toiletcabine te gaan staan dat doordringend naar urinezuur stonk.

Ik vluchtte de herentoiletten uit en liep de dames in, waar ik een lege cabine vond. Ik was net halverwege de stroom toen ik twee vrouwen hoorde binnenkomen. Ze gingen de cabines aan weerszijden van mij in en zetten hun conversatie gewoon voort:

1e VROUW: Ik zie er zo tegenop, echt waar. Negen dagen!

2e VROUW: Mijn stolsels lijken op continenten. Vorige maand had ik een volmaakt Afrika.

Ik vluchtte zonder mijn handen te wassen.

De kandidaten stonden op een rij op het toneel. Ik zag dat een knoop van sir Arnold Tuftons gulp los was. Een vrolijk kijkende vrouw met een geschoren hoofd werd het toneel op geholpen; ze droeg een T–shirt met het acroniem SLAG op haar borst. Ik vroeg mijn moeder waar dat voor stond.

'Socialistische Lesbiennes Anti Globalisatie,'zei ze. 'Dat is Christine Spicer-Woods, ex-RAF, een goed mens in alle opzichten.'

'Hoe komt iemand aan een dergelijke haarstijl?' vroeg ik.

'Chemotherapie,' zei mijn moeder met een vernietigende blik.

Juffrouw Spicer-Woods bood een verbazingwekkende aanblik. Maar het was Pandora die aller ogen naar zich toe trok. Nigel en zijn 'vriend' Norbert drongen zich door de menigte naar voren naar de plek waar ik stond. Nigel zei: 'Ze is het mooiste wat ik heb gezien sinds Leonardo DiCaprio.' Zijn vriend, een overdreven gespierde man met een Gucci-zonnebril, zei: 'Ja-a, ze is een stuk, Nigel—en dat pakje is ook lang niet gek. Dat is een Chanel, hè?'

Nigel legde uit dat Norbert in de kledingindustrie werkte en op duizend meter afstand het werk van een modeontwerper kon herkennen.

De terugkerende beambte, een klein mannetje met het gezicht van een bever, keek ons nijdig aan, en het werd stil, afgezien van wat zwak gescandeerd 'Keith! Keith! Keith!' van een groepje monsterachtige krankzinnige supporters achter in de zaal, ter ondersteuning van hun kandidaat, een somber kijkende man met een Groucho Marx-masker, die Keith Mutton heette. Ten slotte hielden de krankzinnige supporters hun mond, na interventie van Sandra Leaf en haar Citadel-collega's, en begon de verkiezingsuitslag. Ik keek rond om te zien of ik mijn moeder en Iwan Braithwaite ergens zag, maar ik zag ze nergens. Net toen de beambte zei: 'Marcia Grimbold, Verlaag de belastingen, 758 stemmen,' ontstond enige deining achter in de zaal en toen ik omkeek zag ik Jack Cavandish, Pandora's bejaarde minnaar, die door Sandra Leaf in de houdgreep genomen werd. Een geüniformeerde politieman drong door de menigte heen naar hen toe. De stem van Cavendish was te horen: 'Ik ben de partner van Pandora Braithwaite! Ik moet op het podium naast haar staan, smerige fascisten!' voor hij door de branddeuren naar buiten werd gewerkt om de vuilnisbakken en het kapotte kantoormeubilair gezelschap te houden.

Ik keek op naar Pandora om te zien hoe ze reageerde op de brute verwijdering van haar minnaar. Geen seconde verliet de glimlach haar lippen. Ze is volstrekt meedogenloos in haar eerzucht. Ze wendde haar verrukkelijke blik naar de lens van de tv-camera. De lens knipoogde terug. Het was duidelijk dat Pandora en de tv-camera aan het begin stonden van een hartstochtelijke liefdesrelatie.

Sir Arnold Tuftons echtgenote—een kangoeroeachtige vrouw in een zijden mantelpak en zo te zien zestenenschoenen van Marks & Spencer's, wees kwaad op het kruis van haar echtgenoot. Tufton frunnikte herhaaldelijk aan het lege knoopsgat en gaf daarmee helaas de indruk dat hij zich bevredigde. Lief dagboek, ik heb het niet op Tufton, ik heb een grote afkeer van zijn 'hoe hebberiger hoe liever'—filosofie, maar ik moet bekennen dat mijn hart bloedde voor die man op het podium, vooral toen de tv-monitor zijn reusachtig vergrote hand toonde die bleef friemelen aan die reusachtig vergrote gulp.

Christine Spicer-Woods kreeg luide toejuichingen van haar mede-SLAGs toen ze grijnsde en haar armen ophief bij de mededeling dat ze 695 stemmen had gekregen.

Sir Arnold en lady Tufton inspecteerden de neonbuizen boven hun hoofd toen zijn resultaten voorgelezen werden: 18.902. Nu was het tijd voor Pandora's uitslag. 'Pandora Louise Elizabeth Braithwaite…' begon de beambte. Hij haalde het tot 'tweeëntwintigduizend vierhonderdzevenenvijftig', toen een gejuich losbarstte in de zaal dat het stof van de balken omlaag deed dwarrelen.

Pandora likte haar lippen; of dat was vanwege het vooruitzicht van haar nieuwe aanlokkelijke carrière of om wat gloss aan te brengen op haar televisieglimlach, zou ik niet kunnen zeggen. Ze stond daar met neergeslagen ogen en samengevouwen handen alsof ze aan het bidden was.

Ze is een ervaren toneelspeelster. Weinig mensen die getuige zijn geweest van haar aangrijpende optreden als Maria in DeKribbe, het kerstspel van de Neil Armstrong School, zullen dat ooit kunnen vergeten. Juffrouw Elf, de regisseuse, zei na afloop: 'Het was Pandora's beslissing het kindje Jezus een tangverlossing te geven.'

Pandora leek 'zich weer in de hand te krijgen' en stapte naar de microfoon. Haar stem was schor van 'emotie' toen ze haar dank uitsprak aan de politie, Citadel Security, de vrijwilligers die het campagnehoofdkwartier hadden bemand en bevrouwd. Ze deed net alsof ze overmand werd door ontroering en haar tranen maar nauwelijks kon bedwingen toen ze een hartstochtelijke redevoering hield over rechtvaardigheid en vrijheid. Ze eindigde met: 'Ashby-de-la-Zouch heeft het juk van de Tory-heerschappij afgeworpen. Voor het eerst in meer dan vijfenveertig jaar hebt u, de bevolking van Ashby, een Labour-volksvertegenwoordiger. Ik hoop dat ik zal bewijzen het vertrouwen dat u zo overduidelijk in mij hebt gesteld, waardig te zijn.'

Ik trok mijn mobiele telefoon uit zijn heup-etui en belde mijn vader op om hem over Pandora's triomf te vertellen.

William nam op. 'Hallo,' zei hij. 'Wie is dat?'

'Pappa,' zei ik gealarmeerd. Wat deed hij op om twee uur 's nachts?

'Waar is opa?' vroeg ik. Ik probeerde de paniek die ik voelde opkomen niet in mijn stem te laten doorklinken. Ik kreeg geen antwoord, maar ik hoorde William zwaar in de telefoon ademen en zo nu en dan een raar Teletubby-achtig geluidje maken. In de hoop een einde te maken aan de introspectieve episode van de jongen brulde ik keihard: 'WILLIAM, WAAR IS OPA?' Angstaanjagende beelden flitsten door mijn hoofd:

• William die aan de gaskraan van het nephoutvuur in de woonkamer zit te friemelen.

• William die de aanstekers en lucifers heeft gevonden die in een Toby-beker op de schoorsteen bewaard worden.

• William die in de keuken met de Sabatier-messen speelt die ik afgelopen Kerstmis voor mijn moeder had gekocht.

• William die het elektrische keteltje aanzet om te proberen thee te zetten.

• William die in een handomdraai de kindersluiting openkrijgt en paracetamol in zijn keelgat giet.

• William die het huis uit wandelt en in zijn pyjama door de straten van Ashby-de-la-Zouch zwerft.

• Politieduikers die in het gemeentemeertje springen, gefilmd door een ploeg van het regionale tv-nieuws.

Het geluid van mijn telefoon werd zwakker. Ik krijste: 'WILLIAM, MAAK OPA WAKKER!' Het geluid viel weg en ik vervloekte de satelliet die boven langskwam zonder zijn verdomde plicht te doen. Na het verspillen van wel dertig seconden aan zinloze knoppendrukkerij zag ik dat het rode 'batterijen opladen'—waarschuwingslichtje was aangegaan. Ik keek in paniek om me heen op zoek naar een telefoon. Mijn moeder kwam zwetend van opwinding aanrennen. Iwan Braithwaite volgde haar op de voet. Hij zei: 'We gaan naar La Zouch om het te vieren, zodra Pandora de menigte buiten heeft toegesproken.'

Ik zei tegen mijn moeder: 'Je moet naar huis, William zwerft daar rond en pappa slaapt of hij is dood!'

'Het is jouw kind en het is jouw vader,' zei mijn moeder strijdlustig. 'Ga. jij maar naar huis. Ik ga naar het overwinningsfeest.'

Ik gaf ze het bevel naar huis te blijven bellen, rende de zaal uit en drong door de menigte enthousiaste Labour-aanhangers, die zich buiten op de straat en de stoep verzamelde. Aller ogen waren gericht op het balkon waar ze verwachtten dat Pandora zich, net als Evita, aan de peons van Ashby-de-la-Zouch zou vertonen.

Ik reed met 5 km per uur langzaam door de mensenmassa en duwde ze zachtjes opzij. Een bespottelijk lang uitgerekte limousine stond langs het trottoir. Een chauffeur in grijs uniform met pet liep om het groteske zilverkleurige vehikel heen en trok alle zes deuren open. Barry Kent met scharlakenrood jasje en zonnebril stapte uit. Edna, Kents moeder, en zijn twee joekels van broers en drie joekels van zusters kwamen tevoorschijn en stonden stuntelig op de straat. Edna trok haar jurk los uit de spleet van haar dikke billen.

Twee grijnzende politieagenten escorteerden Kent en zijn entourage door de menigte. Hij zag me schreeuwen door de voorruit en bleef staan. Ik draaide het raampje open.

Kent stak zijn hoofd naar binnen in mijn auto. Hij rook duur. 'Moley, blijf je niet feestvieren met je ouwe liefie?' vroeg hij.

'Nee, ik zit midden in een huiselijke crisis,' zei ik. 'Vraag hem de auto aan de kant te zetten.'

Kent floot op zijn twee vingers en schreeuwde: 'Hé, Alfonso, weg met die slee, en schiet een beetje op!'

Toen ik eindelijk het parkeerterrein af was, reed ik als een gek door de verlaten straten. Ik reed door oranje stoplichten. Een ader klopte gevaarlijk in mijn hals. Een spons zat aan mijn gehemelte geplakt. Ik vervloekte de dag dat een van mijn spermatozoa zich op en in een van Jo Jo's eitjes had genesteld en William had gemaakt. Waarom had niemand me verteld dat het ouderschap me aan zulke kwellingen zou blootstellen?

Ik gaf de schuld aan de Neil Armstrong Lagere School. Ik heb geen enkele les in ouderschapskunde gekregen in die zogenaamde educatieve inrichting.

Er stonden geen ambulances of brandweerauto's in Wisteria Avenue en er sloegen geen vlammen uit het dak. In feite was het huis in duisternis gehuld. Ik deed de deur open en riep: 'William! William!' Ik hoorde zwakke geluiden in de woonkamer. Een Teletubbiesvideo stond aan en mijn vader sliep op de bank. Iemand (en dat kon alleen maar William zijn geweest) had met zwarte viltstift krabbels op zijn kale kruintje getekend. Ik doorzocht snel het huis. William was nergens te bekennen.

Het was Rosie—die schandelijk laat thuiskwam van wat voor uitspatting ze ook had bijgewoond—die mijn zoon vond. Hij lag naakt te slapen in de hondenmand onder de gootsteen. Hij zag eruit als een geldinzamelingsposter van de dierenbescherming. Hij had kennelijk Winalot zitten eten, de kruimels zaten nog om zijn mond en er zat nog wat in zijn babyvuistje. Als de sociale dienst hier ooit van zou horen, zou het kind nog in een tehuis terecht kunnen komen en de bijnaam 'Wolfskind' krijgen van de Sun.

Voor straf vertelde ik mijn vader niet over de krabbels op zijn hoofd.

Toen ik William in bed had gelegd, zette ik de televisie aan en keek naar de verkiezingsuitslagen. Hoe bevredigend het ook was te zien hoe de arrogante en pompeuze Tory-kegels werden omgekogeld door de ballen van de kiezers in de kegelbaan van de geschiedenis, het hoogtepunt van de uitzending was toch Pandora's verschijning op het balkon van het stadhuis van Ashby-de-la-Zouch.

Barry Kent stond naast haar en dirigeerde de zangkoren van: 'O Pandora, jij kan door, ja', op de wijs van Beethovens 'Ode aan de vreugde'.

De gelijkenis met Eva Perón was treffend en, daar ben ik van overtuigd, volkomen opzettelijk.

Ik herinner me haar project over Zuid–Amerikaanse dictators dat ze in de vijfde op school deed, en hoe kwaad ze was toen ze er niet meer dan een zeven voor kreeg in plaats van haar gebruikelijke negen. Meneer Fagg, haar geschiedenisleraar, had erbij geschreven: 'Een goed gedocumenteerd en zoals gewoonlijk briljant geschreven werkstuk, dat ontsierd wordt door een langdradig en verrassend weinig relevant essay over Eva Peróns voorkeur voor Balenciaga.'

Rosie kwam er even bij zitten toen ik keek naar de leden van de nieuwe Labour-regering bij de overwinningsfestiviteiten in de Royal Festival Hall. Terwijl ze wachtten op Tony & Cherie, wiegden ze met hun heupen en knipten met hun vingers op de wijs van 'Things Can Only Get Better'.

Ik kronkelde van gêne. Het deed me denken aan de keer dat ik mijn vader zag dansen op de bruiloft van tante Susan in de officiersclub van de gevangenisbewaarders. Zodra de dj (een voorwaardelijk vrijgelaten gevangene) 'Brown Sugar' van de Rolling Stones opzette, sprong mijn vader op en begon de zaal rond te hupsen à la Mick Jagger.

Tante Susans nieuwe 'echtgenote', Amanda, stond naast me aan de bar een pint bier te hijsen. Haar enige commentaar was: 'Arme zielepoot,' terwijl mijn vader langswiebelde met een hand in de lucht prikkend en de andere uitdagend op zijn scheve heup.

Ik voelde dezelfde afkeer bij het zien van Robin Cooks pogingen het ritme bij te houden. Ik huiver bij de gedachte aan zijn seksuele activiteiten waarbij alles draait om ritme. Al neem ik aan dat hij de seks al lang geleden heeft opgegeven. Ik heb ergens gelezen dat paardenraces zijn grote hartstocht zijn.

Terwijl we naar de dansende politici keken, deed Rosie haar vingers in haar keel en maakte luide kokhalsgeluiden. Ik voelde me gedwongen de nieuwe regering en hun onschuldige plezier in hun ambtsaanvaarding te verdedigen.

Ik zei: 'Wees een beetje tolerant, Rosie.'

'Tolerant!' sneerde ze. 'Tolerantie is iets voor jouw intreurige generatie, niet voor de mijne.' En honend voegde ze eraan toe: 'Als ik een dictator was, zou ik iedereen boven de achttien verbieden te dansen.'

Er was een opname van Peter Mandelson die op een losse, Amerikaanse manier in zijn handen klapte. Ze zei: 'Jak!' en ging naar bed.

Vrijdag 2 mei

Om 6.14 uur hoorde ik Iwan Braithwaites defecte uitlaat Wisteria Walk indraaien en voor ons huis stoppen. (Tegelijk met de rest van zijn auto natuurlijk. Ja, allicht!) Ik sleurde mezelf van de bank af, tuurde door een kier in de gordijnen en zag mijn moeder en Iwan Braithwaite in een hartstochtelijke conversatie verwikkeld op de voorbank van de auto. Mijn moeder trok zwaar aan een sigaret. Braithwaite had zijn ogen halfdicht tegen de rook. Plotseling vloog mijn moeders portier open. Braithwaite leunde over de versnellingspook met een wanhopige uitdrukking op zijn ongeschoren kaken. Mijn moeder rende om de auto heen en het tuinpad op zonder om te kijken. Ik hoorde haar sleutels rond het sleutelgat van de voordeur schrapen. Het is haar nog nooit gelukt een deur binnen de drie minuten open te maken, dus hielp ik haar uit de nood en deed de deur voor haar open. Ze leek geschokt me te zien.

Ik vroeg: 'Wat was er aan de hand in de auto?'

Ze trok haar rode jasje uit en hing het over de rugleuning van een keukenstoel. Haar bovenarmen zagen er pafferig en hangerig uit alsof ze vol zaten met klonterige witte pap. Ze zei: 'Ik heb net ruzie gehad met Iwan…over, eh…welke Dimbleby het beste verkiezingsverslag gaf!'

Het was duidelijk een leugen. Ik vroeg een beetje sarcastisch: 'En welke Dimbleby koos jij?'

'David!' antwoordde ze, maar ze kon me niet recht in de ogen kijken. Ik hoorde boven het bed kraken toen ze in bed stapte. Daarna werd het stil.

Ik lag slapeloos op de bank en vroeg me af of ik niet moest ingrijpen voor mijn moeder een nieuwe tragedie in de familie veroorzaakte. Net iets voor haar om mijn plezier in de overwinning van Labour te bederven. Wat een glorieuze nieuwe dageraad van optimisme had moeten zijn en een viering van de transcendentie van al wat goed is in de mens, werd bedorven door de potentiële bedreiging van de familiekringen van de Moles en de Braithwaites. En dat allemaal omdat twee mensen in hun late middelbare jaren rusteloze genitaliën hebben.

1 uur 's middags

Het hele huis sliep lang uit. Het was Tania Braithwaite die ons wekte door op te bellen om te vragen of Iwan soms bij ons was. Hij was kennelijk niet thuisgekomen en zijn mobiele telefoon stond niet aan. Mijn moeder hoorde mijn gespeelde bezorgdheid en griste de telefoon uit mijn handen. Terwijl zij Tania aan een kruisverhoor onderwierp, gaf ik de Nieuwe Hond en William te eten en bracht mijn vader een kopje Nescafé. Hij lag op zijn zij met zijn gezicht naar de muur. Zijn kale kruin zat nog steeds vol met zwarte viltstiftkrabbels. Toen ik de beker op het nachtkastje zette, smeekte hij me de gordijnen dicht te trekken tegen het zonlicht dat de kamer inviel.

Ik zei: 'Je zou je gelukkig moeten voelen, pap. Tony kan je hele leven veranderen.'

Hij liet een schorre lach horen, ging overeind zitten in bed en pakte zijn Rothmans. 'Hoor eens, zoon,' zei hij, 'onder mevrouw Thatcher was ik een man van drie keer per week en als de zon scheen was ik een verdomde seksmachine.'

Ik zei: 'Ik had het over de socio-economische aspecten van de nieuwe regering.'

'Ja, ja,' zei hij trekkend aan zijn sigaret, 'ik zeg alleen maar dat ik, toen Maggie aan het bewind was, lood in mijn potlood had.'

Ik verliet de kamer. Zoals ik het zag, had het geen zin in discussie te gaan met een man die niet verder kon kijken dan het puntje van zijn potlood.

Voor ik terugging naar Londen probeerde ik genoeg moed te verzamelen om met mijn moeder te praten over de rampzalige gevolgen die het zou hebben als zij een affaire zou begon met de vader van haar plaatselijke volksvertegenwoordiger. De geheime dienst zou haar op de voet volgen door het warenhuis. Haar telefoon zou afgetapt worden en nog belangrijker, was zij echt bereid mijn vader voor de tweede keer een echtscheiding te laten doormaken?

Ik ging op weg om haar onder handen te nemen en vond haar in de woonkamer, waar ze dolgelukkig een video-opname zat te bekijken van het gezicht van Michael Portillo op het moment dat het hem daagde dat hij eruit was gegooid door zijn vroegere kiezers. Ze schreeuwde tegen het scherm: 'Ja, jij, arrogante zak, hoe voelt dat om bij het groot vuil gezet te worden, net als George Mole?' Ik wilde haar ballonnetje van geluk niet doorprikken. En ik kon trouwens het risico niet nemen dat we een ruzie kregen die erop zou uitlopen dat ze weigerde verder voor haar kleinzoon te zorgen.

