17

Toen een klant op de deur van de wc van de avondwinkel bonsde, stak ik van schrik bijna mijn oog uit met mijn mascaraborsteltje.

‘Eén seconde!’ riep ik en ik bracht mijn laatste laag op. Ik had nog steeds niet de moed opgebracht me in mijn nieuwe kleren aan mijn familie te tonen, dus had ik een andere plek gezocht om me om te kleden. Dit toilet was schoon en het licht was er goed, bovendien was er een haakje voor mijn kleren. Dat alles bij elkaar en een oneindige voorraad Hershey-repen en toffees; ik zou hier kunnen wonen.

‘Ze is meestal wel een tijdje bezig,’ hoorde ik de bediende zeggen.

‘Hoe vaak komt ze hier dan?’ vroeg de vrouw ongelovig.

‘De afgelopen twee weken elke dag,’ antwoordde de kassier. ‘Het is zo gek: het lijkt alsof de ene vrouw er naar binnen gaat en er een ander uit komt.’

‘Nou, ik moet heel nodig,’ zei de klant. ‘Ik heb vijf kinderen gebaard! Als je zoveel kinderen hebt gehad, kun je niet lang wachten op een toilet. Als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Nie-echt,’ zei de bediende, een tiener, goedig.

‘Tenzij je een dweil hebt, kun je me maar beter binnenlaten!’ dreigde de klant terwijl ze weer op de deur bonsde.

Ik raapte gauw mijn make-up bij elkaar, stopte mijn marineblauwe pak in een kledingzak en deed de deur open.

‘Sorry,’ zei ik. Ze wierp me een smerige blik toe en glipte langs me heen.

‘Ik vind dat shirtje bijna net zo mooi als die rode jurk,’ zei de bediende terwijl hij met goedkeuring naar mijn groene haltertop keek. Ik had mijn skinny spijkerbroek eronder aangetrokken en mijn nieuwe Marni-schoenen met blokhakken en de gespjes aan de voorkant, en ik had er met een stijltang voor gezorgd dat mijn haar in glanzende lagen op mijn schouders viel.

‘Dank je!’ zei ik en ik schoot als een pijl de deur uit en de oude stationcar van mijn ouders in. Ik was laat voor mijn afspraak met Jacob Weinstein, vierendertig, die een paar maanden geleden in de stad was komen wonen en op zoek was naar een date.

De afgelopen twee weken, sinds ik officieel bij Blind Dates was aangenomen, had ik een totaal nieuw soort opleiding genoten. Eentje die niets te maken had met productdifferentiatie, demografische groepen of merken. Ik had over mensen geleerd. Ik had over hun angsten en wensen geleerd. Over de geheimen die ze bij zich droegen, verborgen voor hun collega’s, kennissen en familie.

Ik had ook geleerd dat een kijkje in de dossiers van een datingbureau je hart breekt. Waar mensen, meer dan wat dan ook, naar verlangen is verbondenheid. Ze willen iemand om een gezin mee te stichten. Ze willen iemand om hand in hand mee te lopen. Ze willen iemand die voor ze zorgt als ze ziek zijn, en nog van ze houdt als ze oud en rimpelig zijn. En als die diensten bovendien uitgevoerd kunnen worden door iemand die op Heidi Klum lijkt of de bankrekening van Donald Trump heeft, des te beter.

Ik had uren uitgestrekt op Mays bank de stapels dossiers liggen lezen. Wat ik had ontdekt was dat er tijdens elke bruiloft, babyshower en verjaardag – elke gebeurtenis van het leven, zeg maar, zowel de grote als de kleine – verschillende mensen langs de zijlijn staan, in de schaduw net naast de spotlights, van buiten in feeststemming maar vanbinnen vragen ze zich af wat ze fout hebben gedaan, waarom ze alleen zijn terwijl de rest van de wereld onderdeel van een paar lijkt uit te maken, en of ze altijd zo eenzaam zullen blijven.

