9

De Hawkins Country Club leek wel een sprookjeskasteel. Een kronkelende macadam oprijlaan met aan beide zijden elegante gesnoeide struiken en gasfakkels leidde naar het imposante hoofdgebouw dat werd omringd door enkele hectaren welig groen gazon. Het was een heldere, frisse avond en het dak van de country club leek oneindig ver de lucht in te reiken. Er hingen deze avond ter ere van het verlovingsfeest van Alex en Gary tientallen witte zijden strikken als slingers om de trapleuningen, en het witte tapijt dat over de trap was uitgerold deed me met afgrijzen aan de stomerijrekening denken. Het was de mooiste plek die ik ooit had gezien. Gary was lid en Alex zou dat naar ik aannam nu ook worden.

‘Chic,’ merkte papa op toen we arriveerden. Jammer genoeg reed hij met een verschrikkelijk krassend geluid over de stoeprand. Hij reed achteruit en probeerde het nog eens, met nog minder succes. Een behandschoende piccolo sprong naar voren om het portier van onze stationcar te openen.

‘Geef hem een fooi,’ fluisterde mama.

‘Waarom zou ik hem een fooi geven?’ bulderde pap. De piccolo stond er met een uitdrukkingloos gezicht bij. ‘Hij heeft mijn portier opengedaan. Dat had ik ook zelf kunnen doen, als hij me een seconde de tijd had gegeven.’

Mama zocht in haar tas, vond een verfrommeld briefje van één en drukte het in de hand van de man.

‘Hartelijk dank, meneer,’ zei ze verheven.

Ik klom zo waardig mogelijk van de achterbank (die paste in een vingerhoedje, waarin dan nog zat ruimte over was voor een duim) terwijl pap met veel moeite de autosleutel van zijn sleutelbos haalde.

‘Je moet ze nooit de hele bos geven,’ fluisterde hij iets te hard tegen mij. ‘Dan geef je een vreemde de sleutels van je huis. Terwijl wij op het feest zijn, kunnen ze je hele huis leeghalen.’

Dit was de elegante binnenkomst op zijn Rose’s. De piccolo bleef onbewogen, maar ik was ervan overtuigd dat hij suiker in onze benzinetank zou stoppen.

We stapten naar binnen en mijn adem stokte in mijn keel. Het plafond van de hal was imposant hoog en in de muren zaten prachtige boogramen. Achter in de hal bevond zich een enorme stenen open haard met leren banken er gezellig omheen. Ik was in mijn leven vrij vaak in mooie gebouwen geweest, maar deze club kon met de beste ervan concurreren.

Een slanke vrouw van middelbare leeftijd in een winterwit pak stapte op ons af met een verwelkomende glimlach op haar gezicht.

‘U bent vast de familie van de bruid,’ zei ze. Ik vroeg me af waaraan ze in godsnaam moest hebben gezien dat wij geen voorname begunstigers van de club waren.

‘Ik ben Diana Delana en ik coördineer het verlovingsfeest van Alex en Gary.’

Binnen een paar minuten had Diana onze jassen aangenomen (het leek alsof ze maar al te graag de uniseks marshmallows van pap en mam naar de garderobe wilde afvoeren), ons een vlugge toer door de belangrijkste vertrekken van de club gegeven en het schema voor de avond met ons doorgenomen. De andere gasten zouden pas over een uur arriveren, maar Alex wilde van tevoren familiefoto’s laten maken.

‘Alex is nu bij de fotograaf,’ zei Diana. ‘Ik zal jullie meteen naar haar toe brengen.’

‘Mag ik eerst naar het toilet?’ vroeg mam.

‘Ik kan ook wel een pitstop gebruiken,’ meldde pap.

‘Natuurlijk,’ mompelde Diana met een gezicht dat een masker van discretie was.

Die onbewogen gezichtsuitdrukking was vast een vereiste om hier te komen werken. Werknemers werden waarschijnlijk aan een strenge training onderworpen en wie zijn gezicht niet in de plooi kon houden als hij met een winderige vader van de bruid of een tandenstoker kauwende neef uit de provincie werd geconfronteerd, werd uit het personeelsbestand geschrapt.

‘Ik zal u eerst de toiletten wijzen,’ zei Diana. ‘Komt u maar mee.’

‘Ik ga alvast op zoek naar Alex,’ zei ik.

‘Wil je niet liever wachten zodat we allemaal tegelijk kunnen gaan, lieverd?’ vroeg mam.