William moest van mijn benen losgepeuterd worden voor ik in de Montego kon stappen. Ten slotte werd hij overgehaald mij te Iaten gaan met de belofte dat hij naar een video mocht kijken van Jeremy Clarkson die een testrit maakt in een Lamborghini. Het kind wuifde tot ik de hoek van de avenue omging. Ik kwam bijna in de verleiding om te draaien en hem op te pakken en mee te nemen naar Londen. Maar mijn gezonde verstand won. Wat moest ik de hele dag met hem doen wanneer ik aan het werk was?

Het was een heerlijke warme dag en ik draaide het raampje omlaag en genoot van de wind in mijn gezicht. Jammer genoeg vloog er vlak voor ik de snelweg opging een of ander klein insect in mijn linker neusgat, waardoor mijn ogen de hele weg naar Londen bleven tranen.

Ik zag elf Eddie Stobarttrucks. Maar werd niet meer dan negen keer gegroet. Misschien hadden de andere twee mijn begroeting niet gezien. Verder verliep de reis zonder incidenten.

Ik kwam om 17 uur bij het parkeerterrein van het Brent Cross-winkelcentrum, waar ik de Montego altijd parkeer, kwam per bus om 18 uur in Soho aan. Waarom is Brent Cross het dichtst bij Soho zijnde gratis parkeerterrein dat ik kan vinden? Ik heb me opgegeven voor een bewonersparkeervergunning, maar de wachtlijst is 2000 namen lang. 'Clevere Clive', een criminele kennis van me, bood aan me te voorzien van een illegaal verkregen vergunning. 'De knakker is dood. Hij heeft geen kortparkeervergunning nodig. Hij zit in de langparkeerhaven, permanent.' Maar ik sloeg het af. Ik kan niet van de doden profiteren en Clevere Clive vroeg er trouwens 500 pond voor.

Ik hoefde pas om half acht te gaan werken dus kocht ik een Guar dian en ging buiten voor Bar Italia in Greek Street zitten. Ik hoopte te lezen dat Frank Bruno, Paul Daniels en Bruce Forsyth op Heathrow waren gesignaleerd op de vlucht voor de Labour-overwinning, zoals beloofd, maar daar werd niets van gemeld. Maar ja, het is nog vroeg. Ze moeten hun nep-tudorlandhuizen eerst verkopen en hun financiële adviseurs raadplegen.

Mijn vriendin Justine, die lapdancer is in Secrets, kwam bij me zitten om een espresso te drinken en zei dat de zaken gisteravond uitstekend waren gegaan. 'Je had er geen man meer bij kunnen wringen, al had je hun pik afgehakt,' zei ze en liet me kronkelen bij haar ongekuiste beschrijving van de drukte. Ze vervolgde met haar Gateshead-accent: 'En dat waren voornamelijk de Labour-supporters.' Ze vertelde me dat haar baas, Grote Alan, zich onwijs ongerust maakte over een mogelijke wisseling van de wacht. Hij had grote ontslagen voorspeld voor de werkers in de seksindustrie als Labour mocht winnen. 'Het zijn de conservatieve parlementsleden die de "discipline"kant van de business op gang houden,' verklaarde Justine. 'Grote Alan geeft ze altijd een flinke korting—op vertoon van hun parlementspas.'

'En wat voor speciale diensten vragen Labour-parlementsleden?' vroeg ik.

'Nou,' zei ze terwijl ze haar zonnebankbruine gezicht naar het mijne toe boog, 'ik heb een oud Labour-parlementslid uit Preston die wil dat ik een hele lijst dingen uitroep wanneer ik net doe alsof ik klaarkom.'

'Wat dan bijvoorbeeld?' drong ik aan.

'Idiote dingen,' zei ze terwijl ze haar borsten schikte in haar push-upbra om ze beter te laten uitkomen, '"Oktoberrevolutie", "clausule vier" en ik moet eindigen met "Betty Boothroyd",' zei ze.

Ze wist kennelijk niets van de geschiedenis van de Labour Party. Ik begreep die referenties natuurlijk wel, als stichter en leider van een politieke organisatie met de naam 'de Roze Brigade'. We waren een stel radicale tienerheethoofden.

Wij eisten:

• Fietspaden langs de snelwegen
• Een moratorium (algehele kwijtschelding van) bibliotheekboetes voor bejaarden
• Zero BTW-tarief op skateboards
• Een prijs van minstens 10 pond voor een pakje sigaretten
• Koppeling van het loon van babysitters aan de index van levensonderhoud
• Vrede geen oorlog.

Pandora zat in het dagelijks bestuur van de Roze Brigade maar nam ontslag na een heftige ruzie over het niet-rookbeleid van de partij. Op zestienjarige leeftijd zat ze al op vijftien Benson and Hedges per dag, plus zo nu en dan een sigaar na het eten.

Justine herhaalde: 'Oktoberrevolutie, Clausule vier, Betty Boothroyd,' alsof ze er de erotische lading in wilde ontdekken. 'Zo makkelijk verdien ik anders nooit geld,' zei ze. 'Hij is binnen het halfuur afgewerkt en laat genoeg geld achter voor een hele week Tescosupermarkt.'

Nadat ze haastig weg was gegaan naar haar werk, dacht ik na over de aard van onze conversatie in het dorp dat Soho is. Ik kon me niet voorstellen dat ik over zulke wereldse dingen zou praten in een van de dorpen in Leicestershire, afgezien van Frisby-on-the-Wreake waar, als het waar is wat men zegt, op grote schaal heidense rituelen worden beoefend.

Zaterdag 3 mei—2 uur

Ik ben net klaar met mijn werk en, al is het laat, veel te geschokt om te slapen. Savage gedroeg zich vanavond als een beest. Een beest met een drugs-, drank- en persoonlijkheidsstoornisprobleem. De nachtmerrie begon toen ik op mijn werk kwam en zag dat hij een groot papier achter het raam had geplakt:

• Geen socialisten
• Geen mobiele telefoons
• Geen siliconenborsten
• Geen sodomieten
• Geen facelifts
• Geen creditcards
• Geen mensen uit Wales
• Geen vegetariërs
• Geen niet-rokers
• Geen bejaarden
• Geen geheelonthouders
• Geen filofaxen
• Geen Groucholeden
• Geen mensen die bij de media werken
• Geen arbeidersklasse
• Geen cabaretiers
• Geen gehandicapten
• Geen lesbiennes
• Geen blinde honden
• Geen dikke mensen
• Geen mensen uit Liverpool
• Geen kinderen
• Geen yoghurteters
• Geen design handtassen
• Geen christenen
• Geen Belgen
• Geen zeikerige patsers die om risotto vragen
• Geen roodharigen
• Geen ex-vrouwen

Een boze menigte had zich voor het restaurant verzameld. Een dikke vrouw met een handtas met bamboehandvat zei met een zangerig Welsh accent: 'Ik ben in Liverpool geboren en mijn partner is een lesbische cabaretière. Het is een schande.'

Binnen zat Savage voor het raam te roken en hief zijn glas met champagne op naar de menigte. Ik liet mezelf binnen en liep door het restaurant naar de keuken.

'De verloren zoon keert terug,' bulderde hij. 'Hoe is het met het goeie ouwe Leicester?'

'Mijn familie woont nu in Ashby-de-la-Zouch,' antwoordde ik koeltjes.

'Wat ben jij toch alle Jezus pedant,' spuugde Savage.

'Liever pedant dan racist,' antwoordde ik. 'Dat opschrift diskwalificeert de meesten van jouw normale klanten. Zo ben je binnen een maand failliet en staan we allemaal op straat.'

'Zo is het maar net,' zei hij met een dikke tong. 'Als ik failliet ga, kan ik Kims alimentatie niet betalen, waar of niet?'

Ik maakte gebruik van zijn dronkenschap om door te gaan. 'Het is jouw schuld dat Kim financieel afhankelijk van je is. Je verbood haar toch te werken tijdens jullie huwelijk?'

'Werken?' schreeuwde Savage. 'Noem je een paar k**takjes in een emmer zetten werken? '

'Ze was een gerenommeerde bloemiste,' bracht ik hem in herinnering, 'met drie winkels en een contract met Conran.'

Savage lachte zijn afschuwelijke, bijna geluidloze lach terwijl ik naar boven ging, naar de 'flat' boven het restaurant. Ik zet flat tussen ironische aanhalingstekens omdat het in feite een opslagruimte is. Ik deel mijn woning met pakken jusblokjes en reusachtige blikken groenten. Twee gigantische vrieskasten vol afvalvlees en goedkope lappen vullen mijn 'zitkamer' op. Er is echter nog net plaats voor een bureautje plus stoel (in zwart essen) en een tweezitsbankje bekleed met een stofje in zonnebloemendessin. (Ik voel me verwant met Van Gogh: wij worden beiden tijdens ons leven afgewezen door de hoofdstedelijke elite.) Ik verkleedde me in het wit van mijn koks-tenue, voedde mijn goudvis en ging daarna naar beneden en begon het eten klaar te maken voor de paar klanten die aan Savages toelatingseisen zouden kunnen voldoen. Het menu van zaterdag is altijd:

Garnalencocktail

•

Ossenlever, bacon, uien

Gekookte aardappelen

Wortelschijfjes

Erwtjes

Oxo jus

•

Co-op jamrol

Klonterige vla (vel 10 pond extra, Vanwege het weekend supplement)

•

Nescafé

After Eight

Tot mijn ergernis zag ik dat niemand eraan had gedacht de ossenlever te ontdooien, dus moest ik de bevroren brokken in de oven leggen op een lage temperatuur. De groenten waren klaar, dus maakte ik vijf liter jus. Terwijl dat kookte mixte ik de Birds puddingpoeder, melk en suiker in een grote schaal waarbij ik er goed op lette niet te goed te mixen omdat dit de klonten vernietigt wanneer de hete melk wordt toegevoegd.

Luigi kwam binnen en ontdeed zich van zijn jas, hoed, schoenen en sokken. 'Ikke moete mijn voeten inne gootsteen wassen,' zei hij terwijl hij op het aanrecht klom. 'Ikke heppe dat rottige hoeheetetookalweer?' zei hij. Hij zette zijn voeten onder de koude kraan. 'Zwemmerseczeem!' Hij plukte de naam triomfantelijk uit de lucht van de doktersspreekkamer waar hij die voor het eerst had gehoord. 'Dat jeukt me als een gek,' zei hij. Hij krabbelde tussen zijn tenen.

Ik keek naar het bordje op de wc van het personeel. 'Handen wassen A.U. B.' stond erop. Er stond niets bij over voeten. Savage kwam de keuken in zwaaien en wankelde de wc in. Hij nam niet de moeite de deur achter zich dicht te doen en een geluid als een overstromende Zambesi was duidelijk te horen.

Ik rende de gang in en sloeg de deur dicht. Toen ik terugkwam zag ik Malcolm, de afwasser, zijn windjak openritsen. Hij was kennelijk van streek. Ik vroeg hem wat er aan de hand was.

'Dat gaat zomaar niet,' zei hij met een knikje naar Luigi's voeten in de gootsteen. 'Dat is mijn terrein, die gootsteen, en wat als de keuringsdienst ons nou eens komt controleren, hè?'

Luigi gilde: 'Ikke werk al zevenentwintig jaar in restaurants. Ikke heb prinses Margaret en Tony, en Cassius Clay en Tommy Steele bediend. Dat zijn persoonlijke vrienden van mij. Sophia Loren kwam me altijd even opzoeken wanneer ze in Londen was en zij heb een keer tegen me gezegd: "Luigi, ikke zal je goede raad geven. Altijd goed voor je voeten zorgen.'" Luigi zwaaide zijn voeten uit de gootsteen en droogde ze af met een paar schone theedoeken.

Malcolm zei: 'Dat zal well'en hulde zich in zijn vettige schort.

Ik hield me bezig met het ontdooien van de ossenlever. Ik bemoei me niet met de voortdurende keukenruzies. Ik word de chef-kok genoemd, maar dat heeft niets te betekenen: ik sta heel laag in de pikorde van Hoi Polloi. Ik ben alleen aangenomen vanwege mijn zuiver Engelse genen en mijn achtergrond van authentieke arbeidersklasse voedingspatroon.

Savage kwam tien minuten later uit de wc, met een vrolijk gezicht en en heldere blik. Ik wees hem erop dat er talkpoeder op het puntje van zijn neus zat. Hij lachte en zei: 'Wat gemist, hè?' en ging het restaurant in om de voordeur te ontsluiten. De kelners, Kenneth en Sean, waren een half uur te laat en waar waren mijn assistent-koks, Sasha en Aziz?

Vijftien minuten voor 'opdientijd' kwam Jimmy de Griek van de taverna ernaast de keuken inlopen. Hij zei dat de Griekse gemeenschap Labour had gestemd vanwege een belofte die Neil Kinnock twaalf jaar geleden had gedaan: dat de klassieke Griekse beelden, de Elgin marbles, terug zouden gaan naar het Parthenon zodra de Labour Party aan de macht zou komen. Jimmy kwam langs in de hoop een bekend Labour Party-gezicht te zien…een aan wie hij zijn petitie kon overhandigen.

Terwijl ik de spetterende lapjes ossenlever omdraaide in de braadslee, zei ik: 'Ik wist niet dat jij geïnteresseerd was in historische voorwerpen, Jimmy.'

'Die lord Elgin en de Turken hebben ons een loer gedraaid,' zei Jimmy terwijl hij zijn as in de gootsteen knipte. 'Ik wil gerechtigheid voor mijn land. Ik ben bereid te sterven voor Griekenland!' voegde hij er melodramatisch aan toe.

'Ik ben niet bereid voor Engeland te sterven,' zei Malcolm. 'Dat heeft nooit een bal voor me gedaan.'

'Nou, dankzij de NAVO en de dreiging van de atoomwapens, zal jullie geen van tweeën gevraagd worden je leven te geven,' zei ik. 'En nou, als het mag van jullie, ik heb tweeënzestig mensen die op eten zitten te wachten en geen personeel!' Ik gooide een stuk vis door de keuken. Zo nu en dan sta ik mezelf een woedeuitbarsting toe. Dat verwacht men van een chef-kok en het verlaagt mijn stressniveau, volgens mijn ex-stressraadsman, Sky Lupin.

Malcolm zei: 'Ik wil je best helpen met bedienen, maar ik verdom het voor drie pond per uur.'

Ik zei: 'Malcolm, kijk naar jezelf. Je bent ernstig verwaarloosd. Jij bent geboren om op de achtergrond te blijven.'

Tot mijn verbazing sprongen de tranen in zijn ogen. 'Ja, ja, dat had je gedacht, Moley. Tony Blair gaat nu voor me zorgen. Ik ben arbeidersklasse en Labour zorgt altijd voor de arbeidersklasse.'

'Jawel,' zei ik, 'maar je denkt toch niet dat ze gratis je uiterlijk gaan verzorgen en je spraaklessen geven?'

'Nee, maar ik krijg wel een opleiding, ja toch?' zei hij. 'Dat heeft Tony beloofd, dat heeft hij wel drie keer gezegd.' Hij praatte over meneer Blair alsof hij een persoonlijke vriend was.

'Je zult toch eerst moeten leren lezen voor je een opleiding krijgt,' zei ik. Ik had spijt van die woorden zodra ze mijn mond uit waren.

Malcolm zei: 'Dat is de opleiding waar ik het over heb. Toon gaat me leren lezen.'

Ik begon de gekoelde garnalencocktail uit blik in zestig ijscoupeschaaltjes te gieten (twee van de klanten waren allergisch voor schelpdieren). Savage kwam schreeuwend de keuken in. 'Waar blijft dat k**voorgerecht? Ik heb Michael Jackson daar aan tafel twaalf zitten wachten op zijn k**eten.'

Luigi zei: 'Wat doet die idioot van een Michael in Hoi Polloi? Ik heb gehoord dat hij alleen maar mungbonen en taugé eet in een zuurstoftent met een gediplomeerde verpleegster erbij en een helikopter die klaarstaat.'

Malcolm zei: 'Heeft hij Bubbles, zijn aap, bij zich?'

Zodra Savage terugging naar het restaurant, stormde iedereen naar de zwaaideur en verdrong zich om een glimp op te vangen van de zanger-tevens plastische-chirurgieslachtoffer. Maar aan tafel twaalf was geen plastic neus of aap te bekennen. Vier mannen in Armanipakken waren diep in gesprek.

Luigi keek in het afsprakenboek. Een van de mannen was Michael Jackson, het nieuw-benoemde hoofd van Channel Four. Ik stuurde Malcolm naar boven naar de flat om de synopsis te halen van mijn twaalfdelige komische dramaserie De witte bestelwagen, die gaat over een man, Godfrey Hetherington, die overdag een BBC-acountant is maar 's nachts een seriemoordenaar. Godfrey rijdt rond in een witte Bedford bestelwagen en vermoordt links en rechts vrouwen.

De BBC had het in februari afgewezen.

DE WITTE BESTELWAGEN—EEN SYNOPSIS

De Witte Bestelwagen is een komische televisieserie in twaalfhalve uren.

De held is Godfrey Hetherington (Harry Enfield) die overdag een BBC-accountant is en 's nachts een seriemoordenaar, die rondrijdt in een witte bestelwagen en links en rechts vrouwen vermoordt.

De komedie berust op het feit dat Godfreys vrouw Gloria (Pauline Quirke) niets afweet van haar mans nachtelijke activiteiten. Zij denkt dat hij 's nachts uit liefdadigheid soep uitdeelt onder zwervers.

Het gelach neemt homerische vormen aan wanneer een blunderende politie-inspecteur (David Jason) Godfrey bijna te pakken heeft om hem toch weer te zien ontsnappen.

Er komen twaalf zeer aantrekkelijke slachtoffers die omgebracht worden op twaalf ingenieuze manieren. Het Britse publiek houdt van lachen en is ook (sommigen vinden dat misschien pervers) gefascineerd door seriemoordenaars. De Witte Bestelwagen is een ingenieuze mengeling van beide.

Op te nemen in BBC'S White City en verschillende locaties in het land.

De Witte Bestelwagen is een parabel van deze tijd.

A.A. Mole

(NB: Bovengenoemde acteurs moeten nog benaderd worden.) EINDE

Kenneth en Sean verschenen net op tijd om te helpen met het gameren van de garnalencocktails met sprietjes niet al te verse peterselie. Ze beweerden dat ze laat waren omdat ze anderhalfuur in het donker vast hadden gezeten op de Northern Line bij Mornington Crescent. Ik vroeg de reden van het oponthoud. Sean zei: 'Ratten hadden de elektrische leidingen doorgeknaagd en de trein stilgezet.' Ik vroeg hem hoe hij dat wist. Hij zei: 'Ik keek uit het raam van de trein en daar zat een rat zo groot als een hond naar me te staren en, dat zweer ik op mijn moeders leven, er hing een stuk kabel uit zijn vette kaken.'

Kenneth zei: 'Jij vuile Ierse leugenaar. Ik heb geen rat gezien, nee, het was een zelfmoord. Het kost altijd anderhalfuur om het lijk van de rails af te schrapen. Daar kun je de klok op gelijkzetten.'

'Vast iemand die op de conservatieven heeft gestemd,' zei Malcolm in een mislukte poging een grapje te maken.

We bespraken mogelijke redenen voor het niet op komen dagen van Sasha en Aziz. De consensus was dat ze opgepakt waren door de vreemdelingenpolitie, dat is een permanent risico in de restaurant-business. Het maakt langetermijnplanning onmogelijk en het is funest voor vakantiedagenschema's e.d.

Malcolm diende een formeel verzoek in bevorderd te worden tot keukenassistent. Ik zei dat ik er met Savage over zal praten wanneer hij nuchter is (nooit). Toen begon Malcolm te wauwelen over minimumloon en rechten en arbeidsvoorwaarden. Ik waarschuwde hem tegen het uitslaan van zulke gevaarlijke taal in de keuken, al deed ik het vriendelijk, om hem te tonen dat ik in principe niet onwelwillend sta tegenover het verbeteren van onze door en door slechte werkomstandigheden in Hoi Polloi.

Zonder Sasha en Aziz was Savage gedwongen me te helpen bij het opdienen van de tweeënzestig ossenlevermaaltijden. Malcolm kreeg een houten lepel en werd belast met het opwarmen van de jus in de soepketel op het fornuis.

Om 1 uur berichtten Kenneth en Liam dat de gasten genoeg kregen van het wachten op het hoofdgerecht en dat verscheidene mensen hadden geklaagd over de verlepte toestand van de peterseliegarnering.

Savage brulde: 'Zeg tegen die k…koppen dat ze maar naar een van die Conran-zaken moeten gaan als ze vers spul willen.'