May kon mensen goed aan de praat krijgen. Ik las over een weduwnaar die May had verteld dat hij de blikjes tonijn voor zijn lunch een voor een kocht, zodat hij elke dag naar de supermarkt kon gaan en menselijk contact ervoer tijdens het korte praatje met de caissière. Ik ving een glimp op van een vrouw die als tiener zwaarlijvig was geweest en zichzelf nog steeds in de spiegel als dik en onaantrekkelijk zag terwijl ze elke dag sportte en nu een gezonde maat had. Ik las over de pijn die een man voelde toen zijn verloofde hem letterlijk bij het altaar liet staan. Het bruidsmeisje was naar hem toegelopen en had het nieuws in zijn oor gefluisterd terwijl hij daar in zijn smoking stond te wachten tot zijn bruid door het gangpad kwam.

Waren er altijd zoveel eenzame mensen op de wereld geweest, vroeg ik me af, me verwonderend over de stapels dossiers om me heen.

‘We doen meer dan mensen koppelen,’ had May me op mijn tweede dag verteld. ‘We luisteren naar ze. Luisteren is waarschijnlijk ook de belangrijkste vaardigheid die je voor dit werk nodig hebt. We zoeken uit wat er in hun vorige relaties is misgegaan en we werken met ze om ervoor te zorgen dat ze uit eventuele slechte patronen komen. We helpen mensen ontdekken wat voor partner ze echt willen. We zijn meer dan koppelaars, we zijn therapeut en beste vriendin en soms zelfs drilmeester.’

‘Echt?’ had ik gevraagd.

‘Ja, voor mensen die totaal onrealistische verwachtingen hebben,’ antwoordde May. ‘Als een man van vijftig hier binnen komt lopen om aan een Playboy Bunny van negentien gekoppeld te worden, moeten we hem een schop onder zijn kont geven, erachter zien te komen waar hij echt mee zit en waarom hij zo’n deuk in zijn zelfvertrouwen heeft dat hij een pronkstuk nodig heeft om aan de wereld te bewijzen dat hij belangrijk en gewild is. En als dat niet werkt, zeggen we hem dat hij dan maar een internetbruid moet zoeken en wijzen we hem de deur. We wijzen niet vaak klanten af, maar zo af en toe moet het echt. We hebben een onofficieel geen-eikelbeleid.’

Ik knikte, en genoot erg van hoe May het woord we al gebruikte, alsof we volle partners waren.

‘Aan de andere kant, hebben veel van onze klanten een deuk in hun zelfvertrouwen,’ zei May. ‘Dus hemel ze een beetje op. Geef ze eens een complimentje, maar alleen als het gemeend is.’

Nu ik bar-restaurant Parker in liep en mijn klant zocht, dacht ik aan wat May had gezegd; dat luisteren het belangrijkste onderdeel van mijn werk was. ‘Iedereen heeft een verhaal,’ had ze gezegd. Het was tijd om erachter te komen wat Jacobs verhaal was.

Hij zat in een zitje tegen de achtermuur. Het was een leuk uitziende, donkerharige man die wat aan de kleine kant was. De mouwen van zijn overhemd waren opgestroopt en onthulden sterk uitziende onderarmen. In zijn dossier stond dat hij hypotheekadviseur was en van skiën, reizen en het koken van exotische maaltijden hield.

‘Ik heb zoiets als dit nog nooit gedaan,’ bekende Jacob meteen nadat we ons aan elkaar hadden voorgesteld. Zijn schoen tikte op de vloer.

‘Ontspan je,’ zei ik terwijl ik tegenover hem ging zitten. ‘We gaan gewoon even praten en dan zoek ik een vrouw voor je uit die maar boft dat ze met je uit mag.’