Ik had in tientallen buitenlandse steden zelf mijn weg gevonden, had zakelijk miljonairs getrotseerd en me met mijn ellebogen een weg gebaand door opvliegerige drommen New Yorkers om in onweersbuien een taxi aan te houden. En nu dachten mijn ouders dat ze mijn handje vast moesten houden in een voorstedelijke country club?

‘Ik red me wel, denk ik,’ zei ik en ik glimlachte naar Diana alsof ik wilde zeggen: ‘Ouders…’

Ze lachte begripvol terug.

‘Neem de lift naar de eerste verdieping en loop rechtdoor de Chevalier Room in,’ zei ze. ‘Je kunt Alex niet missen.’

Dat is al mijn hele leven zo, dacht ik grimmig.

Ik liep de eindeloze gang door naar de lift. Het was hier echt schandalig verrukkelijk. Alles waar maar iets op kon staan, was bedekt met kristallen schalen vol perfect witte tulpen en – wauw – was dat een echte Monet aan de muur boven die originele chippendale-tafel? Het zal wel; ik hoorde dat er ongeveer een bedrag met vijf nullen mee gemoeid was om lid te worden van deze club.

Er wachtte ook een werknemer met witte handschoenen op me om het liftknopje voor me in te drukken zodat ik mijn wijsvinger niet vies hoefde te maken. Onderweg naar boven keek ik naar mijn spiegelbeeld in de bespiegelde wanden van de lift. Ik droeg een marineblauwe jurk en eenvoudige diamanten oorknopjes. Mijn haar was langer dan ik gewoonlijk mooi vond, maar ik droeg het omhoog in mijn gebruikelijke knotje. Alles bij elkaar zag ik er niet beroerd uit voor een werkloze negenentwintigjarige die bij haar ouders woonde, hoewel ik in die categorie natuurlijk niet veel concurrentie zou hebben.

De liftdeuren gingen open en ik zag in sierlijke letters CHEVALIER ROOM op de deur van een ruimte recht voor me, precies zoals Diana had gezegd. Bij het oversteken van de gang zonken mijn hakken geluidloos in het dikke oosterse tapijt. Ik deed de deur open.

‘Prachtig!’ zei iemand.

Ja, Alex was hier.

‘Zo blijven staan,’ zei een mannenstem zo zacht dat ik mijn best moest doen om het te horen. ‘Niet bewegen.’

Ik trok de deur zachtjes achter me dicht en nam de ruimte even in me op. Ik kon maar een stukje van Alex zien omdat ik in het hoekje van de ingang was blijven staan, maar vanaf hier kon ik haar bij een muur aan de andere kant tegen een open venster zien leunen. Ik zette een stap het vertrek in zonder geluid te maken omdat ik de fotograaf niet uit zijn concentratie wilde halen.

Ik zag meteen waarom hij haar bij de vensters, die van de grond tot het plafond reikten, had neergezet. Ze gingen in het midden open, als openslaande deuren. Ze stonden open en onthulden de avondhemel erachter. Alex droeg een glinsterende zilveren jurk die net zo mooi schitterde als de sterren achter haar. Ik bleef op mijn verstopplekje een volle minuut naar haar staan staren terwijl de camera flitste. Haar haar was los en golvend en ze was nog dunner geworden. Haar taille leek onmogelijk smal in die jurk, net die van Assepoester. Maar zoals altijd was het haar gezicht dat mijn aandacht trok. Dat had altijd een klassieke structuur gehad, maar die extra ontbrekende kilootjes maakten dat haar jukbeenderen nog veel uitgesprokener waren en haar blauwgroene ogen nog groter leken. Ze zag er onvergetelijk mooi uit, nog mooier dan ik haar ooit had gezien.

‘Mijn hoofd naar achteren?’ vroeg Alex.

‘Nee,’ antwoordde de fotograaf, zo zacht dat ik hem bijna niet kon verstaan, ‘niet poseren.’

Iets in zijn stem zette mijn hersens in werking. Die klonk zo bekend.

‘Dat doe ik voor de kost,’ zei Alex plagerig. ‘Wil je zwoel? Uitzinnig gelukkig? Of moet ik pruilen? Geef me eens wat aanwijzingen, Bradley.’

‘Ik wil dat je eruitziet als jezelf,’ zei Bradley kalm.

Bradley?

Ik deinsde terug tegen de muur van de entree terwijl verwarde gedachten door mijn hoofd kolkten. Was Bradley hier? En hij maakte foto’s van Alex? Wat was hier gaande?