Toen alle gasten eindelijk op hun ossenlever zaten te kauwen (het was een beetje taaier uit de oven gekomen dan de bedoeling was), ging ik in de tussendeur staan om te kijken of ik nog beroemde gezichten zag. Meneer Mandelson had zijn gebruikelijke tafel in de verste hoek: hij zit graag met zijn rug tegen de muur. Harry Enfield zat met Edward, zijn vader, te eten en aan hun tafel zat ook Richard Ingrams, de uitgever van Oldie, het tijdschrift voor oude mensen. Ik ben daar al een jaar op geabonneerd. Het abonnement was een verjaarscadeau voor mezelf op mijn dertigste verjaardag. Sommige mensen deden daar toen vervelend over. (Mijn vrouw Jojo is ervan overtuigd dat ik de reïncarnatie van een oude Afrikaanse vrouw ben en mijn grootmoeder zei vroeger vaak tegen me: 'Adriaan, jij bent oud geboren.' Het is waar dat we vaak enthousiast waren over dezelfde dingen: Radio Four, Jif citroen, aardappelkroketjes, correcte interpunctie enz. enz.).

Savage dineerde intiem a deux met een slanke blonde vrouw, die met een uitdrukking van walging op haar gezicht stukjes lever over haar bord schoof.

Kim Savage kwam binnen via de keukeningang. Ze kwam naast me in de deur naar het restaurant staan. Ik werd helemaal draaierig van haar parfum. 'Hoe heet die geur die je draagt?' vroeg ik.

'Poison,' zei ze. Haar ogen vernauwden zich toen ze Savage zag klinken met de blondine.

Kim gooide haar volle zwarte manen naar achteren. In 1987 werd ze tot Miss Bloem gekozen door de lezers van Bloemisterij Vandaag.

Ik bestudeerde Savages metgezellin. 'Wie is dat?' vroeg ik.

'Bridget Jones.' Ze spuugde de woorden uit. 'Haar dagboeken staan al maanden op de bestsellerlijst.'

'Haar dagboeken?' vroeg ik. 'Maar ze is toch niet beroemd?'

'Nee,' zei Kim, 'al wordt ze dat misschien wel als ze de vijfde vrouw van Savage wordt.'

Maar terwijl ik toekeek, stond Bridget Jones op van tafel en verliet abrupt het restaurant.

Savage schreeuwde haar na: 'Ja, je kont lijkt inderdaad aardig groot in die verdomde broek.'

Kim zei: 'Zeg maar tegen die dikke klootzak dat hij me nog drie maanden alimentatie schuldig is.' En ze vertrok.

Savage zag me in de deuropening staan en schreeuwde: 'Terug naar de k**keuken jij, Mole!'

Meneer Ingrams keek me meelevend aan voor ik terugging naar mijn nederige taken.

Ik diende de jam-roly-poly op en werd furieus toen ik besefte dat Malcolm alle klonten in de vla had gepureerd en het vel had weggegooid! Daar lag het in de varkensbak, als een grote leeggelopen gele ballon. Luigi viste het vel tussen twee stukken vis uit en spoelde het af onder de hete kraan met de woorden: 'Niemand komt erachter dat het in de vuilnis heeft gelegen.'

Ik keek geschokt toe terwijl hij het vel in vier stukken sneed en ze naar tafel twaalf bracht, op speciaal verzoek kennelijk, om meneer Jacksons nieuwe, verheven positie te vieren.

In de pauze tussen de pudding en de Nescafé met After Eight belde ik naar Wisteria Walk. Mijn moeder nam op: 'Er is iets mis met je vaders schedel,' zei ze.

'Hij heeft altijd chronische roos gehad,' zei ik.

'Nee, dit is iets anders,' zei ze met bevende stem. 'Hij zag zijn achterhoofd in de slaapkamerspiegel en werd hysterisch. Ik moest de dokter laten komen.'

'Wat is er dan mis met hem?' vroeg ik. 'Nog afgezien van het feit dat hij door zijn vrouw bedrogen wordt.'

Ze negeerde mijn gemompelde toevoeging over haar aannemelijke ontrouw.

'Zijn schedel is zwart, ' zei ze. 'Het zit vooral op zijn kale kruin.

Dokter Chaudri staat voor een raadsel. Het lijkt op gangreen,' voegde ze eraan toe.

'Gangreen!' schreeuwde ik. Malcolm en Luigi keken op van het verdelen van de After Eights op de schoteltjes. 'Als het gangreen is zal zijn hoofd geamputeerd moeten worden,' zei ik.

Daar kon mijn moeder niet om lachen, maar Malcolm en Luigi wel. Ze lachten zich een ongeluk. Ze lachten nog steeds toen Savage kwam vertellen dat de politiek incorrecte mededeling op het raam was weggehaald door een delegatie journalisten van de Daily Telegraph. Nog een teken dat deze vroeger zo rechtse krant langzaam maar zeker naar de linkerkant van het spectrum opschuift.

Zaterdag 3 mei

Met mijn vaders gangreneuze kale knikker gaat het beter volgens het laatste medische bulletin.

Na een rusteloze nacht werd hij overgehaald in een warm bad met geurende olie (goudsbloem) te gaan liggen. Hij masseerde zijn schedel met zeewier en conditioneerde het restje haar op zijn hoofd met een puree gemaakt van een Ierse moerasplant. Toen hij uit de badkamer kwam had zijn schedel volgens mijn moeder: 'zijn gewone mooie roze kleur'.

Mijn moeder ziet deze episode als een klinkende overwinning voor de krachten van planttherapie. Ik hoop dat ze nooit hoort over de viltstift. Ze heeft al zoveel desillusies te verwerken gekregen in haar leven.

Kim kwam vanmorgen langs met twee vlezige kerels en verwijderde vijf kratten champagne uit de kelder. 'Zeg maar tegen Savage dat het voor een deel betaling is voor het geld dat hij me schuldig is,' zei ze.

Ik kon niet begrijpen waarom ze in één nacht zo dramatisch verouderd was. Toen besefte ik dat het de eerste keer was dat ik haar in het wrede licht van een Soho-dag had gezien.

Zondag 4 mei

Na het klaarmaken van de lunch…

Lamsnek

Gebakken aardappelen

Stukken raap

Gekookte bloemkool

Natte Yorkshire pudding

•

Pruimen

Jan in de zak

Anjermelk uit blik

•

Nescafé After Eight

werkte de hele avond aan mijn televisieserie De witte bestelwagen. Ik kwam een heel eind met Deel Drie. Ik heb echt het gevoel dat ik mijn 'stem' heb gevonden. Wat een vreugde om mijn vaardige pen te scherpen en mijzelf te verliezen in de wereld die mijn personages bevolken. Ik stond op en keek somber uit het raam. Ik neem aan dat ik vanaf de straat beneden leek op de hoofdpersoon (een schrijver misschien) in een Franse film. Ik zag als een berg op tegen de dag van morgen. Ik heb altijd een vreselijke hekel aan maandagen gehad. Pensdag. Ik heb Savage gesmeekt het van het menu af te halen, maar tevergeefs.

Maandag 5 mei

Een vrije dag in Engelanden de Ierse republiek

Vandaag heb ik Will Self gezien. Over een man van de wereld gesproken. Die man heeft nou echt alles. Lengte, uiterlijk, kledingstijl en de grootste woordenschat van Londen, zo niet het hele land. Bovendien heeft hij een baanbrekend boek geschreven waarin een zwerver seksuele omgang heeft met een dode hond, of een hond met een dode zwerver, dat weet ik niet meer precies.

Dinsdag 6 mei

Het personeelstoilet was bestoven met talkpoeder toen ik daar vanavond binnenging. Savage was de laatste die er voor mij geweest was. Wat voert hij daar uit, waarbij hij talkpoeder nodig heeft? Ik durf er niet aan te denken.

Woensdag 7 mei

Mohammedaans nieuwjaar

Pandora en haar mede-Blairs Baby's werden samen met Tony voor het parlementsgebouw gefotografeerd. Pandora toonde de meeste tanden, decolleté en been en slaagde erin een positie vlak naast meneer Blair in te nemen. Op een foto heeft ze haar arm achteloos om zijn schouders gedrapeerd, alsof zij gelijken zijn.

Na afloop van mijn werk ging ik vanavond naar een exclusieve opening van Grote Alans nieuwe drankgelegenheidsxperiment, De 165, genoemd naar de resterende Tory-volksvertegenwoordigers. Gevestigd in een souterrain in Brewer Street.

Justine was daar in de rol van Alans gastvrouw. Ze leek de meeste parlementsleden bij naam te kennen.

Als streepjespakken water waren, was ik de verdrinkingsdood gestorven.

Nicki Hasnun, de ontwerper van De 165, was er ook. Hij draafde door over zijn invloeden—kennelijk inclusief Pugin en wat hij dictatorkitsch noemde! Hij is bevriend met iemand die Mobutu heet.

Als ik het decor zou moeten beschrijven, zou ik zeggen: 'Gotisch classicisme met dierenmotieven, of St.-Pancras-station ontmoet de Whipsnade-dierentuin.' Het resultaat was afschuwelijk onrustig. Ik vroeg Grote Alan hoe hij het voor elkaar had gekregen de bouwers er in niet meer dan vijf dagen in en uit te krijgen. Hij keek vanaf zijn grote hoogte op mij neer en zei iets wat klonk als 'knieschijf'. Al kan ik dat best verkeerd verstaan hebben—er was een hoog niveau van decibels in de benauwde ruimte.

Een deel van het kabaal werd veroorzaakt door een luidruchtige woordenwisseling van een kluitje Tory-parlementsleden over de benoeming van hun nieuwe leider. De helft was voor Michael Howard (de extra vergine flikflooier) en de anderen hadden liever William Hague (die ik er persoonlijk van verdenk een liefdesbaby van Margaret Thatcher te zijn).

Donderdag 8 mei

Wereld Rode-Kruisdag—hemelvaartsdag

Laten we de feiten die mijn Thatcher moeder⁄Hague zoon-theorie onderbouwen.

1. Hague is William gedoopt. Waarschijnlijk vernoemd naar William Pitt, een van MT's helden.

2. Hagues zogenaamde ouders produceren en leveren priklimonade en sapjes.

3. Margarets vader verkocht priklimonade en sapjes in zijn winkel.

4. Tijdens de laatste vier maanden voor William Hagues geboorte op 26 maart 1961 verbleef Margaret Thatcher om mysterieuze redenen in Zwitserland. Een gynaecologisch Mekka.

5. Toen William Hague op zestienjarige leeftijd de partijconferentie van de conservatieven toesprak, luisterde Margaret Thatcher naar hem met verrukte moederlijke trots. Dat weet ik omdat ik de video heb gezien. De blik op haar gezicht was die van een aanbiddende moeder.

6. Ze hebben dezelfde kleur haar.

7. Dezelfde kleur ogen.

8. Ze worden allebei kaal.

9. Ze lezen allebei voor hun plezier Hansard, in bed. 10. Er was nog een belangrijk feit, maar dat is me even ontschoten.

Vrijdag 9 mei

Zippo Montefiori, de directeur van Pie Crust Productions, is vandaag dertig jaar geworden, en hij verkoos dat feit te vieren door het hele Hoi Polloi af te huren voor een privé-feestje.

De goede fee moet langer aan zijn kribje hebben gestaan dan aan de mijne. Hij is wat ik een vrouw hoorde beschrijven als 'verduiveld knap', met zwart sluik haar en ogen als een labrador. Hij is nooit te zien zonder zijn zwarte Armani-winterjas—en toch zweet hij nooit. Hij spreekt langzaam met een stem zo glad als een kastanje en hij kijkt je in de ogen alsof hij in je ziel wil kijken.

Er wordt verteld dat er een wachtlijst van vrouwen is die met hem uit willen gaan.

Hij is een grote fan van institutioneel voedsel—hij heeft op Harrow gezeten. Op het menu stonden een paar van zijn favoriete ingewandsgerechten. Ik had ook een paar plastic rupsen in de sla gegooid om het authentiek-kostschool te maken. Aan het einde van de avond kwam Zippo de keuken in om het personeel te bedanken. 'Gave hap,' zei hij, 'en de rupsen waren een geweldig succes.' Na een babbeltje over waar ik de rupsen vandaan had gehaald (een feestartikelenwinkel in Leicester), vroeg hij me of ik er ooit over had gedacht op de televisie te verschijnen!

'Als wat?' vroeg ik.

'Als kok,' zei hij. 'Je zou een paar van je slachtafvalspecialiteiten kunnen doen.'

Ik legde uit dat ik een beetje een intellectueel was en geen televisie keek of bezat. Hij zei dat hij er gratis een zou laten brengen en installeren zodat ik kon kijken naar de kookprogramma's die Pie Crust Productions maakt!

Ik kon nauwelijks in slaap komen vanwege een luidruchtige ruzie tussen Savage en Kim, maar vooral vanwege de doodsangst die ik voelde bij de gedachte aan het optreden op tv als kok. De waarheid is dat ik helemaal niet kan koken.

Zaterdag 10 mei

De televisie kwam vandaag. En ook een video.

Savage ligt in het St.-Thomas Hospital waar zijn gebroken kaak aan elkaar genaaid wordt. Zijn ex-vrouw is gearresteerd voor zware mishandeling. Het is de schuld van Savage. Hij had haar opgebiecht (gepocht) dat hij tijdens hun huwelijk het merendeel van zijn orgasmes had gespeeld.

Zondag 11 mei

De zondag na hemelvaartsdag

Zippo belde me om 8.30 uur en vroeg me om naar een van Pie Crust-programma's te kijken, Het Bakontbijt, dat om 9 uur uitgezonden wordt. Hij is echt enthousiast. Ik heb besloten niet op de tv te verschijnen. Toch is het me gelukt Het Bakontbijt op de video op te nemen, nadat ik Dixons had opgebeld voor instructies.

Ik belde naar huis en sprak met mijn vader, alleen William en hij waren thuis. Rosie was de vorige avond niet thuisgekomen en mijn moeder maakt tegenwoordig al vroeg hele lange ochtendwandelingen met de hond. 'De hond is uitgeput wanneer hij terugkomt,' zei mijn vader.

Ik was meteen achterdochtig en vroeg hem naar de gemiddelde duur en precieze route van die 'wandelingen'. Zoals ik al vermoedde, neemt ze meestal het ruiterpad dat achter het huis van de Braithwaites langs en vandaaruit het bos in loopt. Toevallig weet ik dat mevrouw Braithwaite om 8.30 uur het huis uitgaat naar haar werk, als docente Vrouwenstudies aan De Montfort Universiteit. Ik weet toevallig nog iets: Iwan Braithwaite werkt thuis—in de tuin, in een centraal verwarmd houten chaletje met een Tiroolachtige zonneveranda. Ik ben er binnen geweest. Het is prima ingericht; er is een bureau, een modem, een draaistoel, aansluiting op het riool, een elektrisch keteltje, een koffiepot en een chaise longue, Dat zegt genoeg, helaas.

Ik moet aan Pandora's telefoonnummer zien te komen om haar te waarschuwen voor de rampzalige situatie die de Mole-dynastie en de Braithwaite-dynastie verenigt.

Maandag 12 mei

Savage is het ziekenhuis uit. Hij kan nog geen vast voedsel eten, maar hij zat net zo vrolijk zijn rum en koffie te drinken door een rietje. De lunch vandaag was:

Gebakken eieren (twee) *

Vette friet—gebakken in spekvet

Kapucijners

Twee sneden witbrood met boter HP-saus of Heinz ketchup

•

Kit-kat of Wagon Wheel

Nescafé After Eight

•

* Wees gerust: al onze eieren komen van legbatterijen.

Er werd vanmorgen een lading video's van Het Bakontbijt bij me bezorgd. De programma's werden gepresenteerd door een man met bakkebaarden en een Cockney-accent. Het was een zootje van begin tot eind. De besnorde Cockney vertelde in zijn vermoeiende platte Engels dat hij in het bezit was van een werkmanssnackbar, Sylvia Plath. De naam van deze Cockneyfiguur is Alfie Caine. Ik heb alle zes programma's van een halfuur bekeken.

• Worst jes—dik of dun?
• Eieren—de vliesfactor
• Bacon—hoe je het pankrullen tegengaat
• Tomaten—vers of blik?
• Gebakken brood: succes gegarandeerd
• Bonen, champignons, bloedworst: hoort dat erbij?

Ik noteerde een paar zinnen van het gruwelijke taaltje in de Gebakken Brood-show: 'Hallau lui, lekke braudje bakke, nou, nou, samme jullie dat es effe late sien? Hierau, hebbe we nun braudje en nou ga ne me dat es effe lekke bakke.'

Ik heb heel wat mensen uit de Londense achterbuurten ontmoet sinds ik acht jaar geleden hier kwam, inclusief een man die in het hartje van Eastend geboren is, en niemand praat zoals hij. Alfie Caine is een grote oplichter.

Toen Zippo opbelde gaf ik hem mijn eerlijke mening over Het Bakontbijt en zei dat ik niets te maken wilde hebben met zo'n smakeloze onderneming. Zippo lachte en zei dat Het Bakontbijt een zwaar ironisch postmodernistische deconstructie was van de kook-show als massa-amusement. 'Snapte je die referentie aan Sylvia Plath niet?'vroeg hij.

'Dus het was grappig bedoeld?' vroeg ik.

'Ja, natuurlijk,' zei hij.

'Maar ik moest er niet om lachen,' zei ik.

Zippo zuchtte. 'Lachen is niet waar het om gaat bij Pie Crust Productions. Onze doelgroep zijn studenten en eindexamenkandidaten die geen poot uitsteken en niet verwachten dat ze hun examens zullen halen. Het is een programma voor losers.'

Ik was verbijsterd en vroeg hoeveel kijkers de Pie Crust-Shows hadden. 'Zevenhonderd en drieënvijftig duizend mensen stemden af op Tomaten—Vers of blik?' zei Zippo. 'We krijgen een hoop belangstelling van adverteerders.'

'Welke producten kopen gesjeesde studenten nou?' vroeg ik.

'Blikjes kattenvoer,' zei hij. 'Gevolgd door Cadbury's Crème eitjes, Strongbow cider en Pot pasta.'

'En hoeveel verdient Alfie Caine per programma?' vroeg ik.

'Alfie heeft een agent dus dat maakt het een stukje hoger,' zei hij.

'Hoeveel krijgt hij dan?' drong ik aan.

'Dat kan ik onmogelijk verklappen, dat zou vreselijk onprofessioneel van me zijn, maar laten we zeggen dat het op het niveau ligt van de prijs van een vakantiereisje naar Tenerife.'

'Hoog- of laagseizoen?' vroeg ik.

'O, hoog,' zei hij. 'We hebben het hier over augustus.'

'Een vakantie van één of van twee weken?' vroeg ik.

'Twee,' zei hij. 'Half pension, balkon met uitzicht op zee.'

De manier waarop hij ervan uitging dat ik de prijs van een strandvakantie naar Tenerife in augustus zou weten, beviel me maar half, maar ik liet het zitten. 'En die vakantie in Tenerife, dat is per show?' vroeg ik voor de zekerheid.

'Ja, natuurlijk is het per show,' zei hij.

Ik zei dat ik hem over een halfuur terug zou bellen. Ik belde naar het reisbureau Thomas Cook in Regent Street, daarna belde ik Zippo terug en zei dat ik het zou doen.

4 uur ‘s-ochtends Kan niet slapen, kan niet koken.

5 uur 'sochtends De Leicester Mercury gelezen, die mijn moeder naar me opstuurt omdat die in Londen niet te krijgen is.

Het was een hele schok te lezen dat mijn oude school, de Neil Armstrong School, wordt genoemd als een van de 297 ondermaatse scholen. Een overvalteam komt binnen een paar dagen een coup uitvoeren. In mijn tijd, toen het schoolhoofd 'Puiloog' Scruton nog aan het roer stond, had het een goede reputatie. Zijn voetbalteam presteerde goed en ze wonnen regelmatig de Midlands Interregionale Schoolschaaktrofee. Het had ook een welbekende schoolkrant, De stem der Jeugd, waar ik hoofdredacteur van was. Daarna werd Roger Patience hoofd van de school. Ik neem aan dat hij er nu spijt van heeft dat hij zich door zijn leerlingen Roger liet noemen en daarna vertelde dat ze hun schooluniformen mochten weggooien.

Dinsdag 13 mei

Ik heb Delia Smith een brief geschreven.