Hij glimlachte en er kwam een innemende scheve voortand tevoorschijn, en ik wist dat ik het juiste had gezegd. Gek, maar er was geen enkel spoor van de verlegenheid waar ik normaal gesproken last van had in sociale situaties. Misschien kwam dat doordat de stemmen in mijn hoofd, die me altijd zeiden dat ik nooit zo mooi en gewild zou zijn als Alex, wat aan kracht hadden ingeboet nu ik wist hoeveel andere mensen ook wrede stemmen in hun hoofd hadden. Misschien hielpen mijn nieuwe kleren en make-up ook wel. Ik speelde nog steeds een rol, bevond me nog steeds op een bepaalde manier buiten mezelf.

‘Wil je wat drinken?’ vroeg de serveerster en ze knikte richting de drankenkaart.

‘Wat neem jij?’ vroeg ik aan Jacob.

‘Een martini,’ zei hij. ‘Ik neem een gewone, maar ik heb gehoord dat ze hier heerlijke chocolademartini’s schenken.’

‘Perfect,’ zei ik.

De serveerster liep weg en Jacob leunde achterover tegen de zachte rugleuning van de bank.

‘Ik schaam me een beetje,’ zei hij. ‘Ik kan nog steeds niet geloven dat ik dit doe.’

‘Ik weet het,’ zei ik. ‘Het is schokkend. Ik bedoel, wie neemt er nu een gewone martini als ze ook chocolademartini’s hebben?’

Jacob glimlachte, deze keer nog breder.

‘Weet je, ik vind het heel dapper,’ vertelde ik hem. ‘Je gaat actief op zoek naar iets wat je graag wilt.’

‘Zo zou je het kunnen zien,’ zei hij.

‘Vertel me eens over jezelf. Je houdt van koken en reizen?’ vroeg ik, terwijl ik mijn benen over elkaar sloeg en dichter naar hem toe boog. ‘Je zou de perfecte man zijn, op dat kleine foutje van die gewone martini na.’

Flirtte ik nu met mijn klant? Maar Jacob leek het nodig te hebben, hij was zo zenuwachtig.

‘Misschien kan ik wel veranderen, voor de juiste vrouw,’ zei hij en hij glimlachte weer. Zijn voet was gestopt met tikken, merkte ik.

‘Vertel me wie de juiste vrouw voor jou is,’ zei ik. ‘Welke eigenschappen zijn belangrijk voor je?’

‘Ik hou van lekker eten, dus ik wil niet het soort vrouw dat een beetje in een salade zit te prikken en dan zegt dat ze vol zit, en dan thuis stiekem een pak koekjes leeg eet,’ antwoordde Jacob.

Ik lachte en dat leek hem aan te moedigen. ‘En ik ben dol op reizen, dus vrouwen met pleinvrees zijn ook uitgesloten.’

Jacob was knap, grappig en aardig. Mijn chocolademartini maakte het allemaal af. En hier kreeg ik voor betááld?

‘En wat nog meer?’ vroeg ik luchthartig. ‘Vertel eens over je vorige vriendin.’

‘Sue?’ zei Jacob. ‘Hm… hoe zal ik het zeggen?’

‘Zo bot mogelijk,’ grapte ik. ‘Ik moet alle details kennen als ik de juiste vrouw voor je wil zoeken.’

Jacob zuchtte. Hij wilde iets zeggen, stopte, en flapte er toen uit: ‘Ze huilde om alles. En dan ook echt om álles. Eerst was dat een van de dingen waarom ik voor haar viel. Ik vond haar zo gevoelig. Op ons eerste afspraakje kocht ik een roos voor haar, en ze moest huilen. Een van haar vriendinnen kondigde aan dat ze zwanger was van een tweeling, en Sue moest huilen. Toen besefte ik dat ze constant huilde.’

‘Sentimentele reclames?’ vroeg ik. Jacob knikte.