‘Ik heb er genoeg vanuit deze hoek,’ zei Bradley.

Dit was het goede moment geweest om mijn keel te schrapen en naar voren te stappen. Maar ik kon me niet bewegen. Sinds wanneer deed Bradley de foto’s van Alex’ verlovingsfeest? Dat had niemand me verteld. Ik was onaangenaam verrast, zoals een echtgenote die de deur van het kantoor van haar man opent en hem zijn secretaresse ziet betasten. Jaloezie raasde door me heen, deed mijn knieën knikken en mijn maag zich omdraaien. Bradley staarde door de lens van zijn camera naar Alex, legde haar volmaakte gezicht keer op keer vast. Míjn Bradley. Hij wist niet eens dat ik er was!

‘Kunnen we nu iets anders proberen?’ vroeg Bradley.

‘Ja hoor,’ antwoordde Alex. ‘Wat voor stand had je in gedachten?’

Waarom klonk alles wat ze zei zo dubbelzinnig?

‘Ga zitten,’ zei Bradley.

‘Op het tapijt? Dan verpest ik mijn jurk,’ zei Alex, maar ze ging evengoed op de grond zitten. Haar jurk bolde om haar heen op als gemorst kwikzilver.

‘Doe je schoenen uit,’ zei Bradley.

‘Je bent wel kinky, Bradley Church,’ zei Alex lachend. Ze trok haar fijne zilveren sandaaltjes uit en bewoog haar tenen. ‘Ah, wat lekker. Die schoenen doen verrekte zeer aan mijn voeten.’

Bradleys camera flitste.

‘Hé!’ riep Alex. ‘Je had niet gezegd dat je me zo zou fotograferen.’

‘Ontspan,’ zei Bradley. ‘We zijn hier maar met z’n tweetjes. Je hoeft niet te poseren.’

Hij bewoog dichter naar haar toe.

‘Niet?’ vroeg Alex. Ze leunde met haar rug tegen de muur en ik zag haar schouders ontspannen. Haar sleutelbenen waren zo tenger en delicaat als de vleugels van een vogel. Waarom moest alles aan haar zo perfect zijn?

Ik strekte mijn nek om te zien hoe dicht Bradley precies bij haar was. Een halve meter, misschien. Te dichtbij. Veel te dichtbij.

‘Nee,’ zei Bradley, ‘ik wil niet dat je er perfect uitziet.’

‘Je bent de eerste fotograaf die dát tegen me zegt,’ zei Alex. ‘En geloof me, al het andere is al gezegd.’

De plagerige toon was uit haar stem verdwenen. Ze legde haar armen op haar gebogen knieën en liet haar hoofd op haar armen rusten.

‘Ben je moe?’ vroeg Bradley.

Alex knikte. Daarna tilde ze bezorgd haar hoofd op. ‘Zie ik er moe uit?’

‘Nee,’ antwoordde Bradley.

Verder zei hij niets – hij vertelde haar niet dat ze adembenemend of beeldschoon of volmaakt was – maar dat simpele woordje leek haar meer gerust te stellen dan al het andere dat hij had kunnen zeggen. Ze haalde diep adem en sloot haar ogen. Bradley tilde langzaam de camera naar zijn gezicht en maakte nog een foto.

Mijn hart bonsde zo hard dat het me verbaasde dat ze het niet hoorden. Ik kon vanaf hier Bradleys gezicht niet zien. Fronste hij zijn voorhoofd, zoals hij altijd deed als hij zich concentreerde? Zelfs als hij dat deed zag Bradley er niet kwaadaardig uit. Daar was zijn gezicht te vriendelijk voor. Ik bestudeerde zijn rug, meer zag ik niet vanuit deze hoek. Zijn haar was langer geworden en het krulde een beetje bij zijn nek, en hij was in pak, maar ik durfde te wedden dat hij geen stropdas droeg. Bradley had een hekel aan stropdassen, ze gaven hem het gevoel dat hij stikte. Wist Alex dat? Dat kon ze niet weten.