Geachte juffrouw Smith,

 

Neemt u me niet kwalijk dat ik u aanspreek met juffrouw als u in feite een getrouwde vrouw bent. Ik schrijf u in het diepste vertrouwen. Ik weet zeker dat u mijn wensen in deze zult respecteren, aangezien ik ergens heb gelezen dat u een christen bent. Ook ik leef naar de principes van de christelijke filosofie. Ook al verkeer ik niet zoals u in de gezegende omstandigheid dat God mij heeft bezocht en verzekerd dat Hij, of misschien Zij, bestaat. Deze brief gaat echter niet over onze respectieve posities inzake het al dan niet bestaan van God. Hij gaat over koken.

Misschien hebt u van mij gehoord. Ik ben op het ogenblik chef-kok van Hoi Polloi.

Mijn probleem, juffrouw Smith, is dat mijn positie bij Hoi Polloi geen culinaire vaardigheden vereist. Ik doe niets dan ontdooien, koken, bakken of voorgekookt voedsel opwarmen. Ik kan letterlijk nog geen ei behoorlijk koken.

Ik heb de boekwinkels afgezocht naar een absoluut doodeenvoudig kookboek voor beginners. Maar tevergeefs. Helpt u mij alstublieft. Ik ben gevraagd om op het Millennium Channel van de kabeltelevisie mijn kunsten te vertonen. Maar er zijn geen kunsten. Alstublieft, red mij van de totale vernedering.

 

Ik verblijf, Madame, uw nederigste en gehoorzame dienaar,

A.A. Mole

Woensdag 14 mei

Ik heb vanmorgen Pandora opgebeld in het Lagerhuis. Een beleefde man van de telefooncentrale zei: 'A ja, dr. Braithwaite, de afgevaardigde van Ashby-de-la-Zouch. Er is haar nog geen kantoor toegewezen, meneer, maar als u een boodschap wilt achterlaten, dan zal ik ervoor zorgen dat haar parlementair medewerkster u terugbelt.'

Ik vroeg de naam van haar 'parlementair medewerkster' en hoorde geamuseerd dat die Edna Kent luidde—dezelfde naam als Barry's moeder! Wat een eigenaardig toeval.

Ik heb Bridget Jones' dagboek in de Independent gelezen. De vrouw is geobsedeerd door zichzelf! Ze schrijft alsof ze de enige ter wereld is met problemen. Het zal wel behoorlijk dapper zijn om je droevige leven te delen met volmaakt onbekende mensen, ook al zijn het Independent-lezers, en daarom grotendeels bestaande uit meelevende hogeropgeleiden.

Ik heb juffrouw Jones een brief geschreven.

Geachte Bridget Jones,

 

Ik heb uw bijdragen aan de Independent gelezen en we hebben nog een zwakke connectie. Ik ben Peter Savage's chef-kok in Hoi Polloi.

Ik zal het kort houden: Ik heb sinds ongeveer mijn 13e een dagboek bijgehouden en ik heb het gevoel dat het interessant zal zijn voor de gewone lezer en ook voor sociologen en toekomstige historici.

Hoe bent u erin geslaagd uw dagboeken uitgegeven te krijgen?

Ik zou u heel dankbaar zijn als u mij terug wilde schrijven—of anders mij opbellen in Hoi Polloi zodat we elkaar ergens kunnen ontmoeten bij een kopje koffie (of een glaasje witte wijn!).

 

Hartelijke groet, A.A. Mole

PS. Ik ben een niet-roker.

Ik heb besloten mijn persoonlijke dagelijkse fluctuaties op schrift te stellen.

Opal Fruits—2 rolletjes

Alcohol—geen

Sigaretten—geen

Gewicht—66,5 kilo

Darmen—traag

Potentiële kale kruin—stabiel

Pijn—geklop in mijn grote teen (linkervoet)

Pukkels—één, op de kin

Penisfunctie—3⁄10

Medicijnen—Prozac, Nurofen

Donderdag 15 mei

Zippo at vandaag gesmoorde hersens bij de lunch in Hoi Polloi. Hij wil dat ik aanstaande zondagmiddag een proefprogramma, een 'pilot', maak. De werktitel is 'Prachtafval!'. Hij denkt dat slachtafval binnenkort helemaal in zal zijn op voedingsgebied. 'Slachtafval is de nieuwe hyperhype,' zei hij.

Ik wist niet waar hij het over had, maar ik knikte beleefd. Ik heb niemand iets verteld (behalve Delia Smith) over het maken van de proefaflevering.

Ik had beloofd zondag naar Leicester te gaan om William te zien, maar nu zal ik een smoes moeten verzinnen. Mijn moeder mag het niet horen. Ik zou haar teleurstelling wanneer Pie Crust Productions besluit de serie af te gelasten, niet kunnen verdragen. Bovendien zal ze het alleen maar tout Ie monde in Ashby-de-la-Zouch vertellen. In de keuken geluisterd naar een discussie over de speech van de koningin. Malcolm was blij met de voorgestelde wet op het minimumloon, al zegt Savage dat als de wet wordt aangenomen, hij ons allemaal zal ontslaan en illegale immigranten uit Somalië gaat inhuren.

Vrijdag 16 mei

Opal Fruits—3 rolletjes

Alcohol—6 dubbele wodka, 2 tonic

Sigaretten—geen

Medicijnen—4 Nurofen,

1 Jazz joint (gedeeld met Malcolm)

Darmen—geen resultaat

Gewicht—66,2 kilo

Kalende kruin—stabiel

Pukkels—i op kin (wordt groter)

Penisfunctie—lusteloos

Vandaag werd ik tussen de middag gebeld door Edna Kent. Savage neemt nog steeds de telefoon aan, ondanks zijn dichtgelaste kaken (geen wonder dat er minder boekingen zijn), dus was er in het begin wat verwarring over wie ze was en met wie ze wilde spreken. Het duurde een paar minuten voor ik het verbazende feit kon verwerken dat Edna Kent, achterbuurtbewoonster, weduwe van een melkboer, mislukkeling, middelbare-schooldrop-out, vijfenvijftig jaar oud, inderdaad in het Lagerhuis werkt als parlementair medewerkster van de intelligentste vrouw van Groot-Brittannië.

Ik vroeg haar hoe ze de dramatische verandering van toiletjuffrouw tot haar huidige prestigieuze positie had bewerkstelligd. Ze lachte. 'Studie, studie, studie,' zei ze; ze klonk net als Malcolm. 'Ik was vroeger toilet juffrouw op de universiteit en eerlijk, Aidy, zo'n zootje nonsens als die professoren en lectoren daar uitkraamden heb ik nog nooit gehoord. Dus schreef ik me in voor een van hullies toelatingscursussen.' (Ik brandde van verlangen haar in de rede te vallen en te zeggen: 'Nee, Edna, het is hun toelatingscursussen,' maar dat kon ik natuurlijk onmogelijk doen. Ik had het tegen een afgestudeerde, nota bene, een dubbel afgestudeerde.)

'Mijn eerste graad is in Familierecht,' zei ze. Daar had ze natuurlijk een voorsprong gezien het aantal keren dat haar kinderen voor de rechter hadden moeten verschijnen. 'En mijn tweede is in Business. Onze Barry dacht dat ik de nieuwe technologie onder de knie moest krijgen, e–mail, internet en al dat gedoe.'

Ik kon haast geen woord uitbrengen. Ik voelde me verkrampen van jaloerse razernij. Ik slaagde erin uit te brengen: 'Nou, gefeliciteerd, mevrouw Kent. Ik had geen idee dat u van carrière was veranderd.'

'Ik heb het ook voor me gehouden,' zei ze. 'Je weet hoe jaloers de mensen bij ons in de buurt zijn als je hogerop probeert te komen. Dat heeft Barry wel gemerkt toen hij zoveel succes kreeg.'

'Een welverdiend succes,' zei ik schijnheilig.

Volgens mij is Barry Kent een talentloze oplichter die carrière heeft gemaakt door zijn medestraatschenders naar de mond te praten. Ik word er ziek van. Ik word doodziek van de wetenschap dat zijn Dagboek van een hufter beschreven wordt als een van de moderne klassieken en dat het acht jaar later in de meeste goede boekwinkels nog steeds op een prominente plaats te vinden is. Steeds wanneer ik dat opzichtige omslag zie (een kat met een voetbalshirt en voetbalschoenen aan) schep ik er veel genoegen in alle exemplaren te verstoppen achter de boeken van Charles Dickens, die tenminste een competent schrijver is in de Engelse taal.

Mevrouw Kent zei: 'Nou oké, Aidy, wat wou je eigenlijk? Ik heb een hoop te doen. Pan zit aan haar maidenspeech te werken en ik probeer uit te vogelen hoe me nieuwe laptop werkt.'

Tussen mijn knarsende tanden door zei ik: 'Het is een persoonlijke kwestie, mevrouw Kent. Wilt u haar vragen mij op mijn mobiele nummer te bellen?'

Ik gaf haar het nummer en ze zei: 'Je moet ons maar eens komen opzoeken in het Lagerhuis, Aidy. Dan kunnen we theedrinken op het terras.'

Toen ik neerlegde dacht ik aan de laatste keer dat ik thee gedronken had met mevrouw Kent. We waren omringd door lastige Kent-kinderen, de theepot was gebarsten, de keuken stonk naar een overvolle kattenbak en mevrouw Kent was gekleed in een jasschort, haar sluike haren zaten van achteren vastgebonden met een elastiekje. Op geen enkel moment toonde ze de intelligentie die nodig is om twee universitaire studies te doen. Terwijl ik met mijn kennis van de wereldliteratuur en mijn immense woordenschat moest worstelen om voor die vakken te slagen (allebei pas bij de derde poging). Waarom? Waarom? Waarom?

Zaterdag 17 mei

Ik heb mijn moeder vanochtend opgebeld met de leugen dat ik op bed lag met gastroenteritis, geheel uitgedroogd was, de hele tijd op de wc enz. Terwijl ik haar aan de lijn had, vroeg ik haar meteen waarom ze me niets verteld had van Edna Kents educatieve prestaties. Ze bleef een hele tijd stil en zei toen: 'Omdat ik dat niet wist.'

Zondag 18 mei

Pinksteren

Een echt afgrijselijke dag. Toen ik op de parkeerplaats van het Brent Cross-winkelcentrum kwam, ontdekte ik dat mijn auto vijf dagen geleden was weggesleept en in een politiestalling was opgeborgen. Een taxirit van 25 pond bracht me ergens in Archway, waar ik hoorde dat ze van me verwachtten dat ik 239 pond zou ophoesten. Zoveel geld had ik niet bij me en ik had mijn creditcards in mijn op een na beste jasje laten zitten. Ik nam weer een taxi terug naar Dean Street (8,50 pond) waar ik mijn vader, moeder en William aantrof in mijn flat⁄opslagruimte. Savage had ze binnengelaten en ze tussen zijn vastgezette kaken door duidelijk gemaakt dat ik gelogen had over mijn gastroenteritis.

Ik vond mijn Acceskaart en haalde mijn vader over me naar Purley te rijden, waar ik mijn auto terugkreeg. Al heeft het mijn leven waarschijnlijk met een jaar bekort, zo razendwas ik. Ik kon zelfs een beroerte voelen aankomen toen ik het ontvangstbewijs en het creditbonnetje ondertekende. Het hielp ook niet dat William besloot een van zijn Vesuviusachtige driftbuien te krijgen omdat ik de auto niet wilde stoppen om een kindermaal bij McDonald's voor hem te kopen. Mijn moeder stond erop mee te gaan naar de kantoren van Pie Crust Productions. Ze zei: 'Dit moet ik zien.' Haar gezicht betrok toen ze zag dat ze via de brandtrap naar de zesde verdieping moest klimmen.

Zippo en de anderen van het productieteam deden heel achteloos over het feit dat ik mijn familie had meegenomen, maar ik zag wel dat ze het 'zeer amusant' vonden.

Zippo kuste mijn moeders hand en complimenteerde haar met de blouse die ze aanhad. 'Een Vivienne Westwood?' murmelde hij.

'Nee,' murmelde ze terug. 'C&A.'

'Wat knap, ' kweelde hij.

Hij charmeerde mijn vader door hem een vieze mop over prins Edward te vertellen en kreeg William op zijn hand door hem te vertellen dat hij in de stad een Ferrari reed en op het platteland een Cadillac pick–uptruck.

Omdat we laat waren was er geen tijd voor een behoorlijke repetitie. Nadat ik mijn witte kokskostuum had aangedaan, maakte een mollige productieassistente van middelbare leeftijd, die Cath heette, me vlug wegwijs op het aanrecht en het fornuis. Ze deed de koelkast open en knikte naar een blad met een heel assortiment slachtafval en verschillende kommen met gehakte groenten. Ze wees op de bouillonblokjes, tikte op de pannen, wees het messenrek aan en duwde een pot vol houten lepels naar me toe, zonder een woord te zeggen.

'Cath, de reddende engel, zal op de achtergrond assisteren,' zei Zippo. 'Maar denk erom dat je voor de camera geen woord tegen haar zegt.'

'Is ze doofstom?' vroeg ik.

'Nee,' zei Zippo. 'Zodra ze haar mond opendoet, moeten we haar een door de vakbond vastgesteld salaris geven.'

Iemand poederde mijn gezicht en deed iets op mijn lippen. Mijn moeder spuugde op haar wijsvinger en streek mijn wenkbrauwen glad. De lampen ging aan. Iemand anders bevestigde een piepklein microfoontje op mijn jas.

Zippo schreeuwde: 'Oké! We gaan ertegenaan, mensen.' Hij richtte iets wat hij een Steadicam noemde, op me. De titelrol begon te draaien, toen ging zijn mobiele telefoon. Hij nam op en zei: 'Harvey, ouwe reus! Ja, het heet Young Love. We hebben Goldie en Burt aan boord. De financiering is voor 80% rond. Dat zul je ook. Dat zul je ook. Dat is magnifique! Hoor es, Harvey, ik zit midden in iets tres, tres ordinaire, maar kan ik je terugbellen? Waar zit je? New York. Prima! Prima! Prima! Prima! Absoluut!'

Mijn moeder luisterde naar deze conversatie met halfgeopende lippen en een schittering in haar vermoeide ogen.

Zippo schreeuwde tegen zijn PA, Belinda: 'We hebben het groene licht voor Young Love.' Hij draaide zich om naar mij en zei: 'Sorry hiervoor, Adriaan, maar het is mijn eerste speelfilm. Oké, laten we dit zo snel mogelijk afhandelen, hè?'

Het is niet zo eenvoudig de tekstrol af te lezen terwijl je tegelijkertijd slachtafval staat te hakken, maar dit is wat ik zei:

'Hallo, slachtafvalliefhebbers, of liefhebbers van slachtafval. Het moet gezegd dat afvalvlees een slechte naam heeft. Jack de Ripper heeft veel kwaad gedaan en het afvalimago is dat nooit helemaal te boven gekomen. Toch hoop ik jullie, onze vrienden en kijkers thuis, ervan te overtuigen dat afval de nieuwe hyperhype is. Dus als jullie de kat te eten hebben gegeven, jullie Creme-ei achter de kiezen hebben en kokend water op jullie kant-en-klaarpasta hebben gegoten, dan hoeven jullie nog alleen maar een blikje cider uit de koelkast te halen. Duw dat essay maar opzij—je weet best dat je dat toch niet af zult maken. Dus ga maar lekker zitten kijken. Ik zal jullie leren hoe je de touwtjes aan elkaar kunt knopen met die zielige beurs van jullie. Je kunt een uitstekende maaltijd voor jezelf klaarmaken voor de prijs van een schaapskop en een beetje groenten.'

William gilde het uit toen ik de schaapskop onder het aanrecht uit haalde, en moest door mijn vader naar buiten gebracht worden toen ik de kop in tweeën kliefde. Helaas is 'Slaap kindje slaap, daar buiten loopt een schaap' zijn lievelingsliedje.

Ik keek in de lens van de camera en stelde me voor hoe 700.000 studenten zaten te kijken. Sommige van hen studeerden vast Frans of Franse literatuur dus gooide ik er een paar bon mots tussendoor. Toen ik de hersens uit de schaapskop lepelde, zei ik: 'Dit zijn hersens. Hersens eten maakt je niet noodzakelijkerwijs intelligenter, maar wie wil nou ook intelligent zijn? Zoals Flaubert zei: "Om gelukkig te zijn, is het noodzakelijk niet al te intelligent te zijn.'" Ik deed de stukken schaapskop in een soeppan vol water met twee bouillonblokjes en een handje gedroogde rozemarijn. Toen het kookte haalde ik het schuim van het oppervlak af en zei: 'Dit is schuim. Dat zullen jullie wel kennen wanneer jullie vaak in de bars van de studentenvakbeweging komen.'

Zippo schreeuwde: 'Oké, dat is het dan. Het is gebeurd.' Applaus klonk op aangevoerd door mijn moeder. 'Je bent een natuurtalent, Aid,' zei hij. 'Je presenteerde het perfect. Leuk dat van Flaubert, goed gedaan.' Ik vertelde hem maar niet dat ik het idee had van de Sylvia Plath-referentie van Alfie Gaine.

Zippo moest meteen naar vliegveld Heathrow. Hij ging naar LA om Kim Basinger over te halen een aankondiging voor zijn shows te doen. Voor het zeggen van: 'Mmm, het is Pie Crust, dat moet goed zijn!' krijgt ze 50.000 pond. Belinda (klein, wit gezicht, rode, rode, volle lippen, Titiaanrode pijpenkrullen, DKNY sportkleding en -schoenen) zei dat ze contact zouden opnemen om 'de zaak te beklinken'.

Terwijl mijn moeder en ik de brandtrap afliepen, zei ze: 'Ze zullen je een loer draaien als je niet iemand in de arm neemt die er wat vanafweet.'

Toen we bij de auto kwamen, herhaalde ze die heksachtige waarschuwing waar mijn vader bij was. Hij viel haar bij met de woorden: 'Ja, ja, het zijn allemaal haaien, die jongens van dure kostscholen,' en bood zich daarna aan om mijn manager te worden! Een man wiens enige werkzaamheden plaatsvonden bij een aardappelgrossier, verkoop van radiatoren, productie van kruidenrekjes en de renovatie van kanaaloevers. Ik sloeg zijn aanbod beleefd af. De sfeer in de auto was gespannen. Zelfs William hield voor deze keer zijn mond.

Toen we bij de flat kwamen, nam mijn moeder me apart en siste: 'Heel erg bedankt voor het vernietigen van je vaders zelfvertrouwen. Het heeft me een vol uur gekost hem uit bed te krijgen en mij hierheen te rijden vanwege jouw ernstige gastroenteritis, die gisterochtend zo ernstig was dat je zei dat je misschien naar het ziekenhuis moest aan het infuus.'

William gaf me een beterschapskaart die hij gemaakt had van beschilderde eierschalen. Ik had er spijt van dat ik zo'n zwarte leugen had verteld: een grijze zou net zo goed gewerkt hebben en dan zouden ze allemaal in Leicester zijn gebleven. Om 7 uur ‘s-avonds gingen ze terug.

Mijn moeder zei dat ze op tijd naar huis moest om de hond uit te laten. Ze wilde me een zoen geven, maar ik draaide mijn wang weg van haar overspelige lippen.

Maandag 19 mei

Pandora belde me vanmorgen om half negen eindelijk terug. Ze zei dat ze al naar de sportzaal was geweest en nu aan haar tijdelijke bureau in haar tijdelijke kamers in het Lagerhuis zat. Ik vertelde haar over mijn vermoedens over haar vader en mijn moeder. Ze zei: 'Ik weet het. Ze zijn verliefd—zielig, hè?'

Ik vroeg haar hoe ze dat zo zeker wist en ze vertelde me dat ze een fax van mijn moeder gericht aan haar vader had gevonden. Het was een regel uit een gedicht van John Betjeman. Daar keek ik om twee redenen van op:

(a) Ik wist niet dat mijn moeder beschikte over een faxapparaat en de kennis dat te gebruiken.

(b) Ik wist niet dat mijn moeder hield van de poëzie van John Betjeman, ook al zal hij nog wel de meest geliefde moderne dichter van Engeland zijn. Nog net voor Barry Kent (die wat mij betreft mag doodvallen), Pam Ayres en Ted Hughes.

Ik vroeg haar de dichtregel naar mij over te faxen. Ze zei dat ze het Edna zou laten doen. Ik vroeg haar of de relatie tussen onze ouders haar politieke schade zou kunnen berokkenen. Ze zei: 'Ik word al aangevallen omdat ik op de verkiezingsavond een Chanel droeg. Een of andere truttige Labour-apparatsjik gekleed in een wijnrood broekpak van Principles zei dat ik moest laten zien dat ik de Britse modeindustrie steun.'

Ik zei: 'Jij bent de prinses Di van de volksvertegenwoordiging, Pandora. Jij zou inderdaad het goede voorbeeld moeten geven, net als zij.'