‘En zonsondergangen en droevige films… Op een dag kwamen haar ouders op bezoek en we haalden ze op van het vliegveld. En op de een of andere manier kwam ik tussen Sue en haar moeder te zitten en ze zaten allebei te janken – echt jánken – en ik keek naar haar vader, die met een berustende uitdrukking op zijn gezicht tissues uit zijn zakken trok. Toen moest ik lachen. Ik kon het niet helpen; hoe harder zij huilden, hoe harder ik lachte. En de moeder dacht natuurlijk dat ik om háár lachte, en, nou ja… vanaf dat moment ging het bergafwaarts.’

‘Wat gebeurde er toen jullie uit elkaar gingen?’ vroeg ik.

‘Sue plengde geen enkele traan,’ antwoordde Jacob.

Ik keek hem aan en we barstten allebei in lachen uit.

‘Dus geen jankerd,’ zei ik, en ik deed alsof ik het opschreef. ‘Genoteerd. Wat nog meer?’

‘En eh, het zou wel leuk zijn als de vrouw die je uitkiest…’ Jacobs stem stierf weg.

Ik bleef stil. May had gezegd dat het laten vallen van stiltes een goed middel kon zijn om klanten hun hart te laten luchten.

‘Als ze…’ Jacob schraapte zijn keel.

Ik wist dat Jacob te mooi was om waar te zijn. Nu kwam het gedeelte waar hij zou zeggen dat hij iemand wilde wier valse wimpers hij mocht dragen, of die elk weekend met hem mee ging naar een Star Trek-bijeenkomst.

‘Als ze er net zo uitziet als jij,’ zei hij.

Jacobs compliment gonsde nog na in mijn oren toen ik naar huis zweefde. Maar zijn woorden kwamen met gierende remmen tot stilstand, een beetje alsof de naald over een plaat werd gerukt, toen ik de oprit opreed. Alex’ glanzend zwarte Lexus – die ze voor haar negenentwintigste verjaardag van Gary had gekregen – stond daar. Het was een donderdagavond. Wat deed Alex hier?

‘Nu al terug?’ riep ze vanuit de woonkamer toen ik zo zacht als ik kon de voordeur opendeed. Ik had gehoopt ongemerkt langs mijn ouders te glippen, me te verkleden en de make-up te verwijderen en daarna weer naar buiten te klimmen door mijn slaapkamerraam en net te doen alsof ik dan pas thuiskwam. Mijn ouders zouden niets in de gaten hebben gehad. Alex, kampioen der nachtelijke ontsnappingen, was moeilijker voor de gek te houden.

‘Kom eraan,’ zei ik en ik schoot de gang door richting mijn kamer. Ik haalde de vierde tree van de trap voordat ik over mijn hak struikelde en languit op het tapijt terechtkwam. Shit! Nu kwamen ze natuurlijk allemaal deze kant op gerend!

‘Wat was dat?’ vroeg mam.

‘Het klonk alsof iemand een stofzuiger liet vallen,’ merkte pap op.

‘Lindsey viel, denk ik,’ zei Alex en toen zeiden ze allemaal ‘aha!’ en keken weer naar de herhaling van Wheel of Fortune.

‘Ik heb niks, hoor!’ riep ik. ‘Voor het geval jullie het je afvragen!’

Niemand gaf antwoord, dus stond ik op en liep verder, lichtelijk teleurgesteld dat ik niet als een soldaat mijn kamer in hoefde te tijgeren, zoals ik in gedachten geoefend had. Ik trok een pantalon aan en een blauwe blouse met knoopjes, verwijderde mijn make-up en poetste mijn tanden voordat ik terugging naar de tv-kamer.

‘Hoe was je afspraakje?’ vroeg Alex.

‘Afspraakje?’ vroeg ik. ‘Welk afspraakje?’

‘Oeps,’ zei mam weer. ‘Misschien had ik niets moeten zeggen. Maar ik liep net langs je kamer toen je met hem afsprak.’

‘Met wie?’ vroeg ik.

‘Met Jacob, suffie,’ zei mam.