Ze kende Bradley lang niet zo goed als ik hem kende, dacht ik terwijl mijn ogen in tranen van woede zwommen. Ze wist niet dat hij in het laatste jaar van de basisschool een jaar lang cornflakes als ontbijt at omdat hij zielsgraag de honderd meter sprint wilde winnen op de sportdag van onze school, en dat hij daar een vernietigende vierde plaats behaalde. Ze wist niet dat Bradley de teksten van tientallen Beatles-nummers uit zijn hoofd kende. Ze wist niet dat hij de grafrede had uitgesproken op de begrafenis van zijn moeder, die aan borstkanker was overleden toen hij pas zeventien was, en dat ik degene was die de avond voor de dienst naar hem luisterde tijdens het oefenen. Zijn stem stokte toen hij erover sprak dat ze hem elke avond een uur lang voorlas lang nadat hij zelf had leren lezen. Maar nadat hij het drie keer had geoefend, kon hij zijn toespraak eindelijk doorkomen zonder te huilen.

Alex wist helemaal níéts over hem.

Waarom had Bradley nog niet gevoeld dat ik er was?

‘Oké,’ zei Alex. ‘Weet je wat ik het liefst wil doen?’

‘Zeg maar,’ zei Bradley.

‘Ik wil mijn hoofd uit dat raam steken en ademhalen,’ zei Alex. ‘Ik heb het de hele dag druk gehad en de kapper heeft er een uur over gedaan om mijn haar eruit te laten zien alsof ik net uit mijn bed ben gerold. Mijn hoofd doet zeer omdat ze maar aan mijn haar bleef trekken met haar borstel. Volgens mij is haar eerste man er met een roodharige vandoor gegaan en reageerde ze dat op mij af. En ik moet de hele avond met mensen praten en ik ben vreselijk slecht in het onthouden van namen dus ik beledig waarschijnlijk de helft van de gasten.’

Ze grijnsde gemeen. ‘Wat betekent dat ze lang niet zulke dure bruiloftsgeschenken voor me zullen kopen als eigenlijk zou moeten.’

Bradley lachte.

‘Doe dan,’ zei hij.

Zijn camera klikte terwijl Alex langzaam opstond. Haar schoenen hield ze uit. Langzaam bewegend, alsof ze van elke seconde van de ervaring wilde genieten, leunde ze uit het raam.

‘Is het niet schitterend buiten?’ zei ze zacht.

Bradley stond aan één kant en legde met een serie snelle klikken haar profiel vast, daarna ging hij achter haar staan en maakte er nog een serie. Het was een ongewone hoek. De meeste fotografen zouden de bruid niet van de achterkant gefotografeerd hebben. Maar Bradleys foto’s onthulden altijd de schoonheid in het onverwachte.

Toen Alex daar stond – gestrekte armen, blootsvoets, haar haren als een waterval over haar slanke rug – kon ik zien wat Bradley zag. Dat was wat me beangstigde.

Ik wilde dolgraag iets doen – tegen een tafel stoten zodat er een vaas op de grond kletterde, of de deur opendoen en met een knal dichtslaan – om een eind aan dit moment te maken. Maar ik kon het niet. Ik moest zien hoe het verder ging. Ik moest zien wat er tussen Alex en Bradley was.

Na een minuutje draaide Alex zich om en glimlachte naar Bradley. Een echte glimlach, waar haar hele gezicht aan meedeed. Het zou een geweldige foto zijn geweest, maar Bradley liet zijn camera zakken.

Eén versteend ogenblik stonden ze daar maar naar elkaar te kijken. Alleen maar te kijken.

Voorzichtig bewoog ik me naar de deur en tastte blind achter me naar de deurknop. Ik moest hier weg. Over een minuut of twee zou ik de zaal in lopen en doen alsof ik nooit getuige was geweest van deze intimiteit tussen hen. Het erkennen zou het alleen maar erger maken. Echt maken. Bradley ging vast met al zijn onderwerpen zo om, zei ik tegen mezelf terwijl er opnieuw tranen in mijn ogen kwamen, die mijn zicht vertroebelden. Daarom was hij zo’n goede fotograaf. Het was zijn taak om dicht bij mensen te komen en ervoor te zorgen dat ze hun masker afdeden. Alex was niet speciaal voor hem, dat kon niet. Hij deed bij iedereen zo. En voor haar was Bradley gewoon een van de vele mannen die ze betoverde. Hij betekende niets voor haar, helemaal niets. Ze ging verdomme over zes maanden trouwen. Ze trouwde met de volwassen versie van een Ken-pop. Ze zou zich moeten schamen dat ze met een lieve jongen als Bradley flirtte.

Maar het ergste was dat ik Alex goed genoeg kende om te weten dat ze niet alleen maar flirtte. Ze deed niet aardig tegen Bradley zodat hij een mooie foto van haar zou maken.