'Hoor eens even,' zei ze nors, 'prinses Di kon er misschien niet onderuit die verdomde Catherine Walker te dragen, maar haar handtassen kwamen wel van Hermès.'

Ik had geen idee waar ze het over had (ik krijg steeds meer het gevoel dat mensen een soort geheimtaal spreken, waarvan de code mij onthouden wordt). Ik vroeg haar wat we moesten doen aan onze ouders. Ze lachte en zei: 'Misschien kunnen we de andere twee zover krijgen dat ze verliefd op elkaar worden. Ze hebben allebei geestelijke problemen gehad.'

'En ze kleden zich allebei even slecht.' Ik lachte. Ik vroeg Pandora of ik een keer bij haar op bezoek mocht komen in het Lagerhuis.

Ze zei: 'Ik ben druk bezig met het schrijven van mijn maiden-speech.'

Ik vroeg haar waar ze over wilde spreken.

Ze zei: 'Dat interesseert je toch niet, Adriaan.'

Ik zei: 'Probeer het toch maar.'

Ze zei: 'De herkapitalisatie van afgedankte productie-industrieën.'

Ze had gelijk. Dat interesseerde me niets.

Woensdag 21 mei

Kim Savage verscheen net op het moment dat de lunch werd opgediend in een volledig bezet restaurant. Ze duwde de trolley met de stoofpot om en smeet een paar flessen HP-saus naar de bar (waarbij ze Nigel Dempsters hoofd op een haar na miste). De politie werd erbij gehaald, maar toen die kwam was ze al vertrokken, krijsend: 'Zo denk ik over jouw k***dwangbevel!' Savage liep langs de tafeltjes en bromde: 'Dat krijg je als je met iemand uit de lagere klassen trouwt.' Het scheen hem niets te kunnen schelen dat er verschillende leden van de regering en een hooggeplaatste vakbondsman in de zaak zaten.

Donderdag 22 mei

De Hoi Polloi zat vandaag vol reporters van de roddelbladen en een van de Peterborough-column in de Teiegraph. Ze hoopten ongetwijfeld op een verslag van Kim Savages aanval van gisteren, die de meeste roddelrubrieken van de ochtendbladen had gehaald:

SAVAGE AANGEVALLEN

Kim Savage, vervreemde vierde vrouw van Peter Savage (restauranthouder en tweede zoon van de Earl van Boswell), verbaasde gisteren de lunchers in Savages modieuze Soho eetcafé, Hoi Polloi, toen ze amok maakte in de eetzaal en daarbij een dwangbevel overtrad dat haar verbood in de buurt te komen van de gezochte eetgelegenheid. Mevrouw Savage schreeuwde tegen haar ineenkrimpende echtgenoot: 'En reken maar dat ik alles weet van jou en Ivana Trump, jij smerige kleine l**!'

Mevrouw Savage, de vroegere societybloemiste Kim Didcott, verliet snikkend het restaurant getroost door een lid van het personeel dat zei: 'Zoals Tolstoi al zei: iedere familie is ongelukkig op zijn eigen manier.'

Savage zette ons allemaal op een rij en eiste de naam op van het personeelslid dat 'die krankzinnige teef' had getroost.

Niemand zei een woord, maar iedereen in de keuken weet dat ik op een kwart ben van Oorlog en Vrede.

Geen woord van Belinda van Pie Crust Geen antwoord van juffrouw Smith Alcohol—geen Sigaretten—geen Opal Fruits—4 rolletjes Medicijnen—i paracetamol Darmen—grote uitstoot van gassen Dunne plek op kruin—geen verandering Penisactiviteit—5⁄10

Vrijdag 23 mei

Nog een flard van de Daily Mail-roddelrubriek.

De erudiete commentator van gisteren over de droevige kwestie van de Savage-huwelijksperikelen, blijkt Adriaan 'Drol' Mole, de chef-kok van Hoi Polloi. Een insider zei: 'Hij heeft de Russische klassieken zitten lezen op de stille momenten tussen de gangen.'

Een klein vogeltje kwettert echter in mijn oor dat Adriaan misschien niet veel langer werkzaam zal zijn in Hoi Polloi. Hij is benaderd door Zippo Montefiori's BV, Pie Crust Productions, en van plan de steeds groeiende rangen van televisiekoks te versterken.

Zaterdag 24 mei

Toen ik vanmorgen beneden kwam, vond ik Savage in elkaar gezakt op een kruk aan de keukentafel. Hij vertelde me dat hij daar al zat sinds we om 3 uur 's nachts dicht waren gegaan en dat hij nog steeds van zijn Kim hield. Ik vroeg hem hoe het spaaklopen van zijn huwelijk was begonnen, en hij veegde een traan weg. 'Ik heb haar geld gegeven voor een tienweekse cursus spraaklessen,' zei hij. 'Ik kon dat Essex-accent elke ochtend op het kussen naast me niet langer verdragen.' Hij rilde bij de herinnering, alsof het accent van zijn vrouw iets tastbaars was: een walgelijk insect dat over zijn lakens kroop. 'Ze heeft me belazerd, Adriaan,' zei hij. 'Ze is naar niet één les geweest. Ze liet zich gewoon een paar tips geven door haar vriendin Joanna Lumley.'

'Wat heeft ze met het geld gedaan?' vroeg ik.

Hij liet zich nu helemaal gaan en snikte het uit als een klein kind. Ik klopte op zijn bevende schouders. 'Ik gaf haar duizend pond voor die lessen,' snikte hij, 'duizend k***pond. En weet je waar ze het aan uit heeft gegeven?'

'Schoenen?' probeerde ik.

Hij schudde het hoofd.

'Een minnaar?'

'Nee, nee.'

'Cocaïne?'

'Nee!' brulde hij. 'Veel en veel erger!' Hij liet zijn hoofd en zijn stem zakken en fluisterde: 'Ze heeft het in de partijkas van de Labour Party gestort!'

Als een man ooit goed voor de gek gehouden is…!

Dat verklaart waarom Joanna Lumley levenslang uit Hoi Polloi verbannen is.

Zondag 25 mei

Drievuldigheidszondag

Ik maakte gebruik van Savages diepe depressie om hem een dag vrij te vragen. Hij zei: 'Ja hoor. Ga je naar je zoon, dat halfbloedje?'

Ik zei: 'Nee, ik ga alleen maar naar mijn zoon.'

'Ik wist niet dat je er twee had,' zei hij.

Ik was vastbesloten het hem duidelijk te maken. 'Ik noem hem niet "mijn zoon, het halfbloedje",' zei ik. 'Hij heet William.'

Savage zou veel nut kunnen hebben van een raciale bewustwordingscursus. Misschien stel ik hem dat nog wel eens voor. Ik vind zijn vooroordelen heel kwetsend. Hij is net als alle aristocraten. Het zijn allemaal ingeteelde, seksueel afwijkende krankzinnigen, die tegen de stapelmuren van hun landhuizen gezet moeten worden en zo niet doodgeschoten dan toch moet het ze op zijn minst hoogst ongemakkelijk gemaakt worden.

Gisteravond heb ik mijn moeder opgebeld om te zeggen dat ik naar Wisteria Walk zou komen met een illegaal stuk vlees aan het bot. Rosie nam de telefoon aan op haar gebruikelijke onhebbelijke manier, waarbij ze het absolute minimum aan stemgeluid gebruikt om een volslagen stilte te vermijden.

'Is pappa thuis?'

'J wel.'

Het bleef lang stil al hoorde ik haar snotterige ademhaling. 'Rosie?' zei ik.

'J wel.'

'Mag ik pappa even aan de telefoon?' schreeuwde ik.

'Hij ligt in bed,' schreeuwde ze terug en daarna zei ze nota bene uit zichzelf dat hij al een week in bed lag met een zware depressie, veroorzaakt door de stress van het rijden naar Londen van afgelopen zondag. Ik vroeg haar waar William was en ze vertelde me dat hij in een lege Kelloggs-cornflakesdoos voor de televisie naar een Jeremy Clarkson-video zat te kijken. Dit droevige beeld veroorzaakte een brok in mijn keel en ik kon haast niet wachten naar Ashby-de-la-Zouch te gaan om mijn kind in de armen te sluiten.

Later

Afgezien van het zien van William was rnijn bezoek een verspilling van kostbare tijd. Niemand nam een hap van het stuk vlees aan het bot. Mijn moeder was het grootste deel van de middag weg, 'de hond uitlaten', mijn vader lag in bed met de gordijnen dicht en Rosie verliet het huis met een afschuwelijk uitziende jongen die Aaron Michelwaite heette en wiens gezicht verminkt was door lip-, wenkbrauw-, neus-, ooglid-, oor- en tongringen. Rosie zag mijn mond openvallen en zei: 'Je zou zijn prins Albert moeten zien.' Alweer was het mij niet duidelijk wat ze bedoelde.

Ik kon nauwelijks beleefd zijn tegen de jongen. Hij is heel goed van de tongriem gesneden, maar hij is veel te oud voor Rosie (hij is negentien), en ik gaf hem de hint dat mijn zusje nog maagd is en dat ik haar graag zo lang mogelijk in die toestand wil laten blijven. Ik zei: 'Rosie ziet er misschien uit als Baby Spice, maar ze is eenonschul dig kind, begrijp je wel, Aaron?'

'Onschuldig.' Hij snoof. 'Ik heb meer dan een glaasje rider met Rosie gedeeld, makker.' Op dat moment nam ik aan dat hij daarmee bedoelde dat ze beiden een voorkeur hadden voor sterke drank—wodka misschien. Maar toen ik terugreed naar Londen bleef ik piekeren over zijn duistere referentie aan Laurie Lee's klassieke werk, en ik ben er nu van overtuigd dat ze in feite een complete seksuele relatie hebben.

Ik zag dertien Eddie Stobarts. Negen wuifden terug, vier niet.

Darmen—verstopt

Penis—reageert niet op stimuli

Maandag 26 mei

Belinda van Pie Crust Productions belde op, maar ik zat midden in een lastig stadium met een stel lamstestikels, dus was ik niet in staat de telefoon aan te nemen.

Luigi beweert dat een prins Albert een ringketting is die om de penis wordt gedragen. Ik begon aan een brief aan Rosie. Ik voel me in loco parentis.

'Lieve Rosie…' verder kwam ik niet. Ik was zo verontwaardigd bij de gedachte aan Aaron Michelwaites prins Albert, dat ik de pen vol walging van me afwierp.

Vrijdag 30 mei

Malcolm nam een boodschap aan van Belinda van Pie Crust; een smeekbede om teruggebeld te worden. Malcolm zei: 'Ze klonk alsof haar tong uit haar mond hing.' Ik had hem wijsgemaakt dat Belinda's belangstelling voor mij puur seksueel was.

Edna belde om mijn afspraak met Pandora af te zeggen. Ze moet thuisblijven—er wordt een futon bezorgd. Ik wees Edna erop dat ik best naar Pandora's flat, die ik nog nooit heb gezien, toe kon gaan om samen met haar te wachten, maar kennelijk wil ze liever alleen op haar futon wachten.

Zaterdag 31 mei

Belinda kwam vandaag het restaurant binnenstappen en zei: 'Oké, ik ben niet trots. Ik ben gekomen om je te smeken het te doen.'

Malcolm, Luigi en de tijdelijke keukenhulpen, Sven en Boris, keken met uitpuilende ogen naar haar met lycra beklede borsten en haar achterwerk in wielrenbroekje-met-hemd-combinatie. Ik nam haar mee naar buiten naar het achterplaatsje waar alle brandblussers staan tot de brandweercommandant belt om te zeggen dat hij langskomt voor een inspectie.

'Ik ben van gedachten veranderd,' zei ik. 'Ik kan helemaal niet koken,' bekende ik.

Sinds Savage zijn hart bij me uitstortte (had hij dat maar letterlijk gedaan, ik zou het met alle plezier met een beetje knoflookzout gebakken en opgegeten hebben) over zijn onsterfelijke liefde voor Kim, heeft hij me totaal genegeerd. Ik vroeg hem vanmorgen of hij de blikken worteltjes had besteld met de woorden: 'We zitten in de gevarenzone.' Maar hij keek dwars door me heen. Ik weet altijd precies wanneer we niet zoveel worteltjes meer hebben omdat ik stapels blikken als nachtkastjes gebruik.

Zondag 1 juni

Ik bracht de dag alleen door, met de Observer. Vandaag zat een kat op het achterplaatsje die sprekend leek op Humphrey, de kat die vroeger in Downing Street N°10 woonde voor Cherie Blair haar echtgenoot smeekte hem 'goedschiks of kwaadschiks' te verwijderen—volgens een hooggeplaatst lid van de dierenbescherming, die het aan Luigi vertelde, die het aan Malcolm vertelde, die het aan mij vertelde. De kat die ik vanmorgen zag, was ongetwijfeld Humphrey: magerder, verwaarloosd, onder de vlooien en zonder enige identificatie, maar het was hem, daar twijfel ik niet aan. De verhalen dat hij naar een goed tehuis ergens in Streatham was gegaan, zijn gelogen. De waarheid zal vast en zeker op een dag aan het licht komen wanneer de kabinetsstukken vrijkomen volgens de dertigjaarregel. Tegen die tijd ben ik een zestigplusser, maar toch zal ik de stille voldoening hebben dat ik verscheidene schelviskoppen heb gevoerd aan de afgedankte kat van de premier en hem zo heb geholpen te overleven in de snode straten van Soho.

Maandag 2 juni

Humphrey zat vanmorgen zielig te miauwen bij de keukendeur. Malcolm wilde hem mee naar huis nemen, maar ik wees hem erop dat een slaapzaal in een opvanghuis alleen in naam zijn thuis was. Ik geloof dat hij dat inzag. Maar na afloop van zijn werk tussen de middag ging hij weg en kocht een gegraveerde kattenhalsband voor Humphrey. Jammer genoeg heeft Malcolm de fonetische manier van spellen geleerd dus heet de kat nu 'Humfri'.

Dinsdag 3 juni

Humfri bezit nu twee bakjes, een bed, een mandje, een krabpaal, een knijpflacon met vlooienpoeder, wormentabletjes, een bal-belcombinatie en een haarborstel, en hij is ingeschreven bij een dierenarts in Beauchamp Place.

Malcolm overlaadt het dier met zijn spaarcentjes en zijn liefde. Toch toont de kat geen enkel teken van dankbaarheid.

Zippo kwam vanavond het restaurant in en zei: 'Oké, Adriaan, jij wint. Je hebt het opgedreven tot negen-vijftig per show, en dat is wat we je bieden. En daarbovenop doen we een limo heen en terug, en een pannenset.'

Om hem op de proef te stellen teemde ik: 'Duizend vijfhonderd plus royalty's en nevenrechten.' Plus royalty's en nevenrechten is een term die vaak heb gehoord in de Hoi Polloi. Ik weet niet precies wat het betekent, maar die term ligt televisiemensen in de onderhandelende mond bestorven. Maar op dat moment ging zijn gsm.

Hij schreeuwde erin: 'Oké, vijfhonderd ruggen voor Burts haarstukje, maar dat is mijn laatste bod.' Hij klapte de telefoon dicht, wendde zich tot mij en zei: 'We gaan zes shows doen in twee dagen, doodvermoeiend, ik zorg voor de pep.' Nog meer geheimtaal—ik voel me alleen in een parallel universum.

Woensdag 4 juni

Vanmorgen Edna Kent opgebeld en haar de naam en het telefoonnummer van Barry's agent gevraagd. Ze gaf me zijn naam, maar zei dat hij een geheim nummer had. Daarna gaf ze het me toch. Er is een zekere solidariteit tussen ons Ashby-de-la-Zouchers.

Zijn agent is een Amerikaan die Brick Eagleburger heet. Ik belde meneer Eagleburger op en werd meteen in de wacht gezet nadat een snijdende Amerikaanse vrouwenstem (op een bandje) zei: 'Hai, ik ben Bricks assistente, Boston. Op dit moment zijn we geen van beiden beschikbaar, maar als u even aan de lijn blijft spreken we u zo.' Daarna kreeg ik een uittreksel van Porgy and Bess te horen. Ik zat mee te zingen met 'Bess, you is my woman now', toen dezelfde snijdende stem ertussendoor kwam: 'Hai, dit is Boston Goldman, kan ik u helpen?'

Ik slaagde erin te stamelen dat ik een van Barry Kents oudste vrienden was en dat ik advies nodig had omdat ik mogelijk op de drempel stond van een televisiecarrière. Boston zei: 'Dat klinkt best wel opwin dend maat Brick heeft een stop op zijn cliëntenlijst sinds 1 januari.'

Ik begreep niet precies wat ze bedoelde en vroeg haar om opheldering.

'Sinds 1 januari,' zei ze langzaam alsof ze het tegen een achterlijk kind of een buitenlander had, 'heeft Brick een stop op zijn cliënten-lijst.'

'Dus hij neemt geen nieuwe cliënten meer aan?' vroeg ik voor de zekerheid.

Boston klonk nu een stuk minder vriendelijk. 'Congratulations! Om met uw eigen getalenteerde sir Cliff Richard te spreken,' grapte ze, al liet de humor te wensen over, vond ik.

Donderdag 5 juni

Ik belde Edna weer op om verslag uit te brengen over de conversatie van gisteren. Ze vertelde me dat Boston een gesjeesde cabaretière is. Dat verklaart een hoop. Edna zei dat ik moet volhouden tot ik Brick zelf te spreken krijg. Savage is achter Humfri's verblijf in de keuken gekomen en heeft ons bevolen hem eruit te gooien. Grote Alan heeft hem de tip gegeven dat de inspecteurs van de Warenwet van plan zijn nachtelijke invallen in het gebied van Soho uit te voeren. Malcolm is helemaal van slag, hij zei vanavond: 'Geen mens komt ooit bij me in de buurt, en ik kan nooit een ander menselijk wezen aanraken. Maar Humfri, die kan niet wachten om op mijn knie te komen zitten.' Humfri is alleen maar in hem geïnteresseerd vanwege het eten. Malcolm voedt hem uurlijks. Daar had ik hem bijna op gewezen, maar ik hield me in.

Vrijdag 6 juni

Humfri heeft nu een nieuw bezit: een kattenbak. In mijn flat.

Zaterdag 7 juni

Brick gebeld, kreeg Boston. Om te proberen bij haar in een goed blaadje te komen, vroeg ik haar of ze Boston gedoopt was. Ze werd razend. 'Jij neemt zomaar aan dat ik een christen ben, hè? Engelse knul! Dat mijn pa en ma bij een vont stonden in een of andere harkerige stijve protestantse kerk en mij hebben laten dopen voor een christelijke gemeente, hè? Is dat koosjer wat jou betreft?'

Ik zei dat het me speet dat ik haar gekwetst had. Al zou ik, heel eerlijk gezegd, niet weten waar ik eigenlijk mijn excuses voor aanbood.

Ik vroeg opnieuw Brick te spreken en opnieuw zette ze me in de wacht. Ik ken nu alle woorden van bijna alle liederen van Porgy and Bess. Ik zou zo een recital kunnen geven.

Zondag 8 juni

William belde vandaag op. Hij wilde weten wanneer ik hem kwam opzoeken. Ik zei dat ik het niet wist (wat waar is: ik moet in Londen blijven voor de onderhandelingen met Pie Crust). Het kind zeurde over iemand of iets wat Barney heette en hing daarna abrupt op voor ik behoorlijk afscheid van hem had kunnen nemen. Ik bleef me zeker een halfuur na zijn telefoontje schuldig voelen.

Savage en Kim hebben zich kennelijk verzoend. Ik weet dit alleen omdat ik vandaag de Taki-column in de Sunday Times las. Persoonlijk ben ik er blij mee: Kim is de enige die iets begrijpt van de voorraaddata op de computer. Misschien krijg ik nu de worteltjes waar ik dagen geleden om vroeg.

Woensdag 11 juni

Een slechte dag. Om 23 uur kwam er een inval van de keuringsdienst van waren. Het had op geen slechter moment kunnen komen. Malcolm had de kat uit de flat mee naar beneden genomen en wiegde hem in zijn armen vlak naast de kast met gedroogde ingrediënten. Luigi, de hufter, zat op het aanrecht en liet zijn voeten afkoelen in de gootsteen.

Savage en Kim waren ladderzat en schenen te denken dat de inspecteurs, een meneer Voss (mager, bleek) en een juffrouw Sykes (mager, gebruind) een komisch theaterduo waren.