‘Hoe lang deed je erover om langs mijn kamer te lopen?’ wilde ik weten.

‘Details graag,’ eiste Alex.

‘We eh, hebben gewoon een stukje gewandeld en gepraat,’ zei ik.

Alex rukte haar blik los van Pat Sajak. ‘Jullie hebben gewandeld?’

‘Klinkt leuk, lieverd,’ zei mam.

‘Je afspraakje klinkt leuk voor je moeder,’ zei Alex. ‘Besef je wel hoeveel dingen er niet kloppen aan die zin? Waarom heeft hij je niet eens op een drankje getrakteerd? Is het een vrek?’

‘Ik hoef niet te drinken om het naar mijn zin te hebben tijdens een afspraakje,’ zei ik en ik onderdrukte een hik. Die tweede martini was een beetje sterk geweest. ‘En waarom ben jij vanavond niet de hort op?’

Alex verroerde zich niet, maar iets in haar gezicht veranderde, werd bijna bedroefd. ‘Ik was moe,’ antwoordde ze.

‘Dus als ik het goed begrijp,’ zei ik, ‘pest je mij met mijn saaie afspraakje, maar ben je zelf thuis gebleven met je ouders?’

‘Hé,’ zei pap gekwetst.

‘We zijn nog steeds hip, hoor,’ stelde mam hem gerust terwijl ze op zijn hand klopte.

‘Ik voel me niet lekker,’ zei Alex.

Ik wist meteen dat ze loog. Ik weet niet hoe, misschien omdat ik haar zo vaak tegen mijn ouders had zien liegen dat ik een expert was geworden in het detecteren van een subtiele verandering in toon of een lichte trilling van haar ogen. Ik wist met grote zekerheid dat ze hier om een andere reden was. Hadden zij en Gary problemen? Er ging een steek van angst door me heen. Laat het dat alsjeblieft niet zijn. Ik zag Bradley meteen Alex troosten, samen nog een fles wijn drinken, een arm om haar heen slaan en… ik kneep mijn ogen dicht. Nee. Néé.

‘Waar heb je met je jongeman over gepraat tijdens jullie wandeling?’ vroeg mam me.

‘Mam,’ kreunden Alex en ik in koor.

‘Nou, het is toch een jongeman, of niet?’ vroeg ze op haar beste irritant redelijke toon.

‘We hebben het vooral over werk gehad,’ antwoordde ik. ‘Hij eh, is hypotheekadviseur.’

‘Sexy,’ merkte Alex op.

‘Het was leuk!’ protesteerde ik.

‘Heeft hij je alles over de stijgende woningmarkt verteld?’ vroeg Alex, en zo klonk het obsceen. ‘Of hebben jullie het gehad over het… aftrekken van hypotheekrente?’

‘Jacob is een geweldige vent,’ zei ik fel. ‘Misschien vindt hij me wel leuk om mijn intellect. Misschien vindt hij het wel gewoon leuk om met me te praten.’

‘Puntje puntje in the puntje puntje puntje puntje puntje puntje,’ zei pap, die naar de puzzel op het scherm staarde. ‘Het is een zin.’

‘Alex,’ zei mam, ‘hou eens op met plagen. Lindsey heeft haar promotie alleen maar gekregen omdat ze zo hard werkt.’

Ik glimlachte, gerechtvaardigd. Zoiets dan.

‘Something in the way she moves,’ zei Alex tegen pap.

‘Watteh?’

‘Dat moet er komen te staan,’ zei ze.

Ik keek naar het scherm. Er stonden pas vijf letters, maar het paste wel.

‘Je hebt dit programma veel te vaak gezien,’ zei ik. ‘Ik word er bang van.’

‘O, Lindsey, voor ik het vergeet,’ zei onze moeder. Ze rommelde in een stapel papieren op de salontafel en delfde een verfrommelde envelop op. ‘Dit kregen we vandaag. Iets over de waarde van ons huis. Die is omhooggeschoten en nu gaat onze belasting omhoog. Geloof je dat nou?’

