„Erik!" klinkt het dreigend van boven.

„Hè? O ja. Weet jij soms een plek?"

Zijn vader wijst op de kast waar het ooit allemaal
uigekomen is.

Erik knikt. Met een treurig gezicht veegt hij alles bij
elkaar en begint het naar de kast te dragen.

„Het is maar voor één nachtje, joh," probeert Bob
een beetje te troosten.

Maar Erik kijkt hem somber aan. Alsof zo'n joch
meer dan één nachtje nodig heeft om alles in de war
te schoppen.

„Hoe moet het dan met al mijn tekeningen?"
bedenkt hij opeens. Erik maakt iedere dag wel vijf of
zes tekeningen. Ze liggen allemaal op zijn bureau.
Het blad van het bureau kun je ook niet echt meer
zien. Het ligt vol hoge en iets minder hoge stapels
papier. Wanneer je ze aanraakt, beginnen ze gevaar-
lijk te wiebelen en te glijden omdat er stiften en pot-
loden onderliggen.

„Daar gaat hij natuurlijk allemaal aankomen!"
roept Erik en laat zich met een plof in zijn stoel zak-
ken. Maanden werk ligt hier. Ingekleurde tekeningen
van een compleet ridderkasteel, met paarden,
wapens en alles.

„Opbergen," zegt Bob dan.

Ja, maar waar moet hij ermee naartoe? En boven-
dien mogen de stapels helemaal niet van hun plaats.
Dat kan gewoon niet. Dan vindt hij nooit meer iets
terug.

„Waarom komen ze eigenlijk logeren?" vraagt hij.

Maar Bob scharrelt over de vloer. Zijn ene hand vol
autootjes waarvan Erik niet eens wist dat hij ze nog
had. In de andere twee proppen papier. Hij mompelt
iets over: „Wat een rotzooi."

Erik krijgt geen antwoord.