Een stofkam zou een stomp voorwerp zijn geweest vergeleken met de minutieuze inspectie die de keuken onderging onder handen van Voss en Sykes. Ze vertrokken uiteindelijk om 2.30 uur 's nachts na het constateren van honderdtwintig overtredingen van de Warenwet. Inclusief sporen van zwemmerseczeem in de gootsteen.

Het restaurant werd gesloten tot alle werkzaamheden die in het bevelschrift opgesomd werden, zouden zijn voltooid.

Goddank heb ik nog meer pijlen op mijn boog met Pie Crust Productions.

Donderdag 12 juni

Er hangt een nieuw papier in het raam van Hoi Polloi.

Gesloten door MI5 op bevel van Kommissar Blair—vanwege het feit dat de Hoi Polloi een libertair bolwerk is.

Getekend—Honourable P. Savage

Vrijdag 13 juni

Grote Alan heeft Malcolm een baan aangeboden als opveger van de pailletjes en veren in de kleedkamers van de lapdancingclub. Gratis maaltijden, 5 pond per uur, minicab naar huis. Malcolm zei dat hij erover zal denken. Waarom?

Luigi voelt zich vreselijk schuldig en terecht. Alleen zijn voeten al waren goed voor zeventien overtredingen van de warenwet.

Maandag worden mijn eerste drie shows opgenomen.

Zaterdag 14 juni

Mijn tante Susan heeft de prestigieuze Gevangenisbewaarder van het jaar-prijs gewonnen. Hij werd haar uitgereikt door Jack Straw. Ze vertelde mijn moeder dat meneer Straw zei dat hij van plan is een onderzoek te laten instellen naar lesbianisme in gevangenissen. 'Bij de staf of de gevangenen?' had mijn tante gevraagd. Ze meldde dat meneer Straw bloosde bij deze vraag en het gesprek gauw op een veiliger onderwerp bracht: het gevaar van tuinslakken.

Nigel belde en vroeg of hij dit weekend op mijn divan mocht slapen. Hij zegt dat hij naar Londen komt om advies te krijgen van een groep die Outings heet. Ze zijn gespecialiseerd in het adviseren van homoseksuele mannen en vrouwen, hoe ze hun ouders moeten vertellen dat ze homo zijn. (Niet dat de ouders homo zijn natuurlijk. Als de ouders homo waren zouden ze het vast al weten. Hoewel ik aanneem dat het mogelijk is homo te zijn en dat niet te weten. In dat geval, ben ik homo? Ik ben al jaren een bewonderaar van Judy Garland.) Ik zei dat ik het goed vond dat hij de nacht op de bank (of divan zoals hij het noemt) doorbracht en ik waarschuwde hem voor het magazijnachtige decor. Hij zei dat hem dat niets kon schelen zolang er maar een plankje was voor zijn ontschilferingshuidverzorgingsproducten.

Zondag 15 juni

Nigel zal de hele dag weg zijn, om geadviseerd te worden door Outings. Ik vertelde hem over mijn tante Susan, zie boven, die mijn oma en opa vertelde dat ze lesbisch was met de woorden: 'Ik ben lesbisch, slikken of stikken'. 'Het was in vijf seconden gebeurd, afgezien van het geschreeuw,' zei ik.

Nigel huiverde en zei: 'Zonder narcose, wat dapper,' alsof tante Susan een amputatie had gehad.

Ik ben dag en nacht omringd door de seksindustrie van Soho en door mensen die hun leven laten beheersen door seks. Toch leef ik zelf zo kuis als een zeepaardje. Ik denk dat Justine een paar voelhoorns in mijn richting heeft uitgestoken. Ik kwam haar gisteren tegen in Café Italia en ze voerde me het schuim van haar cappuccino met een lepeltje. Ze zei dat ze het gerucht had gehoord dat Savage en Kim Hoi Polloi gaan verkopen om een zuurstofbar te beginnen, waar ze frisse lucht verkopen aan gezondheidsfanaten. Savage zou zo'n zaak binnen een paar dagen in de lucht laten vliegen. Hij laat overal brandende sigaretten liggen.

Nigel heeft mijn haar geknipt voor de opname van morgen. Hij zei: 'Ik laat jou zo niet op het scherm komen. Je ziet eruit als prinses Diana op testosteron.'

Hij was nog maar net begonnen toen ik hem scherp hoorde inademen en wist dat hij mijn kale plekje had ontdekt. Ik vroeg hem het op te meten met behulp van het instrumentje op mijn Zwitserse legermes.

Hij vertelde me dat het kale plekje een omtrek heeft van 2,5 cm. We hebben echter berekend dat als we een sterke haarspray gebruiken en mijn haar in zuidwestelijke richting kammen, mijn geheim veilig zal zijn.

Nigel is teruggegaan naar Leicester om zijn ouders en Next in te lichten over zijn geliefde, Norbert. Savage heeft me de huur opgezegd. Ik zal hem voor de hoogste rechter slepen voor ik eruit ga. Al moet ik zeggen dat het me steeds aantrekkelijker voorkomt terug te verhuizen naar Leicester.

Maandag 16 juni

Om vijf uur op, vissen gevoerd, kattenbak verschoond, geschoren, aangekleed, met de metro naar Shoreditch. Uur te vroeg. Pie Crust nog dicht. Nergens iets waar je een kop thee kon kopen. Straten vol gekke mannen en vrouwen. Rondgelopen. Voelde me erg uit de toon vallen met mijn driedelige kostuum en overjas. Hoopte maar dat ik niet beroofd zou worden.

Belinda, Zippo en een haar- en make–up;artieste genaamd Zo, arriveerden tezamen om 7 uur in een zwarte taxi. Leken verbaasd me te zien. 'Ik heb een limo gestuurd om je op te halen,' zei Belinda. Zij zeer geïrriteerd. Belt chauffeur van de limo op haar mobiele telefoon. 'Ja, ik weet het, de mafkees is hier, ' hoorde ik haar zeggen.

Later

Zo kijkt naar mijn haar. 'Wie heeft je haar het laatst gedaan?' vraagt ze. 'Een vriend met twee linkerhanden en een botte schaar?' Zeg ja.

Vraag hoe ze dat weet. Ze rolt met haar ogen en herstijlt mijn haar in jaren '40 stijl, zoals Hitler. Zeg dat ik dat Hitlerkapsel niet zo zie zitten. Zo zegt: 'Zippo, hoe jaren '40 wil je hem hebben?' Zippo, Belinda en Zo confereren boven mijn hoofd. Kapsel dient kennelijk het slachtafvalthema te reflecteren. Oorlogsjaren, enz.

Ik ben ziek van het schrijven in Bridget Jones-telegramstijl, dus ga ik weer terug naar mijn natuurlijke vrijelijk vloeiende prozastijl.

'Daarom ging ik voor de Hitler,' zegt Zo die, dat blijkt wel, bar weinig afweet van de twintigste-eeuwse politieke geschiedenis. Ik wees haar erop dat Hitler een monster was, en verantwoordelijk voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. 'Ik had geen geschiedenis in mijn vakkenpakket,' zegt ze verdedigend. 'Dat heb ik laten vallen voor milieustudie.'

Voor Zo en zovelen van haar generatie: Hitler is gewoon die ouwe bruinknakker.

We kwamen uit op een Dambusters-concept voor mijn televisiekapsel, 'een soort kort van achteren en zijkanten met een air', zoals Zo het noemde. Ze waarschuwde me dat mijn haar dun werd vanboven en beval een Amerikaanse spray genaamd Falshair aan, die op de schedel vastkleeft en de indruk van echt haar geeft. Je kunt het krijgen op het kabel-tv-winkelkanaal. Ze zei dat het verkrijgbaar is in zeven kleuren 'waarbij ook die van jou—muis met een glimpje grijs'. Ik zei (redelijk kalm, als je bedenkt dat mijn hart bijna stilstond): 'Dus ik word al grijs, hè?' Ik klonk net als Jerry Seinfeld.

Zo zei: 'Het is nog maar ongeveer 2,5 procent, maar als je het wilt wegwerken, dan is er een product dat heet…'

Het drong niet tot me door, lief dagboek. Het was een van die momenten. Ik werd me ineens scherp bewust van mijn eigen sterfelijkheid. Het snelle afglijden naar de dood van haarvaten, het verval van weefsel, het verharden van sommige aderen, het vernauwen van andere. Die piepende stembox van de puberteit zou terugkeren.

Ik heb de kracht van mijn leven bereikt zonder het te merken of ervan te genieten. Ik ben nog maar een paar korte decaden verwijderd van het niet meer in staat zijn mijn eigen teennagels te knippen. Kan ik meneer Blair vertrouwen? Zal de nationale gezondheidszorg van de toekomst Pampers voor volwassenen op recept leveren, als ik ze nodig mocht hebben? Deze gedachten flitsten in een nanoseconde door mijn hoofd. Ik werd teruggeworpen in de echte wereld door Zo die me vroeg mijn mond dicht te doen terwijl zij een zware foundationcrème aanbracht op mijn 'door acne getekende' gezicht. Intussen werden de lampen en de camera opgesteld in de namaakkeuken in een hoek van de studio. Ik werd voorgesteld aan mijn 'copresentator', een Indiase man die Dev Singh heette. Hij had dik glanzend haar, grote bruine ogen, wimpers als zwarte palmbladeren. Die tanden! Die lippen! Hij zei: 'Ik heb al twee nachten geen oog dichtgedaan. Ik ben zo, zo doodsbang.'

Ik gaf toe dat ik ook een beetje benauwd was. 'O, dank u, dank u, dat u dat met mij hebt willen delen,' zei hij. Daarna bekende hij dat hij een strikte vegetariër was en dat hij alleen van de gedachte aan slachtafval al moest kokhalzen. Belinda viel hem in de rede en zei: 'Dev, je bent hier alleen maar om er mooi uit te zien. We verwachten heus niet dat je die smeerlapperij aanraakt.'

Ik vroeg Belinda wat Devs rol precies was en wees haar erop dat er nooit iets over was gezegd dat ik een copresentator zou krijgen. 'Ja, nou, we hebben je proefopname nog eens bekeken en vonden dat het allemaal wel een beetje sexiër kon worden,' zei ze.

Goddank was Cath er nog wel. Ze had de ingrediënten al klaargemaakt en in kleine schaaljes gedaan. Ze had zelfs de varkenskop al half doorgehakt. Ik trok mijn witte spullen aan en Dev zijn roodzijden overhemd en strakke witte spijkerbroek en we strompelden door een generale repetitie waarbij we net deden alsof we kookten. Uiteindelijk zei Zippo: 'Cath, zoek eens wat wulpse vruchten en groenten voor ons op, dan ben je een schat.' Ze kwam vijf minuten later terug met een zak vol worteltjes, komkommers en meloenen en kwakte die op het aanrecht. 'Kijk maar wat je hiermee kunt doen, Dev,' zei Zippo. 'Vijf minuten repeteren en dan gaan we ertegenaan.'

Dev rommelde tussen de suggestieve vruchten en groenten als een goochelaar die een truc oefent. Toen keek hij op van zijn werk en zei: 'Nou, ik ben er klaar voor, zoals jullie kunnen zien aan de staat van mijn broek.'

Iedereen in de studio lachte, behalve ik, Cath en Zippo, die aan de telefoon was met Los Angeles en kiftte over de kosten van Burt Reynolds' net-uit-bed-pruik.

Ik heb ergere momenten in mijn leven gekend—bij de EHBO van het ziekenhuis met een modelvliegtuig vastgesuperlijmd aan mijn neus was onvergetelijk afgrijselijk—maar optreden in de schaduw van Dev en zijn dubbelzinnigheden kwam dicht in de buurt. Toen ik naar huis gelimood werd, walgde ik van mezelf. Ik heb al weken geen enkel creatief of poëtisch woord op papier gezet. Ik heb mijn ziel verkocht voor een schotel dikke soep.

Donderdag 19 juni

Justine vroeg me vanavond of ik homo was! Daar geef ik Pandora de schuld van. Ik ben al hartstochtelijk verliefd op haar sinds ik dertien en driekwart jaar oud was, en ik ben niet in staat mezelf emotioneel (of seksueel) aan een andere vrouw te geven.

Vrijdag 20 juni

Zippo belde me op om te zeggen dat ze de eerste drie shows hebben geëdit. Dev Singhs bijdrage is beperkt tot een minimum. Dat groteske gedoe met de komkommer en de varkensoren is er helemaal uitgeknipt.

Zippo zei me in vertrouwen dat ze overwegen Dev 'te laten gaan'. Ik zei dat dat volgens mij een wijs besluit zou zijn. Hij vroeg of ik hem de lijst van ingrediënten wilde faxen die nodig zijn voor de opnamen van maandag. Ik faxte hem drie recepten: orgaanpastei, gebakken ossenhart en zuinige soep voor de armen. Ik wilde hem net vragen of hij belangstelling had voor het produceren van De witte bestelwagen, maar hij zei: 'Ik moet ophangen. Goldies agent is op lijn twee. Ze eist gelijke behandeling op pruikengebied.'

Maandag 23 juni

Pandora belde en zei: 'Als de News of the World opbelt, dan zeg jij "Geen commentaar". Ze wilde er niet verder op ingaan. Het klinkt onheilspellend. We praatten even over de romance van onze ouders, in code: A was mijn moeder, B was haar vader. Pandora zei dat C, haar moeder, haar in tranen had opgebeld omdat ze een Kit-Kat papiertje in de zak van B's windjack had gevonden.

'Goeie God!' zei ik. 'A eet twee KitKats per dag. Maar waarom maakt dat C zo achterdochtig? Waarom zou B geen KitKat eten?'

'Hij boycot alle producten van Rowntree al sinds 1989,' zei Pandora. 'Het heeft iets te maken met de werkomstandigheden van de cacao-arbeiders.'

'Ze beginnen slordig te worden,' zei ik. We spraken af de ABC-situatie volgende week weer onder de loep te nemen.

Ik ging naar bed, nog steeds uitgeput van de opnamen van gisteren. Ik wil nooit meer slachtafval zien, ruiken, laat staan aanraken.

Ze hebben Dev Sing niet 'laten gaan', integendeel. Ze laten hem zijn gang gaan! Iedereen in de studio lag dubbel van het lachen bij zijn vermoeiende gedoe—behalve ik en Cath.

Toen hij jongleerde met de kippeningewanden en ze weer opving in de wok, liep ik bijna de studio uit. Ik ga echter prat op mijn professionalisme, dus deed ik een beroep op mijn innerlijke kracht en wist mij te beheersen. Bovendien gooide ik er wat literaire aforismen tegenaan in een poging het intellectuele niveau wat te verhogen. Terwijl ik demonstreerde hoe je jus donkerder kunt maken met behulp van theebuiltjes, citeerde ik het volgende bonmot: 'Een vrouw is net een theebuiltje, hoe heter het haar onder de voeten wordt, des te sterker wordt ze.' Nancy Reagan heeft dit het eerst gezegd. Als mot is het niet al te bon, maar het maakte wel indruk op Zippo. Denk ik.

Tussen de opnamen door, snelbelde Zippo met LA, waarbij hij hem soms op de conferentietelefoon zette zodat we allemaal mee konden genieten van zijn manische conversaties over de (vast tot mislukken gedoemde) True Love-film. Nathan Stag, de regisseur van Love, zoals ze het noemen, gilde op een bepaald moment: 'Hoor es hier, Zippo, er is geen pruikenmaker te vinden die Burt Reynolds eruit kan laten zien als iemand van vijfendertig. Het is een k**idee, nee, nee.'

Pracbtafval! is allemachtig slecht. Iedereen zal me uitlachen.

Dinsdag 24 juni

Tot 4 uur 's nachts wakker gelegen, naar de regen geluisterd en gepiekerd over de News of the World. Ik zou op de Olympische Spelen een medaille kunnen winnen met piekeren. Een gouden.

William belde me om 5.30 uur op om me eraan te herinneren dat hij 1 juli jarig is. Hoe peuter ik een bijna drie jaar oud ventje aan zijn verstand dat hij me niet voor negen uur ‘s-morgens mag opbellen? Ik hou veel van het kind, maar ik wou dat de telefoondienst nooit voorgeprogrammeerde nummers had uitgevonden.

Al twee dagen geen spoor van Humfri.

Woensdag 25 juni

Over president Clinton en de seksuele beschuldigingen gelezen. Iedereen doet aan seks, behalve ik. Zelfs Malcolm geniet een vleselijke relatie, met Annette, een vrouw die de Evening Standard verkoopt op de Strand. Ik ben haar vandaag gaan bekijken vanaf het trottoir aan de overkant. Ze maakt dat Ann Widdecombe eruitziet als Kate Moss. Haar in leggings gehulde dijen lijken op die redwoodbomen waar Amerikanen met de auto doorheen rijden. Maar ze heeft wel een knap gezicht en zou er met een behoorlijk kapsel best aardig uitzien. Ik weet altijd wanneer Malcolm de nacht tevoren een goeie beurt van haar heeft gehad. Dan zijn de volgende ochtend zijn gezicht, nek en borst overdekt met drukinkt. Malcolm is ervan overtuigd dat de 'spleetogen' Humfri hebben gekidnapt en hem in de biefstuk met zwarte bonen- en gembersaus hebben gedaan. Hij beweert dat hij in 1993 in Wolverhampton een keer een naamplaatje met 'Fluffy' erop heeft gevonden in een bakje kipsaté. Hij is met het 'Fluffy' naamplaatje naar de autoriteiten gestapt maar die namen hem niet serieus. 'Ik was in die tijd aan de cider,' gaf hij toe toen ik vroeg naar zijn gedrag in het kantoor van de keuringsdienst van waren. 'Die opgeblazen kikker haalde de politie erbij en die heeft me eruit gezet.' Aan zijn bittere toon was duidelijk te merken dat Malcolm nog steeds een grief tegen de autoriteiten koestert.

Rosie belde me om 2 uur 's nachts op en smeekte me haar te redden van het Glastonbury rockfestival. Ze denkt dat ze loopgravenvoeten heeft. De grond is een moeras. Ze is haar schoenen kwijtgeraakt en heeft twee uur in de rij moeten staan voor de telefoon. Ik ben haar enige hoop. Ik zei dat er geen benzine in de auto zat en gaf haar de raad te vertrouwen op haar eigen meevoelende, solidaire generatie.

Zaterdag 28 juni

Luigi belde me vandaag op en zei dat verschillende rijke investeerders zich hebben gemeld om Hoi Polloi te 'redden'. Er komt een volledig nieuwe inrichting en de kelders worden omgebouwd tot een zuurstofbar (!). Het huidige restaurant wordt ingericht als een arbeiderskeuken uit de jaren vijftig met Nutsmeubilair en de bovenverdieping (inclusief mijn flat) wordt een besloten club voor rokers.

Luigi zei dat rokers die zich aanmelden een brief van de dokter moeten meebrengen om te bewijzen dat ze serieus zijn en geen schoonlongige opportunisten.

Het gerucht gaat dat Michael Gaine een van de investeerders is. Niet veel mensen weten dat en ik heb moeten zweren het geheim te houden. Geen van de huidige personeelsleden blijft in dienst. Luigi helpt zijn zwager met zijn glazenwassersronde in Cadogan Gardens. Ik ben begonnen met zoeken naar woonruimte in Londen. Ik wil niet terugverhuizen naar Wisteria Walk: ik ben de provincie ontgroeid.

Zondag 29 juni

Het Savoy Hotel heeft een muizenplaag te verwerken gekregen. Ze bieden iedere gast die er een ziet een gratis drankje aan. Ik heb vanavond anderhalf uur in de Amerikaanse Bar gezeten met een glas prikwater. Ik hield de plinten en de vloer nauwlettend in het oog maar ik zag geen spoor van ongedierte. Echt iets voor mij.

Maandag 30 juni

Ik ben eenzaam. De enige met wie ik meer dan een paar woorden gewisseld heb, was een Japanse toeriste, die me voor Tesco's in Covent Garden aanhield (waar ik Opal Fruits in het groot insloeg). Ze vroeg me de weg naar Torquay. Het deed me plezier haar naar het Paddington-station te kunnen verwijzen waar ze een kaartje naar Devon kan kopen. Ik bood aan haar te vergezellen in een zwarte taxi, maar dat aanbod sloeg ze af.

In bed fantaseerde ik over haar op het strand in Torquay in een zwarte lycra bikini, maar er gebeurde niets. Zelfs mijn penis moet me niet meer. Heb ik slapheid van mijn vader geërfd tegelijk met haaruitval? Misschien wordt het tijd dat ik weer eens naar dokter Ng ga. Als ik vandaag bel, krijg ik misschien een afspraak voor over drie weken.

7 uur ‘s-avonds Ik heb een afspraak met dokter Ng voor 17 juli om 10 over 10. Het is maar goed dat geen van mijn veelsoortige kwalen onmiddellijk levensbedreigend is.