Ze mocht hem echt.

Toen ik de deur opendeed en de gang in glipte, hoorde ik Alex fluisteren: ‘Dank je, Bradley.’

Op de een of andere manier overleefde ik de rest van de avond. Toen pap en mam een paar minuten later met Diana naar boven kwamen, deed ik net alsof ik al die tijd in de gang had rondgehangen om de kunstwerken aan de muren te bekijken. Tegen de tijd dat we de zaal betraden, was Bradley een van zijn lampen aan het bijstellen en had Alex haar schoenen weer aangetrokken. Ik kon bijna doen alsof het intense, geladen moment tussen hen nooit was gebeurd.

‘Lindsey!’ Bradley zette zijn lamp voorzichtig neer en liep naar me toe. Hij stak zijn armen uit en ik liet me in zijn bekende omarming vangen. Bradley knuffelde altijd echt, niet met maar één arm en stijf zoals de meeste mannen. Ik snoof zijn bekende geur – bossig en fris, maar wat zeep deed vermoeden, geen dure eau de cologne – en ontspande een heel klein beetje.

Ik deed een stap naar achteren en keek stiekem uit mijn ooghoeken wat langer naar Bradley. Zijn haar werd een heel ietsje grijs bij zijn slapen. Het stond hem goed, net als de nieuwe lengte. En hij had een nieuwe bril, eentje die niet de helft van zijn gezicht bedekte. Hij was nog steeds dun, maar je zou hem echt niet meer mager noemen. Na al die jaren was Bradley eindelijk in zijn uiterlijk gegroeid, realiseerde ik me met een schok. Hij was met recht een stuk. Ik snapte dat Alex met hem flirtte.

‘Wat een leuke verrassing!’ zei ik met een grote glimlach. Terwijl Bradley mijn ouders begroette, strekte ik mijn armen uit en omhelsde Alex, waarbij ik erop lette dat ik haar kapsel en make-up niet verknalde. Zie je? Ik koester geen wrok. De aardige, verstandige Lindsey, die eruitziet alsof ze haar mannetje kan staan in een taart-eetwedstrijd… welke vent zou haar niet boven haar supermodelzus verkiezen?

‘Mooie jurk, zusje,’ fluisterde Alex in mijn oor. ‘Maar wat heb je aan die tieten als je er niet mee pronkt?’

‘Jij doet het al genoeg voor ons alle twee,’ fluisterde ik terug met een glimlach om te laten zien dat het, natuurlijk, een grapje was.

‘Bradley, ik had echt geen idee dat jij hier vanavond zou zijn!’ acteerde ik. Meryl Streep was niets vergeleken bij mij.

‘Dat is een beetje een lang verhaal,’ zei Bradley en hij wisselde een blik met Alex uit.

Nee nee nee. Uh uh. Die twee zouden waar ik bij was niet samen verhalen hebben.

‘Dat wil ik dolgraag horen.’ Ik lachte uitbundig. Wat een lol hadden we met z’n allen bij het ophalen van die herinneringen!

‘O, onze oude fotograaf heeft ons laten zitten – voor de bruiloft van een van de Hilton-zusjes in Vegas of zo – en toen dacht ik aan Bradley,’ zei Alex.

Zie je? Toch niet zo’n heel lang verhaal. Een heel kort verhaal. Zelfs amper een verhaal. Nauwelijks een anekdote. Meer een soort bijschrift.

‘Diana, weet je of Gary beneden is?’ vroeg Alex.

Als een agent van de Geheime Dienst mompelde Diana iets in haar revers en knikte toen.

‘Hij is zojuist gearriveerd,’ zei ze. ‘Hij is onderweg naar boven.’

‘Zullen we eerst wat foto’s van jou en Gary doen en daarna met de hele familie bij elkaar?’ stelde Bradley voor op het moment dat de deur openging en Gary binnenschreed.

Gary droeg een zwart pak dat op maat gemaakt leek en een prachtig blauw overhemd dat puur zijde moest zijn. Zijn ogen sprongen er nog meer door uit zijn prominente gezicht. Zijn overjas was van kasjmier en hij had een Rolex om zijn pols. Niks bossige zeep, Gary rook naar puur, onvervalst succes.

‘Hank, hoe gaat-ie,’ zei Gary terwijl hij de ruimte doorkruiste met lange, doelbewuste passen – het soort loopje dat men op rijke businessschools doceerde – om mijn vaders hand te schudden. Daarna gaf hij mijn moeder een kus.