‘Ik regel het wel,’ zei ik. ‘Je kunt meestal bezwaar maken tegen dit soort dingen en vermindering krijgen als je je door de bureaucratie heen weet te worstelen.’

‘Bedankt, lieverd,’ zei mam toen ik de envelop van haar aanpakte. Bij de volgende reclame stond ik op en ging naar mijn slaapkamer om me voor de zoveelste keer die dag te verkleden, deze keer trok ik een joggingbroek aan. Alex kwam me achterna en smakte op mijn bed neer.

‘Ik wilde je vragen of je er vanavond wel aan had gedacht om een condoom mee te brengen,’ zei ze, ‘maar die blouse is al bescherming genoeg.’

Ik pakte een kussen en smeet het naar haar, maar ik kon een glimlach niet verbergen. Ik ging op de rand van het bed zitten om de platte blauwe schoenen uit te trekken die ik tien minuten eerder had aangedaan en masseerde uitgebreid mijn tenen.

‘Weet je nog toen we ons alleen nog maar zorgen hoefden te maken over wat we naar school aan zouden trekken?’ vroeg Alex. Ze had haar ogen dicht en er zaten lichte paarsachtige vlekken onder. Ik fronste: lag Alex ergens van wakker ’s nachts? Ik wilde niet denken aan wat dat kon zijn.

‘Calvin Klein- of Jordache-spijkerbroek,’ mompelde Alex. ‘Daar was ik uren zoet mee.’

‘Dat is nooit mijn grootste zorg geweest,’ zei ik.

‘Dat had het wel moeten zijn,’ zei Alex. Ze probeerde plagerig te klinken, maar haar stem klonk zo moe dat het niet het gewenste effect had.

Ik keek vluchtig naar haar. Haar ogen waren nog steeds gesloten. En leek ze nou nóg dunner geworden?

Ik stond op van het bed en hing mijn kleren op, waarna ik de zwarte cowboylaarzen die Alex uit had geschopt toen ze binnenkwam netjes naast elkaar zette. Ik hield mijn rug naar haar toe gekeerd toen ik eindelijk de vraag stelde die erom smeekte gesteld te worden.

‘Is alles wel goed? Tussen jou en Gary?’

Ze gaf geen antwoord, en toen ik me omdraaide, zag ik dat ze zich had opgerold en in slaap was gevallen. Ze had haar handen ineengevouwen onder haar kin en even kwam de gedachte in me op dat ze net een klein kind leek dat een wens deed. Een blond, engelachtig kind met perfect geëpileerde wenkbrauwen en een lavendelkleurige string waar je praktisch mee kon flossen.

Ik keek hoe ze sliep terwijl een gecompliceerde, bekende mengeling van gevoelens over me heen viel als een dicht geweven tapijt: rivaliteit, trouw, jaloezie, liefde… alle draadjes zo dicht tegen elkaar aan geweven dat het onmogelijk was om te zeggen waar het ene ophield en het andere begon. Toen deed ik het licht uit, trok mijn dekbed over haar heen en verliet de kamer, op mijn tenen.

Toen ik de volgende ochtend op de bank wakker werd met een stijve nek en de onbekende smaak van een lichte kater in mijn mond, lag er naast me op het kussen een briefje in Alex’ handschrift met ‘Jacob heeft gebeld’ erop.

Mijn hart sloeg een slag over totdat ik de volgende regel las. ‘Hij wil weten of je op jullie tweede afspraakje kunt helpen met het opnieuw inzaaien van zijn gazon.’

Ik lachte en verfrommelde het briefje in mijn hand. Toen ik op mijn kamer kwam, was Alex al weg. Ze was vast vroeg opgestaan, wat vreemd was, want Alex stond nooit vroeg op. En nog vreemder was dat ze mijn bed had opgemaakt.