Chris Patten en prins Charles hebben Hongkong vandaag teruggegeven aan China. Ik voorspel dat voor morgenavond Hongkong wordt overspoeld door plunderende Chinezen die wanhopig verlangen naar Levi's en Sony walkmans. Hongkong zal in vuur en vlam staan. Vraag: waarom droeg Chris Patten geen uniform bij zo'n plechtige gelegenheid? Er moet toch iets zijn (een steek) wat hij had kunnen lenen. Je kunt ons Rijk toch niet wegschenken in een net pak—dat is gewoonweg ongepast.

Dinsdag 1 juli

Ik stond om 9 uur ‘s-morgens voor Hamleys te wachten. Zodra de deuren opengingen, roltrapte ik naar de verkleedafdeling en vroeg om een Jeremy Clarkson-pak. De figuur die daar de leiding had, Kevin, zei honend: 'Wij doen hier alleen in fantasiepersonen.'

Ik wees meteen op een opzichtig Robin Hood-pak (leeftijd van vier en een half tot acht jaar) compleet met hoed met veer en pijl (met zuignapje) en boog. Kevin zei dat Robin Hood 'een fantasiefiguur was' en vervolgde dat zijn scriptie 'Mannen en mythen in het zestiende-eeuwse Nottinghamshire' waarmee hij afstudeerde aan de Nottingham Universiteit, de behoefte aan helden in de samenleving onderzocht.

Ik vroeg Kevin waarom hij verkleedkostuums voor kinderen verkocht als hij een universitaire studie had gedaan. Hij zei: 'Om mijn promotie te betalen.' Hij had al een onderwerp: 'Koffie: zijn introductie en uitwerking op het Engelse literaire leven, van dr. Johnson tot Martin Amis.'

Mijn hart bonsde van razende jaloezie. Ik vroeg hem hoe dat onderwerp hem kon helpen bij het vinden van een voldoening schenkende, goedbetaalde baan. Hij rommelde met de Doornroosjedozen en zei: 'Nou, Nescafé wil me misschien wel hebben.' Ik kocht het Robin Hood-pak. William moet leren trots te zijn op zijn Oost–Midlands erfgoed.

Ashby-de-la-Zouch—Williams derde verjaardag

Mijn vader kwam uit bed voor de kaarsjes-op-de-taart-uitblaas-ceremonie, die zo'n belangrijk deel vormt van onze Engelse cultuur. William deed zijn best, maar hij kreeg de kaarsjes niet in een blaas uit. Het kostte vijf van zijn kleine blaasjes en een beetje stiekeme hulp van mij voor hij de kleine vlammetjes uit kreeg. Het is mijn moeders schuld. Hij zit veel te vast aan mijn moeders rokken. Hij moet flinker worden. Het is een harde wereld daarbuiten.

Jo Jo stuurde hem een paar traditionele zijden kledingstukken zoals het Yorubavolk draagt. Hij verkoos ze boven het Robin Hood-pak en weigerde ze uit te trekken toen hij naar bed moest. Mijn moeder vertelde me dat ze erover denkt de tabaksmaatschappij Imperial Tobacco voor de rechter te slepen en een schadevergoeding van een miljoen pond te eisen. Ze geeft hun de schuld van haar nicotineverslaving, haar aanhoudende rokershoestje en haar rimpels.

Donderdag 3 juli

Vandaag stond in de krant dat in Torquay een Japanse vrouw was aangetroffen die volkomen overstuur ronddwaalde. Blijkbaar had ze naar Turkije willen gaan en had een Londenaar die haar vanwege haar zware accent niet goed had begrepen, haar abusievelijk de weg gewezen naar de badplaats in Devon. Toeval!

Vrijdag 4 juli

In bar Italia

Twee Amerikanen zitten Independence Day te vieren door echte koffie te bestellen in plaats van decaf. Maar nu de kopjes voor ze staan, zie ik dat ze ervan nippen alsof het vloeibare nitroglycerine is.

Zaterdag 5 juli

Savage liet zich vandaag met zijn eigen sleutel binnen in mijn flat. Hij werd vergezeld door een architect die zo te zien een tandartsoverall met een ronde kraag droeg, al zal het wel een overhemd zijn geweest. Ze liepen mijn slaapkamer in en uit alsof hij leeg was, terwijl in werkelijkheid ik daar in bed lag. Mijn kleine depressie verergerde tot een diep ongeluksgevoel. Ik huilde bijna toen ze wegwaren.

Het regent aan een stuk door.

Zaterdag 6 juli

Ik moet mijn bed uit en woonruimte zoeken. Savage kwam vandaag met drie aannemers langs voor een offerte. Onder hen viel nergens een nobele of eerlijke gelaatstrek te bekennen. Het blijft regenen.

Maandag 7 juli

Nigel belde om te vertellen dat zijn moeder slecht heeft gereageerd op het nieuws dat hij homo is. Ze wil het nog steeds niet weten van Rock Hudson en is ervan overtuigd dat Nigel heteroseksueel zal worden zodra hij het juiste meisje tegenkomt. Zijn vader had iets gemompeld over 'gestoei in de douches in Catterick' en was daarna naar zijn schuurtje gegaan.

Woensdag 9 juli

Malcolm kwam langs om te kijken of Humfri nog was teruggekomen. Ik was gedwongen hem te vertellen dat ik de kat al in geen dagen had gezien. Ik grapte: 'Hij is waarschijnlijk verdronken in al die regen!' Tot mijn schrik barstte Malcolm in tranen uit. Ik weet wel dat wij mannen van eind jaren negentig best mogen huilen in het openbaar en onze emoties tonen, maar het voelt nog steeds niet goed. Ik moest de neiging onderdrukken tegen hem te zeggen dat hij zich moest vermannen. Ik heb hem 20 pond gegeven en hem gezegd dat hij maar een tamagotchi-computerdiertje moet kopen.

2 uur 's nachts Ik bedenk net dat Malcolm de instructies hoe hij voor zijn tamagotchi moet zorgen, niet kan lezen. Het is vast al dood.

Donderdag 10 juli

Pandora wordt aangevallen in de pers vanwege 'misdaden tegen het milieu'! Ze heeft in een interview met het Chat-magazine toegegeven dat ze Chanel N°5 draagt en meteen zijn alle Groenen over haar heen gevallen als een gevelde eik. Naar het schijnt bevat Chanel N°5 een olie die gewonnen wordt uit een zeldzame exotische boom die alleen voorkomt in het bedreigde Baziliaanse regenwoud. Ik belde Edna op om mijn medeleven te betuigen en ze vertelde me dat Alastair Campbell haar had bevolen naar haar kiesdistrict te gaan en een paar bomen te planten. Bij voorkeur Engelse eiken. Zondag om half elf is er een persconferentie voor de notenfabriek in Ashby-de-la-Zouch. Misschien ga ik er wel heen, ik moet Pandora in eigen persoon spreken.

Vandaag heb ik op Tottenham Court Road een elektronische organizer gekocht. Ik ben de hele nacht bezig geweest mijn persoonlijke data in te typen. Het wordt tijd dat ik mijn zaken op orde breng en weer scherp op de snede word. Het is verbazend wat dat ding allemaal kan en toch is het klein genoeg om in de zak van mijn pyjama te passen.

Vrijdag 11 juli

Harriët Harman, de staatssecretaresse van Sociale Zekerheid, is op radio en televisie geweest om te proberen haar plan 'Van bijstand naar werk' uit te leggen. Ze betitelde het verschillende keren als een 'kruistocht'. Het moet gezegd dat mevrouw Harman iets van een zeloot heeft alsmede een voortdurend geërgerde uitdrukking op haar gezicht. Ze zou haar pony moeten laten uitgroeien, geen kiel meer dragen en een steunbeha kopen. Bovendien moet ze eens ophouden met klagen over het seksisme in de politiek. Dat is zo irritant.

Zondag 13 juli

Ik stond om 10 uur ‘s-morgens voor de notenfabriek met een verslaggever en een fotograaf van de Leicester Mercury en een fotograaf van de Independent, die me vertelde dat Pandora de prinses Di van de intellectuelen is.

Een kleine groep kiezers werd door acht politiemannen in twee politieauto's in de gaten gehouden.

Een helikopter verscheen in de lucht boven de zeepfabriek, bleef er even hangen en landde daarna op het terrein van de notenfabriek. Pandora sprong eruit. Ze droeg kaki kleren met Rohan-labels. Ze droeg een glanzende roestvrijstalen spade. Ze is de enige vrouw die ik ooit heb gezien die er goed uitziet in vrijetijdskleding.

Pandora's entourage dook op uit de helikopter met een sjofele man in een bevlekt jasje en een verkreukelde broek die Charlie Whelan heet. Hij stak een sigaret op en vroeg: 'Waar is de rest van die k**pers?'

De fotograaf van de Independent zei: 'Ze zitten bij Kensington Palace. Prinses Diana heeft een nieuwe vrijer, een Arabische gozer.'

Pandora vroeg: 'Charlie, waar zijn die bomen die ik moet planten?'

Charlie sloeg zijn nicotinebruine vingers tegen zijn gerimpelde voorhoofd en zei: 'Ik heb die stomme dingen op de heliport laten staan.'

Op dat moment zette ik mijn baseballpet en zonnebril af en maakte me bekend aan Pandora. Ze leek niet erg verheugd me te zien. Ze zei: 'Adriaan! Alweer! Ben jij mijn stalker aan het worden?'

Ik verzekerde haar dat ik alleen maar langskwam op weg naar mijn zoon William. Ik nodigde haar en haar entourage uit voor de zondagse lunch in mijn moeders huis. Charlie zei: 'Ik heb geen enkel bezwaar tegen een echte lunch met rosbief en Yorkshire pudding.' Ze beloofden te komen op voorwaarde dat ik ze zou helpen met het vinden van een paar bomen. Ik reed ze naar Bob Perkins' Tuincentrum BV.

De pers volgde en Pandora en de gelijknamige Bob Perkins werden gefotografeerd bij het zogenaamd bewonderen van een paar beschimmelde sprieten, die tegen een industriële kas aan leunden.

De Leicester Mercury vroeg Pandora naar haar groene principes: ze was helemaal voor recyclen, schone lucht en de plannen van de Provinciale Staten om een nieuw bos te planten, en ze was heel erg tegen luchtvervuiling, vergiftigde rivieren en het verspillen van elektriciteit en gas.

Terwijl het interview doorging, liep ik een kas vol hangende mandjes binnen en mobielde mijn moeder, die nog niet eens wist dat ik in de buurt was. Toen ik haar vertelde dat ik mezelf en drie gasten had uitgenodigd voor de lunch, gilde ze het uit. Ten slotte schreeuwde ze: 'Ik heb een miezerig stukje lamsborst, dat net genoeg is om mezelf, je vader, Rosie en William te eten te geven, ik heb geen Oxo's meer en mijn Yorkshire-puddingbakvorm is zo krom als een hoepel. Je gaat maar met ze naar een restaurant.'

Ik zei: 'Als dit Arabië was, zou je bereid zijn je eigen oogbalkn te geven aan zulke geëerde gasten.'

Mijn moeder wees me er, totaal onnodig, op dat dit niet Arabië was maar Ashby-de-la-Zouch—en trouwens, waarom ging Pandora niet naar haar eigen ouders, die bij Bob Perkins BV om de hoek wonen? Ze zei: 'Ik weet dat ze thuis zijn omdat ik vanmorgen Iwan nog tegen het lijf liep toen ik de Nieuwe Hond uitliet.'

Ik liet een hol lachje horen en brak af. Het was sociaal heel gênant de uitnodiging voor de zondagse lunch weer te moeten intrekken.

Charlie Whelan kreunde: 'Nu zit het idee van Yorkshire pudding in mijn hoofd. Het water loopt me al in de mond.'

Toen ik Pandora vroeg of haar ouders in staat waren op korte termijn een traditioneel Engels stuk vlees op tafel te zetten, lachte ze en zei: 'A en C raken al jaren geen vlees meer aan. Op zondag bestaat hun hoofdmaaltijd uit roerei op geroosterd brood onder het bekijken van The Antiques Road Show.'

Bob Perkins stelde C. leylandii-bomen voor om op de notenrotonde te planten. Nadat Pandora gefotografeerd was bij het planten, trokken we ons dus terug in een McDonalds aan de rondweg. Die zat vol met voornamelijk omgangsregeling-vaders, die wanhopig probeerden hun kinderen onder controle te houden.

Pandora werd aan een stuk door lastiggevallen door kiezers. Haar visfilet bleef onaangeroerd.

Een oude man in een golfsweater klaagde dat een straatlantaarn voor zijn slaapkamerraam flikkerde en hem uit zijn slaap hield. Een Indiase man zei dat hij nergens een plek had om zijn auto te parkeren. En een waanzinnig uitziende vrouw zei dat ze het schandelijk vond dat Pandora niet publiekelijk eer bewezen had aan James Stewart, de filmster, die blijkbaar op 2 juli was overleden.

Toen we weggingen, kwam een vent met een beige carcoat en een wandelstok op Pandora afstrompelen en vertelde haar een zielig verhaal over zijn boosaardige buurman die C. leylandii-bomen langs hun hek had geplant vijfjaar geleden. 'Ze zijn nu bijna vijf meter hoog,' zei hij, 'en ze nemen al mijn licht weg.'

Pandora typte zijn naam en adres in haar elektronische organizer en zei dat ze zou kijken wat ze eraan kon doen.

Een groepje schoolkinderen op fietsen stond te wachten om de helikopter te zien opstijgen; de verhouding politiemensen-kinderen was één op twee. Ik keek ze na tot de helikopter een klein stipje was in de donker wordende hemel en bleef nog een hele tijd in mijn auto zitten voor ik naar Wisteria Walk reed om mijn zoon te zien.

Maandag 14 juli

Vandaag een Independent gekocht. Pandora's foto stond op de voorpagina. Als je heel goed kijkt, kun je nog net het puntje van mijn neus op de achtergrond zien. Ik heb besloten het nemen van beslissingen uit te stellen tot ik me een heel stuk beter voel. Mijn geestelijk evenwicht is fragiel.

Het manuscript van mijn roman Ziet!De platte heuvels van mijn geboorteland werd vandaag teruggestuurd door een uitgever in Osaka, Japan. Hij schreef dat het 'een navolging' was, maar zei niet waarvan. Misschien moet ik de titel veranderen in iets pakkenders, iets in de trant van Trainspotting. Na lang nadenken heb gekozen voor Birdwatching.

Dinsdag 15 juli

Ik moest vanmorgen de flat uit om Opal Fruits te kopen. Daarna ging ik haastig naar huis en pakte Birdwatching in—ik denk dat ik het maar eens naar IJsland ga opsturen; ik hoor dat ze daar een culturele renaissance beleven. Ik belde een uitgever in Reykjavik met de restauranttelefoon. Een vrouw antwoordde in een mij totaal onbekende taal: IJslands, neem ik aan. Ik legde de telefoon neer. Tot zij zich de Engelse taal eigen maken, zullen ze totaal geïsoleerd blijven van de rest van de wereld, vrees ik.

Woensdag 16 juli

Wat ga ik doen met de rest van mijn leven? Waar zal ik wonen? Hoe zal ik in mijn levensonderhoud voorzien wanneer mijn werk bij Pie Crust afgelopen is? Ben ik nu officieel gescheiden van mijn vrouw? Hoe lang kan iemand zonder stoelgang? Hoeveel heb ik op de bank staan? Zal Savage me een baan aanbieden in een van zijn nieuwe ondernemingen? Hoe lang heb ik nog voor ik helemaal kaal word? Dat doet me eraan denken: zal de Dome in Greenwich op tijd af zijn? Hoe gaat meneer Mandelson om met die zorg?

Donderdag 17 juli

Dokter Ng zei dat ongerustheid en onzekerheid volkomen gezonde reacties zijn op een krankzinnige wereld. Hij adviseerde me een pensioenplan op te zetten. Dus zo ver is het al gekomen met de nationale gezondheidszorg.

Ik heb anderhalfuur geworsteld om mijn darmen te ledigen. Iemand belde aan de deur van de flat, maar wie het ook was liet geen briefje achter. In het vervolg zal ik erop letten dat er altijd een boek in de wc ligt. Anderhalfuur alleen met mijn eigen gedachten was onverdraaglijk. A.A. Gills 'drollen'—recensie was vooral een uiterst pijnlijke herinnering.

Belinda belde me op om te vertellen dat Millennium Channel ons eindelijk zendtijd heeft gegeven. Het is om 10.30 uur op woensdagochtend. Ik was diep teleurgesteld en herinnerde haar eraan dat we dan tegen Richard en Judy op moesten boksen. Ze zei: 'Geloof me nou maar, Adriaan, als het een kijkcijferoorlog wordt, zullen ze nog gek staan te kijken.'

Vrijdag 18 juli

Vandaag zocht ik vruchteloos door mijn o zo betrouwbare elektronische archiefsysteem in een poging de tegoeden op mijn verschillende rekeningen te ontdekken. Om de een of andere reden wilde het die informatie niet prijsgeven. Ik ging naar buiten en kocht een nieuwe batterij bij de elektriciteitswinkel in Old Compton Street. De behulpzame bediende daar zei dat zijn elektronische organizer vorig jaar geweigerd had hem zijn kerstkaartenlijst te geven. Hij ging nog door over de daaruit voortvloeiende familieruzie, maar ik luisterde niet echt. Ik zag net Justine uit de Patisserie Valerie aan de overkant komen, dus betaalde ik de behulpzame bediende en rende naar buiten om haar in te halen. Ze nam mijn arm terwijl we in de richting van Wardour Street liepen. Was het een teken dat ze seks met me wilde? Of had ze gewoon steun nodig? (Ze droeg plateauzolen van wel vijftien cm hoog.) Je weet het tegenwoordig nooit met vrouwen.

Een collega van Justine geeft Malcolm les in alfabetisme tussen de shows door. We spraken af elkaar op dinsdag te ontmoeten en Japans te gaan eten.

Zaterdag 19 juli

Mijn onbekende bezoeker van donderdag was Malcolm. Hij verlangde vurig naar nieuws over Humfri. Ik vroeg hem waarom hij geen briefje in de bus had gedaan. 'Ik kan alleen maar "De kat zat op de mat" schrijven!' zei hij.

Zondag 20 juli

Ik zat het grootste deel van de dag met mijn neus in Loot op zoek naar betaalbare woonruimte in de buurt van Soho. Een of andere grappenmaker vraagt 500 pond per week voor een omgebouwde linnenkast (plus toegang tot de brandtrap), in Poland Street, exclusief. Ik moet echt achter mijn financiële situatie zien te komen.

Ik belde mijn telebank en gaf mijn codenummer, 9999, en mijn wachtwoord, Yarmouth. De bankmedewerkster, een vriendelijk klinkende vrouw die zei dat ze Marilyn heette, was ontzet dat ik mijn volledige wachtwoord had onthuld. Ze had me net willen vragen wat de tweede letter van het woord was. En als ik 'A' had gezegd, had ze mij het tegoed op mijn Instant Access Hoge Rente-rekening kunnen meedelen. 'Maar nu,' zei ze, 'zult u een nieuwe rekening moeten openen. Aangezien van nu af aan al uw codes ongeldig zijn geworden.'

Ik smeekte en bad Marilyn om mij de geheimen van mijn eigen rekening te onthullen, maar ze zei: 'De computer heeft deze rekening nu gesloten. Ik zal een nieuw aanmeldingsformulier op de post doen.'

Ik vroeg haar: 'Waar is mijn geld eigenlijk gebleven, Marilyn? Ligt het op een bepaalde plaats, zoals een kluis?'

Marilyn zei: 'Uw geld bestaat niet op die manier.' Ze vervolgde: 'Uw geld, meneer Mole, is een abstractie die rondzweeft in de lucht tussen financiële instellingen ten prooi aan inflatie en rentestanden, afhankelijk van de gezondheidstoestand van de wereldeconomie.' Ze vermande zich en bood haar excuses aan voor het tonen van haar menselijke kant. Het was een kamikazespeech.

Marilyn had me al verteld dat ons gesprek werd opgenomen. (Ik probeerde het gesprek te rekken, maar Marilyn, die toegaf dat ze vierenveertig was, donker haar had, moeder was van drie kinderen en getrouwd, zei: 'Er wachten nog andere cliënten, meneer Mole.')

Maandag 21 juli

Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik de warmte van een naakt lichaam voelde.

3 uur's nachts Ik herinner het me nu, het was afgelopen zondag. De Nieuwe Hond zat op mijn schoot toen ik William de Sprookjesvan Grimm voorlas.