‘Je ziet er prachtig uit, zoals altijd,’ zei hij. ‘Pas maar op dat je niet alle aandacht opeist bij de bruiloft.’

‘Ach, ga weg,’ zei mam en ze giechelde als een schoolmeisje terwijl ze hem een tik op zijn arm gaf.

‘Ik meen het,’ zei Gary zogenaamd streng. ‘Hank, als ik jou was zou ik het balboekje van je vrouw meteen invullen, anders zie je haar misschien de hele avond niet.’

Mama smoorde een giechel en maakte nog net geen reverence. Ik heb nog nooit iemand gesmoord horen lachen, maar het lukte haar uitstekend.

‘Lindsey, wat geweldig om je weer te zien,’ zei Gary en hij zoende me zacht op mijn wang. ‘Hopelijk kunnen we veel meer tijd samen doorbrengen nu je weer hier woont.’

Ik moest zelf ook een giechel onderdrukken. Geen enkele politicus had ooit een zaal zo moeiteloos bespeeld. Als Gary zijn aandacht op je richtte, voelde het alsof je de enige persoon in het vertrek was. Niet alleen in dat vertrek, op de hele aardkloot.

‘Gary, je kent Bradley nog wel,’ zei Alex. De twee mannen schudden elkaar de hand. Gary was een volle acht of negen centimeter langer dan Bradley en was één bonk spieren. Ik vroeg me af of ik dat op de een of andere manier aan Alex duidelijk kon maken, voor het geval haar observatievermogen niet zo scherp was als anders.

‘En, wat gaan we doen?’ vroeg Gary, die zijn grote arm om Alex heen sloeg en even zijn neus in haar nek stak. Ik moedigde hem in stilte aan.

‘Ik wil eerst een aantal foto’s van jou en Alex maken, daarna een paar van de hele familie,’ zei Bradley. Hij keek snel de zaal rond. ‘Waarom gaan jullie niet bij die bloemen staan?’

Gary en Alex gehoorzaamden en wij keken toe terwijl Bradley plaatjes schoot. Ze leken op maat gemaakt voor elkaar. Ook al droeg ze hakken van acht centimeter, de bovenkant van Alex’ hoofd kwam amper tot onder Gary’s kaak en in zijn armen zag ze er brozer uit dan ooit. Ze leken wel een advertentie voor een praatgroep van Anonieme Mooie Mensen (‘Hallo, ik ben Alex en de eerste keer dat ik me realiseerde dat ik mooi was – snik – was ik pas zes.’ Geschokt gemompel van de praatgroep: ‘Zés pas.’).

‘Ik heb een aantal heel mooie,’ zei Bradley toen hij na een paar minuten de foto’s op zijn digitale camera bekeek. ‘Met zulke onderwerpen is dat natuurlijk ook niet zo moeilijk. Ik zat aan een paar ongeposeerde foto’s te denken voordat we de familiefoto doen. Gedraag je natuurlijk. Vergeet dat ik hier ben.’

Gary keek naar Alex en grijnsde, toen haalde hij iets uit zijn borstzak.

‘Voor mij?’ vroeg Alex. ‘Wat is het?’

‘Gewoon een klein verlovingscadeautje,’ antwoordde Gary.

‘Je had toch al wat gegeven?’ protesteerde ze. Nee, protesteren was het niet. Protesteren zou betekenen dat ze het cadeautje niet wilde, maar ze trok het doosje al open en slaakte een gilletje. Er zaten hangoorbellen in met glinsterende groene steentjes. Smaragden, gokte ik, hoewel ik te ver weg stond om het zeker te weten. Maar ik had om de een of andere reden het gevoel dat Gary niet echt het type voor kubusvormige zirkonen was.

Alex gooide haar armen om Gary’s nek, die haar optilde alsof ze niet meer dan een kind woog en een rondje met haar draaide. Alex lachte en gooide haar hoofd in haar nek en Gary staarde in pure adoratie naar haar. Bradley bewoog om ze heen en probeerde verschillende hoeken terwijl hij tientallen foto’s maakte.

Pap en mam en Diana en ik keken vanaf een afstand toe. Dit was mijn zus in haar element, dit was de Alex die ik kende. Die vrouw die ineengedoken op de grond zat en toegaf dat ze moe en gestrest was, was een vreemde. Van de kwetsbaarheid waarvan ik een glimp had opgevangen was niets meer te zien. Alex was het middelpunt van de belangstelling, zoals gewoonlijk, en ze genoot er met volle teugen van.

Gary fluisterde iets in haar oor, kuste haar daarna op het gevoelige plekje vlak onder haar oor en ze moest weer lachen. Ik zag mezelf niet zo intiem doen waar zoveel mensen bij waren, maar Alex leek er juist genoegen in te scheppen.

Toen liet Bradley zijn camera zakken, keek naar mij en lachte.

Hij keek naar míj! Hoe vaak had Bradley door de jaren heen naar me gekeken? Honderden keren? Duizenden? Gek dat mijn hart er nu ineens een sprongetje van maakte. Ik lachte terug en liep naar hem toe. Onderweg ging onbewust mijn hand over mijn haar om te kijken of het nog goed zat.

‘Ze zijn een mooi stel, hè?’ vroeg hij en hij knikte richting Alex.

‘Echt wel,’ zei ik.

Maar genoeg over Alex. ‘Doe je veel verlovingsreportages?’ vroeg ik aan hem.

‘Eerste keer,’ antwoordde hij, ‘maar ik kon een vriendin niet weigeren.’

Een vriendin. Meer was Alex niet. En ik was al veel langer een vriendin van Bradley, hield ik mezelf voor.

‘We moeten hoognodig bijkletsen. Zullen we van de week een filmpje pakken?’ vroeg ik en ik voelde me onverklaarbaar nerveus bij die vraag. ‘Ik zal wat honing naar binnen smokkelen voor de popcorn.’

‘Graag,’ zei Bradley. ‘Ik wil alles over je werk horen.’

Ik hield de glimlach vast. ‘Niks bijzonders, alleen een nieuwe locatie. Maar het is fijn om thuis te zijn.’

‘Ik ben ook blij dat je terug bent,’ zei Bradley.

Zijn heldere blauwe ogen, een veel zachtere tint dan die van Gary, bleven op mij gericht. Ik was bijna vergeten dat Bradley dat deed. Hij hield zijn blik de hele tijd dat je praatte op je gericht en zoog op wat je zei, in plaats van om zich heen te kijken of ongeduldig te wachten totdat hij zijn eigen gedachten ertussen kon werpen. En hij had de prettige gewoonte om even te wachten als iemand uitgepraat was voordat hij antwoordde, alsof hij zeker wilde weten dat je echt klaar was.

‘En misschien kunnen we ook wel even wat gaan drinken bij de Thai,’ zei ik terloops.

Ik wilde daar ineens dringend weer naartoe met Bradley, om de herinneringen die hij met Alex in dat restaurant had opgedaan weg te vagen, als een golf die voetafdrukken in het zand wegspoelde. Ik wilde ze vervangen door herinneringen aan mij.

‘Super,’ zei Bradley.

Ik besefte dat ik mijn adem in had gehouden en ademde nu langzaam uit. Bradley gaf nog steeds om me. Hij was misschien kortstondig verblind door Alex, maar hij was een slimme vent. Hij kon door haar heen kijken. Ze was Bradley compleet vergeten zodra Gary en zijn smaragden oorbellen waren gearriveerd.

Misschien zag ik er lang niet zo mooi uit als Alex in mijn eenvoudige marineblauwe jurk, maar als de pracht en praal weg waren en de betovering verbroken, bij wie zou Bradley dan liever zijn? Iemand die met hem flirtte en hem vervolgens vergat, of iemand die altijd al om hem had gegeven?

‘Ik bel je van de week,’ zei Bradley. Hij glimlachte. ‘Weet je dat ik jullie nummer nog steeds uit mijn hoofd ken?’

En op dat moment begon ik te denken dat weer thuis komen wonen misschien toch niet zo heel vreselijk was.

Al met al was het geen verschrikkelijke avond. In elk geval lang niet zo slecht als ik had gevreesd. Na het maken van de familiefoto ging alles heel snel. Diana bracht ons naar de grote balzaal voor het feest en al gauw vulde de zaal zich met bijna tweehonderd man, die op Alex en Gary proostten met champagne en peuzelden van het aanbod aan kaviaar, oesters en sushi van een enorme buffet. Kelners kwamen langs met schalen vol Kobe-vlees op knoflooktoastjes en groentetempura en tientallen andere hapjes die net zo schitterend gepresenteerd waren als ze verrukkelijk waren.