4 uur 's nachts Ik kan niet slapen zo ongerust ben ik dat Justine voor ons Japanse etentje zal verschijnen als een goedkoop sletje. Ik weet dat ze dure kleren draagt, maar ze draagt ze op een manier dat het lijkt alsof ze uit een erotische catalogus komen.

Dinsdag 22 juli

Precies waar ik al bang voor was. Ik kon me niet ontspannen in het restaurant. We pasten op geen enkele manier bij elkaar. Justine droeg een nietige rode Versace, te zijner nagedachtenis, en ik droeg een grote massieve grijze Next. Ik wist wel raad met de sushi en de tempura en de eetstokjes; zij huiverde bij de rauwe vis en vroeg de strenge kelner om mes en vork. Ze is een intelligent meisje, maar ze heeft geen boek meer gelezen sinds ze van school is. We praatten over Cherie Blair, die 2000 pond had uitgegeven aan het overvliegen van haar kapper, André Luard, naar de topconferentie in Denver de afgelopen maand. We waren het erover eens dat dit een erg Amerikaanse manier van doen was. 'Het is net zoiets als Elvis die zijn favoriete hamburgers uit Memphis naar Las Vegas laat overvliegen, hè?' zei Justine.

Ik antwoordde: 'Macht corrumpeert en absolute macht corrumpeert absoluut.'

Justine zei: 'Wat ben je toch knap, Adriaan. Jouw gezelschap is zo leerzaam.'

Woensdag 23 juli

Weer een aanvraagformulier ontvangen van mijn telebank, Money Direct. Ik koos 1111 als mijn nummercode en Cromer als mijn lettercode.

Waarom heb ik in 1995 toch al mijn geld uit het bouwfonds gehaald? Het enige wat ik in die tijd hoefde te doen om mijn banktegoed te weten te komen, was de oude meneer Lewisham opbellen en die vertelde het me dan meteen en vroeg zelfs naar het vorderen van Ziet! Het moet zijn hart gebroken hebben toen ik mijn 2.709,26 pond van het Marker Harborough afhaalde.

Vrijdag 25 juli

Prinses Diana's stomerijrekening moet torenhoog zijn. Ze draagt de laatste tijd altijd maar witte kleren, wat haar een maagdelijke of heilige uitstraling bezorgt. Als ik de directeur van Sketchley's was, zou ik aanbieden haar liefdadigheidswerk te sponsoren. Ze heeft beloofd een kunstbeen te kopen voor een gozer die Mohammed heet.

Zaterdag 26 juli

Vanmorgen belde ik Money Direct om het tegoed van mijn rekening op te vragen. Een niet-menselijke stem antwoordde en verzocht me te wachten omdat 'Alle lijnen in gesprek zijn'. Ik luisterde naar vier minuten van Vivaldi's De vier jaargetijden, voor ik nijdig ophing.

Frontline Verzekeringen opgebeld om een schadeformulier aan te vragen—een of andere rotzak heeft Williams driewieler gestolen terwijl hij en mijn moeder in het tijdschriftenwinkeltje waren. Een robot antwoordde en vroeg me aan de lijn te blijven. Daarna vertelde hij me dat mijn telefoontje 'van het grootste belang' gevonden werd door Frontline Verzekeringen. Vervolgens liet hij me weten dat ik nummer dertien was van de rij wachtenden. De hele tijd zong Chris de Burgh 'Lady in red': een lied waar ik altijd vreselijk de pest aan heb gehad. Toen Rod Stewart 'Sailing' begon te kwelen, gooide ik de hoorn op de haak. Wat is er gebeurd met de telefonistes in Engeland? Zijn ze allemaal afgeschoten? Hoelang zijn de robots al aan de macht?

Maandag 28 juli

Justine belde me op en vroeg waarom ik haar niet had gebeld. Ik kon haar met geen mogelijkheid de waarheid vertellen—namelijk dat ik liever had dat ze iets degelijks van Marks & Spencer aantrok wanneer we ons in het openbaar vertonen. In plaats daarvan zei ik haar dat ik druk aan het werk was aan mijn televisieserie De witte be stelwagen. Ze vroeg me om een rol als het wordt opgenomen. Ze schijnt een kaart van Equity, de vakbond voor acteurs, te hebben, al is het me een groot raadsel hoe Equity een van zijn kostbare kaarten kan geven aan een meisje dat erotisch worstelt met een boa constrictor. Hoe zit het met de onaantrekkelijk uitziende, platborstige afgestudeerde van de toneelschool die Ibsen wil spelen?

Dinsdag 29 juli

Savage kwam vanmorgen om 7 uur mijn slaapkamer binnenstormen en riep dat ik eruit moest. Ik vroeg: 'Wanneer?'

Hij zei: 'Je hebt een uur!'

Ik zei: 'Peter, ik heb, af en aan, acht jaar voor je gewerkt. Ik kan nergens anders heen. Wees barmhartig.'

Hij zei: 'De bouwvakkers zijn om acht uur hier, dus sodemieter op!'

Vrijdag 1 augustus

Justines flat—Poland Street

Veel mannen zouden jaloers op me zijn omdat ik hier in een penthouse zit in hartje Londen met een meisje wier naam in lichtende neonletters op een 'theater' staat—dus waarom ben ik niet gelukkig? Toen we klaar waren met de boodschappen bij de levensmiddelenafdeling van Marks & Spencer, leidde ik Justine naar de afdeling dameskleding. Ik stelde haar voor een mooi ecru twinset in machinewasbare wol te passen samen met een beetje wijdere spijkerbroek. Ze keek me aan met afschuw in de ogen.

Zondag 3 augustus

Justines vriendin die achter de tassentoonbank in Harrods staat, rapporteert dat prinses Diana zich gaat verloven met Dodi Fayed, de zoon van Mohammed Al-Fayed, de multimiljonair die eigenaar is van de favoriete winkel van de koningin!

Ik spelde de kranten om bevestiging te krijgen van dit belachelijke verhaal en vond niets. Ik heb tegen Justine gezegd dat ze dit gerucht niet verder moet verspreiden.

Maandag 4 augustus

Grote Alan kwam vandaag langs. Hij leek niet erg blij mij aan Justines keukentafel te zien zitten achter een bord vol eten dat zij net had gekookt (engelenhaarspaghetti met pestosaus). Hij zei: 'Justine, je had me niet verteld dat je een huisgenoot hebt.'

Justine zei: 'Het is Adriaan maar.' Alsof ik een soort gevoelloze eunuch ben. 'We slapen op aparte futons.'

Ik liet de kamer in enige verwarring achter, maar niet voor ik Grote Alan hoorde vragen: 'Justine, wat zie je in vredesnaam in hem?'

Ze antwoordde: 'Ik hou van intellectuele mannen. Er is meer in het leven dan seks, Al.'

Grote Alan zei: 'Echt?' Hij klonk oprecht verbaasd.

Dinsdag 5 augustus

Ik heb het besluit genomen celibatair te blijven. Seks wordt sterk overschat, volgens mij. Het is in een paar minuten voorbij en zeker niet alle ellende en gedoe van tevoren waard.

Geachte Stephen Fry,

 

Mijn naam is Adriaan Mole. Ik heb eens de eer gehad een ingewanden-gerecht voor u te bereiden dat u 'onvergetelijk' noemde (Hoi Polloi, 15 september 1996). U bent nooit meer terug geweest om bij ons te lunchen ofte dineren, maar dat geeft niet, ik blijf u bewonderen om uw eruditie en geestigheid.

Ik heb onlangs besloten celibatair te worden en zal binnenkort een beroemdheid zijn, dus vroeg ik me af of u, als celibataire beroemdheid, soms tips heeft hoe met beide zaken om te gaan. Ik neem aan dat u het druk hebt maar ik ben ervan overtuigd dat u het niet erg zult vinden om enige tijd te besteden aan het adviseren van iemand die praktisch uw doppelganger is. Ook ik ben enigszins een intellectueel. Cheers, Steve.

 

Met vriendelijke groet, Adriaan Mole

 

P.S. Ik zou een snel antwoord op prijs stellen.

Woensdag 6 augustus

Een uitnodiging in de bus doorgestuurd vanaf Hoi Polloi. Tegen een achtergrond van gefotografeerd slachtafval stond geschreven:

Pie Crust nodigt u

Adriaan Mole en gast

uit voor de presentatie van Prachtafval!

Met als (speciale) attractie, tophapjes, champagne en Dev Singh.

Justine las het en zei: 'Ik dacht dat jij de ster was, Adriaan.'

Ik zei: 'Dat ben ik ook. Er is kennelijk iets misgegaan bij de drukker.' Justine vroeg of zij mee mocht als mijn gast. Ze was niet mijn eerste keus, maar nadat ik Pandora vier keer had opgebeld zonder antwoord te krijgen, vertelde ik haar dat ze vrijdag met me mee mocht. Ze was blij maar zei dat ze niets had om aan te trekken. Ik greep de gelegenheid aan en ging gisteravond vlug even langs Marks & Spencer en kocht daar een hele mooie wijde, lange japon van moddergroene viscose. Ik gaf hem aan haar toen ze om drie uur 's nachts van haar werk kwam. Ik zei: 'Wil je deze alsjeblieft morgen bij de presentatie dragen.'

Ze bekeek hem geamuseerd en zei: 'Dat is het soort jurk dat je moeder zou dragen.'

Zo zie je maar—ze heeft mijn moeder nog nooit ontmoet.

Vrijdag 8 augustus

Het was een vergissing om Justine mee te nemen naar de Pie Crust-studio. Vanaf het moment dat ze van de brandtrap afstapte in haar minieme roze Versace-jurkje en haar cerise Manolos met open hiel, stond ze in het middelpunt van de belangstelling. Iedereen in de studio bekeek me met nieuw respect. Zippo zei zachtjes tegen me: 'Ik wist wel dat dit achterlijke provinciale imago dat je projecteert, belazerij was, Adriaan. Christus, zij is de droom van elke rukker! Ze is een lamme pols! Ze is dekbed-hemel! '

Ik walgde van zijn grove taal en vertelde hem dat ook. Later bekende hij staande voor de urinalen dat hij op het eerste gezicht verliefd was geworden op Justine. Ik weet dat zoiets mogelijk is omdat ik van Pandora hield zodra ik haar in het oog kreeg.

Zippo zei: 'Stel me aan haar voor. Alsjeblieft, Adriaan.'

Van opwinding spetterde hij urine op zijn bleke suède Gucci-schoenen. Die informatie hield ik voor me. Waarom zou ik het feest voor hem bederven?

We voegden ons bij een menigte nieuwe aanbidders van Justine die met enige verbazing luisterden naar haar tips voor de verzorging van een python als huisdier.

We drongen erdoorheen en ik stelde Zippo aan Justine voor. Hij hield haar hand veel langer vast dan de etiquette vereist.

Uiteindelijk vroeg ze: 'Mag ik mijn hand terug? Ik begin kramp te krijgen.'

Zippo griste twee glazen champagne van Cath's dienblad en gaf er een aan Justine met de woorden: 'Ik wacht mijn hele leven al op een ontmoeting met jou. We moeten deze gedenkwaardige gelegenheid vieren.'

Justine werd onmiddellijk in de maalstroom van Zippo's slijmerige gezwets meegezogen. Hij deed zijn labradortruc met zijn ogen en zij deed haar Marilyn Monroe-ding met haar mond.

Ik vroeg Zippo of hij dacht dat we een tweede serie zouden krijgen, maar hij negeerde me en vroeg Justine of ze kon koken. 'Niet echt,' zei ze. 'Ik warm alleen maar kant-en-klaarmaaltijden op in de magnetron.'

'Opwarmen met Justine!' schreeuwde Zippo.

Ik wees hem erop dat het klonk als een aerobicsvideo. Ik stelde voor het Een leidraad voor de druktoenkeuken te noemen.

Zippo en een paar Pie Crust-mensen raakten daar helemaal opgewonden van, maar ze waren allemaal high van de skunk weed dus geen van hen zal zich daar iets van herinneren.

Zippo nam Justine apart en ik hoorde ze sterrenbeelden uitwisselen: hij Schorpioen, zij Ram (een rampzalige combinatie, als je het mij vraagt).

Dev Singh verscheen laat, vergezeld door een Sikh-lijfwacht met een tulband op. Hij werd al snel omgeven door een groepje hielenlikkers, die ieder dubbelzinnig woordje indronken dat van zijn lippen rolde.

Pie Crust Productions heeft een beroep gedaan op het loterijfonds om geld te krijgen voor een documentaire over Dev—in postmoderne stijl getiteld Een documentaire maken over Dev. Onder ons gezegd, dagboek, ik ben toch diep getroffen door dit nieuwtje. Over stupidisering gesproken; hoeveel dieper kun je zinken? Ze zitten al op de bodem.

Het gezelschap verplaatste zich naar een restaurant in Shoreditch genaamd Shock's. De zaak zat vol installatiekunstenaars en voorbeelden van hun kunst. Alles leek zwart te moeten zijn, inclusief het eten: inktvis in zwarte inkt, goedkope kaviaar, bramenpudding, afgesloten met espressokoffie.

Zippo rukte zich los van Justine en hield een speech over het opnemen van Pracbtafval!'. Hij noemde mijn naam terloops maar prees Dev de hemel in voor 'zijn glorieuze humor, die zo sterk deed denken aan dat komische genie, Norman Wisdom'.

Dit eerbetoon werd begroet met juichkreten en gebrul—zelfs de installatiekunstenaars deden mee. Wisdom is kennelijk populair in Shoreditch, net als in Albanië.

Zippo vroeg of ik iets wilde zeggen. Mijn hoofd was helemaal leeg. Toen stond ik ineens overeind mijn verontschuldigingen aan te bieden voor mijn optreden bij opname vier toen ik achttien keer gestruikeld was over het woord 'socialisatieproces'. Zippo zei: 'Achttien opnamen is niets.' Hij had via via gehoord dat Fergie, de hertogin van York, de opname van haar reclamefilmpje voor cranberrysap 103 keer had gestopt omdat ze niet in staat was met overtuiging 'Ik vind het heerlijk' te zeggen.

Deze informatie deed me goed.

Dev stond op en bedankte Pie Crust en mij omdat we hem de kans van zijn leven hadden gegeven. Hij zei: 'Ik had het nooit kunnen doen zonder Adriaan. Hij is een briljant aangever.'

Ik vatte dit compliment gracieus op, naar ik hoop—maar mijn ego verschrompelde en vluchtte de donkere Shoreditch-nacht in. En is sindsdien niet meer gesignaleerd.

Ik zat tussen de stille Cath en de geruchtenmachine Belinda, die zei dat ze iemand kende die iemand kende, die meegewerkt had aan Chariots of Fire, gedeeltelijk geproduceerd door Dodi Fayed. Deze persoon had gezegd dat Dodi nauwelijks iets te zeggen had. Zijn enige hobby was het verzamelen van baseballpetjes. Belinda zei dat een verhaal de ronde deed dat Dodi en Diana van plan waren gezamenlijk een film te produceren over een olifant die op een landmijn stapt.

Ik stond bijna voor paal toen ik een stuk installatiekunst voor het mannentoilet hield. Gelukkig had ik de rits nog niet helemaal tot onderaan toe opengetrokken toen ik mijn fout besefte.

Zondag 10 augustus

Leicester

Ik was tot op het bot geschokt bij het zien van de voorpagina van de Sunday Mirror van vandaag. De kop luidde: 'DE KUS'. Eronder prijkte een vage foto van prinses Diana en de baseballpetjesverzamelaar, Dodi Fayed. Ze omhelsden elkaar met maar bar weinig kleren aan. Prins Charles heeft zich vast verslikt in zijn biologisch-dynamische toast.

Mijn moeder en Rosie wierpen zich op de foto's en bevalen me daarna naar de benzinepomp te rijden en alle roddelbladen te kopen waar ik de hand op kon leggen. Ik nam William en de Nieuwe Hond mee in de auto. In de winkel van de benzinepomp kwam ik Archie Tait, de bejaarde met maar één been, tegen. Hij was een Ginster-vleespasteitje aan het kopen voor zijn zondagse lunch. Hij zag me de News of the World en de People kopen en trok zijn wenkbrauwen op. Ik legde uit dat ze voor mijn moeder en zusje waren en hij zei: 'Ach ja, de onstilbare honger die vrouwen hebben voor trivialiteiten en roddel.' Ik was het helemaal met hem eens. Hij nodigde mij en William op de thee. Ik wilde niet—het was wel het allerlaatste wat ik wilde—maar voor ik een smoesje kon bedenken, had William de uitnodiging al aangenomen voor ons beiden. Het ventje komt niet vaak buiten de deur.

Tegen het einde van ons bezoekje deden mijn hersens pijn. Archies conversatie was heel intens en hij vroeg me aan een stuk door naar de bewijzen voor mijn opinies. Hij vroeg me wat ik nog in Londen deed nu Hoi Polloi gesloten was door de keuringsdienst. (Hij is behoorlijk goed op de hoogte voor een provinciaal.) Ik vertelde hem over de televisieserie Prachtafval! En hij pakte zijn met Schotse ruiten beklede agenda en schreef 'Adriaan tv 10.30' onder 10 september. Hij heeft zelf geen kabel maar hij kent iemand die dat wel heeft.

Toen ik terugkwam van Ashby-de-la-Zouch hing Zippo op Justines futon. Zij warmde moules marinières voor hem op in de magnetron. Ze lachten om een film van Norman Wisdom. Hun chromen mobiele telefoons lagen broederlijk naast elkaar op het plexiglazen Conran-koffietafeltje. Wallpaper lag open bij een artikel over gegalvaniseerde emmers (de nieuwe vazen).

Ik voelde me er niet bijhoren, het was alsof ik een mantel van provincialisme droeg. Ik bood aan weg te gaan, maar Justine zei: 'Nee, Adriaan, blijf alsjeblieft. We willen iemand hebben om getuige te zijn van de eerste volle dag van onze liefde.'

Ik had al wat gegeten langs de snelweg, dus wees ik de moules van de hand. Tussen het Justine mosselen zo uit de schelp voeren door vertelde Zippo dat het eerste Prachtafval-programma, die ochtend aan een focusgroep was vertoond en dat hun reactie zo gunstig was dat de voorspelde kijkcijfers voor de show geschat werden op een miljoen. Ik ging om 23.30 uur naar bed en liet ze leunend tegen de futon achter omringd door schelpen en skunk weed-instrumentarium.

00.10 uur Ze hebben hun liefde zojuist bezegeld. Justine klopte op mijn deur om me te vertellen dat Zippo een 'ongelooflijke, attente, opwindende minnaar' was. Ik zei dat ik dat fijn voor haar vond.

Ze vroeg of ik even naar haar slaapkamer wilde komen om Zippo gerust te stellen met de mededeling dat zij en ik nooit met elkaar naar bed waren geweest. Ze zei dat Zippo waanzinnig jaloers was.

Ik trok mijn ochtendjas aan en strompelde haar slaapkamer in. De dimmer stond op een schemerige drie. Een lavalamp borrelde naast het bed. De python glibberde rond in zijn tank. Zippo zat rechtop, zijn lendenen nauwelijks bedekt door een wit laken. Hij vroeg me of ik met Justine had 'geslapen'. Ik zei naar waarheid dat we geen geslachtsverkeer hadden gehad vanwege mijn kuisheidsgelofte. En ook vanwege mijn antipathie voor Justines python. Daarna ging ik weer terug naar mijn eigen bed.

Het wordt tijd dat ik daar wegga.

Maandag 11 augustus

Na twintig minuten elektronisch getreuzel kwam ik te weten dat ik 3.796,26 pond op mijn telebankrekening heb staan. Dat is niet genoeg voor een aanbetaling op een flat in Londen. En ik moet ook geld hebben om te leven tot mijn Pie Crust-geld komt in september. Ik ga terug naar Leicester.

Mijn moeder is er niet blij mee, maar het is mijn ouderlijk huis en ik heb er recht op daar te wonen. Mijn moeder zei dat er volgens haar geen sprake is van een recht. Ik wees haar erop dat er voor de Engelse wet geen verjaringstermijn is waar het gaat om weer thuis te komen wonen. Ze zei: 'Misschien niet, maar dat zou er wel moeten zijn!'

Dinsdag 12 augustus

Terwijl ik aan het pakken ben, hoor ik geschokt het nieuws over Robin Cooks geheime leven van gesjoemel met zwarte vuilniszakken en parkeermeters, en een maïtresse die op hem wacht in een verduisterde kamer. Al die moeite alleen maar om hun lust te lessen! Ik ben blij, ja zelfs trots, een celibatair te zijn.