‘Dit moet Gary een flinke duit hebben gekost,’ zei pap op een gegeven moment terwijl hij zijn broek ophees en taxerend de zaal door keek. ‘We hebben aangeboden om te betalen, maar hij wilde er niks van horen.’

‘Gul van je,’ zei ik en ik gaf hem een vriendelijk klopje op de rug. Een puntje voor Gary, want ik denk niet dat pap ooit van de schok zou zijn bekomen als hij de rekening had gezien.

De hele avond fladderde Alex alle kanten op. Haar dunne zilveren jurk ving het licht terwijl ze gasten omhelsde, met Gary danste en iedereen aan het lachen maakte. Zij en Gary bevonden zich in een speciaal magnetisch veld, de lucht om hen heen leek geladen met opwinding. Mensen keken vanuit hun ooghoeken naar hen en als Alex en Gary zich bij een groepje voegden, werd het lachen luider en de gebaren geanimeerder. Ik moest het Alex nageven, dacht ik terwijl ik toekeek hoe Gary een verhaal vertelde en de mensen om hem heen aan zijn lippen hingen: ze had de perfecte mannelijke tegenhanger gevonden, een van de weinige mannen die zich naast haar staande wist te houden.

Terwijl ze de gasten bespeelden, volgde Bradley ze op de voet met een constant klikkende camera. Ik bleef een beetje aan de buitenkant van het feest hangen, ontweek vragen van de vrienden van mijn ouders over mijn baan en controleerde voortdurend of de kwaliteit van de met chocola overgoten aardbeien constant bleef. Het was een belangrijke taak, eentje die ik uitermate serieus nam.

Maar Bradley kwam niet één, niet twee, maar zelfs drie keer naar me toe om met me te praten. En elke keer voelde ik een duizelingwekkend gevoel opstijgen in mijn borstkas. Ik ontdekte dat ik naar hem keek terwijl hij aan het werk was en hem bewonderde om hoe hij mensen op hun gemak stelde voordat hij een foto maakte. Hij deed zelfs zijn best om de tientallen met bladen vol champagne rondlopende serveersters en kelners niet voor de voeten te lopen.

Naarmate de avond vorderde, begon ik me te ontspannen. Men zag niet met één blik op mij dat ik een leugenaar was. Niemand griste de microfoon uit handen van de bandleider om naar me te wijzen en te roepen: ‘Ze is ontslagen! En ze heeft ook nog eens een ondergeschikte besprongen op een vergadertafel!’

Misschien zou alles toch nog goedkomen, dacht ik terwijl ik een glas champagne afsloeg dat een kelner me aanbood en het bij mijn mineraalwater hield. Ik betwijfelde dat ik champagne ooit nog in de ogen durfde te kijken. Maar meneer Dunne had me in elk geval een aanbeveling beloofd en mijn cv was top. Binnen een maand zou ik een nieuwe baan hebben, zoals ik had gezworen. En Bradley en Alex waren bevriend, maar het was voor iedereen zonneklaar dat zij en Gary bij elkaar hoorden.

En Bradley had gezegd dat hij me binnenkort zou bellen.

Die geheime kennis omklemde ik de hele avond alsof het een kussen was. Het zien van Bradley had allerlei gevoelens in me wakker geschud, gevoelens waarvan ik niet wist dat ze zo lang sluimerend aanwezig waren geweest.

Waarom had ik me nooit eerder tot Bradley aangetrokken gevoeld, vroeg ik me af toen ik hem op zijn knieën zag zakken om een foto van Gary’s vierjarige nichtje te maken dat bloemenmeisje zou zijn op de bruiloft. Eerst was ze verlegen en verschool ze zich onder de lange rok van haar moeder. Maar toen begon Bradley grapjes te maken en zei tegen de moeder: ‘Mevrouw, schrik niet, maar u heeft twee extra voeten gekregen! Kijk maar!’ En het meisje moest giechelen en kwam uiteindelijk tevoorschijn.

Kon het zijn dat ik Bradley te goed kende, vroeg ik me af toen hij zich omdraaide, mijn blik opving en zijn vertrouwde, verlegen glimlach liet zien. Had ik hem meer als broer gezien en gewoon wat afstand nodig gehad om in te zien hoe begeerlijk hij eigenlijk was?

Bradley was jaren verliefd op me geweest. Misschien wist hij iets waarvoor ik te druk of te blind was geweest om het te zien. Misschien had hij altijd al geweten dat we bij elkaar hoorden, dat we voor elkaar bestemd waren, en had hij afgewacht totdat ik het ook in zou zien.